Menahan Street Band – Make The Road By Walking (2008)

Οι Menahan Street Band είναι ένα σχήμα που προήλθε από τη συνεργασία μουσικών άλλων γκρουπ και πιο συγκεκριμένα από τους Sharon Jones & The Dap Kings, El Michels Affair, Antibalas και τους Budos Band. Αν μη τι άλλο ένα τέτοιο εγχείρημα ακούγεται εκ των προτέρων ως μια ευχάριστη πρόκληση. Υπό την καθοδήγηση λοιπόν του μουσικού και παραγωγού Thomas Brenneck (Daptone Records), όλοι τους συγκεντρώθηκαν στο διαμέρισμα του τελευταίου στην οδό Menahan στο Brooklyn της Νέας Υόρκης, προκειμένου να ηχογραφηθεί ο δίσκος. Συνέχεια

Advertisements

Brooklyn Funk Essentials – Cool and Steady and Easy (1994), In the Buzz Bag (1998), Make Them Like It (2000)

Οι Brooklyn Funk Essentials είναι μια πολυσυλλεκτική κολεκτίβα με θέμα την ευρύτερη acid jazz μουσική περιπλάνηση. Δημιουργήθηκαν το 1993 από τον παραγωγό Arthur Baker και τον μπασίστα Lati Kronlund. Μέχρι το 1994 είχαν κάνει ήδη αισθητή την παρουσία τους στη μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης, για να ακολουθήσει λίγο αργότερα ο πρώτος τους δίσκος, Cool and Steady and Easy. Στο δίσκο αυτό και με τη συμμετοχή πολλών καλλιτεχνών στο τελικό αποτέλεσμα, το σχήμα παίζει με τους ήχους γύρω από την soul, funk, acid jazz μέχρι και trip hop (!) σκηνή και καταλήγει σε ένα αποτέλεσμα που δικαιώνει και αναδεικνύει το ταλέντο των δημιουργών του με την ομοιογένεια και την αισθητική του. Από δυναμική jazz (Blow Your Brains Out) σε διαπεραστική trip hop (Dilly Dally) και από εκεί σε jazz και reggae μείξεις (The Creator Has A Masterplan), σε έναν δίσκο που μοιάζει σαν να δημιουργήθηκε μόλις χθες. Συνέχεια

Διεθνείς Οίκοι Αξιολόγησης: International Νταβατζήδες.

Μας έλεγε ένας καθηγητής στο πανεπιστήμιο: «από την παγκόσμια διακινούμενη ποσότητα χρήματος ετησίως, οι συναλλαγές που αντιπροσωπεύουν την πραγματική αγορά (από υπηρεσίες, τηλέφωνα, τηλεοράσεις, αγορά σπιτιών κλπ.) είναι λιγότερο από 10%. Με άλλα λόγια, αν κάθε χρόνο στην παγκόσμια οικονομία διακινούνται 100 δραχμές, οι 10 αφορούν την καθημερινή ζωή. Όλο το άλλο είναι συναλλαγές του “αέρα” και το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος θέτει τους κανόνες διακίνησης και αξιολόγησης αυτού του αέρα, σε ποια δημοκρατική διαδικασία υπάγονται και ποιες συνέπειες έχουν σε περίπτωση παραλήψεων, λαθών ή δόλου». Δεν είχαμε δώσει μεγάλη σημασία τότε, το 1999 αν δεν με απατά η μνήμη μου, θεωρώντας υπερβολική μια τέτοια θέση, ίσως και αναχρονιστική.

Έκτοτε, τα λόγια του καθηγητή μου μού έχουν έρθει κατά νου δύο φορές μέχρι σήμερα. Η πρώτη είναι διαβάζοντας το βιβλίο του Πωλ Κρούγκμαν «η κρίση του 2008»  και εσχάτως, με την οικονομική κρίση, αλλά κυρίως με την λεγόμενη κρίση αξιοπιστίας της Ελλάδας στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Στο βιβλίο του Κρούγκμαν εξηγείται με σαφήνεια ο τρόπος με τον οποίο η Δυτική οικονομία, μεταβιβάζοντας μέρος της πολιτικής εξουσίας της εκτός δημοκρατικών θεσμών και ελέγχου, αυτονομώντας δηλαδή το χρηματοπιστωτικό σύστημα, έχει απολέσει ένα μεγάλο όπλο ελέγχου της κερδοσκοπίας των κεφαλαιούχων. Σκεφθείτε: όταν το 90% της παγκόσμιας διακινούμενης ποσότητας χρήματος ετησίως, υπακούει σε δικούς του νόμους και κανόνες (υπό τον έλεγχο υποτίθεται των κατά τόπους αρχών), καταλαβαίνει ο καθένας για τη μεγέθη και για πόση ισχύ μιλάμε. Ως χρηματοπιστωτικό σύστημα λογίζεται σε αυτήν την περίπτωση ο τραπεζικός και χρηματιστηριακός τομέας. Είναι άλλωστε νωπό ακόμα το εγχώριο παράδειγμα του «σκανδάλου» του χρηματιστηρίου, όπου μπορεί όντως το αποτέλεσμα να σκανδαλίζει, πλην όμως όλα έγιναν νομιμότατα.

Σε διεθνές επίπεδο, τα σκάνδαλα με τις «γνωμοδοτήσεις» των διεθνών οίκων αξιολόγησης (ΔΟΑ) και τα αποτελέσματα που αυτές επιφέρουν, με προεξάρχουσα την κερδοσκοπία, τελευταία δεν έχουν προηγούμενο. Και για όσους νομίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν τους αφορά, κάνουν λάθος. Οι ΔΟΑ παράγουν πολιτική. Καθορίζουν τους όρους δανεισμού των κρατών και συνεπώς το χρέος τους. Μια αρνητική αξιολόγηση σημαίνει πως πρέπει να δανειστείς ακριβότερα και να πληρώσεις περισσότερα στο μέλλον, μεγεθύνοντας και επιταχύνοντας το πρόβλημα. Η περίπτωση της Ελλάδας είναι χαρακτηριστική: οι πάντες θεωρούν ότι έχουμε βυθιστεί στην οικονομική κρίση και πως είμαστε το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Οι ΔΟΑ περιμένουν στη γωνία των νεοεκλεγέντα πρωθυπουργό να ανακοινώσει σκληρά μέτρα. Δεν ικανοποιούνται οι σοφοί των ΔΟΑ από την ανακοίνωση (τόσο βιαστικά πια, ποιος να περιμένει μέχρι να δει το αποτέλεσμα…) και «η Ελλάδα υποβαθμίζεται από τους ίδιους οίκους που προ καιρού με την ίδια ιδιοτέλεια βαθμολογούσαν με «συν» τη Lehman Brothers τρεις μέρες πριν την κατάρρευσή της», όπως δήλωσε ο Αλέκος Αλαβάνος σύμφωνα με το κεντρικό άρθρο της Ελευθεροτυπίας σήμερα.

Την ίδια ώρα, χθες μόλις, η Ελλάδα βγαίνει να δανειστεί. Όταν είσαι αφερέγγυος, σύμφωνα με την κοινή λογική, δυσκολεύεσαι να δανειστείς. Κι αν τελικά κάποιος σε δανείσει, θέλει μεγαλύτερο αντάλλαγμα για το ρίσκο που παίρνει. Έτσι λοιπόν η Ελλάδα ζητούσε 8 δις ευρώ και προσέφερε επιτόκιο 6% περίπου, θυμίζοντας περισσότερο εμπορικό επιτόκιο και όχι επιτόκιο δανεισμού κράτους (το αποτέλεσμα της αρνητικής βαθμολόγησης των σοφών των ΔΟΑ). Όλως περιέργως λοιπόν το ποσό υπερκαλύφθηκε 3 και κάτι φορές, αφού συγκεντρώθηκαν προσφορές 25 δις ευρώ! Μετά την υποβάθμιση και το εκ του αποτελέσματός της υψηλότερο αντάλλαγμα, οι αντιστάσεις και οι αμφιβολίες για την φερεγγυότητά μας ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν.

Το ερώτημα που μου ανακύπτει είναι κυρίως ένα: ποιος από τα στελέχη των ΔΟΑ πήγε φυλακή για την θετική του αξιολόγηση για την Lehman Brothers; Διότι αφού οι μυστήριοι αυτοί τύποι έχουν de facto ανακηρυχθεί σε επίσημους κριτές και ρυθμιστές των αγορών και αναγνωρίζονται θεσμικά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, κάπου θα πρέπει να λογοδοτούν. Όποιος βαθμολογεί τις επιδόσεις μου, και να πάρω κακό βαθμό με τιμωρεί, κάπου πρέπει να λογοδοτεί, κάποιος του έχει δώσει την εξουσία να με τιμωρεί. Εν ολίγοις όποιος έχει δημόσια εξουσία λογοδοτεί, αυτό είναι μια θεωρητική κατάκτηση της δημοκρατίας. Μόνο το αφεντικό δεν λογοδοτεί έναντι του εργαζομένου. Κι εμένα δεν με έχει ενημερώσει κανένας ότι έχω διορισμένο αφεντικό τον οποιοδήποτε ΔΟΑ.

Jojo Effect – Not With Me (2006), Ordinary Madness (2009)

Με αφορμή την επίσκεψή τους 22-28 Ιανουαρίου στο Half Note, σκέφτηκα να γράψω γι’ αυτό το σχήμα με βάση τη Γερμανία. Οι Jojo Effect δημιουργήθηκαν το 2005 με τη συνεργασία των Γερμανών παραγωγών Jaycay (Expo’s Jazz & Joy) και Maxim Illion (Club des Belugas) και τη συμμετοχή των Anne Schnell και Brenda Boykin στα φωνητικά. Η πρώτη δουλεύει επίσης ως ηθοποιός και μοντέλο ενώ για η δεύτερη έχει ήδη δώσει το στίγμα της είτε σόλο, είτε μέσα από συνεργασίες όπως αυτή ή μέσω των Club des Belugas. Συνέχεια

Club des Belugas – Minority Tunes (2003), Apricoo Soul (2007), Swop (2008), Zoo Zizaro (2009)

Οι Club des Belugas είναι ένα σχήμα lounge – nu jazz, όπως αυτο προσδιορίζονται οι ίδιοι στο myspace. Ιδρυτές και επικεφαλείς είναι οι Maxim Illion και Kitty the Bill. Το μουσικό τους ιδίωμα δεν είναι καθόλου εύκολο να καθοριστεί. Σίγουρα ανήκουν στο χώρο της lounge αλλά οι επιρροές και οι εναλλαγές του ήχου τους ενσωματώνουν από big bands των 50’s μέχρι swing και funk, πότε μακρόσυρτες, λάγνες μελωδίες και πότε χορευτική διάθεση που σε κάνει να θες να τα ξεχάσεις όλα. Συνέχεια

Brenda Boykin – Chocolate & Chili (2008)

Η Brenda Boykin είναι Αμερικανίδα, γεννημένη στην Καλιφόρνια. Εκεί είχε και τις πρώτες επαφές της με τη μουσική, με τη μορφή της συμμετοχής σε διάφορες εκκλησιαστικές χορωδίες, όπου η πλούσια gospel μουσική παράδοση φαίνεται πως δίνει ακόμα καρπούς. Μεγαλώνοντας, βρέθηκε στο Berkeley, αλλά όχι για να σπουδάσει μουσική, αλλά ψυχολογία και κοινωνιολογία. Πλην όμως, η επαφή της με τα διάφορα τζαζ γκρουπ του πανεπιστημίου και της ευρύτερης περιοχής προσέλκυσαν και τελικά έκλεψαν το ενδιαφέρον της. Και ευτυχώς που συνέβη! Συνέχεια

Wax Tailor – Hope & Sorrow (2007)

Wax Tailor λέγεται ο Γάλλος dj Jean-Christophe Le Saout ο οποίος υιοθέτησε αυτό το όνομα για να ντύσει την δισκογραφική του οντότητα. Πρωτοεμφανίστηκε στην γαλλική electronica σκηνή το 2004 αλλά το δισκογραφικό του ντεμπούτο έγινε το 2006 με τον δίσκο Tales of the Forgotten Melodies, σημειώνοντας αξιοσημείωτη επιτυχία στη Γαλλία και τις ΗΠΑ. Το 2007 ακολουθεί ο δεύτερος κατά σειρά δίσκος του, Hope & Sorrow. Εδώ ο Saout παίζει με διάφορα μουσικά είδη: trip hop, hip hop, electronica αναμειγνύονται για να δώσουν ένα ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα που ακούγεται τόσο οικείο αλλά κι άλλο τόσο πρωτότυπο. Έχοντας συνεργαστεί με διάφορους καλλιτέχνες στα φωνητικά του δίσκου (όπως για παράδειγμα η Sharon Jones και η Ursula Rucker), καταφέρνει να δώσει έναν πολυποίκιλο χαρακτήρα στο δίσκο του, με βάση πάντα την electronica. Χωρίς να είναι κάτι ρηξικέλευθο στον τομέα του, είναι παρ’ όλ’ αυτά ένας πολύ ωραίος και άρτιος δίσκος, που χωρίς να του λείπουν κάποιες αδυναμίες (όπως κάποια ενδιάμεσα κομματιών που ακούγονται κάπως παράταιρα), έχει σίγουρα λαμπρά κομμάτια, όπως τα Once Upon a Past, The Way We Lived, The Games You Play, που δικαιώνουν μια θέση στα ακούσματά σας. Συνέχεια