Michael Kiwanuka – Love & Hate (2016)

•Αυγούστου 9, 2016 • Σχολιάστε

Michael Kiwanuka - Love & Hate (2016)

Σχετικά με τον ταλαντούχο Michael Kiwanuka είχα γράψει και στο παρελθόν, όταν και ο πρώτος δίσκος του Home Again μού είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον και δημιουργήσει πολλές προσδοκίες. Προσδοκίες που έρχεται να δικαιώσει με το δεύτερο κατά σειρά δίσκο του, Love & Hate, δια του οποίου και γνώρισε κατά κοινή ομολογία και τη μεγαλύτερη αναγνώριση. Ο 29χρονος ερμηνευτής με καταγωγή από την Ουγκάντα, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λονδίνο, ευτύχισε να δει το single του Love & Hate να γίνεται τρομερή ραδιοφωνική επιτυχία – ειδικά στην Ελλάδα άκουγα το κομμάτι σχεδόν παντού. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Michael Kiwanuka – Love & Hate (2016)’

Edward Sharpe and The Magnetic Zeros – Person A (2016)

•Απριλίου 29, 2016 • Σχολιάστε

00-edward_sharpe_and_the_magnetic_zeros-person_a-web-2016

Ο τέταρτος δίσκος του σχήματος από το Los Angeles έχει κυκλοφορήσει λίγο μόλις καιρό τώρα, παρ’ όλα αυτά όμως, ήδη έχω ακούσει αρκετά κομμάτια του είτε στο ραδιόφωνο είτε από δω κι από κει. Κι αυτό όπως και να το κάνει κανείς είναι μια ένδειξη, ένα μέτρο της αναγνώρισης, της αγάπης που απολαμβάνει πλέον το συγκρότημα που υπάρχει στα μουσικά δρώμενα λιγότερο από μια δεκαετία. Σε προσωπικό επίπεδο πάντως, δεν κρύβω πως ανήκω στον κύκλο των θαυμαστών τους.

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Edward Sharpe and The Magnetic Zeros – Person A (2016)’

Δικό σας! (High Hopes)

•Ιουλίου 3, 2015 • Σχολιάστε

bdff1945ff8e5d830d781c5213442113_1359701376_616x350-940

Έχω να γράψω πολύ καιρό, κυρίως γιατί δεν έχω το κουράγιο. Δουλειά με φρενήρεις ρυθμούς καθότι «τεμπέλης», διαβάσματα δια βίου μάθησης, πού να μείνει καιρός για σκέψη, πόσο μάλλον και για έκφραση. Εξάλλου γράφει και μιλάει τόσος κόσμος αυτές τις μέρες, που δε νομίζω ότι είχα τίποτα περαιτέρω να προσθέσω, κάποια πράγματα είναι οφθαλμοφανή, όποια απόχρωση κι αν γοητεύει περισσότερο τον καθένα. Ωστόσο, 3 μέρες τώρα δεν μπορώ να κοιμηθώ, δεν μπορώ να ησυχάσω, δεν μπορώ να μιλήσω ή να σκεφτώ χωρίς να έχω έναν διαρκή εκνευρισμό. Αποφάσισα να ανοίξω το καπάκι της χύτρας, μπας και λίγο εκτονωθεί η όλη ένταση, έστω κι αν το κείμενο αυτό δεν είναι παρά μόνο η προσωπική μου ψυχοθεραπεία. Διότι με όλα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια γενικά αλλά και με αφορμή τα τελευταία γεγονότα ειδικότερα, η ψυχοθεραπεία είναι το μόνο που φαίνεται σαν λύση προκειμένου να μη χάσει κανείς απολύτως είτε τα λογικά του, είτε την ψυχραιμία του.

Να ξεκινήσω λέγοντας πως θεωρώ τον εαυτό μου μάλλον αριστερό άνθρωπο, άνθρωπο που διαπνέεται από τα ιδεώδη της κοινωνικής δικαιοσύνης, των κοινωνικών αγαθών, των ίσων ευκαιριών, της αλληλεγγύης, της ισότητας, της επιβράβευσης της δικαιοσύνης. Ταυτόχρονα είμαι και νοικοκύρης άνθρωπος, τεχνοκράτης, με την έννοια ότι με ενδιαφέρει κυρίως το αποτέλεσμα και όχι τα πολλά λόγια, καθώς εκ του αποτελέσματος κρινόμαστε όλοι. Δεν είμαι ενταγμένος κομματικά σε κανέναν σχηματισμό, δεν έχω εμπλακεί με τον σύγχρονο συνδικαλισμό, πέρα από την τεχνική – νομική προάσπιση αδιαμφισβήτητα δίκαιων αιτημάτων, όταν χρειάστηκε. Τα λέω όλα αυτά καθώς εδώ που έχουμε φτάσει, με την καχυποψία που επικρατεί, πρέπει να καταθέτει κανείς πιστοποιητικό φρονημάτων ώστε να μην τον μπογιατίσει, είτε η μία, είτε η άλλη πλευρά.

Χάρηκα λοιπόν σε πολιτικό αλλά και σε πολιτισμικό επίπεδο, με την επικράτηση του φορέα που εκπροσωπεί την Αριστερά στον τόπο μας, έστω κι αν διαφωνώ σε πολλά, μα πάρα πολλά σημεία της προσέγγισης, της στελέχωσης και της ρητορείας του. Εξάλλου νομίζω πως έτσι όπως είχαν αλλά και συνεχίζουν να έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, όποιος εχέφρων άνθρωπος της δικής μου γενιάς των 30+, μόνο αηδιασμένος και οργισμένος θα μπορούσε να αισθάνεται για τις λοιπές εναλλακτικές που, μην ξεχνάμε, φέρουν την ευθύνη για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Οφείλω να ομολογήσω ωστόσο ότι οι χειρισμοί που έχουν προκύψει έκτοτε, με έχουν προβληματίσει τρομερά. Υπάρχει απειρία και πόλεμος λυσσαλέος από όλες τις πλευρές, πράγματι, αλλά δεν είναι κάτι που ήταν αναπάντεχο. Τουναντίον, ήταν απολύτως ξεκάθαρο ότι θα συνέβαινε από την πρώτη μέρα, κάτι για το οποίο προετοιμάζονταν (ή όφειλαν να το κάνουν), εδώ και χρόνια.

Τέλος πάντων, πάω απευθείας στο ζουμί, καθότι αν αρχίσω να το αναλύω παραπάνω θα κουράσω και θα κουραστώ και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να υποστηρίξω αυτήν την προχωρημένη κι επιβαρημένη ώρα. Και το ζουμί δεν είναι άλλο από το δημοψήφισμα, για το οποίο κι έχω φοβερά, ανεπανάληπτα νεύρα. Όχι φυσικά με τη διαδικασία καθαυτή, ίσα ίσα που ως αρχή είναι καλό και ευλογημένο να δίνεις το λόγο. Ωστόσο, έχεις ευθύνη σχετικά με το πώς δίνεις το λόγο και τι κάνεις με αυτόν. Θέλω να πω, πως το λόγο πρέπει να τον δίνεις διατυπώνοντας σαφή ερωτήματα, που δεν επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών, διαφορετικά νοθεύεις ή προσπαθείς να εκμαιεύσεις κάτι το οποίο δεν υπάρχει, ή ουδέποτε τέθηκε σαφώς. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο έτσι κι αλλιώς πολωτικός χαρακτήρας ενός οριακού δημοψηφίσματος, μπορεί να καταστεί αιτία «πολέμου», με ή χωρίς εισαγωγικά. Και στην προκειμένη περίπτωση νομίζω πως αυτό ακριβώς συμβαίνει, εξ ου και ο θυμός. Θα περίμενα μια μεγαλύτερη γενναιότητα και αυταπάρνηση από την Αριστερά της καρδιάς μας, μια διαχείριση η οποία θα ήταν συνεπής στις δεσμεύσεις της και τις προσδοκίες που καλλιέργησε για εμβάθυνση του κοινού Ευρωπαϊκού ιδεώδους ή πρόταση για ρήξη, πρόταση όμως με ειρμό, επιχειρήματα, σχέδιο και αλήθειες προς έναν ιδιαίτερα επιρρεπή στα ψεύδη και τις παραμύθες λαό. Διαφορετικά, μάλλον διαχειρίζεσαι με όρους προσωπικής – κομματικής – παραταξιακής επιβίωσης μια διαδικασία η οποία χρειάζεται εξαιρετικά προσεκτικούς χειρισμούς, καθότι μπορεί να γυρίσει και μπούμερανγκ, ακριβώς λόγω λανθασμένων χειρισμών. Επί της ουσίας, αισθάνομαι σαν κάτι να έχει μείνει στη μέση και καλούμαι να αποφασίσω με όρους «Αγανακτισμένων» σε μια ασαφή και προς μανιπουλάρισμα, ερώτηση. Σαν να μην υπήρξε το θάρρος, το σθένος, ο προγραμματισμός, το όραμα, η οργάνωση, η ομοψυχία και συναντίληψη ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, να επικρατήσει η ειλικρίνεια και η υπέρβαση της μικροσυντήρησης και μικροδιαχείρισης. Σαν να άφησαν τη δουλειά στη μέση, αδύναμοι να διαμορφώσουν μια συνεκτική εναλλακτική και στα μισά του δρόμου, σαν να θέλουν να ξεκουραστούν – κρυφτούν προκειμένου να μην εκτεθούν (από τι, σε ποιον;), ρίχνουν ένα ανολοκλήρωτο επιχείρημα στη μάχη προκειμένου να το διαχειριστούν κατά το δοκούν. Για να το πω και στην προ του 2008 σημειολογία, σαν να πηγαίνεις στα μπουζούκια να ακούσεις την πριμαντόνα της νύχτας και εκεί που έχεις μερακλώσει (κι εκείνη/ος ξελαρυγγιαστεί), σου πετάει ένα «Δικό σας…!», και ακούς μυριάδες φωνές να φαλτσάρουν στο ρυθμό του (κύκνειου) άσματος…

mpouzoukia_louloudia

Μέσα σε αυτό το κλίμα βέβαια, οι μάσκες έπεσαν, η μονομέρεια και η απροκάλυπτη προπαγάνδα βαφτίστηκε ως αντικειμενική καταγραφή και το κλίμα, αντί να είναι μια πανηγυρική νίκη της Ενημέρωσης και της Δημοκρατίας έχει ξεφτίσει σε ένα απροκάλυπτο σόου κατάλυσης της όποιας ψυχραιμίας και ειλικρίνειας.

kanalia_copy

Μέχρι και τον κατά την αδυσώπητη στατιστική πιο πρόσφατο υπαίτιο για τη διόγκωση του χρέους Κώστα Καραμανλή ανάγκασαν να σπάει τη «σιωπή του Βούδα» και να μας συμβουλέψει ως άλλος εθνάρχης για το καλό του τόπου.

Greek_debt_and_EU_average_since_1977

Έως και τον Μητσοτάκη (έμαθα ενδιαφέροντα πράγματα για την πολύτιμη συνεισφορά του στη Σερβία στα 90’s) ανέσυραν να λέει πως είχε ελπίδες για τον Τσίπρα (αλλά τα σκάτωσε…).

Με αυτά και με αυτά, δεν μπορεί παρά να οδηγείσαι νομοτελειακά στην αρνητική απάντηση στο προσεχές δημοψήφισμα (μιας και το στηρίζουν κάτι τέτοιοι τύποι, δεν μπορεί παρά ανακλαστικά και μόνο να πας αντίθετα), ωστόσο με βαριά καρδιά και πολύ σκεπτικισμό. Φοβούμενος κυρίως τι θα γίνει την επόμενη μέρα, πώς θα καταφέρουμε εμείς να συνεννοηθούμε προκειμένου να μην χάσουμε περαιτέρω πολύτιμα χρόνια, να μην εξαφανίσουμε πλήρως από το χάρτη της ιστορίας μας την τρέχουσα ενεργή γενιά ή (ακόμα χειρότερα) γενιές…

Paolo Nutini – Caustic Love

•Δεκεμβρίου 24, 2014 • Σχολιάστε

Paolo Nutini - Caustic Love (2014)

Τον συμπαθή Paolo Nutini τον είχα ακούσει στο επιτυχημένο κομμάτι του Candy, που έγινε και αρκετά μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω πως δεν είχα δώσει μεγαλύτερη σημασία, επιτυχίες της συγκυρίας υπάρχουν πολλές και δεν είναι πάντα δυνατόν να τις παρακολουθείς όλες. Νόμιζα λοιπόν πως ο Paolo είναι ακόμα ένα χαριτωμένο παράγωγο της γειτονικής Ιταλίας, που έχει παράδοση στην ανάδειξη ανάλογων ταλέντων. Όταν όμως άκουσα στο ραδιόφωνο το Iron Sky, κομμάτι από τον τελευταίο του δίσκο, τότε πείστηκα πως το θέμα Nutini ήταν αρκετά σοβαρότερο και άρχισα να ψάχνω. Το πρώτο που ανακάλυψα είναι πως ο Paolo Nutini, όσο Ιταλός κι αν ακούγεται στο όνομα, όσο «Αμερικανός» κι αν ακούγεται στον ήχο, είναι στην πραγματικότητα Σκοτσέζος! Επίσης είναι και σχετικά νεαρός, μόλις 28 ετών, ενώ ο δίσκος αυτός αποτελεί την Τρίτη του δουλειά. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Paolo Nutini – Caustic Love’

Coeur De Pirate – Trauma (2014)

•Νοεμβρίου 27, 2014 • Σχολιάστε

Coeur de Pirate - Trauma (2014)

Στην περίπτωση της Καναδής Beatrice Martin, ή αλλιώς Coeur De Pirate, έχω αναφερθεί και στο παρελθόν, με την ευκαιρία τότε της κυκλοφορίας του δεύτερου δίσκου της. Η ενδιαφέρουσα Καναδή επανέρχεται πλέον με τον τρίτο δίσκο της Trauma, δίσκος ο οποίος στην ουσία αποτελεί το soundtrack της τέταρτης σαιζόν της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς που προβάλλεται στον Καναδά. Η σύλληψη σχετικά με τη σειρά soundtrack είναι ενδιαφέρουσα: κάθε σαιζόν ένας καλλιτέχνης (Καναδός), αναλαμβάνει να ερμηνεύσει τα κομμάτια που συνθέτουν το εκάστοτε soundtrack. Σε αυτό το πλαίσιο, η Coeur De Pirate ανέλαβε την πέμπτη σαιζόν και το soundtrack της, το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του 2014. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Coeur De Pirate – Trauma (2014)’

Marissa Nadler – July (2014)

•Σεπτεμβρίου 22, 2014 • Σχολιάστε

Marissa Nadler - July (2014)

Η Marissa Nadler δραστηριοποιείται στα μουσικά δρώμενα από το 2004 και το άλμπουμ July είναι ήδη ο έβδομος προσωπικός της δίσκος. Αμερικανίδα στην καταγωγή, η 33χρονη Nadler είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση, μιας και η ενασχόλησή της με τη μουσική είχε περισσότερο σαν σκοπό την ικανοποίηση ενός χόμπι, μιας και τόσο οι σπουδές της στη ζωγραφική όσο και η σχετική αρχή της καριέρας της δεν προμήνυαν τέτοια εξέλιξη. Ευτυχώς για τους ευτυχείς ακροατές, η αγάπη της για τη μουσική είναι αυτό που επικράτησε στη ζωή της κι έτσι έχουμε την ευκαιρία να απολαμβάνουμε την αιθέρια φωνή της και τις ξεχωριστές της συνθέσεις.

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Marissa Nadler – July (2014)’

Beach House – Bloom (2012)

•Σεπτεμβρίου 14, 2014 • Σχολιάστε

Beach House - Bloom (2012)

Τυχαία έπεσα πάνω στον τελευταίο δίσκο των Beach House, τέταρτο κατά σειρά, με τον τίτλο Bloom, άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2012. Οφείλω να ομολογήσω πως έμεινα έκπληκτος από το δίσκο αυτό, μιας και οι δίσκοι που πραγματικά σε κατακτούν από την πρώτη στιγμή σπανίζουν. Το δίδυμο από την Βαλτιμόρη των ΗΠΑ έχει έναν ήχο που βρίθει λυρισμού, κινούμενο πότε στα μονοπάτια της indie σκηνής, πότε στα τοπία της dream pop, ενώ παίζουν ακόμα και με ήχους που ανήκουν στη σφαίρα της ψυχεδέλειας. Τα φωνητικά της Victoria Legrand είναι δυναμικά και ταυτόχρονα εύθραυστα, ενώ οι ενορχηστρώσεις του Alex Scally δεν χάνουν ποτέ τις ισορροπίες τους, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη δημιουργία της ταυτότητας του γκρουπ. Το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό ήταν οι Mazzy Star, όταν άκουγα τους νεαρούς Αμερικανούς και νομίζω πως τελικά δεν είναι τελείως αδόκιμη η σύγκριση, μιας και, σε προσωπικό επίπεδο τουλάχιστον, μου φαίνονται σαν μια σύγχρονη εκδοχή – συνέχεια αυτού του ήχου. Το απολαυστικό με το συγκεκριμένο δίσκο είναι πως ακούγεται ολόκληρος, χωρίς κάτι να ξεχωρίζει από την αρχή, παρά σαν ένα σύνολο, φτιαγμένο να σου προσφέρει ένα συνεχές ταξίδι μιας ώρας, όση και η διάρκειά του. Χρειάζεται να ακούσει κανείς ξανά και ξανά το άλμπουμ αυτό ώστε να αρχίσει να ξεχωρίζει λεπτομέρειες που σε κάνουν να αγαπήσεις πέραν από το σύνολο και το κάθε κομμάτι του ξεχωριστά, κρατώντας με αυτόν τον τρόπο και επάξια, αμείωτο το ενδιαφέρον και την απόλαυση. Συστήνεται ανεπιφύλακτα το άλμπουμ αυτό, ειδικά στη δύσκολη αρχή του φθινοπώρου. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Beach House – Bloom (2012)’

 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 31 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: