Σκορδαλιά και μπακαλιάρος.

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Ξύπνησα σήμερα μαχμουρλής και κατσούφης. Τελευταία δεν μπορώ να χορτάσω ύπνο, συνέχεια νυστάζω. Έτσι και σήμερα με το ζόρι τράβηξα το κορμί μου από το κρεβάτι, μολονότι δεν είχα κάτι συγκεκριμένο να το κάνω, ίσως απλά για να με πείσω ότι ξύπνησα και δεν κοπροσκυλιάζω. Πήγα λοιπόν στο μπάνιο να ρίξω λίγο νερό στα μούτρα μου και κατόπιν γραμμή στην κουζίνα να φτιάξω καφέ.  Όπως κάθε φορά που χρειάζεσαι κάτι όσο τίποτε άλλο, έτσι και τώρα ένα καθαρό φλιτζάνι για καφέ ήταν πολυτέλεια. Έβαλα λοιπόν την ποδιά μου, λοξοκοιτώντας την καφετιέρα και ετοιμάστηκα να δώσω τη μάχη με τη στοίβα των άπλυτων που είχαν μαζευτεί στο νεροχύτη μου. Ευτυχώς τουλάχιστον, μπροστά από τη βρύση έχει ένα μικρό παραθυράκι που βλέπει ανάμεσα στα τσιμέντα και δυο σπιθαμές δρόμου και χαζεύεις ενώσω παλεύεις με το θεριό. Άνοιξα λοιπόν όλο στωικότητα το παραθυράκι κι έβρεξα το σφουγγάρι.

Καθώς λοιπόν μια μυρωδιά από την κουζίνα της από πάνω μου διαμένουσας καλής νοικοκυράς και προκομμένης μαγείρισσας κατέκλυσε την κουζίνα μου, ένιωσα ένα άγχος να κατακλύζει εμένα και όσο δυνάμωνε η μυρωδιά, τόσο μεγάλωνε η δικιά μου αγωνία. «Έχω αργήσει για την παρέλαση», ήταν το μόνο πράγμα που περνούσε από το μυαλό μου και ασυναίσθητα κοίταξα το ρολόι μου, σκεφτόμενος ταυτόχρονα που έχω βάλει τα μαύρα σκαρπίνια μου και το καλό μου μαύρο παντελόνι και άσπρο πουκάμισο. Καθώς έκλεινα το παράθυρο για να πάω να ετοιμαστώ και η μυρωδιά κάπως ατόνησε στα ρουθούνια μου, επανήλθα στην πραγματικότητα. Τριάντα χρονών μουλάρι και παρέλαση! Βρε, περίεργα πράγματα… καφέ επειγόντως!

Ενόσω έπινα τον καφέ μου, δεν μπορούσε να ξεκολλήσει το μυαλό μου από το περιστατικό. Κακό σημάδι να χάνεις την επαφή με το χώρο και τον χρόνο, έστω και πριν ακόμα πιείς καφέ. Έψαχνα τρόπους να δικαιολογηθώ στον εαυτό μου και τότε θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει κάποτε σε μια έρευνα. Πως η όσφρηση είναι από τα πιο ισχυρά μνημονικά ερεθίσματα στον άνθρωπο και στους άνδρες ειδικότερα, άποψη με την οποία από προσωπική εμπειρία συμφωνώ. Πόσες φορές ένα άρωμα, η μυρωδιά ενός φαγητού δεν μ’ έχουν γυρίσει χρόνια πίσω, σε μνήμες που πολλές φορές δυσκολεύομαι να ανακαλέσω οικειοθελώς.  Έτσι λοιπόν πρέπει να έγινε και σήμερα και μόλις το πρωί αντιλήφθηκα ποια ακριβώς αργία έχουμε, καθότι με τα εκκλησιαστικά χριστιανορθόδοξα θέματα δεν ασχολούμαι. Κι έτσι θυμήθηκα επίσης ότι πρέπει να τηλεφωνήσω και στους δυο καλούς μου φίλους Βαγγέληδες, έστω κι αν η αφορμή είναι ο ψητός μπακαλιάρος!

Χάρηκα πάντως πολύ που ανακάλεσα αυτές τις μνήμες με αφορμή τις μυρωδιές. Το νησί μου, τις παρελάσεις, το πώς κάναμε διαγωνισμό για το ποιος δεν θα βάλει τα γέλια μ’ εκείνον που μας υποδείκνυε το «βήμα».  Το κόρδωμα μπροστά στις όμορφες των σχολείων αφού φορούσαμε και τα γαμπριάτικά μας… κι έπειτα τροχάδην για το σπίτι της νόνας, όπου το γιγάντιο οικογενειακό τραπέζι περίμενε γεμάτο και αχνιστό να μαζευτούμε όλη η φαμίλια, δώδεκα τον αριθμό, προκειμένου να τιμήσουμε τα μοναδικά τηγανητά της μπακαλιαράκια με την φρέσκια σκορδαλιά από το μεγάλο, πέτρινο γουδί. Κι η προγιαγιά μου σε μια γωνιά να της κάνει μητρικές υποδείξεις για το πώς την επόμενη φορά θα γίνουν ακόμα καλύτερα. Κάπως έτσι βέβαια μαζευόμασταν και τις υπόλοιπες μέρες, αλλά όχι με τα γιορτινά μας και όχι με όλα αυτά τα εδέσματα. Καλοντυμένος και καλοφαγωμένος, έτσι ήταν αυτή η μέρα. Πώς όταν αναπολείς το παρελθόν, ειδικά την παιδική ηλικία, όλα φαίνονται πιο χαρούμενα και τόσο απλά, εξωραϊσμένα από την ασφάλεια της επιλεκτικής μνήμης… Είναι να μην ονειρεύεσαι μετά παρελάσεις και τσιμπούσια;

Μελαγχόλησα πάνω απ’ την κούπα του καφέ. Πόσα πράγματα διαφέρουν από τότε. Κάθε φορά το τραπέζι μικραίνει. Άλλοι δε ζουν, και οι περισσότεροι σκορπίσαμε στους πέντε ανέμους. Σπάνια τυχαίνει να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί.  Τέτοιες στιγμές, όταν βλέπεις το πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα σε ένα κλάσμα μόνο του χρόνου, όταν η αναδρομή στο παρελθόν είναι τόσο εύκολη και λεπτομερής που το κάνει να μοιάζει μόλις με χθες, τέτοιες στιγμές πάντα με γέμιζαν δέος και μελαγχολία.

(η ασπρόμαυρη φωτό είναι από το αρχείο του καθηγητή Γ. Ζούμπου: http://oldkerkyraphoto.blogspot.com/ )

Advertisements

Moby – Wait For Me (2009)

Περίεργο παλληκάρι αυτός ο Moby και σίγουρα μια αμφιλεγόμενη περσόνα. Άλλοι πίνουν νερό στ’ όνομά του για την συνεισφορά του στην «εκλαΐκευση» της techno σκηνής από την οποία και πρωτοξεκίνησε, άλλοι τον θεωρούν προδότη ακριβώς για τον ίδιο λόγο! Προσωπικά προτιμώ το «εκλαϊκευμένο» ύφος  της συγκεκριμένης σκηνής και θεωρώ ως καλύτερη στιγμή του Moby το άλμπουμ «Play» που είχε κυκλοφορήσει το 1999. Εάν μάλιστα ανήκετε κι εσείς σ’ εκείνους που εκτιμούν τη συγκεκριμένη δουλειά, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα σας αρέσει και ο δίσκος για τον οποίον γίνεται λόγος εδώ, «Wait For Me». Συνέχεια

Δυο ξένοι (όταν το pc κάνει τα δικά του)…

Ήταν Παρασκευή όταν συνέβη το μοιραίο. Η προηγούμενη Παρασκευή για την ακρίβεια. Είχα γυρίσει στο σπίτι αποκαμωμένος από το γραφείο και κάτι τρεξίματα που έπρεπε οπωσδήποτε να γίνουν και καθώς κόντευε 9 το βράδυ, άναψα θερμοσίφωνα να κάνω ένα μπάνιο να ηρεμίσω λίγο και κατόπιν άναψα το pc προκειμένου να διαλέξω τη μουσική που θα συνοδεύσει την  χαλάρωσή μου. Κάθισα στην καρέκλα, και χάζευα την οθόνη να γεμίζει με όλους εκείνους τους περίεργους αριθμούς όπως κάνει κάθε φορά όταν ανοίγει και αναλογιζόμουν τι θα προτιμούσα να ακούσω καθώς παίρνω το μπάνιο μου. Μικρές πολυτέλειες… Εν συνεχεία φάνηκε η μπάρα των Windows όταν φορτώνουν κι ενώ κατέληξα σχετικά τη μουσική, περίμενα να δω το desktop μου για να ξεκινήσει  η μουσική περιπλάνηση. Αργούσε κάπως να εμφανιστεί το γνώριμο περιβάλλον εργασίας, η μπάρα δεν έλεγε να σταματήσει να φορτώνει. Και ξαφνικά, όλα μαύρισαν! Μόνο ο κέρσορας του ποντικιού φαινόταν σε ένα αποκαρδιωτικά μαύρο φόντο… Με έλουσε κρύος ιδρώτας…

Βήμα πρώτο: restart, καθότι συμβαίνουν αυτά καμιά φορά, μηχανές είναι. Ξανά τα ίδια. Βήμα δεύτερο: έβγαλα το pc από το ρεύμα, μηχανές είναι και κολλάνε καμιά φορά (έχετε δει ενίοτε κάποια dvd ή ηχοσυστήματα που τρώνε κάτι φρίκες και όταν τα βγάλεις από την πρίζα, όλα καλά;), αλλά και πάλι τα ίδια. Ψυχραιμία, σκέφτομαι, ας το αφήσω λίγο ήσυχο, μπας κι έχει τα νεύρα του κι αυτό όπως κι εγώ, μήπως και αργότερα μου κάνει τη χάρη.  Βήμα τρίτο λοιπόν: υπομονή και ψυχραιμία. Όταν, έπειτα απ’ όλ’ αυτά το αποτέλεσμα της επόμενης απόπειρας μου ήταν πάλι άτυχο, τότε άρχισα τα παρακάλια. Έλα καλό μου, έλα χρυσό μου, άναψε σε παρακαλώ, άναψε και δεν θα σε ξαναταλαιπωρήσω, άναψε και θα σε ξεσκονίζω και συχνότερα, άναψε κι ότι θες θα το ‘χεις. Κανένα αποτέλεσμα.

Τι πανούργο και διαβολικό δημιούργημα, άναψε που να σου πάρει ο διάολος τα τσιπάκια και τις καλωδιοταινίες σου. Πεισματάρικο όργανο του σατανά, θα σε πετάξω από το παράθυρο! Ασυγκίνητο, ψυχρό και μαύρο με κοίταζε εκείνο. Ας είναι, αύριο το πρωί θα ξυπνήσω νωρίς να το πάω στο «γιατρό» να δούμε τι θέλει, μπορεί να έχει «ίωση» πάλι γιατί το «αντιβιοτικό» του είχε λήξει καμιά βδομάδα πριν. Όντως έτσι έγινε, ξύπνησα νωρίς από ένα τσαντισμένο βράδυ, το φόρτωσα στην πλάτη κυριολεκτικά και πήγαμε στο γιατρό. Για να μάθω εκεί ότι δεν ήταν θέμα του αντιβιοτικού, αλλά ότι ο δίσκος «χτύπησε». Τον πόνο τον ένιωσα εγώ βέβαια, με την αίσθηση σφυριάς στο κεφάλι από το αίμα που το ένιωθα να βράζει στα μηνίγγια μου, όταν μου εξηγούσε ο «γιατρός» πως ο ασθενής δίσκος έχει αποβιώσει και θα είναι ευτύχημα αν μπορέσουμε να διασώσουμε ό,τι μπορούμε από τα χρησιμότατα σε μένα αρχεία του, αν θα πετύχει η μεταμόσχευση δηλαδή. Πάνε στράφι  όλες οι πρόσφατες μουσικές, τα πρόσφατα αρχεία, οι ρυθμίσεις, τα πάντα.

Λίγες μέρες μετά την παραμονή του στην εντατική, ο «γιατρός» μου έσωσε τελικά τα αρχεία, μου φόρτωσε καινούργια Windows και μου έδωσε τον ασθενή να τον πάρω σπίτι για ανάρρωση. Πήγαμε στο σπίτι, τον καλωδίωσα, του πάτησα το κουμπί και περίμενα να δω την κατάσταση της υγείας του. Άναψε κανονικά, άρα αναπνέει. Φορτώνει κανονικά, άρα κινείται, και μόλις κάνει ν’ ανοίξει το στόμα και τα μάτια του, αρχίζει να μου μιλάει σε ξένη γλώσσα! Αγγλικά μου μιλούσε πριν, Ελληνικά μου μιλάει τώρα. Ας είναι, αν και είναι δύσκολο να συνηθίσεις την ελληνική διάλεκτο επί της γλώσσας των pc, την ελληνική αργκό, αν έχεις μάθει χρόνια σε ξένη γλώσσα. Έλα όμως που όταν ήρθε στα συγκαλά του, που λέει ο λόγος, έμοιαζε σαν να έχει πάθει αμνησία και εγκεφαλικό μαζί! Δεν θυμόταν τίποτα και δεν μπορούσε να καταλάβει παρά ελάχιστες από τις εντολές που του έδινα. Πού είναι όλα τα προγράμματά μου, τα αποθηκευμένα passwords που με τόσο κόπο είχα τακτοποιήσει όταν τον πρωτοπήρα, για να μην τα θυμάμαι, πού είναι όλες αυτές οι ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων που κάνεις  σωρευτικά όταν χρησιμοποιείς το pc… Χάθηκαν όλα μετά το ατύχημα και πρέπει να ξαναχτίσεις τη σχέση από την αρχή. Τόσες ώρες εκπαίδευσης χαμένες. Τον κοιτώ ως συνήθως, αλλά με μια αποδοκιμασία πια στο βλέμμα. Είμαστε πλέον δυο ξένοι.

Απεργώ κι απορώ (από τον καναπέ του σπιτιού μου…)

Η ώρα ήταν 07:40 όταν πετάχτηκα πάνω, διακόπτοντας τον ωραιότατο και βαθύ μου ύπνο. Πέφτοντας για ύπνο χθες το βράδυ μακάριζα τον εαυτό μου που θα απεργήσω σήμερα κι έτσι δεν θα υποταχθώ στο ανελέητο ξυπνητήρι, τουλάχιστον όχι εκείνη την ώρα. Με αυτοπεποίθηση λοιπόν, έκλεισα το φως, γύρισα στο πλευρό που με βολεύει και άρχισα να ονειρεύομαι πριν ακόμα με πάρει ο ύπνος τη γοητεία του να ξυπνά κανείς μια καθημερινή μέρα μετά τις 09:00. Ήταν όμως τόσο μεγάλη η αυτοπεποίθηση αυτή, που ξέχασα… να κλείσω το ξυπνητήρι! Ανεπίτρεπτα λάθη. Κατσούφης και γκρινιάρης μετά την ατυχία αυτή, προγραμμάτισα και πάλι το δαίμονα που καταδυναστεύει τα πρωινά μου, ώστε να χτυπήσει στις 10:00 αυτή τη φορά προκειμένου να προλάβω να πιω κι έναν καφέ προτού ξεκινήσω να κατέβω κι εγώ στην πορεία που συνοδεύει την γενική απεργία της ημέρας και κατόπιν άλλαξα πλευρό.

Οφείλω να ομολογήσω ότι ξανακοιμήθηκα βεβαίως, αλλά όταν πια πήγε 10:00 σηκώθηκα πρόσχαρος και μαχητικός να επιτελέσω το καθήκον μου. Έκανα καφέ, φόρεσα τα αθλητικά μου (ποτέ δεν ξέρεις πότε θα αρχίσουν τα χημικά και θα πρέπει να το βάλεις στα πόδια ή να τους τσακίσεις το κεφάλι που σε δηλητηριάζουν) κι ενώ σκεφτόμουν αν θα χρειαστώ και το κράνος της μοτοσικλέτας μου (ένας φίλος έφυγε με ράμματα τις προάλλες από ιπτάμενο κομμάτι πεζοδρομίου), τότε ακριβώς μου ήρθε σαν σφοντύλι του δασκάλου στον αφηρημένο μαθητή η σκέψη: και πως θα κατέβεις καμάρι μου στο κέντρο; Μετρό, λεωφορεία, τρόλεϊ ακινητοποιημένα, ο ηλεκτρικός μού πέφτει μακριά, επομένως; Σε παλαιότερες απεργίες θυμάμαι πως το μετρό λειτουργούσε προκειμένου να κατέβει ο κόσμος στις πορείες και ξανασταματούσε με τη λήξη τους. Τον τελευταίο καιρό όμως, δεν ξέρω ποιος φωστήρας (μέχρι και κυβερνητικός δάκτυλος μου πέρασε από το μυαλό) έχει αποφασίσει πως κάτι τέτοιο είναι αντίθετο με τον σκοπό της απεργίας και όποιος θέλει να κατέβει, ας κόψει το λαιμό του.

Σκέφτηκα προς στιγμή να πάρω ταξί, αλλά όταν είδα τι γινόταν κάτω από το σπίτι από κόσμο με σηκωμένα χέρια να εκλιπαρεί την κίτρινη φυλή προκειμένου να πάει στη δουλειά του, μου κόπηκε η όρεξη. Εξάλλου ο καιρός δεν προσφέρεται για άσκοπα έξοδα. Μετά σκέφτηκα να πάρω τη μοτοσικλέτα μέχρι όπου μπορεί να πάει, αλλά θυμήθηκα τις εικόνες των καμένων αυτοκινήτων στα Εξάρχεια τις προάλλες και καθώς πριν μόλις 2 μήνες την ξεχρέωσα, ανακάλεσα αμέσως. Άρα πορεία και συμμετοχή, όπως τόσο με ζάλισαν το Σάββατο το πρωί τα μέλη του ΠΑΜΕ που είχαν στρατοπεδεύσει έξω από το απέναντι σούπερ μάρκετ (οπότε και ως άλλο ξυπνητήρι, συνειδήσεως υποθέτω, με τίναξαν από το κρεβάτι μου στις 09:00), δεν έχει σήμερα. Λαμπρά! Και ένα μεγάλο μπράβο σε όσους τα κατάφεραν. ΠΑΜΕ καναπέ λοιπόν.

Πήρα το τηλεκοντρόλ στο χέρι και αποφάσισα πως μια και δεν μπορώ να παρακινήσω τον κόσμο με την πορεία μου, θα συμβάλλω ενημερώνοντας τους φίλους μου τηλεφωνικά για τα τεκταινόμενα και για τα δίκαια αιτήματα του σύγχρονου εργάτη. Κάτι είναι κι αυτό. Ανοίγω λοιπόν την τηλεόραση θέλοντας όλο μαχητική λαχτάρα να ενημερωθώ, να βρω τροφή για τηλεφωνική κουβέντα και προβληματισμό με τους φίλους και τότε τρώω το δεύτερο σφοντύλι. Οι ενημερωτικές εκπομπές είχαν εξαφανιστεί καθότι οι δημοσιογράφοι απεργούν! Λες και δεν μπορούσαν να απεργήσουν την επόμενη, να χρησιμοποιήσουν μια φορά τη δύναμή τους προκειμένου να ενημερώσουν τον κόσμο σε μια τόσο σοβαρή συγκυρία. Μια και είναι όλοι σπίτια τους καθότι όπως προείπαμε τίποτα δεν κινείται στην Αθήνα, πότε καλύτερα προκειμένου να ενημερωθούν, τόσο για τα τρέχοντα τον ταραχωδών τελευταίων πορειών, όσο και για τα αιτήματα, τις διεκδικήσεις, την επιχειρηματολογία, για όλα βρε αδερφέ! Άντ’ αυτού, επαναλήψεις μοντέλων και κουτσομπολιών κι εσύ να μην ξέρεις αν το σύμπαν καίγεται στο κέντρο της πόλης, αν πέφτουν δακρυγόνα, αν κάποιος δικός σου που συμμετέχει κινδυνεύει να πάθει κάτι, αν η διαμαρτυρία έχει νόημα, τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς…. Αν όντως το αντιμετώπιζαν το θέμα σοβαρά και όχι συνδικαλιστικά (αφού όλοι απεργούν θα απεργήσουμε κι εμείς, την ίδια μέρα, συμμετέχοντας στον αγώνα) κανονικά θα έπρεπε να πίεζαν προκειμένου να γίνονται τηλεμαραθώνιοι ενημέρωσης τέτοιες μέρες. Η δύναμη των δημοσιογράφων βρίσκεται ακριβώς στην άσκηση του επαγγέλματός τους και όχι στην αποχή από αυτό, οπότε αν ήθελαν να συμμετέχουν στον αγώνα θα έπρεπε να μας ενημερώνουν γι’ αυτόν. Κι ας απεργήσουν άλλη μέρα, την επόμενη βρε αδερφέ, τόσες μέρες έχει ο μήνας! Κάποιοι όμως μάλλον δεν θέλουν να χρησιμοποιηθεί η δύναμή τους προς αυτόν το σκοπό. Τι να πεις…;

Έτσι κι εγώ πήρα την καλή μου και τη μηχανή μου και πήγαμε να μαζέψουμε ήλιο, να κάνουμε βόλτα και να πιούμε ουζάκι μήπως και ξεκιτρινίσουμε λίγο από την κλεισούρα του γραφείου (έχετε δει πως κιτρινίζουν κι οι σελίδες από τα παλιά βιβλία…), μήπως και μας φτιάξει λίγο η διάθεση από τη μαυρίλα των ημερών. Και όταν σοβαρευτούμε λίγο περισσότερο όλοι μαζί, δεν χανόμαστε…

(οι ασπρόμαυρες φωτό είναι του φίλου Νίκου Πηλού: http://www.nikospilos.com)

Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα (σαν να μην πέρασε μια μέρα)

Όταν ο άνθρωπος είναι πρωτοπόρος και διαχρονικός…. Ή όταν το περιβάλλον είναι αναχρονιστικό και κολλημένο κατ’ ουσίαν 30 χρόνια πίσω… Ή όταν συμβαίνουν και τα δυο. Νέα μέτρα τότε, νεώτερα μέτρα τώρα και το ερώτημα που απομένει είναι μήπως αύριο έχουμε ολοκαίνουργια μέτρα… Γιούχα-γι, γιούχα-για!

Λύση στο οικονομικό αδιέξοδο της χώρας…

Το παρακάτω μου ήρθε με e-mail σήμερα το πρωι στο γραφείο.  Απλά το αναδημοσιεύω χωρίς να ξέρω ποιος το έχει γράψει, απλά για να γελάσει λίγο το χειλάκι μας, προτού ακούσουμε εντός της ημέρας την ομολογία χρεωκοπίας της χώρας…

Τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν έτσι:

1. Δανείζουμε εμείς (οι
Έλληνες) την Ελλάδα άμεσα. Έχουμε αρκετές καταθέσεις για να καλύψουμε
αρκετούς μήνες. Ταυτόχρονα, δίδοντας εξωφρενικά προνόμια στους
Κινέζους (λιμάνι και ζώνη ελευθέρου εμπορίου για ίδρυση μονάδων
συναρμολόγησης και «εξευρωπαϊσμού» των προϊόντων τους) τους πουλάμε 40
με 50 δις ευρώ ομολόγα. Ένα μεγάλο μέρος των Ευρώ που μαζεύει η
Κυβέρνηση από τα παραπάνω το μετατρέπει σε δολλάρια (δείτε το γιατί
στο 4)

2. Καλούμε το ΔΝΤ για τα υπόλοιπα. Θα πληρώσουμε κατιτίς παραπάνω αλλά
θα απολαύσουμε τα μούτρα των «Εταίρων» όταν καταλάβουν ότι η Ευρωπαϊκή
τους Ένωση είναι ένα μάτσο κουρελόχαρτα. Θα απολαύσουμε επίσης μιά
άνευ προηγουμένου ξεφτίλα της Κομισιόν και των καρεκλοκενταύρων της.

3. Αναθεωρούμε τις παραγγελίες οπλικών συστημάτων από τους φίλους Ευρωπαίους

4. Καλούμε την Κομισιόν να δει το θέμα εξόδου μιάς χώρας από τη Ζώνη
του Ευρώ, μια και αυτό δεν προβλέπεται πουθενά. Με το που θα
κυκλοφορήσει η είδηση το Ευρώ θα χάσει το 30% της αξίας του ως προς το
δολλάριο. Στο σημείο αυτό η Ελληνική Κυβέρνηση πουλάει τα δολλάρια και
αγοράζει Ευρώ. Το κέρδος είναι 25% (με τις προμήθειες) και οι
Γερμαναράδες το φυσάνε και δεν κρυώνουν.

5. Εν τω μεταξύ σοβαρευόμαστε και δουλεύουμε και πληρώνουμε φόρους

6. συνάπτουμε συνθήκη με την Τουρκία σύμφωνα με την οποία δίνουμε
Ελληνική (άρα και Ευρωπαϊκή) υπηκοότητα σε όποιον Τούρκο πολίτη έχει
συγγένεια μέχρι β’ βαθμού με Τουρκους που εκτοπίστηκαν κατά την
ανταλλαγή πληθυσμών. ¨ολοι αυτοί την επόμενη μέρα παίρνουν το
αεροπλάνο για τη Γερμανία… Ταυτόχρονα θεσπίζουμε ακόμα πιό εύκολα
κριτήρια ελληνοποίησης (με παράβολο 3.000 Ευρώ) των παράνομων
προσφύγων. Και αυτοί παίρνουν την επόμενη μέρα το τραίνο για τη
Γερμανία και Γαλλία. Με τρόμο βλέπουν οι Εταίροι εισρροή 15.000
χιλιάδων μουσουλμάνων την εβδομάδα με Ελληνικά διαβατήρια.

7. Η Κομισιόν απελπισμένη καλεί τους Εταίρους να αναθεωρήσουν τη στάση
τους για την Ελλάδα, όλοι όμως βλέπουν ότι είναι αργά.

8. Η Ελλάδα αιτείται αποχώρησής της από το Ευρώ. Ακολουθούν και η
Ιταλία και Ισπανία που υποφέρουν χρόνια από το σκληρό Ευρώ και την
κηδεμονία των Γερμανών. Το Ευρώ καταρρέει. Η Κομισιόν παραιτείται
σύσσωμη. Οι Άγγλοι κατηγορούν Γερμανία και Γαλλία ότι τα έκαναν
μούσκεμα και ζητούν επειγόντως αναθεώρηση των Συνθηκών.

9. Έχουμε φτάσει το Δεκέμβριο του 2012. Οι Γερμανοί κατάλαβαν ότι τα
έβαλαν με λάθος Mother fucker. Μερικές μέρες αργότερα φτάνει το τέλος
του κόσμου.

Όχι για όλους όμως, οι Έλληνες (και τα 15 εκατομμύρια σε όλο τον
κόσμο) έχουν μεταφερθεί με τα διαστημόπλοια των Ελ στον Άλφα του
Κενταύρου. Μαζί τους σώθηκαν και μερικές ξέμπαρκες Γερμανίδες που
είχαν παντρευτεί κάτι γκαρσόνια από την Μύκονο…