Καλοκαιρινή Οδύσσεια…

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009, 19:00 το απόγευμα στα υπεραστικά ΚΤΕΛ Κηφισού. Εικόνα αλησμόνητη για όποιον έχει πολύ καιρό να χρησιμοποιήσει αυτό το μέσο. Μες στο αποκορύφωμα του καλοκαιριού και η εικόνα είναι το λιγότερο αποκαρδιωτική. Άραγε, τι θα μπορούσε να σκεφτεί οποιοσδήποτε από τους «κουτόφραγκους» είχε την ατυχία να βρεθεί εδώ πέρα μες στο λιοπύρι; Ενημέρωση μηδέν, οχλοβοή απίστευτη, καθαριότητα και εξυπηρέτηση, άγνωστες ποσότητες. Τέλος πάντων λες, ίσως να είναι ένα από τα τελευταία κατάλοιπα της «παλιάς», μη εξευρωπαϊσμένης Ελλάδας… Εξάλλου είναι πάγια δέσμευση των ιθυνόντων ότι επίκειται η μετεγκατάσταση του σταθμού, οπότε ας μην είμαστε κακομοίρηδες και γκρινιάρηδες.

Επιτέλους, το ταξίδι που θα οδηγήσει στην πολυπόθητη έξοδο από την τσιμεντοποιημένη πρωτεύουσα προς τις διακοπές, ξεκινά. Έχει λίγο κίνηση η αλήθεια είναι, αλλά ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Εξάλλου για καλό είναι το ταξίδι οπότε μην χαλάς τη διάθεσή σου με επουσιώδεις λεπτομέρειες. Στα διόδια της Ελευσίνας έχει μια κάποια κίνηση, αλλά γενικά τα πάντα κυλούν σχετικά ομαλά. Έως ότου φτάσουμε κοντά στην Κόρινθο. Εκεί η κατάσταση αλλάζει δραματικά. Ουρές χιλιομέτρων σχηματίζονται, η Λωρίδα Εκτάκτου Ανάγκης (ΛΕΑ) καταργείται, προκειμένου να εξυπηρετηθούν όσοι ελπίζουν να φτάσουν μέχρι τα διόδια. Η τροχαία λάμπει δια της απουσίας της και τελικώς, μετά από 45 περίπου λεπτά (ίσως και μία ώρα) πληρώνουμε τα διόδια και συνεχίζουμε το ταξίδι.

Ίσως αν ήταν μεμονωμένο περιστατικό να μην έχριζε και πολύ μεγάλης σημασίας. Όμως και με την έξοδο του Πάσχα, κάτι παρόμοιο είχα βιώσει. Οδηγούσα εγώ τότε και η ουρά ήταν ακόμα μεγαλύτερη (αν δεν με απατά η μνήμη μου, καθότι αυτά τα βιώματα είμαι πεπεισμένος ότι απωθούνται στο υποσυνείδητο, είχα χρειαστεί μιάμιση ώρα). Είχε διάφορες ζωντανές συνδέσεις ο CITY RADIO τότε και σε μία από αυτές είχε πει ο διοικητής Τροχαίας Κορίνθου ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι για να ανοίξουν τα διόδια για κάποιο διάστημα έστω, γιατί με την παραχώρηση της εκμετάλλευσης τους στην ιδιωτική εταιρεία, της έχει δοθεί και το αποκλειστικό δικαίωμα να αποφασίζει η ίδια για το εάν, πότε και για πόσο θα ανοίγουν τα διόδια!!!! Η Τροχαία μπορεί απλά να κάνει συστάσεις είπε ο κύριος διοικητής.

Σχετικά με την παραχώρηση της εκμετάλλευσης των διοδίων σε ιδιωτική εταιρεία, από τη στιγμή μάλιστα που μιλάμε για ένα ήδη υπάρχον έργο που έχει κατασκευαστεί με τα χρήματα φορολογουμένων, πολύ θα ήθελα κάποιος να μας εξηγήσει την ακριβή αιτιολόγηση. Εκτός βέβαια εάν το ελληνικό Δημόσιο δεν μπορεί να εισπράξει ούτε διόδια… Διαφορετικά, πολύ χρήμα μου μυρίζει… Επιπλέον, αδυνατώ να κατανοήσω πως είναι δυνατόν να αποφασίζει ένας ιδιώτης, όποιος κι αν είναι αυτός, για το ποιος είναι ο αποδεκτός χρόνος ταλαιπωρίας των ταξιδιωτών και ανάλογα να διαχειρίζεται τα διόδια. Ο εθνικός δρόμος είναι δημόσιο αγαθό, υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο και κριτική και ως εκ τούτου μόνο κρατικό όργανο μπορώ να αποδεχτώ ως ρυθμιστική αρχή επί του αγαθού. Στην τελική θέλω να ξέρω ποιόν πρέπει να βρίζω και να καταριέμαι βρε αδερφέ!! Το τι γινόταν μετά τα διόδια, με τους χιλιάδες μπαϊλντισμένους οδηγούς να ξεχύνονται στον αισχρό αυτό δρόμο προσπαθώντας να αναπληρώσουν το χαμένο χρόνο,  νομίζω μπορεί να το φανταστεί ο καθένας. Η γεωμετρική αύξηση του κινδύνου από όλη αυτήν την ταλαιπωρία δεν νομίζω ότι μπορεί να αντισταθμιστεί με το οποιοδήποτε χρηματικό όφελος προς οποιονδήποτε και δεν μπορώ να ανεχτώ κανέναν να παίζει παιχνίδια με την δικιά μου ασφάλεια προς χάριν χρηματικών απολαβών. Νομίζω είναι θέμα κοινού νου. Εκτός αν οι ιθύνοντες έχουν διαφορετική άποψη και δεν δίνουν την ίδια σημασία με τον καθένα σχετικά με την ασφάλεια του όταν αυτή αναμετράται με τα 2,80 αργύρια του τέλους των διοδίων.

Εν ολίγοις, το ταξίδι Αθήνα – Μεσολόγγι είχε διάρκεια 4,5 ώρες. Περίπου όσο μια πτήση για Λονδίνο. Αλλά τι να ξέρουν και αυτοί οι κουτόφραγκοι, εδώ τα πάντα γίνονται the greek way. Είναι πολλά τα λεφτά κύριοι και λίγο ακόμα αίμα στην άσφαλτο (μας έχουν κάνει να το συνηθίσουμε άλλωστε) είναι ίσως μικρό τίμημα. Αλλά εάν αυτοί δεν ενδιαφέρονται και αξιολογούν την δική μας ασφάλεια χαμηλότερα από τις δικές τους εισπράξεις, εμείς μάλλον θα έπρεπε να το ξανασκεφτούμε.

Advertisements

Les Negresses Vertes – Famille Nombreuse & Trabendo

515QPQKQHXL._SS400_

http://rapidshare.com/files/259270462/LNV_-_FN.rar

51XDHMDDZ9L._SL500_

http://rapidshare.com/files/259182873/LNV_-_T.rar

Οι Γάλλοι Les Negresses Vertes ( Πράσινες Νέγρες ελληνιστί) δημιουργήθηκαν το 1987. Ο ήχος τους εντάσσεται στον ευρύτερο χώρο της world music, έχοντας επιρροές από μουσικές της ευρύτερης Μεσογείου και Νοτίου Αμερικής, άλλοτε με χορευτική διάθεση, άλλοτε κάπως πιο μυστηριακούς στα πρότυπα της French Café αισθητικής. Συνέχεια

Σιδηρόδρομο στην Κρήτη; Έχουμε εκλογές…

Ο Έλληνας βλέπει την πρόσληψή του στο Δημόσιο περίπου ως τη γη της Επαγγελίας. Σταθερός μισθός (πολλές φορές αδικαιολόγητα υψηλός συγκριτικά με τις αμοιβές που επικρατούν στον ιδιωτικό τομέα για θέσεις αναλόγων προσόντων) , σταθερή και λίγη, συνήθως, δουλειά. Εκτός από μερικούς τομείς, όπου επικρατεί επίσης ένας αδικαιολόγητος πανικός λόγω έλλειψης προσωπικού, η βραδύτητα των Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων είναι χαρακτηριστική και αποτελεί αδιαμφισβήτητο βίωμα καθενός από εμάς. Ίσως γι’ αυτό να χρειάζονται και τόσοι πολλοί, έχοντας δημιουργήσει τον κατ’ αναλογία μεγαλύτερο δημόσιο τομέα ευρωπαϊκού κράτους. Εάν ο δημόσιος τομέας δούλευε σε φυσιολογικούς ρυθμούς, θα ήμασταν οι ταχύτερα και αρτιότερα εξυπηρετούμενοι Ευρωπαίοι, έχοντας ένα τέτοιο πλήθος ατόμων να «υπηρετεί» τις ανάγκες μας. Τα παραδείγματα περί του αντιθέτου πάμπολλα, τόσα που δεν έχει νόημα να αναφερθούν περιπτωσιολογικά.

Ακούγοντας λοιπόν χθες, 20.07.2009 στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega ότι περί τις 40 χιλιάδες άτομα πρόκειται να «τακτοποιηθούν» οσονούπω μέσα από νομικά παραθυράκια, επιμήκυνση συμβάσεων (που νομοτελειακά οδηγούν σε πρόσληψη, όσο κι αν σκλαβώνουν όσο ισχύουν) και λοιπών προεκλογικών τερτιπιών, παρακάμπτοντας τον ήδη διάτρητο ΑΣΕΠ, και με κριτήρια που παραμένουν στη διακριτική ευχέρεια αξιολόγησης του κάθε πολιτικού και επιχειρησιακού προϊσταμένου, ομολογώ πως έχασα την ψυχραιμία μου.

Ειδικά τούτον τον καιρό που η χρηματοπιστωτική κρίση απειλεί με όρους επιβίωσης όλο και περισσότερο κόσμο, που συνιστάται ψυχραιμία, σύνεση, συμπίεση δαπανών (σπαταλών καλύτερα) και λοιπά τεχνοκρατικά, η ελληνική πρακτική επί της πολιτικής εξυπηρετεί ακόμα ημετέρους. Ανταλλάσσει την εργασιακή γη της επαγγελίας με κομματικά και μόνον οφέλη και κριτήρια, δείχνοντας με τον πλέον ξεδιάντροπο τρόπο το βαθιά αντιδημοκρατικό της πρόσωπο, όσο κι αν πασχίζει να το στολίσει λεκτικά.

Και που θα βρεθούν τα χρήματα; 40 χιλιάδες μισθοί είναι αυτοί, δεν είναι μια όποια κι όποια εξυπηρέτηση. Μέγεθος ικανό να διαδραματίσει ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα (αν συνυπολογίσει κανείς και τις οικογένειες των ευεργετηθέντων και την αποχή). Τα χρήματα λοιπόν, θα βρεθούν από όλους μας και κυρίως από τους φόρους του ιδιωτικού τομέα, καθότι και μεγαλύτερος. Ο φόρος δηλαδή που θα πληρώσω για το μισθό μου, το αυτοκίνητό μου, τα τσιγάρα μου κλπ, θα χρησιμοποιηθεί και για την πρόσληψή τους. Κοινώς, βάζουν το χέρι στην τσέπη μου οι κύριοι, ν’ αρπάξουν ό,τι μπορούν για να εκθρέψουν τους 40 χιλιάδες νέους κομματικούς μισθοφόρους τους (κατά κυριολεξία) προκειμένου να διαιωνίσουν την υπάρχουσα, παντελώς αναξιοκρατική και κακομοίρικη νεοελληνική πραγματικότητα. Αντιπαλότητα μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου τομέα είπατε;

Αλλά ας αφήσουμε τις μιζέριες, έρχονται καλύτερες μέρες, έρχονται εκλογές… και μένει να δούμε ποιος θα μας υποσχεθεί «θάλασσα στη Λάρισα, σιδηρόδρομο στην Κρήτη», κατά τους στίχους του Ορφέα Περίδη. Περαστικά μας.

Apostle of Hustle – Folkloric Feel

front cover

Οι Apostle of Hustle δημιουργήθηκαν από τον Καναδό Andrew Whiteman, πρώην μέλους των Broken Social Scene, το 2001. Με σαφείς ροκ επιρροές και έχοντας μάθει κουβανέζικη κιθάρα μετά τη διαμονή του ίδιου στο νησί της Καραϊβικής διάρκειας δύο μηνών, η μουσική τους έχει έναν ανεκτίμητο πλουραλισμό. Συνέχεια

Beth Gibbons – Out Of Season (2002)

Outofseason

Όποιος έχει ακούσει τους ιερείς της trip hop σκηνής Portishead, τότε σίγουρα θα αναγνωρίσει τη φωνή της Beth Gibbons. Μολονότι σε αυτόν τον πρώτο προσωπικό της δίσκο, που χρονολογείται από το 2002, απουσιάζουν οι παραμορφώσεις και ο ηλεκτρονικός ήχος του σχήματος με το οποίο τόσο έχει ταυτιστεί. Ικανοποιώντας την περιέργεια πολλών θαυμαστών της, σε αυτόν τον δίσκο η Gibbons δίνει έμφαση στην σκοτεινής απόχρωσης, σπαρακτική φωνή της, φέρνοντας την στο προσκήνιο και χτίζοντας τον μουσικό της κόσμο γύρω της, συνοδευόμενη από όμορφες γλυκόπικρες μελωδίες, σε συναφές ύφος με την μέχρι τώρα παρουσία της. Και καθηλώνει ακόμα μια φορά τον ακροατή με την ξεχωριστή της αισθαντικότητα, την τόσο ιδιαίτερη χροιά της και με τον τρόπο που κάνει να φαίνεται βιωματική η κάθε της φράση, αποδεικνύοντας πόσο μεγάλη ερμηνεύτρια είναι. Συνέχεια

Τζωρτζ Όργουελ – Σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και πολιτική

Ο Τζώρτζ Όργουελ στο προφητικό και διεισδυτικό του βιβλίο «1984» έχει επινοήσει τον όρο Νέα Ομιλία, απώτερος σκοπός της οποίας είναι η διαστροφή της γλώσσας και του καθημερινού λόγου, εξαφανίζοντας λεκτικά πλήθος εννοιών που βοηθούν και προάγουν την οποιαδήποτε αναζήτηση στη σκέψη. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, οι πολίτες έχασαν τον τρόπο να λεκτικοποιούν αυτό που σκέφτονταν, καταλήγοντας να μην μπορούν καν πρωτογενώς να αναρωτηθούν και να αμφισβητήσουν οτιδήποτε.

Ενδιαφέρουσα εξέλιξη αν μη τι άλλο. Και πολιτικά χρήσιμη, ακριβώς επειδή είναι δηκτικά υπερβολική. Αλλά αν κάνει κανείς μια ηπιότερη προβολή της πιο πάνω σκέψης στην σύγχρονη πολιτική και πολιτισμική πραγματικότητα της Ελλάδας, δεν μπορεί παρά να βρει άμεσες αναλογίες.  Οι πολιτικοί διαστρέφουν καθημερινά λέξεις και κοινά αποδεκτές έννοιες σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να μην εκτεθούν στους οπαδούς τους, αλλά και να εξυπηρετήσουν τα κατά συγκυρία κομματικά τους συμφέροντα. Έτσι, ο κ. Καρατζαφέρης δεν είναι πια φασίστας, δεν είναι ακροδεξιός, δεν είναι γνήσιος εκπρόσωπος του πιο χυδαίου λαϊκίζοντος εθνοπατριωτισμού (οι τσιρίδες και κορώνες των στελεχών του δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αμφιβολίας σε όποιον δεν είναι εγκεφαλικά πολτοποιημένος), αλλά απλά γνήσιος (γνησιότερος όλων) Έλλην πατριώτης και ανακηρύσσεται σε ισότιμο πολιτικό συνομιλητή και εσχάτως (με αφορμή το θέμα των πολύπαθων αλλοδαπών) σε διαμορφωτή της τρέχουσας πολιτικής ατζέντας και προσοχής αυτήν την εποχή. Σε αγαστή συνεργασία βεβαίως με τα Μ.Μ.Ε. , κυρίως τα ηλεκτρονικά, επειδή ο κ. Καρατζαφέρης ξέρει να πουλάει καλά τον εαυτό του ως προϊόν, καθότι από τους παλιότερους στον χώρο των media.

Κατ’ αυτόν τον ίδιο τρόπο ο κ. Βουλγαράκης μπορεί να υπάρχει ακόμη στην πολική και να εμφανίζεται και στα κανάλια, καθότι «δεν έχει καμία πολιτική ευθύνη και όποιος έχει στοιχεία για το αντίθετο να παει στον εισαγγελέα». Είναι εκπεφρασμένη άποψη κορυφαίων στελεχών της Ν.Δ. σχετικά με τα κατά καιρούς σκάνδαλα. Όπως ο κύριος Μαγγίνας, υπουργός Εργασίας και εισηγητής της ασφαλιστικής απορύθμισης που απασχολούσε ανασφάλιστους «φιλοξενούμενους» στο (αυθαίρετο;) αναψυκτήριο του. Όπως το παπαδοπαίδι, ο κ. Ρουσόπουλος, που δεν βλέπει καμία πολιτική ευθύνη για τα ανήκουστα σε πολιτισμένες χώρες αλισβερίσια που θυμίζουν υποσαχάρια Αφρική. Απλά παραιτήθηκε για να διευκολύνει την κυβέρνηση. Όπως ο κύριος Σουφλιάς, Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων με το μικρό αυθαίρετο, ακυρώνοντας τα δυο πρώτα συνθετικά του αντικειμένου επί του οποίου προΐσταται. Όπως ο κύριος Μανούσης, οι κουμπάροι, ο ένας, ο άλλος. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για όλα αυτά και δεν έχει παραιτηθεί ακόμα, δίνοντας την χαριστική βολή στο όποιο νόημα της έννοιας. Το πιο περίεργο όμως είναι ότι δεν βρέθηκε και κανένας από τους τηλεαστέρες να τους επισημάνει το εννοιολογικό λάθος. Να τους εξηγήσει πως όταν μιλάμε για πολιτική ευθύνη μιλάμε για αυτό που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι αποκαλούσαν ήθος. Και ότι όταν κάποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη είναι θέμα ήθους, κουλτούρας και πολιτισμού να σηκωθείς και να φύγεις αν έχει γίνει το παραμικρό. Είτε γιατί δεν το γνώριζες, όποτε είσαι ανεπαρκής, είτε γιατί συναίνεσες, οπότε είσαι απατεώνας. Αποδείξεις χρειάζεται μόνον ο εισαγγελέας και τότε για να σε στείλει φυλακή, όχι για να σε παραιτήσει, αλλά να που η νεοελληνική λεβεντιά το έχει διαστρέψει κι αυτό κι έτσι όλοι οι καρχαρίες κάνουν τα μπάνια τους στις πισίνες, μέρες που είναι.

Έτσι πιπιλάνε το μυαλό στον κοσμάκη να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι στο στομάχι που κοντεύει να αγγίξει πλάτη. Διότι οι αυθεντίες αποφάσισαν ότι «δεν γίνεται αλλιώς». Είναι μάλιστα και κοινωνικά δίκαια τα μέτρα κατά τα λεγόμενα τους κι ας επιβαρύνουν με έμμεσους φόρους δυσανάλογα τα χαμηλά εισοδήματα που ήδη πασχίζουν για να τα βγάλουν πέρα. Κι ας λεει το οποιοδήποτε οικονομικό εγχειρίδιο και αν ανοίξει κανείς, όποιας σχολής κι αν θέλει πως η επιβολή έμμεσων φόρων είναι η πιο αντιλαϊκή και άδικη ταξικά πολιτική που μπορεί να εφαρμοστεί. Κι όμως, τα περισσότερα έσοδα θα έρθουν από τους ήδη αδυνατώντες να κρύψουν έσοδα από το κράτος, τους τίμιους δηλαδή και από την ιδιαίτερα δημοφιλή εσχάτως ομοβροντία αυξήσεων σε βενζίνη, κινητά, αυτοκίνητα, ποτά, τσιγάρα κλπ ανελαστικά αγαθά που ρημάζουν το μηνιαίο μισθό της γενιάς των 700 ευρώ για την οποία τόσο κόπτονται όλοι τους και φροντίζουν.

Έτσι στο σουρεαλιστικό ΠΑΣΟΚ σκιώδης υπουργός Τουρισμού είναι η κα Άντζελα Γκερέκου, σύζυγος Τόλη Βοσκόπουλου βεβαίως βεβαίως. Επιτυχημένο μοντέλο με κορυφαία στιγμή της καριέρας της στο χώρο αυτήν που την εδραίωσε στο πάνθεον των ελληνικών ανδρικών φαντασιώσεων, φωτογραφιζόμενη καλλιτεχνικά γυμνή για ανδρικό περιοδικό των γραμμάτων και των τεχνών. Έχει υπάρξει επίσης σημαντική ηθοποιός, αναμορφώτρια του χώρου και εσχάτως αοιδός και στιχουργός του πονήματος «αυτοκολλητάκι μου», σε μια στιγμή κορύφωσης της οικογενειακής ευτυχίας αμερικανικού τύπου επιπέδου ταμπλόιντ. Υπουργός Τουρισμού κύριοι, εκεί που έχει διατελέσει, η Μελίνα ας πούμε. Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δυο κεφαλές και τάσεις, αλλά είναι ακόμα συνασπισμός, έτσι το ΚΚΕ, αφοσιωμένο στο δίκαιο του εργαζομένου διατηρεί την επιχείρηση ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. με τους δυσχερείς όρους εργασίας των υπαλλήλων της. Έτσι κι οι σεμνοί ποιμένες μας τριγυρνούν με λιμουζίνες και αναπαύονται σε 5στερα ξενοδοχεία ή απολαμβάνουν πολυτελείς κρουαζιέρες, πνευματικού βεβαίως περιεχομένου. Αφορολόγητα, επιπροσθέτως.

Οι έννοιες και οι ανοχές διαστρεβλώνονται και ξεχειλώνουν, αντίστοιχα, τόσο επιτηδευμένα και με τέτοια συνέπεια, που κάθε άλλο παρά τυχαίο μπορεί να είναι. Και έχουμε καταλήξει, καθότι παθητικά συνένοχοι, σε ένα έθνος «λεβέντηδων» Ελληναράδων που δεν τους καίγεται καρφί, αρκεί να έχουν SUV και γκόμενα στο δίπλα κάθισμα, μην μπορώντας να εστιάσουν καν, ποσώ μάλλον να επιδιώξουν, έναν ευρύτερο γενικό σκοπό, έναν τίμιο εθνικό στόχο και όραμα. Με ένα μυαλό παραγεμισμένο ποπ κορν και τσιχλόφουσκα Χόλιγουντ, με ένα σύστημα παιδείας που παράγει ανθρώπους με το φτωχότερο λεξιλογικό και εννοιολογικό πλούτο των τελευταίων δεκαετιών, μένουμε χλιαροί και αναίσθητοι στους ολοκαίνουργιους καναπέδες μας, με το ολοκαίνουργιο κλιματιστικό μας, ευτυχισμένοι μπρος στον βομβαρδισμό υποκουλτούρας από την ολοκαίνουργια LCD υπέρλεπτη τηλεόραση μας. Αδύναμοι να σκεφτούμε και να αντιδράσουμε στο παραμικρό, όσο εξόφθαλμα λάθος, άδικο κι αν είναι. Εξισώνοντας τις κοινωνικές εξεγέρσεις του Δεκεμβρίου του 2008 με ένα μάτσο κωλόπαιδα που σπάνε τα μαγαζιά του κοσμάκη. Χάνοντας έτσι μια μοναδική ευκαιρία αφύπνισης από τα κοχλάζοντα προβλήματά μας.

Κι έτσι μοιάζει, με λίγη φαντασία, σαν η αρχική σύλληψη του Όργουελ να βρίσκει την πρακτική της εφαρμογή στην σύγχρονη νεοελληνική πραγματικότητα, όπου τίποτα και κανείς δεν σκέφτεται και δεν αντιδρά απέναντι σε ό,τι του προτάσσουν ως αναπόφευκτο και αναγκαίο οι κρατούντες. Άραγε ο ίδιος θα χαιρόταν βλέποντας πως αποδώσαμε τη σκέψη του;

The Dining Rooms – Versioni Particolari (2004)

1439161176_361024c2d9_mΟι Dining Rooms είναι ένα ιταλικό ντουέτο, αποτελούμενο απο τους Stefano Ghittoni και Cesare Malfatti. Έχουν έδρα τους το Μιλάνο και αν κάποιος προσπαθούσε να χαρακτηρίσει τον ήχο τους, μάλλον σε ένα μείγμα lounge και jazz θα κατέληγε. Μολονότι δεν θα τους έλεγα καινοτόμους, ωστώσο ο μελαγχολικός, φινετσάτος ήχος τους, με τις καλοδουλεμένες μελωδίες και τα αρκετά φυσικά όργανα, είναι συνεπής με ένα συγκεκριμένο, διακριτό ύφος, που άλλοτε βασίζεται σε ρυθμικούς funk τόνους και άλλοτε δίνει έμφαση στο λυρισμό της μελωδίας. Συνέχεια