Thievery Corporation live, 29.05.2010 – Εντυπώσεις

Επιβεβαίωσα το Σάββατο που μας πέρασε ότι η Αθήνα ήταν η πόλη που πρωτοεμφανίστηκαν οι Thievery Corporation επί ευρωπαϊκού εδάφους και έχουν να το λένε ότι η υποδοχή που τους επεφύλαξε τότε το ελληνικό κοινό τους έχει μείνει αξέχαστη. Αυτό προφανώς έχει συντελέσει και στην ανάπτυξη αυτής της σχέσης με το κοινό των συναυλιών τους εδώ, αφού έπαιζαν επί περίπου δυόμισι ώρες ασταμάτητα και δείχνοντας να το διασκεδάζουν εξίσου ειλικρινά όσο και ο κόσμος που δονούταν στη μουσική τους. Ένα μικρό απρόοπτο με τον ήχο που διακόπηκε κάπου εκεί στη μέση της συναυλίας, δεν στάθηκε ικανό να χαλάσει το κλίμα και να ρίξει το κέφι, αφού ακόμα και το γκρουπ συνέχισε να παίζει και να χορεύει επάνω στη σκηνή, έστω και χωρίς να ακούγονται πολλά, εκτός από κάποια τύμπανα. Δείγμα, φαντάζομαι, του πόσο σέβονται κι εκείνοι το κοινό τους και θέλουν να περάσει καλά. Το Θέατρο Βράχων ήταν γεμάτο και κατά στιγμές όπου κι αν χανόταν το βλέμμα, έβλεπες αμέτρητο κόσμο να πάλλεται στο ρυθμό της μουσικής τους. Όταν δε κάλεσαν και το «ασθενές» φύλο να τους συνοδέψει χορεύοντας επάνω στη σκηνή, το αποτέλεσμα ήταν αυτό που φαίνεται στο βίντεο πιο πάνω.

Εκτός από αυτά, οι Thievery ξεσήκωσαν το κοινό ακόμα περισσότερο όταν εξέφρασαν την υποστήριξη τους στη χώρα μας σχετικά με την παρέμβαση του ΔΝΤ, ενώ στη συνέχεια φάνηκαν στις οθόνες διάφορες σκηνές από τις πρόσφατες πορείες και ταραχές στην Αθήνα, για να ενταχθούν ομαλά με ανάλογες σκηνές από διάφορα μέρη του κόσμου, υπό τους ήχους του El Pueblo Unido. Οι Thievery Corporation είναι βαθιά πολιτικοποιημένοι και δεν το κρύβουν, τουναντίον προωθούν με κάθε τρόπο μέσω της μουσικής τους την κοινωνική ευαισθητοποίηση σχετικά με ζητήματα κυριολεκτικής και οικονομικής ελευθερίας. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που συγκινούν τόσο πολύ το κοινό, εκφράζοντας με τον πιο δημιουργικό τρόπο τις σύγχρονες ανησυχίες μιας μεγάλης μερίδας κόσμου.

Ίσως είμαι λίγο κολλημένος, το παραδέχομαι, αλλά ήδη περιμένω την επόμενη εμφάνιση τους.

Advertisements

The Cinematic Orchestra – Man With A Movie Camera (2003), Ma Fleur (2007)

Στους Cinematic Orchestra έχω αναφερθεί και στο παρελθόν, καθώς τους θεωρώ ένα εξαιρετικό γκρουπ που προσωπικά μου αρέσουν πολύ. Ο δίσκος τους Man With A Movie Camera είναι ο τρίτος κατά σειρά, μολονότι έχει δημιουργηθεί ήδη από το 1999. Αφορμή στάθηκε η επιλογή της επιτροπής ενός πορτογαλικού φεστιβάλ κινηματογράφου να ζητήσει από τους Cinematic Orchestra να επιμεληθούν της μουσικής της επανέκδοσης της ταινίας του 1929 του Dziga Vertov με τον ομώνυμο τίτλο, μια ταινία – ντοκιμαντέρ με θέμα μια ημέρα της ζωής ενός συνηθισμένου εργάτη. Οι Cinematic Orchestra δεν αρνήθηκαν την πρόσκληση και ετοίμασαν αυτήν τη δουλειά την οποία και έπαιξαν live στη διάρκεια του φεστιβάλ. Αυτή η ιδιομορφία του δίσκου, ότι δηλαδή έχει δημιουργηθεί κατά βάση ως live εμφάνιση καθορίζει εν πολλοίς και το ύφος του. Τα συνήθη ηλεκτρονικά τεχνάσματα του γκρουπ δεν κάνουν τόσο αισθητή την παρουσία τους όσο άλλες φορές, χωρίς ωστόσο αυτό να ακούγεται σαν έλλειψη. Οι μελωδίες εξακολουθούν να είναι ευφυείς και ατμοσφαιρικές ενώ διάφορες ιδέες του δίσκου αυτού ακούγονται ήδη οικίες καθώς βρήκαν εφαρμογή κυρίως στο δίσκο Everyday του 2002.

Συνέχεια

The Wiseguys – Executive Suite (1996), The Antidote (1998)

Οι Wiseguys είναι ένα γκρουπ  με πολύ σύντομη δισκογραφική ιστορία, καθώς έχουν στο ενεργητικό τους μόλις δύο ολοκληρωμένους δίσκους. Δημιουργήθηκαν το 1994 από τους Βρετανούς dj Touche (Theo Keating) και dj Regal (Paul Eve). Οι δυο τους συνεργάζονταν στο πεδίο της μουσικής παραγωγής ήδη από το 1990, αλλά η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους προέκυψε το 1996, οπότε και κυκλοφόρησε ο δίσκος Executive Suite. Ο δίσκος αυτός χαρακτηρίζεται από την downtempo jazz διάθεση του, ενσωματώνοντας στοιχεία hip hop καθώς και καθαρά χορευτικούς ρυθμούς, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο ένα αποτέλεσμα που, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς και το πότε κυκλοφόρησε, μπορεί να τον χαρακτηρίσει ως ένα πρωτοποριακό δείγμα γραφής εκείνης της εποχής. Το βασικό πράγμα που πέτυχε ο δίσκος αυτός ήταν να δώσει μια άλλη οπτική γύρω από το hip hop και τις πιθανές προσμίξεις του, μια οπτική που διέφερε αρκετά από την αντίστοιχη της άλλης μεγάλης σκηνής του χώρου εξ Αμερικής. Εκεί που στην τελευταία επικρατεί ένας στυλιζαρισμένος πολλές φορές πεσιμισμός και ρυθμοί «σκοτεινοί» και «θυμωμένοι», η οπτική των Wiseguys θέλει το hip hop να μπορεί να είναι και διασκεδαστικό, να μπορεί να σου επιστρέψει να απολαύσεις το ρυθμό και το ιδιαίτερο ύφος αυτής της σκηνής. Συνέχεια

Ευτράπελα (Κλειστόν λόγω φοροδιαφυγής)

Μεγάλη γιορτή του χριστιανισμού την Παρασκευή. Κωνσταντίνου και Ελένης και ως εκ τούτου η μισή Ελλάδα γιορτάζει. Στο γραφείο ειδικά, κοντέψαμε να πάθουμε κρίση ζαχάρου από τα γλυκά που πήγαιναν κι ερχόντουσαν. Σοκολατάκι και φιλιά, κέρασμα και χρόνια πολλά ήταν το σκηνικό για ένα μεγάλο διάστημα της ημέρας και, καθώς είναι και ντροπή να αρνηθείς το κέρασμα, δώσ’ του να δοκιμάζεις απανωτά ένα σωρό λιχουδιές. Τόσες πολλές ήταν ώστε στο τέλος πολλούς μας είχε πιάσει μια λιγούρα για κάτι αλμυρό, κάτι να καθαρίσει και να αλλάξει τη γεύση (προβλήματα κι αυτά…). Τότε λοιπόν, εμφανίστηκε στην πόρτα του γραφείου η γραμματέας του διπλανού τμήματος, έχοντας ανά χείρας ένα κουτί με εξαίσια, στην μυρωδιά, τυροπιτάκια. Κοιταχτήκαμε αναμεταξύ μας, καθότι είχαμε ξεμείνει από εορτάζοντες και δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε ποιος είχε διαβάσει τις επιθυμίες μας! Η γραμματέας φρόντισε να μας πληροφορήσει, καθώς μάλλον μας είδε να χάσκουμε όλο απορία, πως τα τυροπιτάκια είναι κέρασμα από τον συμπαθέστατο, μικρόσωμο κυριούλη που ένα μήνα τώρα φιλοξενείται στο παραδίπλα γραφείο και τον λένε Κώστα κι αυτόν. Μείναμε σύξυλοι, καθώς ο συμπαθέστατος φιλοξενούμενος τυγχάνει να είναι εφοριακός που έναν μήνα τώρα ψαχουλεύει και ξεσκονίζει τα πάντα! Και πάνω που νομίζαμε πως δεν έφευγε άλλο επειδή είμαστε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα και του αρέσει το περιβάλλον μας, να τον να σε κερνάει κιόλας! Πάει, μάλλον πρέπει να αρχίσω να ψάχνω για δουλειά!

Υπάρχουν μερικές στιγμές που η πραγματική ζωή ξεπερνά και την πιο καλπάζουσα φαντασία. Μερικές φορές τα παιχνίδια της πραγματικότητας δεν μπορεί να τα συλλάβει ούτε ο πιο σουρεαλιστικός νους. Αυτήν τη φορά μάλιστα, συμφωνούσαν οι πάντες πως κάτι τέτοιο κανείς δεν το περίμενε! Δεν είναι πως κι ο εφοριακός δεν είναι άνθρωπος, απλά όταν ένας τύπος ψάχνει σαν μανιακός κάθε δυνατή λεπτομέρεια προκειμένου να ρίξει την ποινή, δεν περιμένεις να σε κερνάει κιόλας. Είναι σαν να σου χρυσώνει το χάπι. Ο τύπος που μπορεί (λόγω των ατασθαλιών του αφεντικού) να σου κλείσει το μαγαζί και να σε στείλει στα αζήτητα της ανεργίας, σε κερνάει για τη γιορτή του! Τι ωραία ατμόσφαιρα, τι πολιτισμός! Με το τυροπιτάκι της παρηγοριάς ανά χείρας, κάθισα ξανά στο pc της θέσης μου και άνοιξα μονομιάς σελίδες ανευρέσεως εργασίας… Μάλιστα, έφαγα κι ένα ακόμα (ήταν ομολογουμένως νοστιμότατα), επενδύοντας στη λιπώδη υποθήκη μου για το δυσοίωνο μέλλον!

Ψωμί κι ελιά

Περίεργα πράγματα. Βγήκα χθες το βράδυ μετά από πολύ καιρό λόγω μιας κοινωνικής υποχρέωσης και έμεινα άφωνος από το πόσος κόσμος εξακολουθεί και κυκλοφορεί στους δρόμους της Αθήνας, Δευτέρα βράδυ, ακόμα και μετά την έλευση των οικονομικών μέτρων, του ΔΝΤ, του ΣουΞουΜου και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ακούω και τόσον καιρό όπως η TV τόσο γλαφυρά παρουσιάζει τις επιπτώσεις των οικονομικών μέτρων και τη μείωση του τζίρου ακόμα και στα σούπερ μάρκετ που φανταζόμουν ότι αν μη τι άλλο, μια τυχαία Δευτέρα βράδυ, τα πράγματα στα μαγαζιά της νύχτας θα έπρεπε να είναι πεσμένα. Αν ο κόσμος έχει ήδη ξεκινήσει να κόβει το φαγητό, τότε λογικά υποθέτει κανείς πως η διασκέδαση έρχεται σίγουρα σε δεύτερη μοίρα.

Αμ δε! Στον πεζόδρομο της οδού Δελφών στο Κολωνάκι τουλάχιστον, 10 το βράδυ, τα περισσότερα μαγαζιά είχαν αρκετό έως πολύ κόσμο. Στο μαγαζί που καθίσαμε εμείς τελικά, το ποτό (το απλό…) τιμάται 8,5 ευρώ, οπότε εάν σε μιάμιση ώρα πιείς δύο ποτά προκειμένου να μην ξεροσταλιάσεις κιόλας, πρέπει να πληρώσεις 17 ευρώ, ή περίπου, έξι χιλιάδες παλιές δραχμούλες. Είναι σαφές πως έχουν ξεφύγει οι άνθρωποι. Όσο σαφές όμως είναι αυτό, άλλο τόσο σαφές είναι ότι, όπως τα φαινόμενα δείχνουν, του Έλληνα μπορείς να του κόψεις το φαΐ άμα χρειαστεί αλλά την έξοδο, έστω και με εξωφρενικές τιμές,  είναι κάπως δυσκολότερο. Κι εκεί κάπου θυμήθηκα πως οι διάφοροι διεθνείς επιθεωρητές που έχουν πλημμυρίσει εσχάτως την Αθήνα, δεν μπορούν με τίποτα να κατανοήσουν την εικόνα μιας χώρας με σαφή οικονομική δυσπραγία που ωστόσο οι κάτοικοί της αρνούνται να υπακούσουν στην μελαγχολική λογική «η διασκέδαση κόβεται πρώτη» και συνεχίζουν να γεμίζουν τις καφετέριες, τα μπαρ και λοιπά. Κι ενώ κι εγώ το βρίσκω ενίοτε ακατανόητο, μια που έτσι δεν εξορθολογίζονται  και οι υπερβολικές τιμές που έχουν καταστήσει την Αθήνα μια από τις ακριβότερες πόλεις διεθνώς, ωστόσο βρίσκω γοητευτικότατη την λογική του «τι τον νοιάζει τον Γερμανό από πού θα κόψω, θα τρώω ψωμί κι ελιές όλο το μήνα, αλλά το καφεδάκι μου στον ήλιο θα το πιώ». Οπότε το μήνυμα των ημερών θα μπορούσε και να είναι «ψωμί κι ελιά και έξοδο μετά»! Έλληνας και διασκέδαση, αυτοκολλητάκι ένα πράγμα…

Γελειογραφίες: http://www.tanea.gr

Thievery Corporation – Sounds From The Thievery Hi-Fi (1997), Abductions And Reconstructions (1999), The Mirror Conspiracy (2000), The Richest Man In Babylon (2002), The Cosmic Game (2005), Radio Retaliation (2008)

Στην περίπτωση αυτή οφείλω να ομολογήσω εξ αρχής ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα να προσπαθήσω έστω να είμαι αντικειμενικός. Λατρεύω το ύφος, την αισθητική, το ρυθμό και τον προβληματισμό τους και παραδέχομαι άνετα πως ζηλεύω αφάνταστα τη δημιουργικότητά τους. Συνέχεια