Στέλνω συστηματικά βιογραφικά εδώ και 4 μήνες. Ξεκίνησα να στέλνω από τον Οκτώβριο του 2010, όχι με ιδιαίτερη επιμέλεια, αλλά μετά από 5 μήνες απλήρωτος και 1 μήνα σε απεργία, τα περιθώρια να χασομεράς όσο να ‘ναι στενεύουν, οι τσέπες αδειάζουν απειλητικά και αρχίζεις να φαντάζεσαι τον εαυτό σου στα συσσίτια του Δήμου, με κομμένο ηλεκτρικό και άλλες τόσο χαρωπές ιστορίες της καθημερινότητάς μας πια. Πρέπει λοιπόν να έχω στείλει εκατοντάδες βιογραφικά, έχω γραφτεί σε κάθε πιθανό και απίθανο site ανευρέσεως εργασίας, δίνοντας αφειδώς και απεριορίστως τα βασικά προσωπικά μου δεδομένα, με την υπόσχεση όλων αυτών των πιθανών και απίθανων να κάνουν καλή χρήση… Καλή προϋπηρεσία έχω, είμαι καλό και εύκολο παιδί, ευσυνείδητος υπάλληλος που «θα κάτσει και καμιά ωρίτσα παραπάνω», όπως όλοι πλέον τονίζουν σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων που βρίσκονται επίσης σε αναζήτηση εργασίας, ανάγκη από «μεροκάματο» έχω μετά από τόσους μήνες ευγενικής μισθολογικής δίαιτας που, καλύτερα κι απ’ το γυμναστήριο, μου έχει ελαφρύνει τη ζυγαριά κατά 6 κιλά, άρα πληρώ όλες τις προϋποθέσεις για μια αμοιβαίως συμφέρουσα συναλλαγή.

Πλην όμως, δουλειές δεν υπάρχουν. Οι ιστοσελίδες ανεύρεσης εργασίας ανανεώνονται με ρυθμό όπου με τρία «κλικ» έχεις εξαντλήσει την ημερήσια έρευνα, ενώ προσωπικά, από τα κάποιες εκατοντάδες βιογραφικά που έχω διοχετεύσει στην «αγορά», μόλις μια απάντηση έλαβα. Όταν κλείσαμε το ραντεβού για μια πρώτη συνέντευξη με την μονοπωλιακή αυτή επιχείρηση, έφτασα και περίμενα στο “lobby”, μέχρι να έρθει ένα κοριτσάκι προκειμένου να με παραλάβει, 45 λεπτά αργότερα από το προκαθορισμένο ραντεβού. Basics, τα γράφουν και τα εγχειρίδια «HR για ηλιθίους», στο πώς να σπάσεις τον τσαμπουκά ενός υποψηφίου υπαλλήλου. Παραλείποντας πολλές ζουμερές λεπτομέρειες, το ζουμί ήταν πως το μονοπώλιο αυτό έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, υπάρχουν οι «παλιοί» και οι «νέοι», που οι μεν πρώτοι πληρώνονται έναν σκασμό λεφτά, οι δε δεύτεροι το βασικό μισθό και «καμιά ωρίτσα παραπάνω», και ψάχνουν κάποιον «νέο», που να αντέχει το στομάχι του σε άθλιο εργασιακό περιβάλλον. Όταν της απάντησα πως αυτό δεν είναι τίποτα για μένα και πως έχω ζήσει πολύ χειρότερα πράγματα, το κορίτσι εξεπλάγην, καθώς δεν είχε μπει στον κόπο να κοιτάξει που δουλεύω (εταιρεία διόλου άγνωστη, σας βεβαιώ).

Μετά τη βάσανο αυτή, κανονίστηκε άλλο ραντεβού, δεύτερο κατά σειρά. Ξανά συνεπής κι εγώ, περίμενα μία ώρα και 45 λεπτά αυτήν τη φορά «ώστε να μπορεί να σας δει και ο Γενικός», όπως ευγενικά με ενημέρωνε κάθε τόσο η τηλεφωνήτρια στο “lobby”. Έρχεται τελικώς η προϊσταμένη του τμήματος ανθρωπίνων πόρων, και μετά από τις ίδιες τυπικές ερωτήσεις, εμφανίζεται ο Γενικός. «Κύριε Γενικέ, από εδώ ο κύριος …», μας συστήνει, ακολουθεί χειραψία εμού κι εκείνου, μια παρατήρηση εν είδη χαριεντίσματος, κάνει μεταβολή ο Γενικός και… φεύγει. Αυτό μπορεί και να μην είναι στα basics των σύγχρονων πρακτικών HR, σημασία έχει όμως πως κατάφερε να μου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι, καθώς τόση υπομονή για μια χειραψία, ούτε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν θα περίμενα. Ολοκληρώσαμε με την κοπέλα τη συζήτηση και αποχαιρετιστήκαμε, χωρίς τίποτε περαιτέρω. Μια εβδομάδα αργότερα, μου τηλεφώνησαν αν ενδιαφέρομαι ακόμα, τους απάντησα καταφατικά, ορίσαμε να ξαναμιλήσουμε εντός 2-3 ημερών και έκτοτε, 3 εβδομάδες τώρα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

Κι ενώ συνεχίζω αδιάλειπτα να στέλνω βιογραφικά, συζητάμε με τους λοιπούς απλήρωτος συναδέλφους για το μέλλον (τους οποίους πρέπει να τους τραβάς από τα γραφεία προκειμένου να κάνουν απεργία μετά από 5 μήνες απλήρωτης εργασίας, καθότι είναι κατατρομοκρατημένοι). Κι όταν λέμε μέλλον, δεν εννοούμε πλέον τα επόμενα χρόνια και λοιπά μακροπρόθεσμα σενάρια. Οι καταστάσεις δεν ευνοούν εξάλλου κανέναν να κάνει προβλέψεις με ορίζοντα που ξεπερνά το πολύ ένα δίμηνο, άντε τρίμηνο. Κι όταν με ρωτάνε αν βλέπω κανέναν μέλλον, γενικά ή ειδικά, τους απαντώ πως το μόνο μέλλον που βλέπω λέγεται Water-μέλλον. Διότι αν όλα πάνε στραβά μέχρι το καλοκαίρι, με βλέπω στην παραλία με το δίσκο ανά χείρας, να σεργιανίζω το ηλιοκαμένο μου κορμί πουλώντας φέτες καρπούζι σε Ρώσους, Γερμανούς και λοιπούς ευγενείς Ευρωπαίους στο ωραίο μου νησάκι. Κέρδος άμεσο και «μαύρο», φοροφυγάς μέχρι το κόκκαλο, ηλιοκαμένος και με κορμάρα από το πάνω-κάτω στις παραλίες. Μήπως και ξαναβρώ τον ύπνο μου, που τον έχω χάσει, μήπως και ξαναβρώ τη διάθεσή μου, που έχει εξαφανιστεί σε βάθη αμέτρητα, μήπως και ξανανιώσω λίγο υγιής και ξέγνοιαστος, που βλέπω τις άσπρες τρίχες να πυκνώνουν πριν της ώρας τους. Μέλλον θέλετε; Water-μέλλον…

γελoιογραφίες: www.tanea.gr

Ο Jeff Bridges τελικά δεν είναι μόνο ηθοποιός αλλά, όπως πολλοί συνάδελφοί του, έχει και μουσική φλέβα. Δεν είναι ασυνήθιστο για ανθρώπους του χώρου, άλλωστε και εγχώριοι τα καταφέρνουν αρκετά καλά, συχνά όμως επίσης η προσπάθεια για κάτι περαιτέρω από πλευράς τους (όπως η κυκλοφορία ενός δίσκου) καταλήγει είτε σε αποτυχία, είτε είναι πυροτεχνήματα προς εκμετάλλευση της επιτυχίας τους στον κόσμο του κινηματογράφου. Οφείλω να ομολογήσω μάλιστα πως όταν άκουσα πως ο Bridges κυκλοφόρησε δίσκο μετά την ερμηνεία του και το Oscar που απέσπασε στην ταινία Crazy Heart (όπου υποδύεται έναν ξεπεσμένο τραγουδιστή της country), Oscar που του χρώσταγε η «Ακαδημία» για παλαιότερες ερμηνείες του, μου πέρασε από το μυαλό πως ίσως να επρόκειτο και για μια στιγμή ματαιοδοξίας, ή εμπορικής εκμετάλλευσης της επιτυχίας που τόσο καθυστερημένα απολαμβάνει ο Bridges. Ψάχνοντας όμως περαιτέρω διαπίστωσα πως ο προσωπικός μου αγαπημένος Bridges (ναι, είμαι κινηματικός του Lebowski…) δεν είναι μια τέτοια τυπική περίπτωση, τουναντίον έχει κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο ήδη από το 2000, εποχή κατά την οποία δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει πως κυνηγούσε ή εκμεταλλευόταν τη διασημότητα του.

Ακούγοντας λοιπόν τον πρώτο δίσκο του Jeff Bridges, είναι δύσκολο να μην συμπαθήσεις την προσπάθειά του (ανεξάρτητα αν είσαι θαυμαστής της περσόνας του), εφόσον βέβαια αρέσουν σε κάποιον ακούσματα του ύφους του Bridges, δηλαδή folk-rock ή soul μελωδίες που συνοδεύονται από ερμηνεία χαλαρού και ανεπιτήδευτου χαρακτήρα. Φυσικά στο δίσκο υπάρχουν στιγμές που φανερώνουν πως ο Bridges δεν είναι επαγγελματίας τραγουδιστής, αλλά αυτό είναι μέρος της γοητείας του δίσκου, μαζί με το γεγονός πως φαίνεται ξεκάθαρα πως ο πρώτος που δεν προσποιείται και διασκεδάζει με το αποτέλεσμα, είναι ο ίδιος ο ερμηνευτής, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ό,τι γίνεται είναι πρόχειρο ή «εύκολο». Τα έξι κομμάτια του δίσκου τα υπογράφει ο ίδιος, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την περίπτωση. Βέβαια, στην εκδοχή του δίσκου που έχω εντοπίσει, τα κομμάτια είναι 10 και όχι 9 όπως είναι η επίσημη, ενώ υπάρχουν και μερικά σκρατσαρίσματα, που όμως επειδή είναι ίδια σε όποια εκδοχή κι αν βρήκα, τείνω να φανταστώ πως ίσως είναι μέρος της παραγωγής!

Στο δεύτερο δίσκο του Bridges ωστόσο τα πράγματα αλλάζουν σχετικά, με την έννοια πως στις περισσότερες των περιπτώσεων ο αυθορμητισμός και η φυσικότητα της πρώτης περίπτωσης φαίνονται να υποτάσσονται ακολουθώντας συγκεκριμένες νόρμες. Πολλοί αποδίδουν αυτήν την αλλαγή στην μουσική επιμέλεια και παραγωγή του δίσκου από τον T-Bone Burnett, του οποίου η εμμονή σε ήχους Americana και η αυστηρή και επιμελημένη παραγωγή αποστερούν τη φυσικότητα από έναν άνθρωπο που δεν είναι επαγγελματίας και που, ίσα ίσα, αυτός ο «ερασιτεχνικός» και ανεπιτήδευτος χαρακτήρας ήταν το μεγαλύτερο ατού του. Για να είμαι δίκαιος, ο δίσκος σε κάθε περίπτωση ακούγεται, ευχάριστα μάλιστα σε κάποιες στιγμές του, απλά υπάρχουν άλλοι καλλιτέχνες που κάνουν καλύτερα αυτό που κλήθηκε να κάνει ο Bridges σε αυτήν την περίπτωση. Προσωπικά όμως ελπίζω αν υπάρξει συνέχεια στον μουσικό οίστρο του Bridges, αυτή να κινηθεί σε άλλη κατεύθυνση, κάτι ίσως πιο κοντά και στις αρχικές του προθέσεις.

https://rapidshare.com/files/1797766460/JeBri_-_BeHeSo__2000_.rar

https://rapidshare.com/files/1012950683/JeBri_-_JeBri__2011_.rar

password: injazzenious

Coeur De Pirate είναι το καλλιτεχνικό όνομα της Beatrice Martin, μιας 22χρονης Καναδής που έκανε τα πρώτα της βήματα μέσα από το MySpace. Έχοντας σπουδάσει κατά βάση κλασσική μουσική και παίζοντας πιάνο από το τρίτο έτος της ηλικίας της θα ήταν ίσως παράδοξο να μην ασχοληθεί με τη μουσική σε επαγγελματικό επίπεδο. Έγινε γνωστή το 2008 οπότε και κυκλοφόρησε ο πρώτος και ομώνυμος δίσκος της, ο οποίος και έτυχε θερμής αποδοχής από την indie-pop σκηνή της πατρίδας της, αλλά και ευρύτερα, μένοντας για δύο συνεχόμενα έτη στα Καναδέζικα charts.

Τυχαία έπεσε στα χέρια μου ο δεύτερος δίσκος της Blonde που κυκλοφόρησε, πέρσι πλέον. Οφείλω να ομολογήσω πως με το άνοιγμα του δίσκου οπότε και ακούγεται μια παιδική χορωδία, νόμιζα πως μου έκαναν πλάκα και πως επρόκειτο για ένα δίσκο, μέρες που είναι, με ύμνους και ψαλμωδίες και κάλαντα!  Όμως, ξεπερνώντας την εισαγωγή του δίσκου και μια ενστικτώδη κίνηση να πατήσω το stop, άρχισα να διαπιστώνω πως ίσως και να έχει ενδιαφέρον η μικρή Beatrice. Το retro-pop ύφος της φαίνεται να βγαίνει αβίαστα στο ρυθμό και την ερμηνεία της, η οποία με την ίδια ευκολία συνδυάζει τόσο ένα πιο προσωπικό και οικείο στυλ ερμηνείας, εξομολογητικού και μοιραίου χαρακτήρα (Place de la Rapublique), όσο και μιας πιο ναζιάρας και παιχνιδιάρικης άποψης (Adieu, Versau), που θα ζήλευαν πολλοί. Δεν ξεφεύγει θεαματικά από τα πρότυπα των συνηθισμένων τελευταία retro-pop προτάσεων, όμως τόσο η ενδιαφέρουσα ερμηνεία της, όσο και η πιο «στερεή» αισθητική της, καθώς και το νεαρό της ηλικίας της, αφήνουν πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

https://rapidshare.com/files/1728972183/CoeDePira_-_Blo__2011_.rar

password: injazzenious

Τον C.W. Stoneking τον γνώρισα για πρώτη φορά όταν επιτέλους έμαθα ποιος κρύβεται πίσω από το εμπνευσμένο κομμάτι The Love Me Or Die, ένα πρωινό από τον Γιώργο Μουχταρίδη και τον ραδιοφωνικό σταθμό Pepper 96,6. Ακούγοντας το δίσκο για πρώτη φορά και χωρίς να ξέρω το οτιδήποτε γι’ αυτόν, μου έκανε τρομερή εντύπωση το πώς ο δίσκος αυτός εμφανίστηκε τώρα, αφού θα στοιχημάτιζα πως πρόκειται για επανέκδοση κάποιας δουλειάς φτιαγμένης σε γρατζουνισμένα, πρωτόλεια βινύλια. Όταν λοιπόν είδα πως ο δίσκος αυτός έχει κυκλοφορήσει το 2008, ένιωσα πραγματική κατάπληξη. Έπειτα σκέφτηκα πως λάθη γίνονται, οπότε κι αν έκανα λάθος για τη χρονιά, σίγουρα τουλάχιστον δεν πρόκειται να πέσει κανείς έξω αν υποθέσει πως ο Stoneking είναι σίγουρα μαύρος, πιθανότατα μεγάλης ηλικίας, απόγονος ίσως ανθρώπων που έχουν αντιμετωπιστεί ως «νέγροι» στην Άγρια Δύση, με το blues να ρέει μέσα στις φλέβες του. Κι όμως, λάθος κι εδώ, ο καλλιτέχνης είναι 38 ετών, από την Αυστραλία (!) που ζει στο Λονδίνο και περιοδεύει ανά τον κόσμο με την ορχήστρα του The Primitive Horn Orchestra. Δεν είμαστε με τα καλά μας…

Κι όμως, ο δίσκος ακούγεται σαν να έχει ξεφύγει από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, με τα βραχνά φωνητικά και τις τρομπέτες, με το πιάνο και το μπάντζο να ακούγονται λες και ξεπηδούν από τον κοιτώνα των αλυσοδεμένων δούλων της ένδοξης Άγριας Δύσης των αμερικανικών ταινιών. Δεν είναι σίγουρα ένα συνηθισμένο, ούτε ίσως εύκολο άκουσμα. Για την ακρίβεια, την πρώτη φορά που άκουσα το δίσκο και με εξαίρεση το πεφωτισμένο The Love Me Or Die και το εντυπωσιακό Brave Son Of America, ο υπόλοιπος μου φάνηκε ίσως και κάπως κουραστικός. Αλλά μάλλον ήμουν εγώ πιο κουρασμένος, διότι όταν ξανάκουσα το απροσδόκητο  αυτό άλμπουμ σε κάποια πιο ήρεμη και προσωπική στιγμή, πρέπει να ομολογήσω πως ο δίσκος πραγματικά με συνεπήρε, ταξιδεύοντας με σε άλλους τόπους και χρόνους με μια μοναδική χάρη και αυθεντικότητα. Ο Stoneking δείχνει με αυτό το δίσκο πώς αν η παράδοση αντιμετωπιστεί με σεβασμό και ως πηγή έμπνευσης, μπορεί να παραμείνει πάντοτε επίκαιρη και απρόσμενα απολαυστική. Ο δίσκος συνίσταται ανεπιφύλακτα, αρκεί να έχει πάντα υπόψη του κανείς πως θα ακούσει κάτι κατά πιθανότητα εντελώς διαφορετικό από τα συνηθισμένα του ακούσματα.

https://rapidshare.com/files/2934978437/C.W.Sto_-_JuBlu__2008_.rar

password: injazzenious

Quantic, είναι το κύριο προσωνύμιο που χρησιμοποιεί ο Βρετανός DJ και παραγωγός Will Holland. Άλλα σχήματα με τα οποία έχει άμεση σχέση είναι οι The Quantic Soul Orchestra, Quantic & His Combo Barbaro και οι The Limp Twins. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχει συνεργαστεί με ένα μεγάλο πλήθος καλλιτεχνών, για τους οποίους έχει κάνει remix ή έχουν συμμετάσχει στα κατά καιρούς σχήματά του. Αν δει κανείς τη δισκογραφία του Quantic θα διαπιστώσει πως από το 2001 οπότε και κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος The 5^th Exotic από την εξαιρετικά δραστήρια δισκογραφική Tru Thoughts, ο ταλαντούχος DJ είναι ιδιαίτερα παραγωγικός, αφού έχει ήδη κυκλοφορήσει 13 δίσκους, με το σύνολο των σχημάτων στα οποία συμμετέχει. Η αλήθεια είναι πως κι εγώ είχα αρχικά μπερδευτεί αν πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο, αν είναι μια συνολική ορχήστρα και ούτε καθεξής και μόνο με την αφορμή της κυκλοφορίας του διπλού του δίσκου The Best Of Quantic, μπήκα σε μια διαδικασία να αποσαφηνίσω τι ακριβώς συμβαίνει με αυτήν την περίπτωση.

Ο Holland λοιπόν, όλα αυτά τα χρόνια κινείται σε ρυθμούς που ποικίλλουν κατά περίπτωση και δεν μπορούν εύκολα να ενταχθούν σε κάποιο συγκεκριμένο είδος. Funk, jazz, soul αποτελούν τους κεντρικούς ηχητικούς άξονες της δουλειάς του, αλλά από εκεί και πέρα στοιχεία από downtempo, lounge, reggae, breakbeat, latin και τελειωμό δεν έχει, εισχωρούν στα μουσικά του μονοπάτια, τις περισσότερες φορές με εξαιρετικά επιτυχημένο και σύγχρονο και καλοδουλεμένο τρόπο. Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις και να αποδώσεις το ταλέντο ενός καλλιτέχνη όπως ο Quantic σε λόγια, σίγουρα δε δυσκολότερο απ’ ότι το ν’ ακούσεις την πολλών αποχρώσεων δουλειά του και να αποφασίσεις μόνος σου.  Έχοντας ακούσει αποσπασματικά το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας του, έχω μείνει πολλές φορές να θαυμάζω και να απολαμβάνω τις καταπληκτικές μουσικές του, οπότε αυτός ο διπλός δίσκος είναι ένα επιλεγμένο ανθολόγιο μιας ούτως ή άλλως εξαιρετικής δισκογραφίας. Αξίζει την προσοχή σας.

https://rapidshare.com/files/2394906/Qua_–_TheBesOfQu__2011_.part1.rar

https://rapidshare.com/files/2401792406/Qua_–_TheBesOfQu__2011_.part2.rar

https://rapidshare.com/files/2787628327/Qua_–_TheBesOfQu__2011_.part3.rar

Password: injazzenious

Σήμερα συμπληρώνονται αισίως τρεισήμισι μήνες που δουλεύω «εθελοντικά». Η επιχείρηση στην οποία απασχολούμαι βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της ιστορίας της και συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι να έχουμε ξεχάσει τόσο εγώ όσο και οι υπόλοιποι «εθελοντές» συνάδελφοι το τι σημαίνει μισθός. Οι διοικούντες ζητούν υπομονή και υπόσχονται τραπεζικά δάνεια (αυτήν την εποχή…!) και αποπληρωμή μόνον εφόσον φύγουν περίπου οι μισοί, «εθελοντικά» πάντα. Ο ένας στους δύο κερδίζει…  Κι ενώ είχα υποσχεθεί από μικρός στον εαυτό μου πως αν ποτέ μου συμβεί κάτι ανάλογο, δεν θα δούλευα για κανέναν απλήρωτος και θα έφευγα την επόμενη μέρα, αυτόν τον καιρό, με την πραγματική ανεργία άνω του 25%, δεν μπορώ να βρω με κανέναν τρόπο μια διέξοδο. Κι έτσι καταπάτησα ήδη μια βασική, προσωπική μου υπόσχεση, γνωρίζοντας μια βαθιά προσωπική ήττα.

www.tanea.gr

Ο απλήρωτος, είναι ειδική κατηγορία εργατικού δυναμικού και φορολογουμένου: ενώ οι τσέπες μου κοντεύουν να αδειάσουν από το τρίψιμο μπας και ξεφυτρώσει κανένα ευρώ, σαν το τζίνι, την ίδια ώρα δεν είμαι άνεργος και άρα δεν έχω περίοδο χάρητος από τις τράπεζες. Καθώς δεν είμαι άνεργος, δεν παίρνω επίσης επίδομα ανεργίας, οπότε χρήματα (έστω και αυτά τα γελοία του εξευτελιστικού επιδόματος) δεν μπαίνουν από πουθενά. Παράλληλα, δεν μπορώ να υπαχθώ σε καμιά ρύθμιση προς εφορίες ή λοιπών χαρατσιών (ΔΕΗ π.χ.), ενώ θα φορολογηθώ επί του συνόλου του εισοδήματος μου (άσχετα αν τελικά θα το εισπράξω ποτέ και πότε), επομένως πρέπει με κάποιον τρόπο ή να εφεύρω λεφτά, ή να γίνω κλέφτης (η επιλογή της δεύτερης δουλειάς δεν έχει ευδοκιμήσει μέχρι τώρα) μόνο και μόνο για να έχω πολυτέλειες όπως το ηλεκτρικό ρεύμα. Την ίδια στιγμή, σε επίπεδο ψυχολογίας, η κουβέντα μιας συναδέλφου μου είναι ενδεικτική: «δεν μπορώ πια να κουβεντιάσω με κανέναν άλλον εκτός από εσάς. Έχω βαρεθεί να εξηγώ σε όλους που (άλλοι από ειλικρινές ενδιαφέρον, άλλοι από κουτσομπολιό και άλλοι από μοχθηρία) ρωτάνε, τι ακριβώς συμβαίνει εδώ και να με λυπούνται. Κι έχω επίσης βαρεθεί να σκέφτομαι συνεχώς, με μονομανία, το τι θα γίνει εδώ πέρα και πως θα βγάλω το μήνα. Μαζί, μόνο μ’ εμάς εδώ θέλω να κουβεντιάζω, μόνο εσείς με καταλαβαίνετε».

antistachef.wordpress.com

Στην αρχή έκανα υπομονή: «τόσος κόσμος έχει δυσκολίες στη δουλειά του, μέρες που είναι», «δώσε λίγο πίστωση χρόνου, δεν είναι καιρός να ψάχνεις για δουλειά τώρα, δεν υπάρχει τίποτα», «ακόμα κι αν βρεις μια δουλειά, θα παίρνεις τα μισά λεφτά» και άλλα τέτοια γυρνούσαν και συνεχίζουν να γυρνούν μες στο μυαλό μου, αλλά και στα χείλη όλων, γνωστών και φίλων. Ήδη από το καλοκαίρι δεν πήγα διακοπές διότι το έβλεπα να έρχεται (αυτό όμως σημαίνει πως και το μυαλό δεν έχει ξαλεγράρει καθόλου), έκανα κομπόδεμα όσο μου επιτρέπει ο μισθός μου, θυμήθηκα τα φοιτητικά μου χρόνια και τα γεύματα «μακαρόνια, κέτσαπ και τυρί» κι ετοιμάστηκα στο μέτρο του δυνατού για τις κακουχίες. Έτσι κι αλλιώς, υπομονή είχα μάθει να κάνω και με τις εξελίξεις «σοκ και δέος» και στο πεδίο της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης της χώρας της φαντασίας που ζω, υπομονή και συμπίεση έναντι του παραλόγου και στις δυο αυτές πλευρές του βίου μου.

www.tanea.gr

Το κλίμα βάρυνε με τον καιρό, με τους πρώτους συναδέλφους να φεύγουν «εθελοντικά», τα εργασιακά να αλλάζουν καθημερινά επί τα χείρω, το ξύλο να πέφτει με τα μανίας στους δρόμους, την ακροδεξιά να συμμετέχει σε κυβερνητικά σχήματα κι εμένα να μην μπορώ να σκεφτώ, να μην έχω διάθεση να μιλήσω σε άνθρωπο και να παρακολουθώ βουβός τα τεκταινόμενα, μετρώντας προσεκτικά τα ευρώ στις τσέπες και τους λογαριασμούς μου, εφαρμόζοντας αυστηρό πλάνο περικοπής δαπανών. Κόπηκε κάθε έξοδος, αναβλήθηκαν όλες οι αγορές, το σέρβις του αυτοκινήτου και η καμένη του λάμπα που ήθελα να του αλλάξω. Κόπηκε η τυρόπιτα στη δουλειά, κάθε έξοδο που περίσσευε «κουρεύτηκε», μέχρι και η βενζίνη περιορίστηκε: το καθημερινό πηγαινέλα το κάνω με τα πόδια πλέον κι έχω πείσει και τον εαυτό μου πως είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για γυμναστική (αφού δεν μπορώ να πληρώνω το γυμναστήριο πλέον έτσι κι αλλιώς).

www.tanea.gr

Σταδιακά όμως και με αφορμή διάφορα, φαινομενικά ασήμαντα καθημερινά επεισόδια, η υπομονή άρχισε να εξαντλείται και η ψυχολογία να κλονίζεται. Το πρώτο επεισόδιο χρονολογείται από την εποχή που τα σκουπίδια έπνιγαν τους δρόμους της Αθήνας (ένας αιώνας μου φαίνεται πως έχει περάσει μέσα στο δικό μου, διπλά συμπυκνωμένο χρόνο): έχοντας σηκώσει μόλις το τελευταίο πενηντάρικο του ενός λογαριασμού μου, είχα μόλις πάει στο σούπερ μάρκετ προκειμένου να α ανανεώσω σε πολεμοφόδια. Όταν λοιπόν στην επιστροφή, σκαρφαλώνοντας πάνω από το λοφάκι των σκουπιδιών που είχε κλείσει την είσοδο της πολυκατοικίας, παραπάτησα και μου έφυγε μια σακούλα με τα τρόφιμα του τελευταίου πενηντάρικου, κατέρρευσα. Έβλεπα τα τελευταία γάλατα που αγόρασα να βρίσκονται ανάμεσα στα σκουπίδια κι έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται να τα πάρει από εκεί ανάμεσα σαν να μην τρέχει τίποτα. Φαντάστηκα την εικόνα που βλέπω κάθε πρωί τις τελευταίες εβδομάδες: τους λογής μετανάστες να γυρνούν σαν εξαθλιωμένα φαντάσματα με τα καρότσια τους στους δρόμους της Αθήνας και να μαζεύουν χιλιοσκουριασμένα σιδερικά για ανακύκλωση ανάμεσα στα βουνά των σκουπιδιών, θυμήθηκα τους αντίστοιχους Αργεντίνους (με τη μόνη διαφορά πως εκεί ήταν χαρτί εκείνο που μάζευαν) και προσπάθησα να φανταστώ την εικόνα του εαυτού μου να ψαρεύω γάλατα μέσα από τα σκουπίδια. Αρνήθηκα να μπω στην εικόνα και βρίζοντας θεούς και δαίμονες συνέχισα την κατάβαση της σκουπιδοπλαγιάς.

antistachef.wordpress.com

Το δεύτερο περιστατικό συνέβη πριν μια δυο εβδομάδες. Προσπαθούσε να μπει στην πολυκατοικία ένας από τους ταχυδιανομείς μιας γνωστής πιτσαρίας. Ανατολικοευρωπαίος φαινόταν στα χαρακτηριστικά, με καλή, ευγενική φάτσα. Του άνοιξα και μπήκαμε κι οι δυο, πηγαίνοντας προς το ασανσέρ για τον τρίτο όροφο εκείνος, για τον τέταρτο εγώ. Καθώς λοιπόν μπήκαμε στο ασανσέρ και οι μυρωδιές της λαχταριστής πίτσας μας τρύπησαν τη μύτη, γυρνάει με ένα εγκάρδιο χαμόγελο το παλικάρι και μου λέει: «πάντως είναι φοβερές αυτές οι πίτσες, μου έχουν σπάσει τη μύτη! Πόσο θα ‘θελα να φάω μια ολόκληρη…». Γέλασα κι εγώ συμφωνώντας καθώς και τα δικά μου ρουθούνια είχαν αιχμαλωτιστεί από τις ξεχασμένες μυρωδιές, ενώ το στομάχι μου ήδη ανταποκρινόταν αυτόματα. «Καλά θα ‘ταν…», του απάντησα κι εγώ ενώ τον καληνύχτιζα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τιθασεύσω το αυτονομημένο στομάχι μου. Όταν πια επέστρεψα σπίτι μου, έδωσα μάχη πραγματική με τον εαυτό μου προκειμένου να μην υποκύψω στον πειρασμό και να ξοδέψω τα 12 ευρώ που κόστιζε η πίτσα, έτσι για να βγάλω το άχτι μου.

www.tanea.gr

Το τρίτο περιστατικό, που μου έδωσε και τη χαριστική βολή συνέβη την περασμένη Πέμπτη, ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου. Την προηγούμενη το βράδυ με είχε πάρει ο υδραυλικός τηλέφωνο πως του ακυρώθηκε μια δουλειά που είχε στο κέντρο της Αθήνας και πως μπορούσε στη θέση της να βάλει εμένα. Επειδή το να βρεις καλό και τίμιο υδραυλικό είναι πιο δύσκολο κι από το να ψάχνει νευροχειρουργό, δεν το σκέφτηκα καθόλου και του έκλεισα χωρίς δεύτερη κουβέντα ραντεβού. Έτσι, την Πέμπτη ήρθε το παλικάρι να μου ξηλώσει το μισό μπάνιο προκειμένου να αλλάξουμε τις μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα σωληνώσει που είχαν διαρροή. Όμως, στο μικρό και υπό προετοιμασία συγκατοίκησης διαμέρισμά μου, δεν πρόλαβα να μαζέψω σχεδόν τίποτα πριν έρθει ο υδραυλικός, με αποτέλεσμα το σπίτι μετά την επίσκεψή του να μοιάζει με την πλατεία Συντάγματος μετά την τελευταία πορεία. Αφού εξόφλησα τον υδραυλικό και κατεβάσαμε τα μπάζα, επέστρεψα σπίτι για να αντικρύσω το χάος: τα δυο μου χάσκοντα, άδεια πορτοφόλια κι ένα σπίτι που έμοιαζε με οικοδομή. Μελαγχόλησα με το τέλος των χρημάτων, αλλά διατήρησα προσωρινά την ψυχραιμία μου, επικεντρωνόμενος στο σχέδιο αποκατάστασης του σπιτιού σε μια βιώσιμη κατάσταση. Όταν όμως το σχέδιο αυτό αποκάλυψε την αναγκαιότητα μιας σκούπας χειρός, την οποία και δεν είχα, τότε να νεύρα μου σπάσανε σε όσα κομμάτια είχε σπάσει και το μωσαϊκό στο μπάνιο μου πρωτύτερα. Χαϊδεύοντας το τελευταίο μου δεκάευρω στην τσέπη της φόρμας μου, δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα το ξόδευα για να αγοράσω μια σκούπα χειρός. Για την ακρίβεια δεν μπορούσα να διανοηθώ πως είχα φτάσει στο σημείο να μην μπορώ να αγοράσω κάτι τόσο ασήμαντο και ευτελές, όπως μια σκούπα χειρός. Κάθισα απογοητευμένος επάνω στα μπάζα και άναψα το τρίτο τσιγάρο της ημέρας προσπαθώντας να ηρεμήσω το κεφάλι μου και τα μηνίγγια μου που κόχλαζαν. Φαντάστηκα τον εαυτό μου να αγοράζει σκούπα χειρός από το σούπερ μάρκετ πληρώνοντας με πιστωτική και με έπιασαν μοχθηρά, ακατάσχετα γέλια. Δεν έχω αισθανθεί ποτέ φτωχότερος. Δεν έχω νιώσει ποτέ πιο απελπισμένος…

Ο Martin Craft είναι ένας Αυστραλός μουσικός και στιχουργός, ηλικίας 36 ετών. Αν και γεννήθηκε στην Καμπέρα, πρωτεύουσα της Αυστραλίας, μεγάλωσε στο Λονδίνο. Το 1988 επέστρεψαν στα πάτρια εδάφη και εκεί ο Craft έκανε τα πρώτα του μουσικά βήματα με την ίδρυση της rock μπάντας Sidewinder το 1991. Έχοντας δύο άλμπουμ στο ενεργητικό του, το σχήμα δεν κράτησε πολύ και το 1999  η μπάντα διαλύθηκε. Ο Craft στη συνέχεια επέστρεψε στο Λονδίνο όπου ζει και εργάζεται τώρα. Περισσότερες αξιόλογες πληροφορίες δεν κατάφερα να βρω παρά το ψάξιμο και σίγουρα δεν θα είχα ακούσει ποτέ το δίσκο αν δεν ήταν ο εξαιρετικός φίλος Harjazz.

Όταν έπαιξε ο δίσκος για πρώτη φορά, δυσκολεύτηκα να καταλάβω τι ακριβώς ήταν αυτό που μόλις είχα ακούσει. Ο ήχος του είναι δύσκολο να κατηγοριοποιηθεί, κινούμενος πότε σε indie, πότε σε folk και πότε σε bossa nova ρυθμούς, πολλές φορές μάλιστα μέσα στο ίδιο κομμάτι (Emily Snow), κι όλα αυτά ενώ ταυτόχρονα  ο δίσκος είναι κατά βάση μελαγχολικός, αλλά έχει και στιγμές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και pop (You Are The Music). Κάτι τέτοιες περιπτώσεις με μπερδεύουν πολύ, ευχάριστα ομολογουμένως. Το εντυπωσιακό στην περίπτωση του Craft είναι ότι καταφέρνει να τα συνδυάζει όλα αυτά σε έναν και μόνο δίσκο, σε ιδανικές αναλογίες μεταξύ τους και χωρίς ποτέ κάτι να ακούγεται παράταιρο, ντύνοντας με σαγηνευτικές μουσικές το εξομολογητικό του ύφος. Οι γοητευτικά απλές, στις περισσότερες περιπτώσεις, μελωδίες συνδυάζονται με εξαιρετικά φωνητικά που «ζεσταίνουν» την ατμόσφαιρα και τα δυο μαζί βοηθούν άλλοτε σε λυρικές κλιμακώσεις (Lucile) και άλλοτε σε μελαγχολικές διηγήσεις (Dragonfly) που βοηθούν την ατέλειωτη ονειροπόληση. Μάλιστα, επειδή είμαι κι εγώ σε μια πολύ περίεργη και μελαγχολική ψυχολογία τελευταίως, ταλαιπωρήθηκα να μην ενδώσω στον καταρχήν θαυμασμό μου γι’ αυτή τη δουλειά. Όμως, όσες φορές και να έπαιξε ο δίσκος, ελαττώματα δεν κατάφερα να βρω. Απλά εξαιρετικός…

https://rapidshare.com/files/474103154/M.Cra_-_Sil_Fi__2006_.rar

Password: injazzenious

Χαμηλώστε λίγο τον ήχο γιατί η ηχογράφηση είναι δυνατή. Εξάλλου δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία τα λόγια, ίσως μόνον για την ειρωνία της υπόθεσης. Επικεντρωθείτε στον τραγουδιστή, τον ξανθό τραγουδιστή….

Το ήξερα πάντα πως έκρυβε έναν άλλο εαυτό μέσα. Το θυμάμαι από το απόκοσμα μοχθηρό βλέμμα που είχε ρίξει σε εκείνον που του πέταξε έναν καφέ, κάποια χρόνια πριν στη Χαριλάου Τρικούπη. Το ξαναθυμήθηκα σε ένα αφίερωμα του ΣΚΑΙ την προηγούμενη εβδομάδα, βλέποντας τις κορυφαίες “κολοτούμπες” που έχει κάνει πρόσφατα (χαράτσι ΔΕΗ, δημοψήφισμα), δείχνοντας τελικά ότι μόνον δυσκίνητο παχύδερμο δεν είναι, τουνατίον θυμίζει τους καλύτερους χορευτές καλλιτεχνικού πατινάζ….

Γι’ αυτό και μόλις είδα το video που μου έστειλε ο φίλος Nionios μόλις πριν λίγο (έτσι για να σπάσει η μουντάδα της κρύας τσαγκαροδευτέρας), κόντεψα να πέσω από την καρέκλα από τα γέλια και το σοκ! Γι’ αυτό και το ανεβάζω άμεσα, χωρίς πολλά σχόλια (με κοιτάει ήδη περίεργα ο προϊστάμενος απέναντί μου)…

Αυτό πια! Αυτό σίγουρα, μετά βεβαιότητος, δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς! Ο Γιώργος Παπανδρέου απασφάλισε… Όχι όμως το περίστροφο, αλλά την πυρηνική βόμβα! Αφού έγιναν όλες αυτές οι διαπραγματεύσεις, όλες αυτές οι διατυπώσεις, όλες αυτές οι συσκέψεις και τα ξενύχτια, αφού κατέληξαν σε συμφωνία ( τι είδους, δεν είναι της παρούσης), ο πρωθυπουργός της Ελλάδος αποφάσισε να πατήσει το κόκκινο κουμπί μέσω… δημοψηφίσματος. Τον Γενάρη λέει, με το ερώτημα να είναι υπό διαμόρφωση. Την ίδια στιγμή, η Ιταλία έχει φτάσει να δανείζεται με επιτόκιο άνω του 6% (εμείς είχαμε πάψει να δανειζόμαστε στις αγορές με μικρότερα επιτόκια, όπως άκουγα το πρωί στις ενημερωτικές εκπομπές), έχοντας συμμετοχή στο ΑΕΠ της ευρωζώνης 20% έναντι 2% της Ψωροκώσταινας. Ταυτόχρονα το Βέλγιο παρακολουθείται στενά με ερώτημα την υποβάθμιση της πιστοληπτικής του ικανότητας, ενώ ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας ζητά επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δικού του Μνημονίου, μετά το κούρεμα χρέους της Ελλάδας. Υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές που βρίσκεται ο «κατάλληλος» άνθρωπος στην κατάλληλη θέση και που μπορεί με μια κίνηση να κάνει τα πάντα μπάχαλο. Αυτός μάλλον έμελλε να είναι ο Γιώργος Παπανδρέου.

www.tanea.gr

Άραγε, με τι επιτόκια θα δανειστεί την επόμενη φορά η Ιταλία, με το ερώτημα της παραμονής ή όχι της Ελλάδας στο ευρώ, την μερική ή ολική πτώχευση; Για πόσο καιρό μπορεί να συνεχίσει να πλανάται το ερώτημα αυτό γύρω από το Βέλγιο ή τη Γαλλία; Θα πάρει η Ελλάδα μετά την εξαγγελία αυτή την έκτη δόση του δανείου; Θα δουλεύει τίποτα στη χώρα αυτή εν μέσω τόσο παρατεταμένης προεκλογικής (κακά τα ψέματα) περιόδου; Υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να πετύχουν οι όποιοι στόχοι με τη χώρα σε τέτοια κατάσταση ή αναγγέλλεται δια της εξαγγελίας του δημοψηφίσματος και του παρατεταμένου χρόνου που απαιτεί αυτό μια προδιαγεγραμμένη αποτυχία; Πώς θα αντιδράσουν οι Αγορές σε μιαν τέτοια εξέλιξη; Ήδη, Δευτέρα 31.10.2011 το βράδυ, οι αντιδράσεις και τα σχόλια των Ευρωπαίων είναι εξαιρετικά δυσμενή, μιλώντας για αιφνιδιασμό, ενώ οι χρηματαγορές αντιδρούν ήδη με βουτιά του ευρώ έναντι του δολαρίου κατά 5%!

antistachef.wordpress.com

Κοινώς, πέφτω και απειλώ να σας πάρω μαζί μου. Δεν είμαι βέβαιος εάν όμως ο   Γιώργος Παπανδρέου είχε συναίσθηση πως σε αυτήν την περίπτωση, η απειλή και μόνο ενεργοποιεί το όπλο. Οι συνθήκες που θα επικρατήσουν στις χρηματαγορές το επόμενο διάστημα θα καθορίσουν την ταχύτητα μετάδοσης των συνεπειών. Όλοι π.χ. γνωρίζουν πως η Ιταλία δεν μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται ούτε καν με τα σημερινά επιτόκια. Ποια θα είναι τα επιτόκιά της αύριο; Όλοι επίσης γνωρίζουν πως εάν η Ιταλία καταρρεύσει, τότε κανένα EFSF δεν θα μπορεί να τη σώσει. Ασφαλώς, δεν θα συμβούν όλα αύριο. Αλλά μέχρι το Γενάρη το διάστημα είναι επαρκέστατο ώστε να τιναχτούν όλα στον αέρα και ουσιαστικά να μην υπάρχει καν θέμα ερωτήματος σχετικά με το δημοψήφισμα.

www.tanea.gr

Σαν να ρίχνει βόμβα πυρηνική στην αλυσίδα λειτουργίας του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου συστήματος. Εάν το ντόμινο επαληθευθεί, τότε η περίοδος μέχρι το Γενάρη θα μοιάζει σαν να παρακολουθεί κανείς από μακριά τη συνέπεια του πυρηνικού μανιταριού (μην καταλαβαίνοντας τι ακριβώς έχεις κάνει), να μεγεθύνεται  και να πλησιάζει, όντας ανώφελο να τρέξεις να διασωθείς. Σοκ και δέος απέναντι στην πλήρη κατάρρευση του χθες και τον φόβο του αγνώστου που θα ακολουθήσει. Όπως ο Γκορμπατσόφ κατάφερε το τελευταίο  χτύπημα στην κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού τη δεκαετία του ’90, έτσι κι ο Παπανδρέου φαίνεται να καταφέρει το τελευταίο χτύπημα στο σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό.

antistachef.wordpress.com

Προσωπικά όμως, δεν είμαι βέβαιος αν αυτό το Παπανδρέου το έκανε διότι γνησίως το πίστευε, ή απλά επειδή, ως άλλος Forrest Gump, δεν καταλάβαινε τι έκανε όταν έπαιζε με τα περίστροφα και τα κόκκινα κουμπιά. Και με απασχολεί πολύ, διότι εάν μεν ξέρει τι κάνει και πράττει ενσυνειδήτως με σκοπό την κατάρρευση του νεοφιλελευθερισμού, τότε πρέπει να πάρω πίσω όσα έχω πει και όσα (πολύ χειρότερα), έχω σκεφτεί γι’ αυτόν χρόνια τώρα, πρέπει να του φιλήσω τα πόδια και να δω στο πρόσωπό του έναν κοινωνικό επαναστάτη, έναν ανθρωπιστή ηγέτη που πίσω του πρέπει να συνταχθούμε όλοι, διεθνώς! Ειδικά αφού προβάλει σαν αφορμή τα γεγονότα της 28^ης Οκτωβρίου (2011) και τον μοιραίο συμβολισμό τους. Εάν όμως δεν είχε ιδέα τι σημαίνουν οι κινήσεις του και ο αντίκτυπός τους και κατά συνέπεια δεν μπορεί ούτε να διαχειριστεί τίποτα από αυτά που προκάλεσε, τότε οφείλω να δω έναν, έστω και καλοκάγαθο, βλάκα που όσο κι αν «run» ο «Forrest», το μανιτάρι θα τον προλάβει απροετοίμαστο.

Η Zara McFarlane είναι μια 28χρονη τραγουδίστρια της jazz που κατάγεται από τη Βρετανία. Η καριέρα της μέχρι τώρα περιελάμβανε σπουδές επί της μουσικής και βοηθητικές συμμετοχές σε φωνητικά σε διάφορα σχήματα. Οι ερμηνευτικές της ικανότητες όμως φάνηκαν να ξεχωρίζουν μετά την κυκλοφορία του EP Until Tomorrow το 2010, ενός προπομπού του ολοκληρωμένου δίσκου, στο οποίο και είχε αναλάβει και την παραγωγή. Η απόπειρα αυτή κέντρισε το ενδιαφέρον του ανήσυχου Gilles Peterson και με τη βοήθειά του, το πλήρες άλμπουμ της McFarlane κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα από τη δισκογραφική του εταιρεία, Brownswood Recordings.

Ακούγοντας λοιπόν το δίσκο, καταλαβαίνεις μεμιάς πως σίγουρα η McFarlane δικαιούται αυτόνομης παρουσίας στο μουσικό στερέωμα, μπορεί να αναρωτηθείς γιατί «καθυστέρησε» κιόλας. Ο αμιγής jazz προσανατολισμός του δίσκου εστιάζει στη φωνή και την ερμηνευτική της δεινότητα, που είναι άλλωστε και τα δυνατά της σημεία. Οι σύγχρονες jazz συνθέσεις ταιριάζουν πολύ με την αισθητική της εκλαϊκευμένης εκδοχής της, χωρίς όμως να παρατηρούνται εκπτώσεις, συμβιβασμοί ή παραχωρήσεις. Μπορεί ο δίσκος να μην ανάβει τα αίματα, δεν είναι όλοι φίλοι της jazz άλλωστε, προσωπικά όμως μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου κάποιο κυριακάτικο πρωινό να  αναζητώ τη συντροφιά του. Η McFarlane λοιπόν, με την πολύ εκφραστική και αισθαντική ερμηνεία της, φαίνεται να αδράχνει με τον καλύτερο τρόπο την ευκαιρία που της δόθηκε, με ένα ντεμπούτο που δικαιώνει όσους την στήριξαν και ταυτόχρονα αφήνει βάσιμες προσδοκίες για το μέλλον.

https://rapidshare.com/files/1927860050/ZaMcFa_-_UnTo__2011_.rar

Password: injazzenious