Εναέριες εικόνες καταστροφής στην Αττική

ATHENS IN FIRES

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

ATHENS IN FIRES

005

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altis

Athens after the fires ex altiscopyright εικόνων : Νικόλαος Πηλός, φωτογράφος

http://www.nikospilos.com/pages/profile/

Επειδή, κατά το γνωστό γνωμικό, μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, ο φίλος φωτογράφος μας έστειλε μια σειρά αεροφωτογραφιών που δείχνουν το μέγεθος της καταστροφής. Τέτοιες στιγμές τα σχόλια περιττεύουν.

Advertisements

Καραμανλής, ο εμπρηστής – follow up

1-34-thumb-largehttp://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=75611

2skitso-9-thumb-largehttp://www.enet.gr/?i=news.el.gallery&id=49&m=30799

9-skitso-3-thumb-largehttp://www.enet.gr/?i=news.el.gallery&id=49&m=30800

Κοιμήθηκα στις 04:30. Και πάλι όμως λαγοκοιμόμουν με την τηλεόραση ανοικτή και τις εικόνες Δευτέρας Παρουσίας να στοιχειώνουν τον ύπνο μου. Εκεί έβλεπα πάλι άλλα οράματα. Θα μου πεις, ίσως θα έπρεπε να πας να σε κοιτάξει κανένας γιατρός, αλλά με τόση τσίκνα απλωμένη στο κέντρο της Αθήνας, που νόμιζες ότι είσαι χειμώνα στα Ζαγόρια κι έχανες την αίσθηση ακόμα και της εποχής,  νομίζω απλά ότι είμαι μειωμένου καταλογισμού για ακόμα μια φορά. Έβλεπα λοιπόν σύννεφα να σχηματίζονται γύρω από τη φωτιά. Όχι όμως σύννεφα βροχής, όπως θα ήταν το φυσιολογικό και κανείς δεν θα με κατηγορούσε για φαντασιόπληκτο. Τα σύννεφα δημιουργούσαν μια επιβλητική φιγούρα, έναν σκυθρωπό, αγέρωχο άντρα με πηλίκιο, στρατηγό ένα πράγμα. Και καθώς κοίταζα καλύτερα, είδα το πρόσωπο του Πολύδωρα να σχηματίζεται, με ένα τεράστιο όμως στόμα που το είχε ανοιχτό και με φουσκωμένα, ρωμαλέα πνευμόνια φύσαγε δυνατά πάνω στο πύρινο μέτωπο, οδηγώντας και παίζοντας με τη φωτιά…  Δίπλα, έβλεπα το Μαρκογιαννάκη, ντυμένο μαέστρο μ’ εκείνο το χαρακτηριστικό φράκο με τη μακριά ουρά φτιαγμένη από πυροσβεστικούς σωλήνες να διευθύνει τον σολίστ Στρατηγό με ξαναμμένο πάθος, ενώ το κοινό, πυρόπληκτοι και πυροσβέστες, κοιτούν καθηλωμένοι με δέος.

Αυτό ήταν. Δεν έκλεισα μάτι μετά από αυτήν την εικόνα. Έβλεπα και ξανάβλεπα μπρος τα μάτια μου τους πρωταγωνιστές της αλλόκοτης εικόνας του ονείρου μου, κοίταζα από την άλλη τις σκηνές Αποκάλυψης με τον μεγαλύτερο πνεύμονα της Αττικής παραδομένο στις φλόγες, άναψα τσιγάρο κι ένιωσα ενστικτωδώς να καίγεται και ο δικός μου πνεύμονας. Το μυαλό μου δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από την φιγούρα του μεγαλόπρεπου Στρατηγού και του εμπαιγμού του το 2007. Ω τι γλυκιά δικαίωση,  τι τραγική Κασσάνδρα αποδεικνύεται ο μεγάλος αυτός άνδρας. Αν ήμουν στη θέση του και άκουγα τον Μαρκογιαννάκη να κάνει δηλώσεις αυτές τις μέρες, θα αισθανόμουν τη μελαγχολική δικαίωση του πρωτοπόρου που όλοι τον περνάν για τρελό, τ’ ομολογώ χωρίς περιστροφές και ντροπές.

Όμως αφού εμείς δικαιώνουμε, εκ του αποτελέσματος, αυτήν την τακτική, αυτήν την εγκληματική απάθεια και οκνηρία, γιατί εκ των υστέρων ζητάμε διαφορετικά πράγματα; Μήπως έχουμε ένα πρόβλημα ειλικρίνειας; Αφού η χαροκαμένη  (ας μην ξεχνάμε ότι είχαμε πάνω από 60 απώλειες ανθρώπινων ζωών) Πελοπόννησος εξαγοράστηκε με 3.000 ευρώ το κεφάλι και τους επανεξέλεξε ως άξιους εκπροσώπους, προς τι η τόση δυσφορία και αγανάκτηση εκ των υστέρων; Πού απευθύνεται και ποιόν έχει αποδέκτη; Τον προ διετίας υπερισχύσαντα ενός έτσι κι αλλιώς φαύλου εκλογικού συστήματος και μάλιστα εν μέσω παρόμοιου, ανεκδιήγητου σκηνικού;

Όχι κύριοι, αναθεωρώ. Ας είμαστε ειλικρινείς. Εμπρηστής δεν είναι ο Καραμανλής και η πολιτική της ανυπαρξίας που πρεσβεύει. Εμπρηστές είμαστε εμείς, οι γκλαμουράτοι νεο-Έλληνες, των οποίων η ψήφος αγοράζεται σε συνθήκες εκτεταμένης καταστροφής, πόνου και αγανάκτησης προς 3.000 ευρώ, εμείς οι οποίοι πίνοντας αδιάφορα φραπέ φαντασιωνόμαστε πανεθνικά μια όμορφη βιλίτσα στη μέση του πουθενά (όπως αυτές που βλέπαμε στις τηλεοράσεις και λέγαμε «κρίμα το σπιτάκι του ανθρώπου»), αμφιβόλου νομιμότητας βεβαίως, αλλά αυτό έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Είναι ο κοινά αποδεκτός κανόνας, η αναπότρεπτη νομοτέλεια που όλοι γνωρίζουν κι ανέχονται στην πατρίδα πλέον του ασόβαρου, όσο κι αν πρόσκαιρα αγανακτούν. Ο βασιλιάς είναι γυμνός πολλά χρόνια τώρα, αλλά εμείς δεν βλέπουμε πέρα από το δέντρο του εαυτού μας, έχουμε βάλει το κεφάλι στην τσιχλόφουσκα της τηλεόρασης και τη θαλπωρή του καναπέ, σαν δειλά πτηνά κι εμείς. Αδύνατοι να σκεφτούμε υπερβατικά, κάτι περισσότερο από τον καλοταϊσμένο εαυτούλη μας, να υποστηρίξουμε ένα εθνικό όραμα για τερματισμό της γελοιότητας, της οκνηρίας και της ντροπής έστω και την ύστατη στιγμή, με οικογένειες ολόκληρες χαροκαμένες και εκτεταμένες περιοχές ουσιαστικά απονεκρωμένες, ραντισμένες εκ των υστέρων με τριχίλιαρα.

Τι σημαίνει, έλεγε ο Καμύ, αν οι πολιτικοί χρειάζεται να υποτιμήσουν τον εαυτό τους (λέγοντας πως φταίει ο Στρατηγός Άνεμος ας πούμε), αν αυτό τους επιτρέπει να κυβερνούν τον κόσμο; Επικερδής συμβιβασμός αν τι άλλο, γι’ αυτούς. Για ‘μας; Στάχτη και μπούρμπερη. Ή Burberry για όσους το προτιμούν.

Guru – Jazzmatazz Vol.1 (1993) & Vol.4 (2007)

31JBNYPCHYL._SS500_

COVER

Ο 43χρονος Guru (κατά κόσμον Keith Elam), ξεκίνησε την καριέρα του ως ράπερ και συνθέτης ως το έτερον ήμισυ του ντουέτου των Gang Starr στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Χωρίς να εγκαταλείψει το σχήμα, κυκλοφόρησε και προσωπικούς δίσκους, υπό τον τίτλο Jazzmatazz σε συνέχειες, με την πρώτη να κυκλοφορεί το 1993.

Σε αυτήν τη σειρά συνεργάζεται με ένα πλήθος καλλιτεχνών από τον Ronny Jordan και τον Roy Ayers και φυσικά τον ράπερ MC Solaar (ο οποίος δίνει το παρόν και σε άλλους δίσκους της σειράς) στον πρώτο δίσκο μέχρι τον Damien Marley και τους Common στον τέταρτο δίσκο (2007). Συνέχεια

Καραμανλής, ο εμπρηστής!

fwtia-4-thumb-largefwtia-thumb-large

πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=75385

Μια ανομολόγητη, τολμηρή, διαστροφική, μικρόψυχη, συνωμοσιολογική και προπάντων ατεκμηρίωτη σκέψη χοροπηδάει τις τελευταίες δυο μέρες στο μυαλό μου, κάθε φορά που ακούω για τις πυρκαγιές στην Αττική. Είναι τόσο βδελυρός ο συλλογισμός μου, που σχεδόν ντρέπομαι να το παραδεχτώ πως σκέφτομαι έτσι. Από την άλλη μεριά, άμα δεν το πω κάπου, θα σκάσω! Οραματίζομαι λοιπόν τον Καραμανλή καθισμένο στο γραφείο του, να μιλάει στο τηλέφωνο και να συνεννοείται για το που θα εκδηλωθεί η επόμενη πυρκαγιά!!! Άλλες φορές πάλι, όταν η φαντασία μου ζωηρεύει πολύ κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο και το νέφος του καμένου που απλώνεται γύρω από το Λεκανοπέδιο και το μυαλό κάπως θολώνει, βλέπω τον ίδιο τον Καραμανλή να κρατάει μια μολότοφ, ή κάτι άλλο πιο politically correct στα χέρια, παστίλιες για να ανάβει το βαθύ τζάκι κάποιας βίλας ας πούμε, και να τρέχει μες στο λιοπύρι περιχαρής, ανάβοντας φλογίτσες εδώ κι εκεί με χάρη, όπως οι φλόγες που του ανάβουν διάφορα κομματικά του στελέχη κατά καιρούς. Με κοιτάζει δε, στο όραμα μου, με τέτοια ανέμελη χαρά παρά το στυγερό έγκλημα, που κατατρομάζω και ξεσκοτίζω στη στιγμή! Τι σκέψεις κι αυτές…

Πλην όμως,  δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς κάποιες ομοιότητες του Αυγούστου του 2009 με εκείνον του 2007. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν κανένα πάθημα να μην έγινε μάθημα στην χώρα με τη συλλογική μνήμη χρυσόψαρου. Οι φωτιές είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα των ομοιοτήτων, ίσως απλά εκείνη που ξεχωρίζει περισσότερο μιας και τα αποτελέσματα της έχουν όψη, οσμή και αποτέλεσμα συγκεκριμένο και καθιστούν και την όλη κατάσταση ακόμα πιο γελοία απ’ ό,τι είναι σε πρώτη ανάγνωση.

Αν το 2007 είχαν προκηρυχθεί εκλογές εν μέσω πυρκαγιών και θέρους με επίκληση ως δικαιολογία την αδυναμία κατάρτισης προϋπολογισμού (και ουχί απλά το συγκεκριμένο momentum που ευνοούσε κρυπτοδημοσκοπικά την Ν.Δ.), τώρα που το έλλειμμα είναι στο 8% και όχι στο 3%, που τα φορολογικά έσοδα είναι πραγματικά καθηλωμένα σε τρομακτικά χαμηλά επίπεδα, οι δημόσιες δαπάνες συνεχίζουν τον ξέφρενο καλπασμό τους (καθότι οι μόνες μειώσεις είναι εκείνες των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και ουχί των προμηθειών, των κρυφών λογαριασμών, των υπερκοστολογήσεων και λοιπών ελληνικών εφευρημάτων της ρεμούλας) , τώρα εν ολίγοις που ο προϋπολογισμός είναι πρακτικά ανεφάρμοστος και δυσκατάρτιστος, τι θα γίνει τώρα με τις εκλογές;

Από τον Οκτώβριο του 2009 η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να λάβει εξαιρετικά δυσμενή φορολογικά μέτρα. Ασφαλώς δεν θα επιβληθούν νέοι φόροι, είναι σαφείς σε αυτό. Συνεπείς όμως καθώς είναι στην ρητορική εξαπάτηση του περιορισμένης μνήμης νεο-Έλληνα, δεν λένε κουβέντα για το τι θα γίνει με τους υπάρχοντες. Θα αυξηθούν βεβαίως, θα συμπεριλάβουν κι άλλο κόσμο στη δαγκάνα τους, θα έρθουν τεκμήρια, θα τα αρπάξουν ημιπαράνομα από τους ημιυπαίθριους και πάει λέγοντας. Υποστηρίζω απλά ότι ίσως να προτιμούσαν το χρεοκοπημένο κρατικό σύστημα φορολόγησης να το παραλάμβανε μια νέα κυβέρνηση (καθώς βλέπουν ότι μάλλον αυτή θα είναι του ΠΑΣΟΚ, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, βλέπε συνεργασίες) και να χρεωθεί εκείνη τα καταφανώς αντιλαϊκά μέτρα που καθίστανται αναγκαία με βάση τη ρητορική τους, μόνο και μόνο όμως γιατί βρισκόμαστε προ αδιεξόδου λόγω της διαφθοράς και της αναποτελεσματικότητας εφαρμογής άμεσης φορολόγησης.

Επιπρόσθετα, δεν πρέπει να ξεχνάμε και την βολική, ως διαφαινόμενη, καθυστέρηση της έκδοσης Χριστοφοράκου στην Ελλάδα. Αφού δραπέτευσε εν μία νυκτί, χωρίς κανείς να πάρει χαμπάρι (;) και βρέθηκε στην βολικότατη για όλους Γερμανία (της οποίας η δικαστική αρχή περιορίζει το χρονικό εύρος διερεύνησης από τις δικαστικές αρχές της Ελλάδας σχετικά με τη δραστηριότητα του στην Ελλάδα σε μόλις 9 μήνες, αν δεν απατώμαι). Βέβαια, επειδή κάποια στιγμή θα έρθει τελικά ο Γερμανός (έχει διπλή υπηκοότητα) που τόσο τον θέλουμε, το γοργόν και χάριν έχει. Φανταστείτε την απίθανη περίπτωση να αρχίσει να κελαηδάει το γερμανικό παπαγαλάκι, εμπλέκοντας και άτομα της κυβερνούσας παράταξης… Ουαί και αλίμονο. Για την ώρα το στίγμα κατατρέχει, μέσω Τσουκάτου, το ΠΑΣΟΚ, οπότε υπάρχει μια σχετική, αλλά απρόοπτα διαταράξιμη, ασφάλεια.

Ταυτόχρονα, η θητεία της παρούσας Βουλής έχει ημερομηνία λήξης πρόωρη έτσι κι αλλιώς και γνωστή. Το αργότερο το Μάρτιο του 2010 θα έχουμε εκλογές με διακηρυγμένη πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ. Δύσκολα μια κυβέρνηση αφήνεται να συρθεί σε μια τόσο μακρόχρονη προεκλογική περίοδο, με τους αντιπάλους σε συνεχή πίεση και ετοιμότητα. Πολύ περισσότερο όταν αντί να επιλύονται κάποια έστω προβλήματα, δημιουργούνται και συσσωρεύονται κι άλλα. Δεν πρέπει στο σημείο αυτό να ξεχνάμε και το καθεστώς ομηρίας της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού από τον κάθε Παυλίδη, που ενώ έχουν εισπράξει την συνολική αποδοκιμασία της ίδιας τους της παράταξης, ωστόσο συνεχίζουν να είναι μέλη της και η κυβέρνηση να κρέμεται επάνω τους με την ουσιαστικά τεχνητή πλειοψηφία της. Έτσι βγαίνει ο Παυλίδης και κουνάει το δάχτυλο στη Βουλή (φοβερή σκηνή για την κουλτούρα απάθειας του νεο-Έλληνα), καθώς αρνείται να γίνει αυτός το εξιλαστήριο θύμα για μερικές κωλοχιλιάδες ευρώ, για ένα παλιόσπιτο. Κι έχει δίκιο ο άνθρωπος από μια σκοπιά. Είναι σαν να σου λέει, κοτζαμάν φαγοπότι γίνεται εδώ πέρα, εμένα θα φάτε για ένα κ***σπιτο; Έχει ένα δίκιο ο άνθωπος, δεν μπορείς να του το αρνηθείς. Και είναι και κοινωνικά χρήσιμος μες στην αφέλειά του, αν το δει κανείς από τη σκοπιά ότι υπαινίσσεται πολύ χειρότερα δρώμενα στο χώρο του κοινοβουλίου. Ποιος θα άντεχε να ζει υπό την ομηρία τέτοιων ατόμων, στηρίζοντας την κυβέρνηση επάνω τους και υποκύπτοντας στις όποιες αξιώσεις τους; Και μόνο που το σκέφτομαι, κουράζομαι και θα κατανοούσα απόλυτα τον πρωθυπουργό εάν κουραζόταν κι εκείνος. Αυτό και μόνο θα περίμενα να είναι αρκετός λόγος για εκλογές για τον ευκούραστο Καραμανλή. Είναι και οικογενειάρχης άνθρωπος…

Το μόνο που δεν είναι ίδιο ή χειρότερο από τον Αύγουστο του 2007 είναι, ή καλύτερα ήταν μέχρι πριν 2 μέρες, οι πυρκαγιές. Επειδή όμως αυτές δεν είναι συστημικό αποτέλεσμα πολιτικής, τουλάχιστον εν μέρει, αλλά έκτακτο γεγονός (ενισχυόμενο αναντίρρητα από την ακαματοσύνη των υπευθύνων), η σύμπτωση μεταξύ του χθες και του σήμερα με τρομάζει και με εξαγριώνει. Κι αν ο κ. Καραμανλής επιλέξει να πάει σε εκλογές σήμερα όπως και τότε, η σύμπτωση παύει να είναι τέτοια κι εγώ, με τον μειωμένο καταλογισμό του θέρους, θα τον αποκαλώ εμπρηστή…

Brazzaville – Welcome To Brazzaville (2004)

537036

Οι Αμερικανοί Brazzaville δημιουργήθηκαν το 1997 από τον David Brown, σαξοφωνίστα εκείνη την περίοδο του Beck. Ο Brown είναι μια πολύ ιδιόμορφη περίπτωση ανθρώπου για τα κοινά μέτρα και σταθμά. Είναι πραγματικός «πολίτης του κόσμου», καθώς έχει ταξιδέψει στην Ευρώπη, την Νότιο Αμερική και την Ασία, απορροφώντας μουσικές επιρροές από πολλά διαφορετικά ακούσματα και πολιτισμούς, που εκτείνονται από ανατολίτικες μελωδίες, bossa nova και tropicalia, έως την Αφρική και τη Γαλλία. . Δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή του ονόματος του γκρουπ μιας και η Brazzaville είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Κονγκό, μια από τις χειρότερες πόλεις για να ζεις παγκοσμίως, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες. Όταν πλέον επέστρεψε στην Αμερική και συγκεκριμένα στο L.A. City College, σπούδασε σαξόφωνο και γνωρίστηκε με τον Beck και έναν ευρύτερο κύκλο μουσικών.  Συνέλαβε την ιδέα για τη δημιουργία των Brazzaville το 1997 ακολουθώντας τον Beck σε μια περιοδεία του ως βασικός του σαξοφωνίστας. Οι άνθρωποι που συγκέντρωσε δίπλα του αποτελούν και αυτοί περιπτώσεις με πολλές μουσικές επιρροές, έχοντας συνεργαστεί με ένα μεγάλο και ποικιλόμορφο πλήθος καλλιτεχνών. Συνέχεια

Nicola Conte – Jet Sounds (2000) & Jet Sounds Revisited (2002)

conte_nNicola Conte - Jet Sounds Revisited

Ο Ιταλός Nicola Conte εμφανίστηκε στα μουσικά δρώμενα με τον πρώτο του προσωπικό δίσκο στον οποίον αναφέρομαι εδώ, με τίτλο Jet Sounds το 2000. Εκπρόσωπος της ιταλικής σκηνής γύρω από το lounge και την acid jazz, με σαφείς αναφορές στην bossa nova και την ιταλική αισθητική και ατμόσφαιρα των δεκαετιών του ’60 και ’70. Καταφέρνει να συνδυάσει με πολλή προσοχή στοιχεία από αραβικούς ήχους, υπό το πρίσμα της σύγχρονης lounge αισθητικής, ενώ ανασυνθέτει με ιδιαίτερη λεπτότητα την ανέμελη εποχή του παλιού ιταλικού κινηματογράφου, διανθίζοντας πολύ αποτελεσματικά και με φαντασία τις νοσταλγικές μελωδίες του. Συνέχεια

Nick Cave – Abbatoir Blues-The Lyre of Orpheus (2004)

Abattoir_Blues+The_Lyre_of_Orpheus

Ο 52χρονος πλέον Nick Cave σίγουρα δεν αποτελεί άγνωστη ποσότητα. Είχα πάντα την εντύπωση πως ο Cave πιο πολύ είναι ποιητής παρά μουσικός (χωρίς σε καμία περίπτωση να θέλω να υποβαθμίσω την αξία του στο πεδίο της μουσικής). Είναι μια αρκετά ιδιόμορφη περσόνα ο ίδιος, με τις εμμονές του γύρω από τα ζητήματα του θανάτου, της πίστης, της αγάπης και της βίας και σίγουρα δεν προσφέρεται για «ανέμελα» ακούσματα, γεγονός που εν μέρει εξηγεί την ύπαρξη ορκισμένων οπαδών του και ατόμων που πραγματικά σχεδόν τους τρομάζει, με τις επιβλητικές του μελωδίες και την βαρύτονη χαρακτηριστική φωνή του. Συνέχεια