Οπισθοδρομική κομπανία (Γκαστερμπάιτερ του 21ου αιώνα)

Του αγίου Γεωργίου σήμερα, του τροπαιοφόρου, και τα τηλέφωνα έχουν ανάψει από το πρωί. Το όνομα έχει γίνει και διαφήμιση στο Τζόκερ, είναι πολύς ο κόσμος και καλό θα ήταν να μην ξεχάσεις κανέναν. Από το πρωί λοιπόν έχω «φυλλομετρήσει» την ατζέντα του κινητού (αλήθεια, πως αλλιώς να το πεις, έστω κι αν δεν έχει φύλλα) και έχω ξεκινήσει τα τηλέφωνα. Μετά τις καθιερωμένες ευχές και στην τυπική όσο και ουσιώδη ερώτηση «τι κάνεις;», η απάντηση ήταν μονίμως η ίδια «εεε, δεν βλέπεις τα χάλια μας, τι να κάνω κι εγώ». Κατήφεια. Αυτή νομίζω πως είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει αμυδρά το κλίμα της εποχής. Ακόμα και με την χαρμόσυνη, εορταστική αφορμή, της ονομαστικής εορτής η διάθεση παραμένει πεσμένη και προβληματισμένη. Μα κι αυτοί, ανήμερα της γιορτής τόσων ανθρώπων βρήκαν να μας αναγγείλουν από το μακρινό Καστελλόριζο πως μπαίνουμε στο ΔΝΤ;

Ενόσω λοιπόν ο Παπανδρέου τα χώνει στο Σαμαρά και αυτός στον Παπανδρέου για την κατάληξη της ανεπαρκούς διαχείρισης της χώρας από τους πολιτικούς σχηματισμούς που αντιπροσωπεύουν (η επιμονή του Σαμαρά να θέλει να χρεώσει στον Παπανδρέου την προσφυγή στο ΔΝΤ, αρνούμενος ότι το έλλειμμα που η δικιά του παρέα φούσκωνε μέχρι προχτές έχει την οποιαδήποτε σχέση δεν μπορεί παρά να προκαλεί τον κοινό νου) τα τελευταία πολλά χρόνια, οι τεχνοκράτες προσφεύγουν στο ΔΝΤ υπό την πίεση των «αγορών», διότι ο δανεισμός από τις τελευταίες  έχει οδηγήσει σε επιτόκια άνω του οκτώ τοις εκατό, θυμίζοντας πιστωτικές κάρτες της ανεπτυγμένης, βεβαίως, Ευρώπης. Η πορεία από εκεί και πέρα θα είναι θολή. Όταν παίρνεις δάνειο, ο δανειστή θέτει τους όρους, αυτό είναι κάτι που οι νεοέλληνες το ξέρουν καλά. Επίσης οι όροι που θέτει το ΔΝΤ είναι γνωστοί από την ιστορική διαδρομή του. Θα γίνουν απολύσεις από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, θα συμπιεσθούν οι μισθοί (το ωρομίσθιο έχει ήδη μειωθεί με την κατάργηση των υπερωριών που ελάχιστοι εργοδότες πληρώνουν και ακόμα λιγότεροι εργαζόμενοι τολμούν να διεκδικήσουν υπό το «περίστροφο» της ανεργίας που βρίσκεται προ καιρού επάνω στο τραπέζι), θα πέσει εν ολίγοις το βιοτικό μας επίπεδο. Και όλα αυτά με άγνωστη ημερομηνία λήξης, όπου εάν λάβει κανείς υπόψη του και τις ελληνικές παθογένειες, μάλλον καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή η ημερομηνία είναι μακρινή. Κι ενώ με κόπο μάζευα χρήματα για να αγοράσω ένα μεταχειρισμένο αυτοκινητάκι, έλεγα να μετακομίσω και από το μικρό μου δυάρι που πια δεν με χωράει, τώρα όλα πάνε πίσω και «κάνω και το σταυρό μου» που έχω μια δουλειά με την ανεργία να καλπάζει στο 17%, υπονομεύοντας κάθε μελλοντικό προγραμματισμό.

Όλα τα παραπάνω θα γίνουν για την θεραπεία του αποτελέσματος, του τρομακτικού δηλαδή χρέους που έχει σωρευθεί στην πορεία των ετών της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Στη διάρκεια αυτών των ετών η Ελλάδα έχει γίνει η χώρα με μια από τις μεγαλύτερες αναλογίες Porsche Cayenne στον πληθυσμό της, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας των οχημάτων της είναι ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη, οι πισίνες (που είναι και επίκαιρες) έχουν πολλαπλασιαστεί, ταυτόχρονα όμως και οι άστεγοι, υπάρχει πλούτος και χλιδή ενώ ο μέσος όρος των μισθών στον ιδιωτικό τομέα είναι από τους χαμηλότερους της Ευρώπης. Ενόσω λοιπόν παρατηρείται αυτή η βίαιη και άνιση ανακατανομή του πλούτου, η πολιτική σφυρίζει αδιάφορα (στην καλύτερη περίπτωση) ή συμμετέχει ενεργά (στην συνήθη). Τα σκάνδαλα είναι αμέτρητα τα τελευταία 25 χρόνια αλλά κανείς δεν έχει βρεθεί υπόλογος, εκτός ίσως του Κοσκωτά. Ακόμα και ο Χριστοφοράκος νύχτα έφυγε, κι ας καμώνονταν μετά πως έτρεχαν για να τον φέρουν πίσω. Γελοιότητες. Miesens χωρίς καμιά ντροπή. Όπου η παραμικρή προμήθεια και μίζα: νοσοκομεία που πληρώνουν μέχρι και δεκαπλάσιες τιμές για προμήθειες και ελάχιστες αμοιβές σε γιατρούς, δρόμοι που κοστίζουν πολλαπλάσια από την Ευρώπη και είναι στην ουσία χρυσοπληρωμένα τριτοκοσμικά ανέκδοτα, που την ανεπάρκειά μας την πληρώνουμε σταθερά με αίμα, «ολυμπιακά» ακίνητα που έξι μόλις χρόνια μετά είναι σε κακό χάλι (δείτε ρεπορτάζ για το «Ολυμπιακό Χωριό») και πόσα άλλα παραδείγματα που έχουν πληρωθεί με δημόσιο χρήμα σε λίγους γνωστούς μιας εκλεκτής παρέας που αρέσκεται να κυκλοφορεί με χλιδάτα τζιπ.  Ταυτόχρονα οι κομματικές προσλήψεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα τον οδήγησαν σε πρωτοφανή μεγέθη, οδηγώντας σε ζημίες την Ολυμπιακή, τον ΟΣΕ (που βέβαια οι βελτιώσεις από την εποχή του Τρικούπη ήταν ελάχιστες) και τόσες άλλες, απαιτώντας περαιτέρω δανεικά για την πληρωμή όλων αυτών των «στρατών των παρατάξεων». Πόσο εύκολα πληρώνει κανείς με το χρήμα του άλλου.

Αυτό το χαμένο δημόσιο χρήμα καλούμαστε τώρα να καταβάλουμε εξαρχής και με τόκο με επικεφαλής τους ίδιους πολιτικούς σχηματισμούς που μέχρι τώρα το κατασπατάλησαν. Ναι οι αγορές πιέζουν και κερδοσκοπούν, ναι δεν βοηθούν και οι Ευρωπαίοι. Όλα αυτά είναι αλήθεια, αλλά έχουν να κάνουν με τη διαχείριση του προβλήματος, όχι με τη θεραπεία του. Το πρόβλημα είναι η χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος, η διαφθορά και η παθογόνος ανοχή με την οποία όλα αυτά αντιμετωπίζονται. Ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό μια και η ηθική ελάχιστη σχέση έχει με τη νομολογία. Εξάλλου οι πολιτικοί νομοθετούν και εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα πώς να «αξιοποιούν» τα ψηφίσματά τους, λαμπρό παράδειγμα των οποίων η περίφημη πια παραγραφή. Κι όσο η εναλλακτική πρόταση είναι οι εθνικισμοί του Καρατζαφέρη, οι σταλινισμοί του αναχρονιστικού ΚΚΕ και οι βερμπαλισμοί άνευ περιεχομένου της σημερινής Αριστεράς, τόσο ζοφερότερα φαίνονται τα μελλούμενα. Γκαστερμπάιτερ  θα καταλήξει όποιος δεν ανέχεται πλέον αυτή την πικρή γελοιότητα.

Advertisements

Η τρομοκρατία του αύριο (όταν δεν έχεις να πληρώσεις το ρεύμα…)

Έδωσα ειλικρινή αγώνα για να καταφέρω να σηκωθώ από το κρεβάτι. Κάτι ο κακός και ταραγμένος ύπνος, κάτι το εργασιακό burnout που νομίζω πως με κατατρέχει αυτήν την περίοδο, το να σηκωθώ και να ετοιμαστώ για ακόμα μια συνηθισμένη μέρα στο γραφείο μου φαινόταν ειλικρινής άθλος. Μολαταύτα, όταν το ξυπνητήρι έσκασε στο πάτωμα από τα σπρωξίδια, το πήρα απόφαση. Σηκώθηκα, πλύθηκα,  νοικοκυρεύτηκα και ξεκίνησα τη μέρα, φυσικά,  γκρινιάζοντας. Έβλεπα Λαζόπουλο το προηγούμενο βράδυ και τα είχα πάρει για ακόμα μια φορά στο κρανίο. Όχι με τον ίδιο φυσικά, αλλά με αυτά που συμβαίνουν. Ήταν και η εκπομπή του Τσίμα μετά με το ΔΝΤ και ήρθε και έδεσε το γλυκό. Πώς να κοιμηθείς φυσιολογικά μετά και πώς να ξυπνήσεις αλλιώς παρά γκρινιάζοντας, βλέποντας τα χειρότερα να έρχονται…

Κατέβηκα λοιπόν και με το κράνος ανά χείρας καθάριζα τη μοτοσυκλέτα από των πουλιών τα στίγματα όταν είδα να έρχεται προς το μέρος μου μια γυναίκα γύρω στα τριανταπέντε, καλοντυμένη, μιλώντας στο κινητό της, ενώ έσπρωχνε το καρότσι με το μωρό. Την πρόσεξα γιατί κάτι μου φαινόταν περίεργο στο πρόσωπό της, χωρίς να μπορώ από αυτήν την απόσταση να καταλάβω τι. Όταν ήρθε κοντύτερα, κατάλαβα ότι τα κατακόκκινα, δακρυσμένα μάτια της μου είχαν τραβήξει την προσοχή. Καθώς συνέχιζε να μιλάει στο κινητό της ενώ πέρασε από δίπλα μου, ήταν αδύνατον να μην ακούσω τι έλεγε: «Θες να ακούσεις για κρίση; Να σου πω εγώ λοιπόν για κρίση. Από αύριο δεν θα έχω ρεύμα στο σπίτι, το καταλαβαίνεις; Δεν θα έχω ρεύμα! Αν είναι ποτέ δυνατόν!».

Προσπάθησα να θυμηθώ πως ήταν η ζωή χωρίς ρεύμα σε μια μεγάλη διακοπή το καλοκαίρι. Ούτε τηλεόραση, ούτε υπολογιστής, δίχως μουσική και τηλέφωνο, ο θερμοσίφωνας άδειος από ζεστό νερό κι ενώ ιδροκοπούσα σαν το γουρούνι πάνω από την ψηστιέρα για να φτιάξω κάτι μπιφτέκια να φάω τα οποία και δεν τελείωσα ποτέ, έσβησε και το κλιματιστικό, αφήνοντάς με τελικά νηστικό, βρωμιάρη και ζαβλακωμένο από τη ζέστη. Κόλαση! Μεσαίωνας δίχως άλλο! Κι ενώ εμένα μου φάνηκε κωμικό γιατί κράτησε για ένα βράδυ, η περίπτωση της γυναίκας που έκλαιγε είναι τελείως διαφορετική. Λίγες σπαρακτικότερες εικόνες μπορώ να φανταστώ από το ειλικρινές κλάμα μιας απελπισμένης γυναίκας, μιας μάνας που αποτυγχάνει να προστατέψει το παιδί της. Αυτή είναι το πρόσωπο της κρίσης, πρόσωπο που δεν βλέπει δίπλα του κανείς από αυτούς που κόπτονται για το κοινό καλό, κανείς από τους τραπεζίτες, πολιτικούς, «αγορές», «οίκους», γραμματείς και φαρισαίους.  Θυμάμαι φέτος το χειμώνα ένα βράδυ που καθώς κατευθυνόμουν από το Σύνταγμα προς το Προεδρικό Μέγαρο και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη μια μεγάλη πορεία, πέρασα μπροστά από την πλαϊνή είσοδο της Βουλής, εκεί που μπαίνουν με τις λιμουζίνες τους οι εκλεγμένοι αφέντες. Και είδα με τα ίδια μου τα μάτια την Πρόεδρο του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα να μπαίνει με το γνωστό της προλεταριακό look σε ένα καθόλου προλεταριακό LEXUS, τη στιγμή που δίπλα ακριβώς πέφτανε κορμιά. Η απεικόνιση αυτής της ειρωνείας μου φάνηκε ειλικρινά εξαιρετική.

Πλην όμως, τα χειρότερα ακόμα δεν έχουν έρθει. Ο μονόδρομος της προσφυγής στο ΔΝΤ αποσιωπείται, ενώ όλα μας σπρώχνουν προς τα εκεί. Οι εφορίες, άκουγα σήμερα στις ειδήσεις, έκαναν έκτακτες συσκέψεις γιατί αδυνατούν να φέρουν έσοδα στα ταμεία και προειδοποιούν για αδυναμία εκτέλεσης του προϋπολογισμού. Το Δημόσιο συνεχίζει να έχει τους περισσότερους υπαλλήλους από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, αλλά οι ελλείψεις προσωπικού για να λειτουργήσουν οι υπηρεσίες σωστά είναι η μόνιμη επίκληση για το χάος που επικρατεί. Οι μαγαζάτορες συνεχίζουν να ζητάνε τιμές από άλλους πλανήτες ενώ η καθίζηση του τουρισμού μάλλον έχει υποεκτιμηθεί. Ταυτόχρονα, εμείς αναλαμβάνουμε διάφορα πανηγυράκια, όπως οι Μεσογειακοί Αγώνες ή οι Special Olympics που θα γίνουν στην Αθήνα με μια χαριτωμένη μασκότ-ήλιο που κάνει και διαφήμιση στις τηλεοράσεις (έχουμε και δημοτικές εκλογές…). Και αν θέλει κανείς να καταλάβει τι ακριβώς θα συμβεί όταν φτάσουν τα πράγματα στο μη περαιτέρω, δεν έχει παρά να φέρει στο μυαλό του το πρόσωπο μιας αντίστοιχης γυναίκας με την πιο πάνω ή να δει το πολύ καλό ντοκιμαντέρ της «Έρευνας» του Παύλου Τσίμα στο ηλεκτρονικό αρχείο  του Mega  στην παρακάτω διεύθυνση:

http://www.megatv.com/erevna/default.asp

Έτσι σταμάτησα το πρωί να γκρινιάζω για λίγο. Αισθάνθηκα πολύ τυχερός που έχω δουλειά, έστω κι αν γίνεται σκλαβιά. Διότι πλέον δεν συζητάς για ανθρώπινους όρους. Όταν βρεθείς να κοιτάζεις το εφιαλτικό χάος της ανεργίας, όλες οι αντιστάσεις κάμπτονται, κάμπτεται και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αναλογίστηκα λοιπόν «και μη χειρότερα» όταν άκουσα το «ντιν» της κάρτας που χτυπάω στη δουλειά. Τώρα που τα σκέφτομαι όμως, εκνευρίστηκα με μένα, απλά γιατί θεωρώ πως όταν σκέφτεσαι «και μη χειρότερα» αντί για «υπάρχουν και καλύτερα», τότε έχεις κάνει ένα βήμα πίσω, μια έκπτωση στον τρόπο σκέψης και ζωής. Όταν πάψεις να διεκδικείς το καλύτερο, τρομοκρατούμενος από την εντεινόμενη ανασφάλεια του αύριο, τότε αυτό δεν μπορεί να αποτελεί βιώσιμη προοπτική για κανέναν. Κανείς όμως μέχρι σήμερα δεν επενδύει στο αύριο, παρά μόνον το υποθηκεύει με ληστρικούς όρους στα επιτόκια των «αγορών».

Το χειρότερο απ’ όλα είναι πως δεν διαφαίνεται κάτι διαφορετικό στον ορίζοντα. Κι ενώ ο χρόνος θα περνάει μέχρι να βρούμε κάποια λύση, ο κόσμος σαν αυτή τη μάνα το πρωί ολοένα και θα αυξάνεται, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, βουτηγμένος στο Μεσαίωνα. Πως φτάσαμε ως εδώ; Αν είναι ποτέ δυνατόν…

Υ.Γ. : Αν σταματήσει ξαφνικά η ενημέρωση του blog, μάλλον θα είναι επειδή έχω κάτι ταμειακές δυσκολίες και ο λογαριασμός της ΔΕΗ λήγει μεθαύριο…

Οι γελοιογραφίες προέρχονται από το site της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ»: http://www.tanea.gr

Gotan Project – La Revancha Del Tango (2001), Lunatico (2006)

Τι να γράψει κανείς για τους Gotan Project προκειμένου να αποδώσει το ύφος, την αισθητική και την πρωτοτυπία τους. Ίσως απλά ότι είναι οι «ιερείς» του neo-tango, της εκδοχής δηλαδή του tango με άλλες φόρμες, κυρίως trip hop, electronic και dub. Οι παλαιότεροι του συγκροτήματος είναι οι Phillipe Cohen Sollal και Christoph Mueller οι οποίοι και είχαν ξανασυνεργαστεί στα σχήματα The Boys from Brazil και  Stereo Action Unlimited ήδη από το 1996, τραβώντας την προσοχή ονομάτων του χώρου όπως οι Jazzanova και Gilles Peterson. Το 1999 ενσωματώθηκε στο γαλλο-ελβετικό δίδυμο και ο Αργεντίνος Eduardo Makaroff και τότε δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το σχήμα των Gotan Project όπως το ξέρουμε σήμερα. Το dub και η electronic συνάντησαν το tango και διαμέσου της μελαγχολίας βρήκαν κοινό σημείο αναφοράς προκειμένου να δέσουν σε ένα μείγμα που προσωπικά μου έχει μείνει αξέχαστο. Συνέχεια

Alif Tree – French Cuisine (2006), Clockwork (2009)

Ο Alif Tree είναι ένας Γάλλος DJ και μουσικός παραγωγός με καταγωγή από την Μασσαλία. Η μουσική του ανήκει στον ευρύτερο χώρο της electronica με έμφαση στην πιο downtempo εκδοχή της, χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό αναφορές από κλασσική jazz. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στον δίσκο του French Cuisine βρίσκει κανείς φωνητικά από τη Nina Simone στο εναρκτήριο κιόλας κομμάτι του δίσκου Deadly Species, ενώ στο Forgotten Places, εμφανίζεται η Shirley Horn και πάει λέγοντας. Κινούμενος λοιπόν ανάμεσα σε φόρμες ακουστικής jazz και συνδυάζοντάς την με πολυδιάστατες επιρροές από τον χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής, καταλήγει σε ένα αποτέλεσμα με μελαγχολική συνήθως αύρα που όμως συχνά σε εκπλήσσει με την αγωνιώδη ενορχήστρωση (My Soul), κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον στο μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου, ενώ άλλες φορές αφήνεται ολοκληρωτικά σε νοσταλγικές μελωδίες (I Feel Blue, L’ Amor Nunca Muere) που δημιουργούν ένα υποβλητικό περιβάλλον που προσωπικά βρίσκω ιδιαίτερα ευχάριστο και επιτυχημένο. Συνέχεια