Alice Russell – Under The Munka Moon (2004), My Favourite Letters (2005), Pot Of Gold (2008)

alice-russell-tru-046_thmb

foto

cover

Ακούγοντας την Alice Russell για πρώτη φορά, ήμουν έτοιμος να ορκιστώ πως πρόκειται για κάποια ακόμα προικισμένη soul αφροαμερικανή τραγουδίστρια από τις γειτονιές της Motown. Το είχα ξαναπάθει αυτό με την Anastacia, αλλά μυαλό δεν έβαλα. Η Βρετανίδα από το Μπρίστολ λοιπόν, κέρδισε αμέσως την προσοχή μου. Με μια φωνή που παραμένει πιστή στις επιρροές της, που παίζει ανάμεσα σε Nina Simone, Dusty Springfield και Aretha Franklin καταφέρνει αμέσως να κάνει αισθητή την παρουσία της. Καθαρά soul καταβολές, όμορφα και επιτυχημένα συνδυασμένες με σύγχρονες μελωδίες και ρυθμούς που δεν μπορούν παρά να ενθουσιάσουν με την πληρότητά τους και να σε παρασύρουν στο ρυθμό τους. Συνέχεια

Advertisements

Η Πράσινη Πεταλούδα…….

Αχ, τα ατίθασα νιάτα, οι πρωτοπόροι… Πρόεδρε, μήπως να φτιάχναμε και καμιά δωρεάν αξιοπρεπή παραλία στην Αττική ώστε να γυμναζόμαστε και οι υπόλοιποι, να ανεβάσουμε και την παραγωγικότητα;

Στην υγειά σας, (κορόιδα…)

2009-10-25-1

2009-10-25-3

2009-10-25-2

20.000 ευρώ ανά επεισόδιο για 41 συνολικά παραγωγές θα εισπράξει σύμφωνα με το συμβόλαιο που λίγο πριν τις εκλογές ανανέωσε ο Σπύρος Παπαδόπουλος για την εκπομπή «Στην υγειά μας». Για να το πούμε και αλλιώς, 41 επεισόδια επί 20 χιλιάρικα, μας κάνει 820.000 ευρώ. Σαν να πιάνει κανείς το Τζόκερ ας πούμε, με λίγα λόγια. Αυτά σχετικά με την καθαρή αμοιβή του ιδίου, διότι  το κάθε επεισόδιο θα κοστίζει περί τις 65.000 συνολικά. Αυτά σύμφωνα με δημοσίευμα της κυριακάτικης εφημερίδας «Το Πρώτο Θέμα». Η σύμβαση έγινε επί προεδρίας Παναγόπουλου.

Τα χρήματα που ξοδεύει η ΕΡΤ είναι δημόσια. Τα πληρώνει καθένας από εμάς μέσω της ΔΕΗ και ως εκ τούτου θα έπρεπε να τίθενται σε αυστηρό έλεγχο. Και αν κάποιος θα μπορούσε να ανεχθεί το πανηγυράκι της EUROVISION με την δικαιολογία πως φέρνει απαραίτητα έσοδα (προσωπικά, πολύ αμφιβάλω), περιπτώσεις όπως της Άννας Δρούζα και της ακριβοπληρωμένης της εκπομπής του ήθους της «φραπελιάς» (για να μην ξεχνάμε και παλιότερες αμαρτίες) και προκλητικές αμοιβές ύψους 20.000 ευρώ σε περιόδους γενικευμένης οικονομικής κρίσης και ενώ η ΕΡΤ έχει εκατοντάδες χαμηλόμισθους υπαλλήλους και απροσδιόριστους συμβασιούχους, καταντούν πρόκληση.

Το δημοσίευμα κάνει λόγω και για εμπλοκή του κ. Παπαδόπουλου και με κάποιες εταιρείες παραγωγής που απολαμβάνουν υψηλών προνομίων και τζίρων. Ο αγαπητός «καθημερινός μας» άνθρωπος μάλλον δεν είναι και όσο καθημερινός φαίνεται, αφού οι αμοιβές του και μόνο τον τοποθετούν σε μια δυσθεώρητη εισοδηματική κλίμακα. Και είναι η αμοιβή αυτή προϊόν ενός σόου όπου η θεματολογία του έχει να κάνει με ένα ατελείωτο γλεντοκόπι, δίνοντας για ακόμα μια φορά δείγμα γραφής της σουρεαλιστικής πραγματικότητας στην σημερινή Ελλάδα.

Δημοσιογράφος δεν είμαι, οπότε δεν παίρνω και όρκο για την αλήθεια του δημοσιεύματος, θα φανεί τις προσεχείς ημέρες. Εάν όμως κάτι τέτοιο ισχύει, μήπως πριν τις διαπραγματεύσεις με την COSCO και λοιπά δύσκολα, να ξεκινούσαν οι καινούργιοι με ένα απλούστερο νοικοκύρεμα; Ο ίδιος ο κ. Παπαδόπουλος, άψογος, στυγνός επιχειρηματίας… Δεν είναι απαραιτήτως κακό αυτό, αλλά χρήσιμο είναι να ξέρουμε για ποιον λόγο μας χαμογελά ο καθένας.

Nissan Skyline – Ένα συγκλονιστικό αυτοκίνητο

Το Nissan Skyline είναι η ιαπωνική απάντηση στις Porsche, Ferrari και λοιπά supercar. Πολλοί είναι αυτοί που λένε πως δεν έχει τίποτα να ζηλέψει σε σχέση με τους πιο καταξιωμένους και σημαντικά ακριβότερους αντιπάλους του. Αυτά είναι απλά δυο συγκλονιστικά βίντεο σχετικά με αυτό το αμάξι. Σε καμία περίπτωση δεν επικροτώ, αντιθέτως καταδικάζω τέτοιου είδους οδηγική συμπεριφορά (κοινώς, μην το δοκιμάσετε σπίτι, αλλά ούτε και έξω από αυτό…)

Κάποιος να του τραβήξει το Αυτί!

ΔΕΙΤΕ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΒΙΝΤΕΟ

Οφείλω να ομολογήσω πως γέλασα πολύ! Έβλεπα τον Αυτιά να ρωτάει υπομονετικά το βίντεο του Ψωμιάδη το ίδιο πράγμα για τρεις συνεχόμενες μέρες, έβλεπα αυτό το θέατρο του παραλόγου, αυτή τη φρίκη της λογικής και του επαγγελματισμού και γέλαγα υστερικά μέχρι δακρύων… Θεωρώ τον εαυτό μου άτομο με καλπάζουσα φαντασία και ιδιόμορφο χιούμορ γενικά και συνεπικουρούμενος με άφθονο κρασί ή ρακί πολλές φορές έχουμε καταλήξει με την παρέα σε διάφορα ιδιόμορφα σχήματα χιούμορ (κάναμε κάποτε πλάκα ότι θα βλέπαμε την Γκερέκου Υπουργό Τουρισμού…), αλλά αυτό πια…. μας ξεπέρασε όλους! Θερμά συγχαρητήρια στον κ. Αυτιά που εν απόλυτη αγνοία του ξεβράκωσε όλο το σύστημα της μαζικής ενημέρωσης στην Ελλάδα. Δόξα και τιμή στον ήρωα Γιώργο Αυτιά που με πρωτοφανή βλακεία δείχνει μέχρι που είναι διατεθειμένος να φτάσει ένας άνθρωπος για να βγάλει το ψωμάκι του. Διότι αν δεν είναι βλακεία είναι με πλήρη συνείδηση απατεωνιά και ο γλυκούλης Αυτιάς δεν είναι τέτοιος άνθρωπος…

Αφού λοιπόν έσκασα στα γέλια, φυσικό επόμενο, με πόνεσε το στομάχι μου. Μετά τη χαρά η λύπη, μετά την ευφορία ο προβληματισμός, έπεσα κι εγώ σε περισυλλογή μετά την παρωδία. Διότι ο Αυτιάς δεν είναι απλά ένας άσχετος, καθημερινός τύπος. Είναι τηλεοπτικός αστέρας στο χώρο του, αποτελεί αντικείμενο δαπανηρών μεταγραφών στο στίβο της πρωινής ενημέρωσης, είναι υπάλληλος κάποιου που ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές  (αύριο το πρωί έχει κανονικά εκπομπή) και υπηρετεί (και εξυπηρετεί) τον χώρο της ενημέρωσης και της έγκριτης δημοσιογραφίας. Που ακριβώς είναι η κατά τα άλλα μαχητική ΕΣΗΕΑ να κάνει μια απεργία για την απόλυσή του, να την στηρίξει σύσσωμος ο χώρος της ενημέρωσης, αν θέλει να είναι στοιχειωδώς σοβαρός; Δεν το επιτρέπει καμία λογική ένας τέτοιος άνθρωπος να εργάζεται στον τομέα της ενημέρωσης. Αλλά σε τέτοιες δύσκολες εποχές, είναι ακόμα δυσκολότερο να διατηρεί κανείς τη σοβαρότητα και την ψυχραιμία του.

Σπάζοντας κάθε ηθικό φραγμό, ο γλυκούλης, καθημερινός άνθρωπος, Αυτιάς, μας κοροϊδεύει μες στα μούτρα μας με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο. Και ο αναμφίβολα καλοπληρωμένος τηλεοπτικός αστέρας γελάει στο τέλος μ’ εκείνο το ύφος της ύπουλης νυφίτσας που μόλις και μετά βίας θυμίζει ανθρώπινο μορφασμό. Αν αυτός ο τύπος δεν ήταν στην τριτοκοσμική Ελλάδα, θα είχε κοπεί η εκπομπή του την επόμενη στιγμή. Όπως και κάποιον άλλων έγκριτων δημοσιογράφων που πέταξαν κάποτε μπουκάλια στο γήπεδο και λοιπών ντροπών του χώρου. Αλλά στην ελλιπή πολιτισμού και με ξεχειλωμένες ανοχές Ελλάδα ο τύπος αυτός θα συνεχίσει να χαμογελά το πρωί στην οθόνη μας, στην υπηρεσία του τόσο ευαίσθητου τομέα της ενημέρωσης σαν να μην τρέχει τίποτα.

«Έτσι είναι, έτσι είναι, πες κι άλλα», λέει στο τελευταίο βίντεο ο Αυτιάς στον ωρυόμενο, μαγνητοσκοπημένο Ψωμιάδη. Αμ θα σου έλεγα, θέλω να πω εγώ, αλλά νύσταξα και δεν θέλω να βλέπω μακάβριους εφιάλτες με τη γλυκούτσικια φάτσα σου…

Γραφείο – Ζούγκλα

3443740240_00a11ffcbdwww.officerave.com

office_prank_05http://www.weirdomatic.com/funny-office-pranks.html

Ξύπνησα σήμερα το πρωί με έναν ειλικρινά εξωπραγματικό πονοκέφαλο. Ανεξήγητος μάλιστα, καθότι ειδικά σήμερα είμαι καλοκοιμισμένος επί 8ώρου. Ίσως να με πείραξε η μελαγχολική, συννεφιασμένη μέρα, ίσως δεν ξέρω ‘γω τι άλλο, το θέμα είναι πως ένιωθα το ίδιο μου το κρανίο σαν καμπάνα και τα ενδότερα να κοπανιούνται πάνω του, σε κάθε στρίψιμο του κεφαλιού. Δραματική κατάσταση…

Παρ’ όλ’ αυτά, σηκώθηκα, ντύθηκα (καθ’ ότι ευσυνείδητος υπάλληλος), πήρα το αυτοκίνητο, έπηξα στην κίνηση, έφτασα στο γραφείο, δυσκολεύτηκα να παρκάρω και κατσούφης και αμίλητος ανέβηκα στο λατρευτό μου γραφείο με τους αξιότιμους συναδέλφους μου.  Το ηλεκτρονικό «ντιν» της κάρτας που χτυπάω κάθε πρωί (και που με κάνει να αισθάνομαι σαν ήρωας ελληνικής ταινίας του ’60) σήμερα με ενόχλησε, μου τρύπησε τα τύμπανα.

Έφαγα την φρεσκότατα κατεψυγμένη τυρόπιτα που μόλις είχα αγοράσει και πήρα μια ασπιρίνη πίνοντας τον πρώτο καφέ, ελπίζοντας σε λύτρωση από την κακοδαιμονία. Τζίφος. Δεν μου έκανε τη χάρη. Αρκετή ώρα μετά και δεν είχα τη δύναμη ούτε να απαντήσω σε στοιχειώδεις, διαδικαστικές ερωτήσεις. Βλέποντάς με σε αυτήν την εξαθλιωμένη κατάσταση, μια συνάδελφος προσφέρθηκε να μου φέρει «το χάπι που θα σε σώσει», χάθηκε σε ένα άλλο γραφείο και επέστρεψε θριαμβεύτρια, κρατώντας τη σωτηρία μου στη μορφή ενός μπεζ, οβάλ δισκίου. «Πιές το και θα δεις» με παροτρύνει. «Τι είναι αυτό;» ρωτάω εγώ, καθότι δεν έγραφε κάτι επάνω. «Βρε πιές το και μην ρωτάς πολλά», συνεχίζει εκείνη. «Κι αν θέλεις να με φαρμακώσεις, τι γίνεται; Έτσι απλά θα το πιω χωρίς να ξέρω τι είναι; Κι αν είναι παραισθησιογόνο;», διαμαρτυρήθηκα εγώ. «Γιατί και τέτοιο να είναι, θα σε πειράξει πολύ, έτσι όπως είναι η κατάσταση εδώ μέσα; Ίσα ίσα που μπορεί να σου δώσει και μιαν άλλη οπτική των πραγμάτων!», αντέτεινε εκείνη, κλείνοντάς μου συνωμοτικά το μάτι και πηγαίνοντας στο δικό της γραφείο.

Τι ήταν να το πει… καθόμουν και το σκεφτόμουν, πόσο σουρεαλιστικό θα ήταν κάτι τέτοιο και αφού αμφιταλαντεύτηκα για λίγο, εξαφάνησα το χαπάκι μες στο στόμα μου. Στην αρχή δεν έγιναν και πολλά, αλλά όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ έβλεπα τα πράγματα από μια περίεργη ματιά. Άρχισα να κοιτάζω περίεργα τα δεκάδες, ξέχειλα χαρτιών, ντοσιέ σαν αιωνόβια δέντρα, φυτρωμένα και ακίνητα στα σκόρπια γραφεία, κιτρινίζοντας αργά και υπομονετικά στο πέρασμα του χρόνου. Φάκελοι δεκάδες και στοίβες χαρτιών συνθέτουν το τροπικό, πυκνόφυτο δάσος, στα ανοίγματα του οποίου ξεπροβάλλουν τα πρόσωπα των ιθαγενών συναδέλφων μου. Οι οποίοι, απασχολημένοι καθένας με τον δικό του τομέα, μιλούν καθένας την δική του τοπική διάλεκτο της φυλής του. Είναι εκείνοι που μιλούν τη διάλεκτο των τιμολογίων, εκείνοι που μιλούν για προσφορές μάρκετινγκ, άλλοι για ισοζύγια, άλλοι για εισπράξεις και επιταγές, σε ομάδες των 3-4 ατόμων ανά φυλή. Σαν εξερευνητής στη ζούγκλα του γραφείου που ανακαλύπτει ανά τρία γραφεία και καινούργιους ιθαγενείς με γλώσσες ακατάλυπτες! Βρε περίεργα πράγματα…

Μόλις όμως φαντάστηκα τον εαυτό μου στην κορυφή του μεγαλύτερου φύκου που έχουμε στο γραφείο, με περιβολή Ταρζάν, έτοιμο να αρχίσω να χοροπηδάω από δέντρο σε δέντρο του προαναφερθέντος δάσους που απλωνόταν μπροστά στα μάτια μου, ειλικρινά τα χρειάστηκα! «Τι στον άνεμο ήταν αυτό το χάπι;» ρώτησα με ένα μείγμα έκπληξης, ανησυχίας και οργής την επίδοξη σωτήρα μου. «Mesulid, παυσίπονο, πώς κάνεις έτσι;», διαμαρτυρήθηκε εκείνη. Βρε περίεργα πράγματα… ίσως να έχω πυρετό…

Paris Combo – Paris Combo (1998), Living Room (2000), Attraction (2001), Motifs (2005).

41EHYESEQEL._SS500_601055

51VB0UigtaL._SS500_

6188HWE72YL._SS500_

Οι Paris Combo είναι ένα συγκρότημα που έχει σαν βάση του τη Γαλλία. Σχηματίστηκαν το 1995 όταν ένα ετερόκλητο σχήμα 2 Γάλλων, , ενός Αυστραλού, ενός Μαλαγάσιου κι ενός Μεσόγειου συνενώθηκαν δημιουργώντας το υποκείμενο σε πολλές επιρροές  σχήμα. Η αέρινη, μελωδική και ασταμάτητα παιχνιδιάρα φωνή ανήκει στην Belle Du Berry και είναι μια πραγματικά ιδιαίτερα ευχάριστη αποκάλυψη. Συνέχεια