Και του πουλιού το γάλα!

 

Εικόνες: http://ardalion.wordpress.com/2008/09/23/homeless/

Μένω απέναντι ακριβώς από την είσοδο ενός μεγάλου σούπερ μάρκετ, πρότυπο οργάνωσης και αφθονίας του καταναλωτικού μας πλούτου, όπου μπορείς να βρεις και του πουλιού το γάλα, άμα λάχει και το ζητάει ο Παρλιάρος για καμιά συνταγή του. Πολύ βολικό από τη μία (ό,τι και να χρειαστείς ανά πάσα στιγμή πετάγεσαι και το παίρνεις), αλλά και με συγκεκριμένες οχλήσεις στην μικροαστική μου ευτυχία από την άλλη: δημιουργεί μποτιλιάρισμα (το υπόγειο parking του μπορεί να φιλοξενήσει ελάχιστα αυτοκίνητα), το πρωί τα φορτηγά των ανεφοδιασμών κάνουν εκκωφαντική φασαρία χαράματα πράγμα, οι κυρίες που αποφασίζουν να πάνε σούπερ μάρκετ εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να βγάλουν και το σκυλάκι τους βόλτα, αλλά το δένουν σε ένα στύλο μέχρι να βγουν και αυτό αλυχτάει όλη την ώρα (κάποια στιγμή θα κλέψω κανένα…) και λοιπά τέτοια χαριτωμένα. Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι στον παράλληλο δρόμο έχει τους κάδους απορριμμάτων του το θεριό τούτο και κατά καιρούς άμα περνάς από κοντά και τύχει να έχουν αδειάσει ψάρια για παράδειγμα, τότε βρωμάει ανυπόφορα. Είναι στην άλλη γωνία από το σπίτι μου, αλλά κι εκεί σπίτια έχει κολλημένα δίπλα του, δεν μπορώ να καταλάβω πως την ανέχονται αυτήν τη μυρωδιά. Επιβεβαίωσα τη δυσφορία μου απόψε που χρειάστηκε να περάσω δίπλα από τους κάδους, στο πεζοδρόμιο και να με πιάσει από τη μύτη μια εξοργιστικά άθλια μυρωδιά.

Πάνω εκεί που αγανακτούσα και ετοίμαζα ήδη τον εξάψαλμο για τον υπεύθυνο του καταστήματος που αφήνει τα απορρίμματα εκτεθειμένα στο δρόμο και δημιουργεί αισθητικούς, οσφρητικούς και κινδύνους για τη δημόσια υγεία και λοιπά ζητήματα που απασχολούν κάθε συνειδητό μικροαστό, τότε είδα ανάμεσα στα σκουπίδια κάτι να σαλεύει. Τρόμαξα προς στιγμήν μην είναι κανένα Ιπτάμενο Γουρούνι  (ΙΓ) και μου φταρνίσει τον Η1Ν1 επάνω μου, καθότι δεν φορούσα και την τόσο σικ αυτό τον καιρό μάσκα μου. Ευτυχώς δεν ήταν κάτι τέτοιο, τέτοια πράγματα δεν υπάρχουν άλλωστε. Ήταν όμως μια μικροκαμωμένη γιαγιά, με ηλικία που θα την προσδιόριζα γύρω στα 70 (αν και έχω διαβάσει σε βιβλία και περιοδικά πως οι κακουχίες μπορεί να «μεγαλώνουν»  τον άνθρωπο) η οποία είχε κάνει βουτιά μέσα στα σκουπίδια και κρατούσε σαν πολύτιμα λάφυρα στα χέρια της ένα μισοσάπιο μαρούλι και κάτι μισάνοιχτα συσκευασμένα σάντουιτς (ληγμένα υποθέτω) που έσταζαν ζουμιά. Απομακρύνθηκα σοκαρισμένος, ευχαριστώντας την τύχη μου που εγώ ακόμα έχω τη δουλίτσα μου, το δυαράκι μου και λοιπά κομφόρ. Σαν να είχα ζήσει μόλις live μια σκηνή από τους Άθλιους του Δουμά…

Πέραν όμως της πλάκας, η σκηνή αυτή ήταν μια σκληρή, ανάγλυφη καταγραφή της πραγματικότητας, μιας έστω παράλληλης πραγματικότητας, μια γροθιά στο στομάχι. Που ο πόνος της όλο και μεγάλωνε καθώς αναλογιζόμουν το πόσο έχουν πυκνώσει αυτές οι σκηνές στην καθημερινότητα. Διότι οφείλω να ομολογήσω ότι οι όποιες έγνοιες είχα μέχρι τότε στο κεφάλι μου μεμιάς φάνηκαν τόσο ανόητες μπροστά στην ειλικρινή απεικόνιση του δράματος της ζωής. Ντράπηκα και για τη δουλίτσα μου και για το δυαράκι μου και για τα λοιπά μου κομφόρ. Έστω κι αν πάσχω κι εγώ από το χαυνωτικό σύνδρομο του καναπέ, έστω κι αν είναι παροδική αυτή η ντροπή, τουλάχιστον παρηγοριέμαι που εξακολουθεί και υπάρχει. Το να βλέπεις σχεδόν τη γιαγιά σου την ίδια βουτηγμένη μέσα στα σκουπίδια να ψάχνει για φαγητό είναι η πιο ανάγλυφη μορφή εξαθλίωσης τόσο του θύματος όσο και του θύτη και άραγε δεν είμαστε καθένας με τον τρόπο του και συνολικά με την πολιτική μας στάση θύτες και υποψήφια θύματα ταυτοχρόνως;

Η παράλληλη δε αυτή πραγματικότητα όλο και μεγαλώνει σε πλήθος, ίσως όχι σε τόσο τραγικές καταλήξεις, αλλά δεν εξηγούνται και εύκολα οι εργαζόμενοι των 400 και των 700 ευρώ. Αναλογιζόμουν λοιπόν με αφορμή τις εκλογές στη ΝΔ και τις ομιλίες της Μπακογιάννη (αλήθεια γιατί έχει κρατήσει αυτό το επίθετο και όχι Μητσοτάκη ή Κούβελου;) αλά παιδί του απλού λαού που έπαιζε στις ίδιες γειτονιές με τα άλλα παιδάκια και μάτωνε τα γόνατα της στα χώματα, και του Σαμαρά που πάντα μου προκαλούσε εντύπωση αυτό το ταλαίπωρο βλέμμα και ύφος, σαν να έχει ενδυθεί τον Νίκο Ξανθόπουλο λες, και σκεφτόμουν ποια αλήθεια μπορεί να είναι η επαφή των ατόμων που τόσο εύκολα επικαλούνται τον τιμητικό ρόλο του «καθημερινού» ανθρώπου με αυτή την πτυχή της καθημερινότητας. Προσπαθούσα να φανταστώ πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος από τούτους έβγαλε το μήνα με 700 ευρώ και μετά από πολύ σκέψη υποθέτω ποτέ. Πότε στάθηκε κάποιος τους στην ουρά του ΙΚΑ ή αν έκλεισε ποτέ ραντεβού για πρόβλημα καρδίας μετά από 6 μήνες, πότε ένιωσε ότι τα χρέη τον πνίγουν ασφυκτικά και ότι οι τράπεζα θα του πάρει το σπίτι και άλλα τέτοια ευχάριστα.

Παράλληλες πραγματικότητες θα πει κανείς, δεν μπορεί κάποιος να έχει πλήρη εικόνα. Και κοντόφθαλμοι άνθρωποι θα προσθέσω εγώ, συνδυασμός που αν του δοθεί και εξουσία εξηγεί τα αποτελέσματα που όλοι μας βιώνουμε. Αυτό που δεν εξηγεί είναι πως και γιατί στον άνεμο 750.000 άτομα ταλαιπωρήθηκαν για να πάνε να εκλέξουν τον επόμενο εξόφθαλμα λαοπλάνο δυνάστη τους! Αδιόρθωτοι ήμαστε…. Οι δε σοσιαλιστές ΠΑΣΟΚοι το πρώτο πράγμα που έκαναν μόλις ανέλαβαν ήταν να εξετάσουν την αύξηση του φόρου σε ποτά, τσιγάρα, καύσιμα, το γνωστό τρίπτυχο, δίνοντας για ακόμη μια φορά μαθήματα ερμηνειών του σοσιαλισμού για τους έμμεσους φόρους και τον Πάγκαλο να δηλώνει: «εμείς είπαμε ότι δεν θα βάλουμε καινούργιους φόρους, όχι ότι δεν θα αυξήσουμε τους ήδη υπάρχοντες», σε πρωτοφανή επίδειξη πολιτικής αλητείας. Χαίρε ο Πρόεδρε της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!

Με τις υγείες μας…

 

Advertisements

Ζίκο – Το κοτέτσι…

Δεν μου αρέσει ειλικρινά καθόλου να πειράζω τους αντίπαλους μετά την ήττα τους, αλλά αυτό πραγματικά με υπερβαίνει. Κι ενώ μοιάζει σαν διαφήμιση από τις Σχολές Καπάτου, γέλασα ειλικρινά πάρα πολύ. Απολαύστε…. (Ευχαριστώ George)

Ιπτάμενα γουρούνια: το τέλος της ανθρωπότητας!

Πολλά βράδια τώρα ξυπνώ κάθιδρος από τρομακτικούς εφιάλτες με τρομακτικότερο όλων τη θεματολογία τους. Αυτή είναι που με κάνει και ανησυχώ σχετικά με τα λογικά μου. Βλέπω μικρά και μεγάλα ροζ χαρωπά και πεντακάθαρα γουρουνάκια να βγαίνουν τρέχοντας από μερικά πολύ hi tech εργαστήρια γεμάτα επιστήμονες με κάτωχρα πρόσωπα και ολόλευκες στολές. Και καθώς βγαίνουν στην ύπαιθρο ανοίγουν, λέει, τα φτερά τους, μικρά και χοντρά σαν πουλερικού, και ξεχύνονται στους ουρανούς, αξιαγάπητα μες στην ατσαλοσύνη τους… Έλα όμως που τα δημιουργήματα ασυνάρτητης λογικής και αξιολάτρευτα αυτά γουρουνάκια τυγχάνει να είναι και συναχωμένα… Ίπτανται πάνω από τις πόλεις σε χαμηλές και υψηλές πτήσεις και φταρνίζονται ασταμάτητα επάνω από τον ανυποψίαστο κόσμο. Κι ενώ το συνάχι εξαπλώνεται ασταμάτητα ανά την υφήλιο από αέρος, αρρωσταίνουν και τα ζελεδοποιημένα χοιρινά της μαζικής κατανάλωσης τύπου McDonalds και η καταστροφή φαίνεται πια προ των πυλών.

Τότε λοιπόν βγαίνουν οι κύριοι με τις ρόμπες που λέγαμε νωρίτερα και τρέχουν με τεράστιες σύριγγες στα χέρια και απαιτούν να με τρυπήσουν με ένα μυστηριώδες αφρίζον πράσινο υγρό ενώ δίπλα τους ακόμη υπάρχουν άλλοι με μπλοκ στα χέρια που μετράνε και παρατηρούν όλο ενδιαφέρων τον καθένα εμβολιαζόμενο, ενώ τους βάζουν να κάνουν και διάφορα τεστ, όπως να τρέχουν ασταμάτητα μέσα σε έναν κύλινδρο που γυρίζει παράγοντας ηλεκτρική ενέργεια (τίποτα δεν πρέπει να πάει χαμένο)… Αλλά παραδίπλα, σε μια μισόκλειστη πόρτα με μια θαμπή ταμπέλα και κακό φωτισμό είναι και μερικοί ταλαίπωροι σαν και του λόγου μου, με το πράσινο υγρό να διαγράφεται στις φλέβες τους καθαρά και φωσφορίζον μέσα στο ημίφως ακίνητοι και χαζεμένοι σαν φυτά. Η πόρτα δεν κλείνει καλά αλλά όλοι έχουν το νου τους και έχουν προσλάβει και έναν υπάλληλο με ένα μικρόφωνο στο πέτο που την έχει υπό την εποπτεία του και φροντίζει να παραμένει κλειστή, άλλο που, όπως πριν, ξεχνιέται καμιά φορά… Μάλιστα, κάθε φορά που κάποιος γιατρός φερμάρει το εμβόλιο στον αναποφάσιστο κοσμάκη, ένα αόρατο χέρι του βάζει μικρά χαρτονομίσματα στις τσέπες του! Άρα, μπρος γκρεμός και πίσω, γκρεμός και πάλι.

Και εκεί ξυπνώ με ταχυπαλμία τινάζοντας σπασμωδικά τα χέρια μου πάνω από το κεφάλι μου για να διώξω τα ιπτάμενα μικρά γουρουνάκια που κακαρίζουν, ενώ προσπαθώ εναγωνίως να θυμηθώ τι ακριβώς έφαγα το προηγούμενο βράδυ. Και καθώς σταδιακά συνέρχομαι, βλέπω πόσο γελοίο είναι το άγχος μου, ακούς εκεί ιπτάμενα γουρούνια… Τα γουρούνια μάλλον γυρνούν μεταμφιεσμένα ανάμεσά μας, αλλά από αυτό μέχρι το να πετάξουν μεσολαβεί ένα μεγάλο λογικό άλμα, άρα τσάμπα το άγχος. Και σταδιακά, καθώς η ταχυπαλμία υποχωρεί, ενδόμυχα γελάω με το σουρεαλιστικό της υπόθεσης: άραγε το φαντάζεται κανείς το τέλος της ανθρωπότητας να ήταν το συνάχι μεταλλαγμένων στα εργαστήρια γουρουνιών; Ωραίο θέμα για ταινία!

Πωλείται Austin Mini Cooper 1,3 1992

Ειλικρινά προσπάθησα να τον μεταπείσω, αλλά αυτός του κεφαλιού του. Ο εντιμότατος λοιπόν συγγενής και φίλος αποφάσισε να πουλήσει το στην κατοχή του άνωθεν εικονιζόμενο κόσμημα… Πρόκειται για το αυθεντικό Austin Mini Cooper στην επετειακή έκδοση του 1992, με καταλυτικό κινητήρα, 1.300 κ.εκ. και 45.000 χλμ., ενώ μετά την πλήρη αποκατάσταση του κινητήρα έχει διανύσει λιγότερα από 2.000 χλμ. Το εσωτερικό είναι ακριβώς όπως κυκλοφόρησε, σε πολύ καλή κατάσταση με καινούργια καθίσματα και ταπετσαρίες.

Πληροφορίες:

Καρδάμης Γιώργος, 697 92 28 545

Jestofunk – Love In A Black Dimension (1997)

Οι Jestofunk είναι ένα γκρουπ που αποτελείται από τρεις Ιταλούς Djs: τους Claudio Rispoli, Francesco Farias και Blade. Σχηματίστηκαν για πρώτη φορά το 1990 και κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο το 1997, αφού είχαν προηγηθεί τα single I’m Gonna Love You, Say It Again και Can We Live, τα οποία και προκάλεσαν αίσθηση στην dance σκηνή: η μείξη funk και House ρυθμών σε ένα λειτουργικό, αρμονικό και εν τέλει ελκυστικό σύνολο δεν μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα. Και νομίζω ότι δείγμα της ποιότητας τους είναι ότι ο ήχος τους παραμένει ζωντανός, επίκαιρος και πρωτότυπος ακόμα και σήμερα, ήδη 12 χρόνια από την κυκλοφορία του δίσκου, σε αντίθεση με το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι που απαρτίζει την dance σκηνή. Συνέχεια

Εμπάθειες: Αλέξης Κούγιας

 

Προσπαθώ στη ζωή μου να μην έχω εμμονές και εμπάθειες. Άλλες φορές τα καταφέρνω, κάποιες άλλες πάλι όχι. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου πραγματικά δεν μπορώ να υπερβώ τα δόλια πάθη μου και να εκλογικεύσω την αυθόρμητη αντίδρασή μου. Μια απ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο Αλέξης Κούγιας. Τις προάλλες μου έδειχνε ένας φίλος το πρώτο βίντεο που παραθέτω εδώ (ως μια ανθολογία του ανδρός) κατά το οποίο ο σεβαστός Δικηγόρος καθυβρίζει χυδαιότατα τους οργανωμένους οπαδούς του Π.Α.Σ. Γιάννενα, του οποίου έχει επιτελέσει πρόεδρος. Το εντυπωσιακό είναι ότι κανένας από όλους αυτούς τους νταήδες δεν κάνει το παραμικρό για να απωθήσει τον μαινόμενο Κούγια, παρά κάθονται όλοι σούζα μπροστά του, ακούγοντάς τον να τους βρίζει μέχρι και το σπίτι τους το ίδιο. Και τότε είναι που πραγματικά άρχισα να αναρωτιέμαι πόσο φόβο μπορεί να εμπνέει αυτός ο ανθρωπάκος, που ακόμα και οργανωμένοι οπαδοί κάθονται σούζα μπροστά του ενώ τους βρίζει και δεν τον αρπάζει κανείς από το … πουκάμισο, να τον…ηρεμίσει!

Δεν θα αναφερόμουν στον Κούγια, μόνο και μόνο επειδή εγώ δεν αντέχω να τον βλέπω να λέει ακατάσχετες μπαρούφες από εδώ και από εκεί. Αλλά επειδή αυτές τις μέρες πλησιάζει η επέτειος από το θάνατο του Γρηγορόπουλου και ο Κούγιας, στοιχηματίζω, θα κάνει επάνοδο στις τηλεοράσεις, δεν μπορώ να μην παραθέσω ένα ανθολόγιο του ανδρός εκείνου που «είναι πιο έξυπνος απ’ οποιονδήποτε άλλον», όπως λέει ο ίδιος σε μια κρίση μετριοφροσύνης στο βίντεο με τον Χατζηνικολάου. Ο σεμνός Κούγιας (ειδικά όταν απαντάει στην φάρσα που του κάνουν λέγοντας: «το καυλί μου είναι ακονισμένο, έχει ακονιστεί το καυλί μου και περιμένει»), ο μοντελοπνίχτης Κούγιας, ο έχων «υπέροχη ψυχική ισορροπία» Κούγιας, όλες αυτές οι λατρεμένες εκδοχές του άμεμπτου, αδικημένου Κούγια, για να μου θυμίσουν λίγο γιατί λατρεύω να τον σιχαίνομαι…

 

Υ.Γ. : Φταίω εγώ που πλέον έχω την εντύπωση πως αν προσλάβεις τον Κούγια για δικηγόρο σου, μάλλον είσαι εκ των προτέρων ένοχος;

 

Cayetano – Cayetano (2003)

Αυτός είναι ο πρώτος δίσκος, αν έχω καταλάβει καλά, του Γιώργου Μπρατάνη με το ψευδώνυμο Cayetano. Χρονολογείται από το 2003 και κινείται περισσότερο στις φόρμες μιας χορευτικής lounge σε σχέση με τον The Big Fall του 2009. Ωστόσο, είναι μια σαφής ένδειξη του προς τα που κατευθύνεται η δουλειά του, μια πρόγευση του τι θα επακολουθήσει. Δείχνοντας μια ευρύτητα επιρροών ως προς τα ακούσματα και το ύφος του, ακροβατώντας μεταξύ lounge και πιο σκοτεινών ήχων δίνει ήδη από αυτόν τον δίσκο δείγμα του πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει τη δουλειά του, τολμώντας να πειραματιστεί (επιτυχώς κατά την προσωπική μου άποψη) με διάφορες εκδοχές του συναισθηματισμού και της έμπνευσής του. Το Locura Negra είναι το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου και ίσως το πιο συνεκτικό σε σχέση με τις επόμενες δουλειές του. Πρώτη και άκρως ενδιαφέρουσα προσπάθεια από τον Cayetano που η συνέχεια της δουλειάς του δικαιώνει τις προσδοκίες. Συνέχεια