Πολιτικοί και περιβάλλον (Ποιον σίγουρα δεν θα ψηφίσω) follow up

pissanos

ralli

Ακόμα δυο φυλλαδιάκια που μου έχουν βρεθεί κάτω από την πόρτα του σπιτιού μου, από όλους αυτούς που κόπτονται για το περιβάλλον… Κοντός ψαλμός….

papathanasiou

avramopoulos

karamanlis

Αύριο φεύγω κι εγώ, ως ετεροδημότης, προκειμένου να ασκήσω τα εκλογικά μου δικαιώματα. Και εξακολουθώ να θεωρώ δικαίωμά μου να μην θέλω να με κοροϊδεύουν όλοι τούτοι για τις δήθεν αγωνίες τους για το περιβάλλον και παράλληλα να έχουν γεμίσει τον τόπο με φυλλάδια και παραφυλλάδια, γιγαντοαφίσες (σαν να επρόκειτο για λαϊκούς αστέρες της πίστας) με τις αφεντομουτσουνάρες τους, που στα δικά μου τα μάτια γελούν ειρωνικά απέναντι στις αγωνίες μας. Ας το σκεφτούμε λίγο κι αυτό πριν πάρουμε μιαν τελική απόφαση, ως δείγμα και μόνο του πολιτισμού μας.

Advertisements

Πολιτικοί και περιβάλλον (Ποιον σίγουρα δεν θα ψηφίσω)

alogomouris1alogomouris2

kountoura1kountoura2

mpotopoulos1

zouni

Τους ακούω όλους, μέρες τώρα. Μα βίτσιο μπορεί να το πει κανείς, μα τρομολαγνεία, όπως και να έχει τους παρακολουθώ καθημερινά, στα δελτία, στις εφημερίδες, όπου σταθώ κι όπου βρεθώ. Δεν θέλω να είμαι αδιάφορος και απολιτικός,  με αποτέλεσμα, να ψάχνω κάποιον απεγνωσμένα να με πείσει ότι αξίζει την ψήφο μου. Και να πω την αλήθεια δεν έχω δει και τίποτα αξιόλογο. Σίγουρα όμως, έχω βρει αρκετούς λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να ψηφίσω κάποιους απ’ αυτούς. Και ειδικά όταν αισθάνομαι πως μερικοί με κοροϊδεύουν.

Προ αρκετών ημερών άρχισαν να καταφθάνουν στο σπίτι μου τα πρώτα φυλλάδια των πολιτικών με την αφεντομουτσουνάρα τους. Πολλά από αυτά μάλιστα έρχονταν με το όνομα μου τυπωμένο στην ετικέτα και μπορώ να βεβαιώσω τους πάντες πως δεν ανήκω σε καμιά παράταξη, δεν είμαι γραμμένος τουλάχιστον σε κανένα κατάστιχο. Και να πω την αλήθεια άρχισα να προσβάλλομαι όταν λάμβανα αλληλογραφία από το ΛΑΟΣ, από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ κλπ. Από που κι ως που πρέπει να τίθεται η οποιαδήποτε υπόνοια στον οποιονδήποτε γείτονά μου σχετικά με τις πολιτικές μου προτιμήσεις, ειδικά όταν αυτές τις εκφράζω, παραταξιακά τουλάχιστον, αυστηρά και μόνον στην κάλπη. Αν μιλούσαμε για προσωπικά δεδομένα και λοιπά τέτοια πολιτισμένα, έχω την αίσθηση ότι μπορεί να είχαμε πάρα πολλά να πούμε. Για να μην παραλείψουμε και τα δεκάδες sms που κατακλύζουν τα κινητά όλων αυτές τις μέρες. Τουλάχιστον όμως αυτά είναι πιο προσωπικά και δεν μολύνουν το περιβάλλον.

Τέλος πάντων, αρχικά δεν έδωσα μεγάλη σημασία και πέταγα τα φυλλάδια απευθείας στη σακούλα της ανακύκλωσης. Όταν όμως αυτά άρχισαν να πληθαίνουν επικίνδυνα, τότε πραγματικά αισθάνθηκα ότι ζω ένα θέατρο παραλόγου. Όλος αυτός ο θίασος που ευαγγελίζεται την προστασία του περιβάλλοντος, με πλημμυρίζει με φυλλάδια επί φυλλαδίων, όχι μόνο εμένα, πολυκατοικίες, τετράγωνα, συνοικίες ολόκληρες. Δέντρα επί δέντρων στο πιεστήριο για να φανούν τα μούτρα των φαύλων που τόσο απροκάλυπτα φανερώνουν την ασυνέπεια μεταξύ λόγων και έργων, μεταξύ θεωρίας και πράξης. Και τότε σκέφτηκα να κάνω αυτήν τη δημοσίευση, για όσους την δουν, με τα φυλλάδια που έχω μαζέψει τις τελευταίες δυο μέρες και υπόσχομαι να ανεβάσω και όσα ακόμα λάβω μέχρι να φύγω για εκλογές.

Δύο του ΠΑΣΟΚ και δύο τις ΝΔ έχω μέχρι τώρα στα χέρια μου. Έχω λάβει κι άλλα, από άλλους χώρους, αλλά καθότι τα πέταξα, δεν θα τα αναφέρω. Απλά σημειώνω με ενδιαφέρον ότι τα φυλλάδια της ΝΔ ήρθαν σε φάκελο, με τα ψηφοδέλτια της περιφέρειας καθενός διαφημιζομένου σε τρία αντίτυπα και με το σταυρό ήδη έτοιμο! Ορκίζομαι, δεν τα σημάδεψα εγώ! Τι να πει κανείς… 50 χρόνια πίσω από τα πρόβατα….

Guts – Le Bienheureux (2007)

cover

guts

Ο Γάλλος Dj και παραγωγός Henri Fabrice είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από το όνομα Guts και τον συγκεκριμένο δίσκο, ο  οποίος κυκλοφόρησε το 2007 από την εταιρία των Nightmares On Wax, Wax On. Αν και αποφεύγω να είμαι φυσιογνωμιστής, κοιτώντας λίγο καλύτερα τον Γάλλο καλλιτέχνη, όπως φαίνεται στη φωτογραφία, νομίζω πως δεν μπορείς παρά να περιμένεις κάτι ενδιαφέρον τουλάχιστον. Και νομίζω πως τελικά δικαίως μπορεί να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο. Η μεγάλη επιτυχία που σημείωσε το And The Living Is Easy μόνο τυχαία δεν είναι καθώς ο ανέμελος, δυνατός και συναρπαστικός ρυθμός του μου θύμισε προσωπικά μέχρι και Thievery Corporation. Συνέχεια

Εεε, όχι και να σοβαρευτούμε κύριε Γκιουλέκα!

2009-09-25-1

2009-09-25-2

25.09.2009 ώρα 20:50, δελτίο ειδήσεων MEGA. Η κα. Δαμανάκη του ΠΑΣΟΚ, μαλώνοντας χαριτωμένα με τον κ. Γκιουλέκα της ΝΔ, τον ρωτάει ποια είναι η γνώμη του για τις προσλήψεις μέσω Stage (που συζητούσαμε τις προάλλες) και για κονδύλια που δόθηκαν στην εκλογική περιφέρεια κάποιου υπουργού ή βουλευτή (δεν συγκράτησα) στις 23 του τρέχοντος μήνα, εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Εκείνος θυμώνει λοιπόν και τις λέει: «να πείτε ονόματα κυρία Δαμανάκη και να προσκομίσετε αποδείξεις, γιατί πρέπει κάποια στιγμή να σοβαρευτούμε σε αυτόν τον τόπο». Εκείνη λοιπόν, εν τη ρύμη του λόγου προφανώς απαντά αγανακτισμένα το αμίμητο: «εεε, όχι και να σοβαρευτούμε κύριε Γκιουλέκα» και συνέχισε «γιατί άμα σοβαρευτούμε θα πούμε πράγματα που θα πονέσουν». Όχι και να σοβαρευτούμε λοιπόν… Αδιανόητο.

Πολλές φορές η παραφορά του λόγου φανερώνει πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα η ρητορική προσπαθεί επιμελώς να κρύψει. Όχι και να σοβαρευτούμε λοιπόν. Και φυσικά δεν θα πούμε και πράγματα που μπορεί να πονέσουν. Αλλά το θέμα είναι να πονέσουν ποιον; Αν είναι να πονέσουν εμάς, καταδεικνύοντάς μας πόσο αφελείς είμαστε και τους εμπιστευόμαστε ενώ στο παρασκήνιο γίνονται πράγματα που μας «πονάνε» (τι άλλο εκτός από το να μας τα αρπάζουν ποικιλοτρόπως θα μπορούσε να πονάει;), να τα πουν και ας πονέσουμε, μπας και συνέλθουμε λίγο μες στην μαλθακότητά μας. Αν, από την άλλη, πρόκειται να πονέσουν αυτοί και πάλι να τα πει, προκειμένου να φανούν ειλικρινείς στις εξαγγελίες τους περί σοβαρότητας, αλλαγής πολιτικής, πάταξη της διαφθοράς και λοιπές φανταχτερές και ανεφάρμοστες τόσα χρόνια υποσχέσεις.

Σε κάθε περίπτωση, η διαφθορά, η υπόνοια, η καχυποψία εχθρεύονται το φως της δημοσιοποίησης και της αλήθειας. Οπότε κυρία Δαμανάκη, αφού ισχυρίζεστε πως γνωρίζετε πράγματα που μπορεί να πονέσουν αν δημοσιοποιηθούν, έχετε το ηθικό χρέος να σοβαρευτείτε και να μιλήσετε. Όσο αδιανόητο κι αν φαίνεται κάτι τέτοιο στην πολιτική σας κουλτούρα.

Easy Star All-Stars – Dub Side Of The Moon (2003), Radiodread (2006) & Easy Star’s Lonely Hearts Dub Band (2009)

Easy+Star+All+Stars+-+Dub+Side+of+the+Moon

cover

floder

Ή πως να ακούσετε τους Pink Floyd, Radiohead και Beatles με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Συνέχεια

Ό,τι νόμιμο είναι και ηθικό – ο αμετανόητος.

2009-09-22-1

2009-09-22-2

Debate και λοιπά πυροτεχνήματα τέλος. Μέχρι νεωτέρας βεβαίως, μιας και τα σαΐνια της ΝΔ, θεωρώντας πως με την ευφράδειά του, με το πατρικό ύφος και το μαχητικό χτύπημα του χεριού στο τραπέζι, ο κ. Καραμανλής επιβλήθηκε του αντιπάλου του, προτείνουν να επαναληφθεί το εγχείρημα. Σαν να την είχαν προβάρει την πρόταση, μιας και δεν μας έχουν συνηθίσει σε τέτοια ταχύτητα ανταπόκρισης. Θυμηθείτε πόσο καιρό χρειάστηκε για να πάει ένα επείγον τηλεγράφημα από το ένα υπουργείο στο άλλο και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Και μιας και μιλάμε για συμπεράσματα, δεν άκουσα από τον κ. Παπανδρέου ουδεμία διευκρίνιση σχετικά με τα φορολογικά, τα περιουσιακά και λοιπά οικονομικά. Σαν να μην έχουν καταλάβει πως ο κόσμος καίγεται, πρωτίστως, σε αυτόν τον τομέα, εκείνοι εξακολουθούν να περιγράφουν ένα γενικό ιδεολογικό περίγραμμα βάσει του οποίου θέλουν, υποτίθεται, να κινηθούν. Σε μια συνέντευξη του Ομπάμα που είχα διαβάσει τον περασμένο Δεκέμβριο, αποκάλυπτε πως είχε καταρτίσει πλήρη και λειτουργική σκιώδη κυβέρνηση , καταρτισμένη και έτοιμη να αναλάβει ανά πάσα στιγμή, διαμορφώνοντας και εξελίσσοντας καθημερινά τον σχεδιασμό τους, ανάλογα με τα μέτρα τα οποία εφάρμοζε ο Μπους όσο ήταν ακόμα πρόεδρος. Κι εδώ, συγκριτικά, δεν ακούς καν κουβέντα για τα φορολογικά, πέραν από κάποιες θεωρητικές γενικότητες. Αφού είναι έτοιμοι να αναλάβουν την εξουσία, ας εκμεταλλευτούν την πρόταση του προέδρου τους για χρήση του διαδικτύου προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαφάνεια στο Δημόσιο, προκειμένου να ενημερώσουν πλήρως για το ήδη έτοιμο και λειτουργικό (υποτίθεται) πρόγραμμά τους, αναρτώντας το και δίνοντας την ευκαιρία στον κόσμο να τον κρίνει επί της ουσίας. Αυτά περί ετοιμότητας, αλλά και εντιμότητας εν τέλει.

Ο άλλος από την άλλη, ο κουρασμένος μαχητής κ. Καραμανλής, συνεχίζει το ανεκδιήγητο παραμύθι του. Χωρίς να έχει δώσει ούτε μια πειστική απάντηση σχετικά με το τι έχει πάει στραβά και έχουμε πιάσει πάτο (όπως οι ίδιοι μας λένε), χωρίς να δίνει καμιά επί της ουσίας απάντηση σχετικά με το μονότονο, αλλά ουσιώδες και επίκαιρο, καθότι αναπάντητο, ερώτημα σχετικά με το «που πήγαν τα λεφτά», όπως συνθηματικά και ανεξαρτήτως πολιτικού χρωματισμού έχει καταλήξει να ακούγεται. Και ενώ δεν δίνει καμιά απάντηση για την επαίσχυντη κακοδιαχείριση, προσπαθεί αγωνιωδώς να μας πείσει ότι πρέπει απαραιτήτως να σκύψουμε το κεφάλι και να υπομείνουμε τα σκληρά μέτρα που θέλει να εφαρμόσει προκειμένου να μην καταρρεύσει το κράτος (όπως οι ίδιοι μας απειλούν). Και ανήκουστο, ξεδιάντροπο και οφθαλμοφανές φαγοπότι δηλαδή, και να πληρώσουμε και τα σπασμένα μειώνοντας κάθε μήνα τον πραγματικό μισθό μας. Αν κάποιος χωρίς κομματικές παρωπίδες, πιστεύει κάτι άλλο, θα ήθελα πολύ να ακούσω την τεκμηρίωσή του.

Στην όλη αντιπαράθεση όμως, ένα σημείο το βρήκα απολύτως και εξοργιστικά χυδαίο. Και χθες ο κ. Τσίπρας και σήμερα ο κ. Παπανδρέου επιτέθηκαν στον κ. Καραμανλή σχετικά με τα προγράμματα Stage που εφαρμόζονται μέσω του ΟΑΕΔ. Τα προγράμματα αυτά είναι ουσιαστικά συμβάσεις ορισμένου χρόνου (με μεγάλη πιθανότητα ανανέωσης) ανασφάλιστης ημιαπασχόλησης σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες με μηνιαίες απολαβές που δεν ξεπερνούν τα 500 ευρώ. Όλα καλά ας πούμε ως εδώ, αφού θα μπορούσαν ίσως, υπό ιδεώδεις συνθήκες, να βοηθήσουν τους νέους (κυρίως) ανέργους, να έχουν να γράψουν κάτι στο βιογραφικό τους. Όμως, κανείς δεν ξέρει τα ακριβή κριτήρια με βάσει τα οποία προτιμάται ο ένας και όχι ο άλλος ενδιαφερόμενος, αφού η λειτουργία του δεν εποπτεύεται από κάποια ανεξάρτητη αρχή. Και έχουν φτάσει να εμπορεύονται ψηφοθηρικά ακόμα και αυτήν την κουτσουρεμένη εργασιακή σχέση των 500 ευρώ, δημιουργώντας έναν αιχμάλωτο κομματικό στρατό που εκβιάζεται με το ανήθικο επιχείρημα του debate πως ή θα γινόταν αυτό ή θα χάνονταν τα κοινοτικά κονδύλια, άλλη εναλλακτική δεν προσφέρεται. Φανέρωσε εκείνη τη στιγμή ο πρωθυπουργός όλη του την αδιαφορία για οτιδήποτε άλλο πλην των συμφερόντων της παράταξής του, όταν δηλαδή παραδέχθηκε υπερήφανα πως χρησιμοποιεί κοινοτικά κονδύλια για να συντηρεί το νέο είδος ημισυμβασιούχων πολιτικών ομήρων. Ταυτόχρονα, νοικοκυρεύονται και οι ιδιαιτέρως αυστηρά και τεχνοκρατικά (δόλια εν τέλει) καταρτιζόμενοι δείκτες ανεργίας, για να βγαίνουν να μας πιπιλάνε τα αυτιά με ανυπόστατες διαπιστώσεις. Ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό μας φώναξε κατάμουτρα άλλη μια φορά ο κ. Καραμανλής. Και χρήσιμο (γι’ αυτούς) θα προσέθετα εγώ.

Ακόμα χειρότερα, παραδέχθηκε επίσης πως όσοι περνούν από την προσωρινή αιχμαλωσία του Stage, μοριοδοτούνται και για την οριστική πρόσληψη στο Δημόσιο (μέσω του αδιαβλητότατου βεβαίως ΑΣΕΠ) παραδεχόμενος με αυτόν τον τρόπο ότι όσοι τελικά πουλήσουν την ψυχή τους στο διάολο και τους παρακαλέσει για μια εξυπηρέτηση (και άρα καθιστώντας εαυτούς ψηφοφόρους τους) όντως θα ευνοηθούν σε σχέση με εκείνους που θα επιλέξουν να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους. Πρωτοφανής παραδοχή και μου κάνει μεγάλη εντύπωση που δεν τις δόθηκε η σημασία που της αρμόζει, μιας και αφορά πολλές χιλιάδες ανθρώπους.

Ο κ. Καραμανλής όμως απάντησε βιαστικά ότι έτσι έχει και αλλιώς δεν έχει τίποτα, περνώντας με τη σειρά του σε αντεπίθεση και στις δύο περιπτώσεις. Αλλά επειδή μάλλον δεν έχει «αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος» (διαφορετικά τέτοια χοντροκομμένη αντιμετώπιση του ζητήματος θα μπορούσε να θεωρηθεί και ύβρης), θα ήθελα να ρωτήσω τον κ. Καραμανλή αν έχει βγάλει ποτέ στη ζωή του το μήνα με το αντίστοιχο των 500 ευρώ που παίρνει ένας εργαζόμενος στα Stage. Και επίσης θα ήθελα να μάθω πόσο κοστίζει η γραβάτα που φορούσε απόψε…

Finley Quaye – Maverick A Strike (1997)

front

Ο 35χρονος Finlay Quaye είναι Βρετανός με αφρικανικές ρίζες. Παρ’ ό,τι γεννήθηκε στο Εδιμβούργο, έχει επίσης ζήσει στο Λονδίνο και  το Μάντσεστερ. Τρίτος γιος του μουσικού Cab Kaye και με τους δυο μεγαλύτερους αδερφούς του να έχουν ήδη ασχοληθεί με το χώρο της μουσικής, η δική του ενασχόληση ήρθε περίπου ως φυσική συνέπεια.  Το 1997 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο που παρουσιάζεται εδώ και έκτοτε έχει συνεργαστεί με διάφορους καλλιτέχνες, από τον A Guy Called Gerald μέχρι τον Tricky, τους Primal Scream και τον William Orbit. Με την κυκλοφορία του το Σεπτέμβριο του 1997, ο δίσκος αυτός έγινε χρυσός στην Αγγλία και συντέλεσε στο να πάρει ο δημιουργός του Βραβείο στα BRIT Awards. Μετά από κάποια χρόνια που πέρασε στις ΗΠΑ, έχει μετακομίσει στο Βερολίνο από το 2005 όπου και ζει μέχρι σήμερα. Συνέχεια