Kokolo – Love International (2007), Heavy Hustling (2009)

Kokolo λοιπόν, ή πως να βάλετε φωτιά στο στερεοφωνικό, τον υπολογιστή, ή ό,τι τέλος πάντων παίζει μουσική στο χώρο σας! Οι Kokolo είναι ένα σχήμα που έχει ως βάση του την afrobeat μουσική. Δημιουργήθηκαν το 2001 με πρωτοβουλία του Ray Lugo με σκοπό, όπως δηλώνει ο ίδιος «να καταστήσει ρητή την υπονοούμενη σύνδεση που υπάρχει μεταξύ της νιγηριανής afrobeat και της αμερικανικής funk μουσικής». Έχοντας σαν έδρα τους την Νέα Υόρκη οι Kokolo έχουν ήδη στο ενεργητικό τους ένα μεγάλο πλήθος συνεργασιών μεταξύ των οποίων οι Salif Keita, Ska Cubano, Quantic, Sharon Jones & The Dap Kings και πολλοί άλλοι.  Η ξέφρενη ενέργεια που χαρακτηρίζει τη μουσική τους φαίνεται να είναι προϊόν της αστείρευτης ενεργητικότητάς και δημιουργικότητάς τους, καθώς από το 2001 έως και σήμερα οι συναυλίες και τα φεστιβάλ διαδέχονται το ένα το άλλο, διευρύνοντας με αυτόν τον τρόπο ακόμα περισσότερο το φάσμα των συνεργασιών τους σε live acts με ονόματα όπως οι Zap Mama, Gilles Peterson, Roots Manuva και Manu Dibango, καθιερώνοντάς τους με αυτόν τον τρόπο ως υπολογίσιμη δύναμη της μουσικής επικαιρότητας του χώρου τους. Συνέχεια

Advertisements

The Funky Lowlives – Ascension Presents the Funky Lowlives (2001), Cartouche (2003), Somewhere Else Is Here (2005)

Οι Funky Lowlives είναι ουσιαστικά ένα ντουέτο που αποτελείται από τους Dj και παραγωγούς Gary Danks και Jonathan Whitehouse. Πρωτοεμφανίστηκαν υπό το συγκεκριμένο όνομα το 1998 στα club του Soho στο Λονδίνο και αρχικά καταπιάστηκαν με remix σε μια πληθώρα ονομάτων μεταξύ των οποίων οι Suba, Boozoo Bajou, Masters at Work και άλλοι. Αυτό φαίνεται και από το υλικό που έχει συγκεντρωθεί στον πρώτο τους δίσκο του 2001 και ο οποίος σε μεγάλο μέρος του αποτελείται από αυτά ακριβώς τα remix, χωρίς πάντως να λείπουν και δικά τους κομμάτια. Τουναντίον, σε αυτόν ακριβώς το δίσκο βρίσκονται μερικά από τα αγαπημένα μου και χαρακτηριστικά του ύφους τους, όπως το Wicked World και το Latin Nights.

Συνολικά ο ήχος τους ανήκει μάλλον στον ευρύτερο χώρο της lounge σκηνής. Έχοντας ως βάση τους την ηλεκτρονική μουσική, δεν διστάζουν να παίξουν με άλλες επιρροές, άλλοτε καταλήγοντας μέχρι και σε μπαλάντες και άλλοτε ιχνηλατώντας τα όρια της trip hop σκηνής. Για την ακρίβεια, στον δεύτερο δίσκο τους του 2003, το ντουέτο ασχολείται με ήχους πιο ήπιους, εντάσσοντας και παραδοσιακότερα όργανα στις ηλεκτρονικές τους καταβολές και καταλήγοντας κάποιες φορές μέχρι και σε πιο πειραματικούς ήχους. Υπάρχουν ενδιαφέρουσες στιγμές κι εδώ, αλλά προσωπικά δεν τον θεωρώ την πιο επιτυχημένη στιγμή τους. Συνέχεια

Μπαίνει το ΔΝΤ …πέφτει περονόσπορος

Του Μωυσή Λίτση, από την έντυπη έκδοση της Ελευθεροτυπίας :

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=18/02/2010&id=133314

Αργεντινή, Λετονία, Ρουμανία, Ουκρανία και πολλές ακόμη χώρες έχουν δοκιμάσει στο πρόσφατο παρελθόν αλλά και κατά την παρούσα χρηματοπιστωτική κρίση τις ολέθριες εξυγιαντικές παραινέσεις του ΔΝΤ.

Η Αργεντινή ίσως είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα γιατί η παρέμβαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου όχι μόνον έφερε την οικονομική καταστροφή στη χώρα καθώς και την κοινωνική εξέγερση, αλλά αύξησε επιπλέον τους επικριτές του ΔΝΤ και πέραν του στρατοπέδου της παραδοσιακής Αριστεράς.

Ο γνωστός επαναστάτης Τσε Γκεβάρα δήλωνε το 1959 στο ραδιόφωνο της Αργεντινής (αναδημοσίευση από το Wikipedia): «Τα συμφέροντα του ΔΝΤ εκπροσωπούν τα μεγάλα διεθνή συμφέροντα τα οποία φαίνεται να έχουν εδραιωθεί και επικεντρωθεί στη Γουόλ Στριτ». Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα ο νεοκεϊνσιανός, και όχι μαρξιστής, Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς χαρακτήριζε «φονταμενταλιστικές» τις πολιτικές που προωθούσε ο διεθνής οργανισμός.

Σκοπός του ΔΝΤ δεν είναι να βοηθήσει, έστω μέσω σκληρής λιτότητας, να ορθοποδήσει μια χώρα (και πώς άλλωστε;), αλλά να παράσχει στη χώρα που αντιμετωπίζει προβλήματα πληρωμών τα λεφτά να ξεχρεώσει τους πιστωτές της, καταδικάζοντάς τη στην ανέχεια και τη φτώχεια μέχρι νεωτέρας.

Χώρα-μοντέλο την έκαναν…

Η Αργεντινή θεωρούνταν από το ΔΝΤ χώρα-μοντέλο, καθώς τη δεκαετία του ’90 εφάρμοσε κατά γράμμα την περιβόητη συναίνεση της Ουάσιγκτον, τον «δεκάλογο» του νεοφιλελευθερισμού. Τον όρο συναίνεση της Ουάσιγκτον επινόησε πρώτη φορά το 1989 ο οικονομολόγος του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών της Ουάσιγκτον, Τζον Γουίλιαμσον. Ο Γουίλιαμσον με τον όρο αυτό κωδικοποίησε τις πολιτικές με τις οποίες η Ουάσιγκτον, μέσω κυρίως του ΔΝΤ, επιχειρούσε να λύσει την πρώτη μεγάλη κρίση στην «αυλή» της, αυτή του χρέους της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του ’80.

Οι «10 εντολές» της συναίνεσης της Ουάσιγκτον περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την κατάργηση των επιδοτήσεων, τη μείωση της φορολογίας, την αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, ιδιωτικοποιήσεις και απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού τομέα.

«Σώθηκε» αλλά πέθανε

Το 2001 το ΔΝΤ παρείχε οικονομική βοήθεια στην κυβέρνηση της Αργεντινής υπό τον όρο να μειώσει ολοκληρωτικά το δημοσιονομικό της έλλειμμα. Πώς; Με την πλήρη εξάλειψη των κοινωνικών προγραμμάτων, τη μείωση κατά 20% των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και των συντάξεων. Αντί για σωτηρία… τα μέτρα έφεραν τον… θάνατο: τη στάση πληρωμών που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του Μπουένος Αϊρες τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, προκαλώντας πρωτοφανή κοινωνική και πολιτική κρίση.

* Η συνταγή «Αργεντινή» εφαρμόστηκε λίγα χρόνια αργότερα στη χώρα-μέλος της Ε.Ε., τη Λετονία. Τα 7,5 δισ. ευρώ που υποσχέθηκε ο διεθνής οργανισμός μαζί με τη Σουηδία και άλλες χώρες, έφτασαν σε μείωση κατά 20% των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και ανάλογη περικοπή των συντάξεων. Ο προϋπολογισμός για τα νοσοκομεία μειώθηκε κατά 40%. Ποιο το όφελος; Αρνητική ανάπτυξη ρεκόρ 24% τα δύο τελευταία χρόνια και ανεργία 22,8%, η υψηλότερη στην Ε.Ε.!

Περιγράφοντας την αντίδραση της Λετονίας στην οικονομική κρίση ο Μαρκ Γουέσμπροτ, Αμερικανός οικονομολόγος του εδρεύοντος στην Ουάσιγκτον Κέντρου για την Οικονομική Πολιτική, τη χαρακτήρισε σε άρθρο του στην εφημερίδα «Γκάρντιαν» «κτηνωδία σε στιλ 19ου αιώνα» (!).

* Η παρέμβαση Ε.Ε.-ΔΝΤ στη Ρουμανία με δάνειο 20 δισ. ευρώ έφερε 100.000 απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Στην εκτός Ε.Ε. Ουκρανία η οικονομική βοήθεια 16,4 δισ. δολαρίων του ΔΝΤ έχει μέχρι στιγμής… προκαλέσει αρνητική ανάπτυξη 15% το 2009, ύφεση που είναι η χειρότερη των τελευταίων 15 ετών.

Δεν πήρε πρέφα από Ιρλανδία

Οσο για τη διορατικότητα του διεθνούς οργανισμού απέναντι στις κρίσεις, το ΔΝΤ χαρακτήρισε τον Σεπτέμβριο του 2007 «ισχυρές» τις οικονομικές επιδόσεις της Ιρλανδίας, «χάρη στις υγιείς πολιτικές». «Το τραπεζικό σύστημα έχει επαρκή κεφάλαια, είναι κερδοφόρο, έχει ρευστότητα και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια είναι χαμηλά». Και ύστερα (2008)… οι ιρλανδικές τράπεζες κατέρρευσαν και για να εξυγιανθούν, περικόπηκαν… οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων. *

Η ιστορία μιας φρεγάτας.

Μιλά για την Ελλάδα μετά το 2:28

Αφού εγκατέλειψα τα μεγαλόπνοα σχέδια μου περί αγοράς αυτοκινήτου, μετά το νέο φορολογικό σχέδιο που προτείνει η κυβέρνηση και που φορολογεί δυσανάλογα την αποταμίευση, είπα να ριχτώ με τα μούτρα στις διάφορες αγορές (με απόδειξη). Είχα από καιρό βάλει στο μάτι ένα κοστούμι (μεγάλωσα πια, χρειάζεται ένα τέτοιο καθώς παντρεύεται ο κόσμος γύρω γύρω), ήθελα καιρό τώρα ένα netbook (αλλά επειδή δεν το χρειάζομαι παρά μόνο το θέλω, το ανέβαλα συστηματικά) και για παρηγοριά για το αυτοκίνητο που δεν θα αγοράσω, έλεγα να πάρω και ένα Playstation σαν υποκατάστατο (όπως η… σοκολάτα, ας πούμε). Χάρηκα μάλιστα που το Πάσχα φέτος είναι νωρίς, μια και θα έρθει το σχετικό επίδομα να προστεθεί στο Δώρο Χριστουγέννων που είχα βάλει στην άκρη, ώστε να επιδοθώ με μανία στο νέο μου χόμπι να αγοράζω απλά ό,τι θέλω. Δεν βαριέσαι, σκέφτηκα, η φτώχια θέλει καλοπέραση, και αναγνώρισα μεμιάς τη σοφία των κυβερνώντων που ο μικρός μου νους αδυνατούσε μέρες τώρα να συλλάβει.

Κι ύστερα… ήρθαν τα σχέδια περί περικοπής του 14ου μισθού ως μία από τις άμεσα εξεταζόμενες λύσεις (μαζί με την αύξηση του ΦΠΑ, την αύξηση των φόρων στα καύσιμα και λοιπά χαριτωμένα) για την καταπολέμηση του ελλείμματος και τη «σωτηρία» της Ελλάδας. Προκειμένου να εξοικονομηθούν κάποια δις ευρώ που ζητούν οι εταίροι. Την ίδια ακριβώς ώρα, προχωρεί κανονικά η αγορά των γαλλικών φρεγατών που είχε δρομολογήσει η προηγούμενη κυβέρνηση, κόστους 2,5 – 4 δις ευρώ. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα! Όλα τα άλλα συζητιούνται και αίρονται στο οικονομικό πεδίο σήμερα, αλλά οι φρεγάτες, φρεγάτες. Κι ενώ όλοι μάς έχουν στη μπούκα, κανείς δεν λέει κουβέντα γι’ αυτά τα λεφτά (υπάρχουν άλλωστε λεφτά…). Τι περίεργο αλήθεια.

Πλην όμως σήμερα παρά ποτέ οι συνθήκες είναι ευνοϊκότατες για να μιλήσουμε και γι’ αυτά τα λεφτά. Η Ελλάδα σπανίως έχει τη δυνατότητα να προσελκύσει επάνω της τη διεθνή πολιτική, οικονομική και μιντιακή προσοχή. Η τελευταία φορά που συνέβη αυτό ήταν με το πανάκριβο πανηγυράκι των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004, με φιέστες, χαβαλέ και γκραν φινάλε το Datsun με τα καρπούζια και τον εθνικό απαστράπτοντα ποπ σταρ (πόσο προφητικό, σχεδόν σουρεαλιστικό και ειλικρινές αλήθεια;), γνήσια έκφραση των ελληνικών αντιλήψεων και κουλτούρας. Σήμερα είναι με την οικονομική της κρίση και τους κλυδωνισμούς που προκαλεί στο ασταθές οικοδόμημα που λέγεται ευρώ.

Όμως καμιά δημοσιότητα δεν είναι κακή δημοσιότητα, όπως θα έλεγαν και οι τόσο πρόθυμοι να μας διδάξουν Αγγλοσάξονες φίλοι μας. Είναι κεφαλαιώδης παράληψη με ύποπτα κίνητρα το γεγονός ότι η πολιτική και οι εκφραστές της σήμερα στην Ελλάδα (πολιτικοί και ΜΜΕ) δεν εκμεταλλεύονται τη συγκυρία προκειμένου να παράξουν πολιτική, να θέσουν ερωτήματα και να ανοίξουν διάλογο και προς αυτές τις κατευθύνσεις και τομείς που ήταν ταμπού μέχρι σήμερα. Να θέσουν δηλαδή στο ευρωπαϊκό, κυρίως, κοινό και πολιτικό διάλογο το ερώτημα εάν η Ελλάδα όντως αποτελεί το ανατολικό άκρο των ευρωπαϊκών συνόρων και κατά πόσο θα έπρεπε να επωμίζεται μόνη το ζήτημα της εγγύησης τους (στρατός) και επόπτευσής τους (λιμενικό, μετανάστες, παραβιάσεις κλπ). Οι τόσο απρόθυμοι να πληρώσουν Γάλλοι, ας στείλουν δικές τους φρεγάτες να περιπολούν στο Αιγαίο, αντί να τις αγοράζουμε εμείς από αυτούς, με αντίτιμο το δέκατο τέταρτο μισθό κάποιων εκατομμυρίων Ελλήνων. Οι επίσης απρόθυμοι να εγγυηθούν Γερμανοί, θα μπορούσαν να στείλουν κανένα δικό τους υποβρύχιο, να μην γέρνει κιόλας. Θα μειωνόταν τότε το έλλειμμα;

Η πολιτική σιωπή γύρω από ένα τέτοιο θέμα μόνο ως αμέλεια δεν μπορεί να χαρακτηριστεί διότι πως να δεχθεί κανείς πως ένας συνηθισμένος, καθημερινός άνθρωπος της διπλανής πόρτας κάνει τέτοιες σκέψεις και έχει τον εύλογο προβληματισμό και κανείς απ’ όσους κάνουν κουμάντο δεν το έχει θέσει. Ή τουλάχιστον να μας εκθέσει τι τον εμποδίζει από το να κάνει το αυτονόητο. Αν δεν είναι το αυστηρά προσωπικό όφελος των διαφόρων προμηθειών των κολοσσιαίων κονδυλίων που δαπανώνται για εξοπλισμούς, ιδού το εθνικό χρέος όλων των εθνοπατέρων, με πλήρη αχρωματοψία: ας μας πουν γιατί δεν μπορούν να θέσουν τα αυτονόητα υπό συζήτηση σε μια τόσο ευνοϊκή γι αυτούς συγκυρία. Όλοι εμάς κοιτούν και ακούν, προκειμένου να μας ραπίσουν στην παραμικρή απόκλιση από τους στόχους που εκείνοι μας έχουν θέσει. Τώρα θέτουμε κι εμείς τα ερωτήματά μας, τις αξιώσεις μας, τώρα που το ευρώ και η τύχη του συναρτώνται σε έναν βαθμό απ’ το εάν εμείς θα πετάξουμε λευκή πετσέτα, τώρα που μπορούμε να εκβιάσουμε την προσοχή τους, αν μη τι άλλο. Κάποιες συγκυρίες δημιουργούνται άπαξ και είναι ευθύνη συγκεκριμένων ανθρώπων να τις εκμεταλλευτούν.

Ο μόνος που έχει θέσει το θέμα στην Ευρώπη ήταν προ ημερών ο γερμανός ευρωβουλευτής Daniel Con-Bendit, από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του περίφημου Μάη του ’68. Κάποια πράγματα δεν είναι τυχαία. Όταν οι δικοί μας σιωπούν μπροστά σε τέτοια οικονομικά μεγέθη, μόνον αυτός βρήκε το θάρρος να θέσει το θέμα ανοικτά και να μιλήσει για το αυτονόητο. Εμείς σιωπούμε και ισχυριζόμαστε ότι θα τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας. Κι όσο οι εμπλεκόμενοι «αμελούν» να παράξουν πολιτική, να μιλήσουν ανοικτά, να εξηγήσουν τους όρους του παιχνιδιού, τόσο θα δίνουν το δικαίωμα στον καθένα μας να σκέφτεται ότι «είναι πολλά τα λεφτά», ότι γίνονται Mercedes, οικόπεδα, ακίνητα, παντεσπάνι εν πολλοίς στα χέρια πωλητών και αγοραστών. Όσο σιωπούν απέναντι στην ιστορική συγκυρία, τόσο οι υποψίες φουντώνουν.

Όταν κανείς απαιτεί από τον κόσμο να κάνει ουσιώδεις θυσίες κεκτημένων, θα πρέπει να είναι πειστικός, οργανωμένος, με σχέδιο και χωρίς σκοτεινά σημεία. Να εξαντλεί κάθε άλλο πιθανό μέσο. Οι διακηρύξεις, οι προθέσεις, η ρητορική, είναι το επουσιώδες κομμάτι της πολιτικής. Το ουσιώδες κρίνεται στις πράξεις. Και όταν όλες οι πράξεις καταλήγουν στην «ευκολία» της καθίζησης της μεσαίας τάξης (συνταγή που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ξέρει εξαιρετικά επιτυχώς να εφαρμόζει μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, θυμηθείτε την Αργεντινή στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας), χωρίς να έχουν ανακινηθεί έστω οι όποιες εναλλακτικές, τότε τα ουσιώδη συμπεράσματα σχετικά με το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον βγαίνουν αβίαστα.

γελοιογραφίες: http://www.tanea.gr

South Froggies – New Jazz Factory (2007)

Οι South Froggies είναι ένα σχήμα προερχόμενο από τη Γερμανία με επικεφαλής τον DJ Rubio, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του ως DJ την δεκαετία του 1980, ενώ από το 1991 κι έπειτα έγινε μουσικός και παραγωγός. Το 1998 δημιούργησε το σχήμα των South Froggies και γνώρισε την επιτυχία με το single Jazzion, που περιλαμβάνεται και σε αυτόν το δίσκο του 2007, ο μόνος που έχω βρει ότι έχει κυκλοφορήσει από το γκρουπ έως σήμερα. Ο ήχος των South Froggies χαρακτηρίζεται από έναν όμορφο συνδυασμό soul και jazz με ηλεκτρονικές αναφορές, δημιουργώντας κομμάτια που σου επιβάλλουν να μην αδιαφορήσεις, πράγμα που συμβαίνει από το πρώτο κιόλας κομμάτι του δίσκου, South Froggies Street. Συνέχεια

Απόψε θέλω αποδείξεις και ονόματα… (Η αρπαχτή)

Είχα από μικρός ένα όνειρο. Έβλεπα έναν οικογενειακό φίλο με την κατακόκκινη Alfa Romeo του να έρχεται επίσκεψη κάποιες Κυριακές απόγευμα για καφέ (θύμωνε η μάνα μου γιατί ερχόταν νωρίς κι εκείνη κοιμόταν) και πάντα περιεργαζόμουν την υπέροχη σιλουέτα του αμαξιού και τον ιδιόρρυθμο ήχου του επίπεδου κινητήρα. Και θυμάμαι σαν χθες τον εαυτό μου να μου υπόσχομαι ότι μια μέρα θα πάρω κι εγώ ένα τέτοιο αμάξι. Όταν λοιπόν κυκλοφόρησε η καινούργια MITO, αποφάσισα στη θέα της και μόνο ότι ως σύγχρονος εργαζόμενος μικροαστός 30άρης, δικαιούμαι πλέον ένα τέτοιο αμάξι, να ικανοποιήσω μια παιδική υπόσχεση στην τελική. Έτσι, κατέστρωσα πλάνο δράσης ολόκληρο (Πρόγραμμα Απόκτησης Alfa – ΠΑΑ το ονόμασα), το οποίο και είχα σκοπό να θέσω σε εφαρμογή από φέτος: αιματηρή αποταμίευση  ώστε σε έναν ορίζοντα 5ετίας να έχω το 50% της προκαταβολής… Το ΠΑΑ προέβλεπε λοιπόν τουλάχιστον για φέτος ότι θα διαβιώ με μια φρατζόλα ψωμί ημερησίως καθώς και με νερό (της βρύσης). Διαιτητικό και σε κρατάει και σε φόρμα. Επίσης, δεν θα βγαίνω καθόλου έξω, δεν θα χαλάω πουθενά αλλού λεφτά. Μετρημένα πράγματα. Φως, νερό, κοινόχρηστα, τηλέφωνο και 365 καρβέλια ψωμί. Αλάνθαστη μέθοδος: θα κατάφερνα έτσι να μαζέψω μια κάποια μαγιά για να αναθαρρήσω και να πειστώ να συνεχίσω την ασκητική ζωή, βλέποντας τ’ όνειρο να πλησιάζει.

Κι ύστερα… ήρθε το νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Που χαμηλώνει το αφορολόγητο και «ποινικοποιεί» την αποταμίευση. Να σας εξηγήσω: το ετήσιο εισόδημά μου ας πούμε πως είναι 15.000 € (δεν απέχει και πολύ άλλωστε, αφεντικό…). Πληρώνω λοιπόν φόρο γύρω στα 600 € χονδρικά. Πλέον όμως το αφορολόγητο δεν είναι 12.000 €, αλλά 6.000 €, ορθά κοφτά. Για να ξαναγίνει 12.000 € θα πρέπει να μαζέψω αποδείξεις αξίας (ας πούμε, καθώς ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί το ακριβές νομοσχέδιο) 4.500 €. Μάλιστα. Φως, νερό, τηλέφωνο, κινητό, κοινόχρηστα (οι δόσεις των αυτοκινήτων θα μετρήσουν αλήθεια;) βρίσκονται εκτός της λίστας των αποδεκτών αποδείξεων, οι βασικές δαπάνες διαβίωσης δηλαδή. Εγώ λοιπόν που θέλω να αγοράσω μόνο 365 καρβέλια ψωμί, δηλαδή να δαπανήσω 365 ευρώ, δεν μπορώ να πιάσω το όριο. Και θα πληρώσω πέναλτι, κατά πως φαίνεται, 413.50 ευρώ! Πρωτοποριακό! Νέα αντίληψη περί φορολογικής δικαιοσύνης. Αχ, πού ’σαι γιαγιά που προσπαθούσες καθημερινά να με μάθεις να ‘μαι συνετός, οικονόμος και λοιπά ενάρετα και παρωχημένα.

Δεν μπορεί να λειτουργήσει ένα τέτοιο φορολογικό σύστημα. Είναι ακατανόητο να τιμωρείται η αποταμίευση και να επιβάλλεται μια λογική μεροδούλι μεροφάι για να μαζέψεις αποδείξεις, μην στα φάει η εφορία. Δεν είναι δυνατόν να οδηγηθούμε σε μια λογική που ποινικοποιεί την μη προσκόμιση αποδείξεων κάποιου αυθαίρετου ορίου και σύνθεσης, ως συνενοχή στη φοροδιαφυγή. Η εφαρμογή του μέτρου θα είχε νόημα μόνον ως επιβράβευση πέραν του ήδη διαμορφωμένου αφορολογήτου, διαφορετικά οποιαδήποτε άλλη συζήτηση γίνεται εκ του πονηρού.

Και πρακτικά δεν μπορεί να λειτουργήσει κάτι τέτοιο. Πόσες εκατοντάδες θα είναι οι αποδείξεις, που θα τις βάζει ο κόσμος, πως δεν θα σβήνουν, ποιος θα κάνει τις δηλώσεις, πόσα χρήματα θα παίρνουν οι λογιστές; Προσπαθώ να φανταστώ έναν μόνο ηλικιωμένο να συλλέγει μανιωδώς αποδείξεις από τη λαϊκή αγορά, τις οποίες δεν μπορεί να διαβάσει ή και να θυμηθεί που ακριβώς τις έβαλε, να τις πηγαίνει στο λογιστή για τη δήλωση κι εκείνος να τον χρεώνει και 200 € πλέον, από 50 € το κεφάλι που πάει σήμερα. Κατάθλιψη. Αν όχι εξέγερση.

Μέχρι νεωτέρας… εκλογικεύσεως λοιπόν, η MITO θα υπάρχει μόνο στα περιοδικά. Ίσως πάρω ένα Playstation να την οδηγώ εκεί, είναι και ασφαλέστερο, περνάει και η απόδειξη στην εφορία. Αποταμίευση, πλάνα και λοιπές πολυτέλειες, μετά τα πέτρινα χρόνια της αρπαχτής.

Sinéad O’Connor – Collaborations (2005)

Η Sinéad O’Connor είναι γνωστή περίπτωση στο χώρο της μουσικής και σίγουρα την γνωρίζουν οι περισσότεροι από εμάς (τουλάχιστον οι γεννημένοι έως τη δεκαετία του 1980). Η πολυτάλαντη O’Connor έχει ζήσει μια πολυτάραχη ζωή, υιοθετώντας μια πλήρως αντισυμβατική εμφάνιση, ενώ οι μουσικές της αναζητήσεις έχουν βρει πολλούς και διαφορετικούς τρόπους έκφρασης στη μακρόχρονη καριέρα της. Για πολλούς λόγους η O’Connor έχει βρεθεί εκτός της μουσικής επικαιρότητας, αποφεύγοντας επιμελώς τα media, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι έχει μείνει και ανενεργή όσον αφορά τη δουλειά της. Συνέχεια