The Budos Band – The Budos Band III (2010)

Οι Budos Band είναι ένα συγκρότημα που το ίδιο χαρακτηρίζει την μουσική του ως afro-soul, με έδρα το Staten Island της Νέας Υόρκης. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης που διοργάνωσαν οι Antibalas Afrobeat Orchestra, εδραιωμένοι πρεσβευτές της afro-beat  σκηνής στις ΗΠΑ και κυκλοφόρησαν τον πρώτο και ομώνυμο δίσκο τους το 2005. Ο ήχος τους ξεχωρίζει για την έντονη χρήση πνευστών (οι τρομπέτες κλέβουν την παράσταση) και οι ίδιοι προσδιορίζουν τις επιρροές τους στην αιθιοπική jazz, έχοντας προσθέσει κάποιες πινελιές από funk ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’60. Συνέχεια

Advertisements

Zaz – Zaz (2010)

Η Zaz (κατά κόσμο Isabelle Geffroy) είναι Γαλλίδα, 30 ετών και αυτός είναι μόλις ο πρώτος δίσκος της. Την άκουσα για πρώτη φορά σήμερα στο ραδιόφωνο με το κομμάτι Je Veux (στον Kosmos 93,6 που παρά τις αντικοότητες παίζει ακόμα θαυμάσιες μουσικές). Τι φωνή! Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι η επιτομή του πως μπορεί η pop μουσική να προκύψει τόσο αβίαστα και φυσικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες και χρησιμοποιώντας πλήθος επιρροών. Η Zaz έχει ως βάση της την jazz μουσική αλλά με ένα ύφος που συνδυάζει τσιγγάνικες επιρροές, αυθεντικό chanson και σύγχρονες pop αναφορές. Όμως, το μεγαλύτερο ίσως εφόδιο της είναι η χαρακτηριστική, προικισμένη φωνή της (δεν είναι λίγοι εκείνοι που τολμούν τη σύγκριση με την Edith Piaf) που δείχνει να είναι πλασμένη ακριβώς για να ζει τραγουδώντας. Μια φωνή που μετατρέπεται μέχρι και σε μουσικό όργανο (Je Veux) και η οποία δείχνει να μην μπορεί να βγει παρά μόνο τραγουδώντας δυνατά. Η εξαιρετική εκφραστικότητά της φανερώνει άνθρωπο που αγαπά και ζει γι’ αυτό που κάνει, απολαμβάνοντας και αξιοποιώντας στο έπακρο το εξαιρετικό της ταλέντο. Συνέχεια

Sting – Symphonicities (2010)

Ο Sting είναι γνωστή ποσότητα στο χώρο της μουσικής. Τόσο από την σόλο πορεία του, όσο και από τον ηγετικό του ρόλο στους Police, έχει καθιερωθεί ως ένας σημαντικός ερμηνευτής, γεγονός που αποδεικνύουν και τα συνολικά δεκαέξι βραβεία Grammy που έχει κερδίσει στην μακρόχρονη καριέρα του. Έχοντας δείξει σε όλο αυτό το διάστημα κατά καιρούς την αγάπη του και τις επιρροές του από τον χώρο και της κλασσικής (εκτός των άλλων) μουσικής, φαινόταν να είναι θέμα χρόνου προτού καταπιαστεί και με μια τέτοια δουλειά. Έτσι λοιπόν, στον τελευταίο του δίσκο με τον τίτλο Symphonicities (λογοπαίγνιο με τον τίτλο του τελευταίου δίσκο των Police, Synchronicity) καταπιάνεται με αυτό ακριβώς, ένα ορχηστρικό άλμπουμ με τη συμμετοχή και συνεργασία της Royal Philharmonic Concert Orchestra, γεγονός που συνδυάζεται με μια πολύ μεγάλη περιοδεία. Συνέχεια

Ο εκφυλισμός μιας απεργίας (συνδικαλιστικά άλλοθι)

Ημέρα απεργίας σήμερα. Απεργίας και διαμαρτυρίας για τα μέτρα στον εργασιακό και ασφαλιστικό τομέα που γυρνούν τα εργατικά κεκτημένα πολλές δεκαετίες πίσω. Λογικό είναι να περιμένει κανείς αντιδράσεις από τους συνδικαλιστές, από τους πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών αποχρώσεων. Όλα καλά μέχρις εδώ. Έλα όμως που τελευταία στις πορείες και τις λοιπές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συμμετέχει όλο και λιγότερος κόσμος. Στην ακριβώς προηγούμενη απεργία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ πριν δύο εβδομάδες, η συμμετοχή ήταν απογοητευτική, καθώς ήταν δεν ήταν 20 χιλιάδες άτομα οι διαδηλώνοντες, σε μια πόλη μάλιστα όπου ζουν πάνω από 4 εκατομμύρια άνθρωποι. Αν το πάρει κανείς σαν ποσοστό και δει το νούμερο είναι αποκαρδιωτικό αυτό το φαινόμενο. Λες και ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ή δεν έχει τη διάθεση να διεκδικήσει τα κεκτημένα του. Σίγουρα ο καθένας κουβαλάει ενοχικά σύνδρομα από την ανοχή του σε όλο αυτό το πάρτι αναρχίας που επικρατεί στο δημόσιο βίο, αλλά όπως και να έχει, όταν θίγεται κανείς προσωπικά πλέον, περιμένεις μια κάποια μεγαλύτερη μαχητικότητα.

Έπιασα λοιπόν τον εαυτό μου να αναρωτιέται χθες αν θα απεργήσω ή όχι αυτή τη φορά. Οι δουλειές που εκκρεμούν μέσα στο κατακαλόκαιρο και με τις άδειες να τρέχουν είναι τρομακτικά πολλές, οπότε το σκέφτεσαι… Ειδικά όταν η απεργία κανονίζεται από τη μια εβδομάδα για την άλλη και μπορεί να έχεις κάνει εκατοντάδες συνεννοήσεις, να έχεις κλείσει δεκάδες ραντεβού και πάει λέγοντας. Έπειτα, μ’ αυτά και μ’ αυτά, τον προηγούμενο μήνα υπήρχαν 100 ευρώ λιγότερα στο λογαριασμό της μισθοδοσίας μου, κοινόχρηστα και ρεύμα δηλαδή, σε εποχές που το οικονομικό σφίξιμο είναι δεδομένο έτσι κι αλλιώς. Αν δεν παίρνεις και κανέναν σοβαρό μισθό, το σκέφτεσαι το χαμένο μεροκάματο πολύ σοβαρά. Είναι αρκετά τα χαμένα λεφτά για να περάσεις μια μέρα στημένος με τις ώρες στον ήλιο προκειμένου να κάνεις έναν υγιεινό περίπατο από την Πατησίων μέχρι το Σύνταγμα και μετά σπίτι και πάλι.

Θύμωσα που έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται έτσι, σιχαίνομαι να μην μπορώ να υπερβώ τον εαυτό μου όταν πρόκειται για το κοινό καλό, και βάλθηκα να υπολογίζω τις οικονομικές υποχρεώσεις του μήνα προκειμένου να εξακριβώσω μέχρι σεντ, εάν με παίρνει να απεργήσω ή όχι. Και αφού διπλοτσέκαρα τα πάντα, κατέληξα στο ασφαλές συμπέρασμα ότι έχω το οικονομικό περιθώριο να ακολουθήσω τις συνδικαλιστικές ενώσεις στην επικείμενη απεργία. Έπειτα έκατσα στον υπολογιστή ώστε να δω ποια Μέσα Μαζικής Μεταφοράς  δουλεύουν και ποιες ώρες για να δω πως θα κατέβω στο κέντρο. Το αποτέλεσμα στην αρχή με εξέπληξε και εν συνεχεία με εξόργισε: κανένα μέσο δεν δουλεύει, συμμετέχοντας πανηγυρικά στην δυναμική απεργία!!! Μέτρησα την απόσταση ανάμεσα στο κέντρο και τη δουλειά μου, βεβαιώθηκα ότι εύκολα περπατάς τη δεύτερη και σε καμία περίπτωση την πρώτη, θυμήθηκα και τα κοινόχρηστα και αβίαστα κατέληξα στο συμπέρασμα να πάω στη δουλειά μου το πρωί.

Υπάρχουν μερικά επαγγέλματα που η δύναμη τους βρίσκεται ακριβώς στην άσκηση τους, επαγγέλματα στα οποία τα αποτελέσματα της άσκησής τους σε δεδομένες χρονικές συγκυρίες είναι πολύ ισχυρότερα απ’ ότι η αποχή από αυτά. Με την απεργία στα ΜΜΜ η πορεία και η διαμαρτυρία καθίσταται απλά μια φάρσα, ένα θλιβερό θέαμα, μια άνευρη και χωρίς ουσία παράσταση που όμως απ’ ό,τι φαίνεται έχει γίνει πολλές φορές πρόβα στους συνδικαλιστικούς θώκους. Δεν μπορεί να το καταλαβαίνω εγώ πως εάν ο κόσμος δεν μπορεί να μετακινηθεί, δεν θα συμμετάσχει στις διαμαρτυρίες τις οποίες οι εργατοπατέρες εξήγγειλαν, συνεπέστατοι μαχητές της συνδιαλλαγής, και εκείνοι, τόσο έμπειροι αλήθεια, να μην μπορούν να το συλλάβουν. «Εμείς εξαγγέλλουμε κινητοποιήσεις επειδή είμαστε υποχρεωμένοι προκειμένου να μην ξεφτιλιστούμε και χάσουμε και τη θέση μας, αλλά μην ανησυχείτε, θα τις ακυρώσουμε πλαγίως», μοιάζει να είναι γραμμένο πάνω από το κεφάλι τους. Μετρήστε απλά πόσοι πρόεδροι της ΓΣΕΕ έχουν γίνει απευθείας βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μετά τη λήξη της θητείας τους, εάν θέλετε να κάνετε την απευθείας σύνδεση.

Στην ίδια λογική, οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ απεμπολούν τη δύναμή τους να ενημερώσουν επαρκώς τον κόσμο για τις εξελίξεις της διαμαρτυρίας και της τόσο σημαντικής επικαιρότητας. Αν ψηφίστηκε ή όχι το νομοσχέδιο, αν υπάρχουν διαρροές ή όχι, αν πέφτει η κυβέρνηση ή όχι (όπως τόσες μέρες επιμελώς μας έπρηζαν το κεφάλι), αν έχουμε επεισόδια, αν συμμετέχει ο κόσμος ή όχι, θα περιμένουμε μέχρι αύριο να το μάθουμε κι ας δύναται να έχει εκραγεί η χώρα. Η ΕΣΗΕΑ απεργεί και αρνείται να εκτελέσει το «λειτούργημα» της τέτοιες ακριβώς στιγμές που η ενημέρωση είναι το πρώτο πράγμα που χρειάζεται ο κόσμος, δείχνοντας έτσι επί του πρακτέου το ήθος της και γεννώντας και εδώ, ως άμεσο επακόλουθο, υποψίες συναλλαγής. Πολύ κρίμα που τους παίρνει όλους η μπάλα (δεν θα ξεχάσω τον συμπαθέστατο Στραβελάκη να τα χώνει στο Σόμπολο live για τις αποφάσεις της ΕΣΗΕΑ σχετικά με τις απεργίες και το αίτημα αυτές να γίνονται άλλη μέρα από τις λοιπές κινητοποιήσεις και εκείνο το ανθρωπάκι να αλλάζει 10 χρώματα), αλλά ίσως θα έπρεπε να ξανασκεφτούν το ποιους ανέχονται να τους εκπροσωπούν.

Έτσι λοιπόν πήγα ιδροκοπώντας  το πρωί στη δουλεία, έψαχνα στον υπολογιστή να ενημερωθώ για το τι γίνεται στην πορεία αλλά δεν έβρισκα τίποτα και διαβάζοντας παλιότερες ειδήσεις όλο έπεφτε το μάτι μου στην επικαιρότητα του οχετού και της ξεδιαντροπιάς της «Αγρογής», στο θέμα με τον συνδικαλιστή που είχε καταθέσεις 9 εκατομμυρίων ευρώ στο λογαριασμό του και έβριζα θεούς και δαίμονες. Έτσι φαντάζομαι ότι κάνει τελικά πολύς κόσμος και τους γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι, απασχολημένος με τα σοβαρότατα τρέχοντα δικά του προβλήματα και πλήρως απογοητευμένος με τα τεκταινόμενα, μην πιστεύοντας ότι μπορεί να αλλάξει κάτι. Αλλά αυτό δεν είναι λύση. Δεν μπορεί να τους αφήνουμε να παίζουν ακόμα τα δικά τους παιχνίδια συναλλαγής ποντάροντας στον πεσιμισμό του πλήθους, που οι ίδιοι τόσο επιμελώς και εντέχνως έχουν καλλιεργήσει. Δεν έχω καταλήξει στο τι μπορεί τελικά να κάνει ο καθένας από μας, αλλά σίγουρα είναι κάτι που με προβληματίζει όλο και πιο συχνά. Ελπίζω μόνο αυτό να συμβαίνει και στον υπόλοιπο κόσμο. Ας είναι έστω αυτό το κέρδος μας από την κρίση, το αίτημα για μια δημοκρατικότερη κοινωνία, η απαλλαγή από το χρεωκοπημένο παρελθόν, τις πολιτικές, τις νοοτροπίες και τα πρόσωπα που το εξέφρασαν ένα φρένο στην ξετσίπωτη αλητεία της «Αγρογής».

Σχετικά links:

http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4583238

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=180459

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=50859

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=50854

http://tsouknida.com/2010/06/12/554-12/

Λιώνοντας στην πόλη… (Ιούλιος στην Αθήνα)

Έχει πάει πια δώδεκα το βράδυ. Τα μάτια μου έχουν μπουχτίσει να ασχολούνται με τα ίδια και τα ίδια (μέχρι και το Μουντιάλ, μόνο το βλέπω, δεν τολμώ να το ακούσω με τις βουβουζέλες να σου τρυπούν το τύμπανο), ενώ και τα αυτιά μου έχουν βρωμίσει αφόρητα από το θόρυβο της πόλης. Όπου γης κακό, η πυροσβεστική, η αστυνομία και το ασθενοφόρο κάτω από το δικό μου σπίτι περνάνε, ενώ ταυτόχρονα και ελέω της ζέστης οφείλω να έχω ανοικτά, μην σκάσω στο άνθος της νιότης μου. Δεν συμπαθώ το κλιματιστικό, αισθάνομαι σαν τρόφιμο(ς) στο ψυγείο που δεν πρέπει να χαλάσει. Κάνοντας την προσωπική μου επανάσταση, επιλέγω να βγω εκτός ψυγείου και ας χαλάσω (εξάλλου το ηλεκτρικό ζεματάει την τσέπη εκτός των άλλων, οπότε η ανάγκη γίνεται φιλότιμο, μετά το τελευταίο κατοστάευρω του διμήνου).Το αποτέλεσμα είναι να νιώθω πως συγκατοικώ στο ίδιο σπίτι με το μισό κέντρο της πόλης, μιας πόλης που όταν πιάνουν οι ζέστες γίνεται ασφυκτική.

Είναι παρήγορο τουλάχιστον να βλέπεις, ως αποτέλεσμα αυτής της ιδιότυπης σχέσης που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα σε μένα και το δρόμο, πως δεν είσαι ο μόνος που ζορίζεται όταν οι ζέστες σφίγγουν σε τούτη την πόλη, ειδικά σε μια χρονική συγκυρία όπως αυτή. Όλος ο κόσμος είναι σε αγωνιώδη κατάσταση, τσακώνεται παντού για ψύλλου πήδημα, συμπεριφέρονται σαν να ζουν δίχως αύριο. Και ο Ιούλιος συγκεκριμένα είναι ο χειρότερος μήνας. Μαζεύουν όλοι τις δουλειές τους για τότε, τρέχει όλος ο κόσμος να κλείσει εκκρεμότητες προκειμένου να φύγουν όλοι μαζί τον Αύγουστο, πλημμυρίζοντας τα διάφορα θέρετρα και καθιστώντας εκεί το βίο αβίωτο. Διακοπές καταναγκασμού που απογειώνουν το κόστος (η προσφορά και η ζήτηση είναι βασικοί καθημερινοί κανόνες), σε μια ακόμα δυσεξήγητη ελληνική πατέντα. Όλοι βιάζονται τον Ιούλιο, με τα αυτοκίνητά τους, στη δουλειά τους, περπατώντας, γενικώς τα πάντα είναι σαν να πηγαίνουν με μια ταχύτητα πάνω. Εν μέσω θέρους και αποπνικτικών θερμοκρασιών σε μια βρομερή πόλη χωρίς διεξόδους, όλοι τρέχουν για να προλάβουν το αυγουστιάτικο καράβι.

Τρέχω κι εγώ μαζί με όλους, όλο και περισσότερο τελευταία. Κι επειδή και οι διέξοδοι είναι λίγες και εξαιρετικά χρονοβόρες, πολλές φορές μένεις εγκλωβισμένος για μεγάλα διαστήματα ανάμεσα στα πυρωμένα τσιμέντα της μεγαλούπολης.  Εκεί, το στοίχημα είναι να διατηρήσεις τα λογικά σου έναντι των παράλογων που πληθαίνουν στην καθημερινότητα και να προσπαθήσεις να περάσεις όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα την άθλια αυτή περίοδο. Η διάθεση αγγίζει θερμοκρασία κλιματιστικού εν πλήρη λειτουργία και όπως αυτό αρρωσταίνει το κορμί (όλοι οι υπάλληλοι γραφείου είναι συναχωμένοι καλοκαιριάτικα), έτσι και η διάθεση αυτή η τόσο αταίριαστα με το κλίμα ψυχρή, αρρωσταίνει το πνεύμα. Έτσι λοιπόν θα περιμένω κι εγώ να κυλίσει λίγο ο καιρός, ελπίζω αβίαστα όπως κυλάει καθημερινά ο ιδρώτας, μπας και αλλάξουν τα πράγματα και επανέλθει λίγο η διάθεση, πριν παραδώσω πνεύμα από θερμοπληξία μετά υπερκοπώσεως. Ήδη βλέπω ειδυλλιακά οράματα…