VA – Tru Thoughts Covers (2009)

H βρετανική δισκογραφική εταιρία Tru Thoughts αριθμεί στις τάξεις της ουκ ολίγους λίαν αξιόλογους καλλιτέχνες  με πρωτοτυπία, διάθεση και όρεξη για δημιουργική μουσική. Έτσι λοιπόν, σε αυτόν το δίσκο βρίσκονται μερικές από τις καλύτερες στιγμές των καλλιτεχνών που ηχογράφησαν στη δισκογραφική τα τελευταία δέκα χρόνια της παρουσίας της. Καλλιτέχνες όπως οι Nostalgia 77, The Quantic Soul Orchestra, The Bamboos, Kylie Auldist, βρίσκονται στριμωγμένοι σε αυτήν τη συλλογή που αν και δεν αποτελεί δείγμα ομοιογένειας, εν τούτοις είναι όντως ένα καλό ανθολόγιο και ως τέτοιο περιλαμβάνει και μερικά κομμάτια αποκάλυψη, όπως η διασκευή στο γνωστό Sexual Healing του Marvin Gaye από τους Hot Brass Band, ένα σύνολο χάλκινων πνευστών (με έναν τρόπο που μάλλον είναι δύσκολο να πάει ο νους σας…) ή η επίσης διασκευή στο Seven Nation Army των White Stripes από τους Nostalgia 77 και την Alice Russell, για να αναφέρω μόνο δυο στιγμές του δίσκου. Η συλλογή αυτή είναι μια πολύ καλή αφορμή για να γνωρίσει κανείς λίγο καλύτερα τους καλλιτέχνες και να βρει συγκεντρωμένα κάποια κομμάτια που έχουν γνωρίσει μεγάλη αποδοχή. Συνέχεια

Advertisements

Κοινωνικό κράτος (the Greek Way)

Τα όργανα έχουν αρχίσει εδώ και πολύ καιρό. Οι μειώσεις αποδοχών στο Δημόσιο (κάποιες είναι όντως εξορθολογισμός, αλλά το ποιες και σε ποιο εύρος είναι συζητήσιμο), οι περικοπές επιδομάτων και δώρων, το πάγωμα μισθών ειδικά σε μια περίοδο που ο πληθωρισμός τραβά την ανηφόρα και όλα τα σχετικά που συμπιέζουν σε μη ανεκτά επίπεδα το μηνιαίο εισόδημα χιλιάδων εργαζομένων. Επιπροσθέτως αυτών οι αλλαγές που προωθούνται στον ιδιωτικό τομέα σχετικά με την διευκόλυνση των απολύσεων, τη μείωση των αποζημιώσεων και τη διαμόρφωση σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα των κατώτατων μισθών, προκαλούν σοκ και δέος στις τάξεις της μισθωτής εργασίας. Όλοι ωρύονται για την κατάργηση του κοινωνικού κράτους αλλά, όπως σημειώνει και ο Παύλος Τσίμας στο σημερινό του άρθρο στα ΝΕΑ, για να καταργηθεί κάτι, θα πρέπει πρώτα να υπάρχει. Και η έννοια του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα αγγίζει μάλλον την κωμωδία.

Τα αντικίνητρα των απολύσεων που ισχύουν έως και σήμερα για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι, πράγματι, σε μερικές περιπτώσεις σχεδόν παράλογα. Οι αποζημιώσεις είναι υπέρογκες και τα διάφορα νομικά κωλύματα προστατεύουν μια νοσηρή κατάσταση. Η λογική της υπερπροστασίας (στη θεωρία βέβαια, διότι η πράξη απέχει αρκετά) των θέσεων εργασίας δεν έχει να κάνει τόσο με την έγνοια του κράτους σχετικά με τον εργαζόμενο, αλλά μάλλον πολύ περισσότερο διότι το κράτος μη έχοντας υποδομές να προσφέρει την απαραίτητη αρωγή στον άνεργο, αποθαρρύνει τον ιδιωτικό τομέα να προσθέσει άτομα στον χάρτη της ανεργίας. Δεν υπάρχουν ρομαντισμοί γύρω από την προστασία της μισθωτής εργασίας, αλλά μια μεταφορά της λογικής των «μη απολύσεων» από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα.

Αν δούμε τις παροχές που το κράτος προσφέρει σε όσους είχαν την ατυχία να βρεθούν εκτός αγοράς εργασίας και αν εξετάσουμε και τους μηχανισμούς μέσω των οποίων κατανέμεται αυτή η βοήθεια είναι για να βάζει κανείς τα γέλια. Τα επιδόματα ανεργίας είναι προσβλητικά χαμηλά και το διάστημα για το οποίο χορηγούνται εξαιρετικά μικρό (ειδικά για τις παρούσες συνθήκες όπου η επίσημα καταγεγραμμένη, και άρα πολύ χαμηλότερη του κανονικού, ανεργία προσεγγίζει το 12%), ενώ εάν μιλήσει κανείς για τα προγράμματα επιμόρφωσης ή πρόσκτησης εργασιακής εμπειρίας του ΟΑΕΔ, δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάει την ομηρεία των προγραμμάτων STAGE που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον για την εξυπηρέτηση των κομματικών στρατών. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις καταγγελίες παραμονές των εκλογών ότι ο πρώην διοικητής του ΟΑΕΔ μοίραζε αφειδώς σχετικές θέσεις μέσω ΟΑΕΔ ενώ κατέβαινε και υποψήφιος βουλευτής (αλήθεια τι να έχει γίνει αυτή η υπόθεση…);

Σαν να μην έφταναν λοιπόν όλα αυτά, διαβάζω σήμερα στην εφημερίδα περί της μείωσης του κατώτατου μισθού από 740€ που είναι σήμερα σε 592€ για ηλικίες 18-21 ετών και 629€ για ηλικίες από 21-25 ετών. Προσπαθώ να καταλάβω τη λογική με την οποία κρίθηκε πως τα 740€ είναι υπερβολικά ως πρώτος μισθός, τη στιγμή που ένα μέσο ενοίκιο δυαριού στην Αθήνα είναι 350€. Πλην όμως συνεχίζοντας να διαβάζω, ενημερώνομαι πως τελικά 740€ θα εισπράττει ο εργαζόμενος, αλλά τη διαφορά θα την καταβάλει ο ΟΑΕΔ! Οφείλω να ομολογήσω πως έμεινα άφωνος. Ο ΟΑΕΔ δηλαδή, οργανισμός που χρηματοδοτείται από τον τόσο αυστηρό κρατικό προϋπολογισμό, θα καταβάλλει τα πρόσθετα χρήματα για τη διατήρηση του κατώτατου μισθού, σαν ένα δωράκι προς τους εργοδότες; Τη στιγμή που οι περικοπές έχουν αφήσει άφωνο τον κόσμο, το Δημόσιο αναλαμβάνει να πληρώσει για λογαριασμό των εργοδοτών τη διαφορά μεταξύ κατώτατου και εξευτελιστικού μισθού. Με τα χρήματα των φορολογουμένων, πριμοδοτούνται οι εργοδότες προκειμένου να μπορούν να προσλάβουν με χαμηλότερο κόστος, τουλάχιστον έτσι το καταλαβαίνω προσωπικά. Με ποια λογική, ποια βάση και ποια δικαιολογία; Είπαμε, να κοροϊδευόμαστε γιατί είμαστε και χωρατατζήδες εμείς οι Έλληνες, αλλά υπάρχουν και στιγμές που η ιλαρότητα θολώνει τη σκέψη…

γελειογραφίες: tanea.gr, enet.gr

Πραγματικότητα εναντίον φαντασίας (οικονομικά μιλώντας)

γελειογραφία : Quino περιοδικό «9»-Ελευθεροτυπία

«Οι αλλαγές θα χρειαστεί ένα διάστημα μέχρι να περάσουν στην πραγματική οικονομία…». Νομίζω πως κι αυτή τη φράση θα πρέπει να την έχετε ακούσει πολύ συχνά τελευταία, με πολλές εναλλακτικές για το φινάλε της. Απλά και καθημερινά, πλέον, πράγματα. Προσωπικά μου ανακύπτει συχνά ένα ερώτημα κάθε φορά που ακούω αυτή τη φράση, μια απορία: για να μιλάνε για μια πραγματική οικονομία, θα πρέπει να υπάρχει και μια μη πραγματική, μια «φανταστική» οικονομία. Πιθανότατα μάλιστα να έχει και δικούς της κανόνες, μια που έχει διαφορά φάσης με την άλλη, την πραγματική. Κι αν τότε πράγματι υπάρχει μια τέτοια, «φανταστική» οικονομία, με ποιον τρόπο δουλεύει, με ποιον τρόπο επηρεάζει τη δική μου, πραγματική (θέλω να πιστεύω) ζωή;

Το μόνο φανταστικό που έχει η «φανταστική» οικονομία είναι ο τρόπος με τον οποίο κάποια συγκεκριμένα άτομα κάνουν κουμάντο. Άτομα και οργανισμοί που δίχως καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση γνωμοδοτούν συστήνουν και αποφαίνονται επί παντός επιστητού, επηρεάζοντας τις εξελίξεις στο δικό τους «φανταστικό» κόσμο. Μιλώντας με ποδοσφαιρικούς όρους είναι να παίζεις στοίχημα ενώ είσαι εσύ ο διαιτητής. Μάλιστα, μολονότι η αξιοπιστία τους (η μόνη οδός διαμέσου της οποίας θα μπορούσαν να θεμελιώσουν μια κάποια ηθική νομιμοποίηση) έχει αποδειχτεί πολλάκις ότι είναι ένας μύθος, ένα ευφυολόγημα, εντούτοις ο κόσμος ολόκληρος γύρω από τον δικό τους «άξονα» συνεχίζει να περιστρέφεται. Παράδοξο, αν μη τι άλλο.

Ωραίο παράδειγμα του όλου ανορθολογισμού είναι η τελευταία υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τον οίκο Moody’s. Συνέπεια της σύστασης αυτής είναι να ακριβαίνει ακόμα περισσότερο το χρήμα για την Ελλάδα στην «ελεύθερη» αγορά, ώστε αν δεν υπήρχε ΔΝΤ, χρήμα τέλος (οπότε και ευχαριστημένοι να είμαστε). Για την ακρίβεια, εάν δεν υπήρχε ΔΝΤ το «στοίχημα» της Moody’s υπέρ της χρεωκοπίας της Ελλάδας μάλλον θα έπιανε (καθότι είναι μια από τους τρεις, κατά βάση, «διαιτητές») και έτσι πιέζει όσο μπορεί, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις όλων των δημοκρατικά (;) εκλεγμένων τεχνοκρατών. Ο επίτροπος Ρεν καταδικάζει τη στάση της, ο πρόεδρος Γιούνκερ τις βρίσκει ύποπτες, αλλά επί της ουσίας λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν.

Η γνωμοδότηση λοιπόν και η απειλή της κατάρρευσης που συνεπάγεται μια αρνητική άποψη και υποβάθμιση της «πιστοληπτικής ικανότητας» από τους σύγχρονους γκουρού, φέρνει μέτρα όπως αυτά που ζει η Ελλάδα σήμερα, που έζησε η Αργεντινή παλιότερα και που ετοιμάζονται οσονούπω να ζήσουν η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Γαλλία, μέχρι και η ίδια η Γερμανία. Η βίαιη αναδιανομή είναι προ των πυλών και δεν είναι τυχαίο ότι παντού ακολουθείται μια ενιαία συνταγή, παντού υπάρχει ένας και μόνο τρόπος λύσης, ίδιος για όλες τις περιπτώσεις. Ακόμα κι αν συνεχίζει να υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως οι πολιτικοί είναι αμέτοχοι και υπερασπίζονται το κοινό συμφέρον, την πραγματική οικονομία και τον πραγματικό κόσμο, ακόμα κι έτσι δεν μπορεί παρά να προκαλεί το κοινό αίσθημα η εικόνα ισχυρών, «εκλεγμένων» πολιτικών να τρέχουν πίσω από την ουρά των φανταστικών αυτών κυρίων.

Οι κύριοι αυτοί λοιπόν, έχοντας φτιάξει ένα τόσο περίπλοκο σύστημα που μόνο οι ίδιοι, με φοβερή γραφειοκρατία και τεχνοκρατισμό μπορούν να υπηρετήσουν, έχουν επιβάλει την δική τους κάστα, τους δικούς τους κώδικες και κριτήρια, που ελάχιστη σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Ίσως να έχει και ιστορικό ενδιαφέρον (δεν είμαι ειδικός) πώς μια κοινωνική τάξη χωρίς να διαθέτει την εξουσία πάνω στα θεμελιώδη μέσα παραγωγής, παρά μόνο τη θεμελιώδη έννοια της οικονομικής πίστης, εν τούτοις μπόρεσε να επιβληθεί σε κάθε άλλη και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Κατάφεραν να χωρίσουν τον κόσμο σε «πραγματικό» και «φανταστικό» (;) και δρώντας σχεδόν αποκλειστικά στον δεύτερο μπορούν να προκαλέσουν τρικυμίες, συμπιέσεις και κοινωνικές αναταραχές παγκοσμίου βεληνεκούς, σε αυτό που καθένας μας βιώνει σαν ωμή και σκληρή, δεσποτική σχεδόν, πραγματικότητα.

Κι αν κάποιος συνεχίζει να έχει αμφιβολίες για την ισχύ αυτών των μηχανισμών, ας σκεφτεί απλά πως από την παγκόσμια διακινούμενη ποσότητα χρήματος κάθε χρόνο, λιγότερο από το 10% αφορά την αγορά και πώληση αγαθών και υπηρεσιών. Το υπόλοιπο 90% είναι χρήμα που κάνει κύκλους, χρηματικές ροές (θυμάμαι χαρακτηριστικά την πληροφορία αυτή από τον καθηγητή Οικονομικών και τότε, 2000, πρόεδρο του Χρηματιστηρίου Αθηνών και Παραγώγων, Παναγίωτη Αλεξάκη). Καθένας μπορεί να καταλάβει πως αν μπορέσεις να ελέγξεις μια τέτοια ροή, οδηγείς το χρήμα κατά που θέλεις. Μοιάζει λίγο με τη δουλειά εκείνου που αλλάζει τις γραμμές του τρένου. Εκείνος βέβαια ελέγχεται, λογοδοτεί κι ακολουθεί οδηγίες. Εμείς έχουμε δώσει τα κλειδιά και την εξουσία στον σιδηροδρομικό υπάλληλο να στρίβει τις ράγες κατά που θέλει και το τρένο κοντεύει να εκτροχιαστεί, καθώς βαρυφορτωμένο γεμίζει με κάθε κόστος τις προσωπικές αποθήκες τους. Φανταστικό αν μη τι άλλο!

γελειογραφίες: tanea.gr, enet.gr

Μονόδρομοι σαχλαμάρας.

«Η πορεία αυτή είναι μονόδρομος». Πόσες φορές έχετε ακούσει αυτήν τη φράση τελευταία; Ειδικά από κυβερνητικά χείλη; Σωστά, πάρα πολλές! Προσωπικά με πιάνει μια αλλεργία κάθε φορά που ακούω τέτοια ρητορική, πλην όμως κάποιες φορές δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει: ποιος αλήθεια μπορεί να κατανοήσει με ποιον τρόπο δικαιολογείται «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία», επίδομα τρέχε και επίδομα γύρευε; Ποιος μπορεί να ανεχθεί οργανισμούς που μελετούν την «καλλιέργεια του χταποδιού» στην Ελλάδα και κοστίζουν εκατομμύρια ευρώ; Κανείς. Όλα καλά μέχρις εδώ, μειώνονται οι κρατικές σπατάλες και εξορθολογίζεται το Δημόσιο. Μπορεί βέβαια όλα τα παραπάνω να έχουν προκύψει από τις επιλογές και ενέργειες των ίδιων πολιτικών σχηματισμών που ασκούν εξουσία και σήμερα, μπορεί στους ουσιαστικούς τομείς που το καράβι μπάζει να μην έχουν γίνει πολλά πράγματα (υγεία, προμήθειες, εξοπλιστικά και τόσα άλλα), αλλά τέλος πάντων, να το δεχτεί κανείς, το έλλειμμα πέφτει και μας υπόσχονται ότι θα επέμβουν κι εκεί. Μολονότι προσωπικά έχω σοβαρότατες επιφυλάξεις, ας δεχτώ καλόπιστα αυτό που εκείνοι ισχυρίζονται.

Πλην όμως προωθούνται ταχύτατα οι αλλαγές και στον ιδιωτικό τομέα, με πρώτη και καλύτερη τη μείωση των αποζημιώσεων απόλυσης καθώς και την αύξηση του ορίου τους. Μάλιστα, έχουν υπάρξει και επιχειρήσεις που ανακάλεσαν προγραμματισμένες απολύσεις που είχαν εξαγγελθεί εδώ και κάποιον καιρό, πιθανότατα περιμένοντας μια τέτοια ρύθμιση. Προσπαθώ λοιπόν να καταλάβω με ποιον τρόπο η μείωση της αποζημίωσης της δικιάς μου, ενδεχομένως, απόλυσης θα συμβάλλει στη μείωση του δημοσίου χρέους και ειλικρινά δεν μπορώ να το καταλάβω με τίποτα. Τον εργοδότη μου βλέπω να συμφέρει, που καθότι θα μου δώσει και τα μισά ίσως και να καλοβλέπει ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Μπορεί εξάλλου να προσλάβει μετά έναν νεοεισερχόμενο στην αγορά εργασίας με τους ολοκαίνουργιους, χαμηλότατους μισθούς «μαθητείας» και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Όλα τα άλλα ακούγονται μάλλον σαν σαχλαμάρες ύποπτης προέλεσης.

Μένει ν’ αναρωτιέται κανείς λοιπόν ποιος είναι αυτός ο προτεινόμενος μονόδρομος, τι όφελος θα έχει και για ποιον. Εξάλλου οι μονόδρομοι δεν ηχούν πολιτικά και πολύ δημοκρατικοί. Ειδικά όταν αυτός που αναλαμβάνει να σε οδηγήσει κατά μήκος της δύσκολης διαδρομής έχει εξόχως λερωμένη τη φωλιά του, αν δεν ήταν ο ίδιος που οδήγησε στη δημιουργία των τειχών που φράζουν τις εναλλακτικές επιλογές. Όταν διαχρονικά χάνονται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων (χρήματα που ήδη έχουν πληρωθεί από τους εργαζομένους και η απώλεια των οποίων υποθηκεύει το μέλλον γενεών), όταν ξεπλένονταν χρήματα στο Χρηματιστήριο, όταν νοσούσε η Υγεία από άθλιες υπηρεσίες και υπέρογκα χρέη, όταν έφτασε το χιλιόμετρο δρόμου στην Ελλάδα να κοστίζει 7 φορές περισσότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, δεν υπήρξε καμία βιασύνη εξορθολογισμού. Μόνο τώρα τα πράγματα κινούνται ταχύτατα, τώρα που αφορούν επεμβάσεις επί το χείρον για το εργασιακό, το ασφαλιστικό και το φορολογικό. Περίεργη βιασύνη, ειδικά μες στο κατακαλόκαιρο…

Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνούν όσοι ρητορεύουν υπέρ του «μονόδρομου» πως σε έναν τέτοιο, μειώνεται η αξία εκείνου που έχει αναλάβει να καθοδηγεί. Όταν όλοι ξέρουν προς τα πού πρέπει να πάμε, τι σημασία έχει να έχεις κάποιον με υψωμένο το δάχτυλο να σου δείχνει το δρόμο ή να επιχειρηματολογεί υπέρ αυτού; Κάπως έτσι απαξιώνεται η πολιτική, με απρόβλεπτες συνέπειες σχετικά με τους μελλοντικούς σχηματισμούς. Κάπως έτσι προκύπτει και ο Καρατζαφέρης ως τακτικός σχολιαστής στο MEGA σχετικά με το πολιτικό γίγνεσθαι (υπερπολίτιμη προβολή για τον μέχρι πριν λίγα χρόνια περιθωριακό του πολιτικού συστήματος) , δείγμα πως ούτε τα ΜΜΕ και τα συμφέροντα πίσω από αυτά μπορούν να προβλέψουν πως θα εξελιχτεί το μετά-μεταπολιτευτικό πολιτικό σκηνικό.

Υ.Γ. Μόλις τώρα διάβασα πως φοιτητές και εκπαιδευτικοί πήραν στο κυνήγι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην Πάτρα.

(http://www.antinews.gr/?p=49554)

http://online-pressblog.blogspot.com/2010/06/blog-post_7736.html

Αν κάτι τέτοιο αληθεύει είναι η απόδειξη του ότι τα όργανα που άρχισαν με τα γιούχα στον Απόστολο Κακλαμάνη και λοιπά δεν θα τελειώσουν έτσι εύκολα. Έπεται συναρπαστική συνέχεια!

γελοιογραφίες: tanea.gr, enet.gr

Morcheeba – Blood Like Lemonade (2010)

Οι Morcheeba επιστρέφουν με νέο δίσκο. Και αυτήν τη φορά είναι όλοι τους μαζί, συμπεριλαμβανομένης της Skye Edwards, της αρχικής τους δηλαδή συνεργάτιδας στα φωνητικά. Στους δύο προηγούμενους δίσκους τους του 2005 και 2008 την θέση της είχε πάρει η Daisey Martey. Αυτό και μόνο σημαίνει πως το σχήμα είναι σαν να συνεχίζει σε έναν δρόμο που είχε χαράξει με τους πρώτους δίσκους του, με την χαρακτηριστική και ταυτισμένη μαζί τους φωνή της Skye να συνοδεύει τις ηλεκτρονικές, trip hop μελωδίες τους. Δεν θα ήταν δίκαιο να πει κανείς πως χωρίς την παρουσία της Skye οι Morcheeba δεν έβγαλαν ενδιαφέρουσες δουλειές, αλλά όπως και να έχει, η συμμετοχή της σαν να ομορφαίνει εξ ορισμού το τελικό αποτέλεσμα. Συνέχεια

Various Artists – Afro Tropical Soundz Vo.1 (2010)

Η συλλογή αυτή μόλις χθες έπεσε στα χέρια μου από έναν φίλο που τυχαία την αγόρασε και την ακούσαμε το απόγευμα πίνοντας καφέ. Χωρίς να μπορώ να πω πολλά καθότι δεν ξέρω καλά το χώρο, η αίσθηση που μου άφησε η συλλογή είναι εκείνη μιας πολύ καλής ανθολογίας που, στον βαθμό που έχω ακούσει, νομίζω πως δίνει μια σαφή και σύγχρονη εικόνα της afrobeat σκηνής. Στην μουσική  αυτή εκείνο που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι η μοναδική αίσθηση του ρυθμού, ενός ρυθμού που υπάρχει στη δομή της την ίδια και που προκύπτει τόσο φυσικά και αβίαστα, σαν να είναι το φυσιολογικότερο πράγμα, η καθημερινότητα του κόσμου. Από εκεί και πέρα, αν σας αρέσουν οι λάτιν ρυθμοί, τα κρουστά και η πληθώρα πνευστών των big band συνόλων, θα βρείτε και από αυτά στη συλλογή, σε μια επιτυχημένη μίξη που δείχνει εύγλωττα τη συγγένεια που υπάρχει ανάμεσα στις δυο αυτές, φαινομενικά, διαφορετικές μουσικές κουλτούρες. Συνέχεια

Έρωτες και πολιτική

Πρόσφατα τσακωνόμουν με τον πατέρα μου. Οι διαφωνίες μας συνήθως πηγάζουν από θέματα που αφορούν την πολιτική και κάποιες φορές την ευρύτερη οπτική σχετικά με την ιδεολογία και τη στάση ζωής που επιλέγει κανείς. Έτσι λοιπόν και καθώς αρπαζόμασταν σχετικά με τις μίζες, τη διαφθορά, την αναξιοπιστία της πολιτικής και του κρατικού οικοδομήματος εν συνόλω, προσπαθούσα να καταλάβω ειλικρινά πιο ήταν το σημείο της διαφωνίας μας. Ενώ λοιπόν κανείς μας δεν αρνούταν τις πιο πάνω, κοινές πλέον σε όλους, διαπιστώσεις, εγώ διαφωνούσα ως προς την καλή πρόθεση προς εξιχνίαση και εξυγίανση, ειδικά από τους ίδιους αποδεδειγμένα εμπλεγμένους και αναξιόπιστους πολιτικούς και δικαστικούς. Μάλιστα δεν μπορούσα να καταλάβω με τίποτα με ποια λογική ο πολιτικά μορφωμένος πατέρας μου κατέληγε να τους εμπιστεύεται και να συνθηκολογεί.

Μόνον αφού διακόψαμε την κουβέντα και αφού συλλογίστηκα μόνος νομίζω πως ίσως και να καταλαβαίνω πλέον τη συμπεριφορά του. Σκεφτόμουν λοιπόν πως η πολιτική πρέπει να μοιάζει πολύ με τις σχέσεις των δύο φύλων, τους έρωτες, τους γάμους κλπ. Μικρότερος παθιάζεσαι, είσαι απόλυτος, απορρίπτεις και δεν ανέχεσαι πολλά. Είσαι έτοιμος να τα βροντήξεις ανά πάσα στιγμή στον αέρα προκειμένου να πας παρακάτω, μέχρι να βρεις το ιδανικό, έχεις άλλωστε όλον τον καιρό μπροστά σου μέχρι να το πετύχεις. Μεγαλώνοντας όμως «συνθηκολογείς» εν μέρει, συνηθίζεις, πού να ψάχνεσαι, παντρεύεσαι, αυξάνονται οι υποχρεώσεις και οι δεσμεύσεις και ούτω καθεξής. Και στην πορεία της ίδιας σχέσης μπορεί να φτάσεις ακόμα και να συγχωρήσεις την εξαπάτηση, την απιστία προκειμένου να «σώσεις το γάμο» σου. Αρνείσαι να δεχτείς την πραγματικότητα κι ελπίζεις ότι κάτι θ’ αλλάξει, με τους ίδιους όμως πρωταγωνιστές, με την ήδη υπάρχουσα και θανατηφόρα μεταξύ τους καχυποψία.

Έτσι λοιπόν κι ο κατά 30 χρόνια μεγαλύτερος πατέρας μου, έχοντας επενδύσει σοβαρά σε αυτήν τη «σχέση» με τα πιστεύω και τους αγώνες του, επιμένει να ελπίζει πως τελικά δεν εξαπατήθηκε, πως δεν τον απάτησε ο πολιτικός του «γάμος», πως στο τέλος όλα θα διορθωθούν, όπως κάνει κάθε καλός σύντροφος σε μια σχέση στην οποία έχει επενδύσει συναισθηματικά και αρνείται να δεχτεί το τέλος. Πλην όμως, αντίστοιχα ελπίζω κι εγώ στην αφύπνισή του. Θα έρθουν, δυστυχώς, οι νέες περικοπές του Ιουνίου και θα τον διαψεύσουν, καθώς εργάζεται στο Δημόσιο και θα νιώσει στην τσέπη του τις αλλαγές, όπως άλλωστε μετά από κάθε άσχημο διαζύγιο.

γελειογραφίες: tanea.gr, enet.gr