Σταυρώστε με, σταυρώστε με (περαιώστε με, περαιώστε με).

Είναι κάμποσες μέρες τώρα που αισθάνομαι μιαν ελαφριά μελαγχολία. Μια αδιόρατη, ασυναίσθητη, υπόγεια μελαγχολία. Γι’ αυτό το λόγο με έχουν συμπαθήσει (μπορεί και συμπονέσει) οι συνάδελφοι περισσότερο, συνήθως είμαι ένας νευρικός ζοχάδας οπότε και τους καταλαβαίνω. Τα μάτια μου τα άνοιξε μια συνάδελφος όταν ένα πρωί μου είπε πως με ανέχεται πιο ευχάριστα έτσι, αφού το καινούργιο, μελαγχολικό μου ύφος αναδεικνύει τη θηλυκή μου πλευρά! Ομολογώ πως και με εκνεύρισε, αλλά και τα χρειάστηκα κιόλας… ακούς εκεί τη θηλυκή μου πλευρά, τι θράσος! Καθώς λοιπόν το σκεφτόμουν με το αίμα να βράζει στα μηνίγγια μου, τότε μου ήρθε σαν αποκάλυψη η αιτία της μελαγχολίας και της θλίψης (και υπόγειας οργής τώρα που το ξανασκέφτομαι) που τόσον καιρό με βασάνιζε: είμαι θύμα βιασμού! Οικονομικού, ψυχολογικού και ηθικού μεν (δεν τολμώ να φανταστώ το κυριολεκτικό δράμα), βιασμού δε… Και πριν πάει ο νους όποιου έχει την υπομονή και με διαβάζει στο χειρότερο, ο βιασμός αυτός έχει όνομα και λέγεται περαίωση και οι δράστες είναι σοβαρότατοι, «υπεύθυνοι» και καλοντυμένοι κύριοι που απολαμβάνουν κάθε σεβασμό και ανώτατα αξιώματα. Χαχαχα, πολύ μελό!

Να σας εξηγήσω όμως. Είμαι ένας συνεπέστατος πολίτης αυτού του κράτους. Κόβω και ζητάω αποδείξεις από την πρώτη δραχμή που έβαλα στην τσέπη μου και δεν ήταν χαρτζιλίκι. Πληρώνω και λογιστή με την παράκληση να είναι κατά το δυνατόν τυπικότερος στις υποχρεώσεις μου έναντι του Δημοσίου, μια που τόσο πολύπλοκες και ανερμάτιστες που είναι καθίστανται σχεδόν αδύνατον να τις παρακολουθείς εξ ολοκλήρου. Είναι θέμα πολιτισμού, κουλτούρας, αντίληψης εν τέλει ρε παιδί μου να θέλεις να είσαι τίμιος και ειλικρινής. Ειδικά έναντι του δημόσιου βίου και του κοινού καλού. Θυμάμαι τις κουβέντες και τη στάση του παππού μου ακόμα που μπορεί να πέθανε στην ψάθα, αλλά δεν είχε κανείς να του προσάψει τίποτα και περπατούσε καμαρωτός και κοκέτης, περήφανος για την αγαθοσύνη και την καλοσύνη του. Στις ατέλειωτες βόλτες που με πήγαινε στην μικρή μας πόλη, άλλο που δεν μου έλεγε συνέχεια: «να είσαι πάντα κύριος και εντάξει στις υποχρεώσεις σου και δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους» και τέτοιους είχε πολλούς ο παππούς μου, άρα δίκιο πρέπει να είχε. Αλλά και ο πατέρας μου, ως γνήσιο τέκνο του πατρός του περισσότερο παρά της μητρός του, τα ίδια με λιβάνιζε νυχθημερόν. Έτσι κι εγώ, σαν από οικογενειακό DNA, βγήκα τίμιος και ειλικρινής.

Πλέον όμως έχω σοβαρές αμφιβολίες για την ορθότητα, την αντίληψη και την κουλτούρα της ίδιας μου της οικογένειας, αισθάνομαι σαν να μου έχουν βιάσει την αντίληψη και συνεπακόλουθα όλη μου τη ζωή. Διότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η «περαίωση για τελευταία φορά και μετά δικαιοσύνη» ισχύει ανέκαθεν. Ήμουν μόλις 5 χρονών όταν συνέβη για πρώτη φορά, οπότε όλη μου τη ζωή, πρακτικά αυτό συμβαίνει. Η περαίωση, ως γνωστόν, ομογενοποιεί τη φορολογική βάση, αντιμετωπίζοντάς τους ομαδικά ως φοροφυγάδες και καταφεύγει στον κεφαλικό φόρο επί δικαίων και αδίκων, αδιαφορώντας τελικά για το ποιος φοροδιέφυγε. Κι επειδή η απειλή να χιμήξουν επάνω σου οι μαινόμενοι ταύροι, τα λυσσασμένα σκυλιά, οι κομάντο της εφορίας (ναι, ναι, σαν αυτόν στην Κέρκυρα) εάν δεν συμμορφωθείς είναι πολύ πειστική, δεν υπάρχει λογιστής που να του πεις για την περαίωση και να μην προκρίνει τη λύση να υπαχθείς αυτομαστιγωνόμενος. «Τα έχουν κάνει τόσο πολύπλοκα που όλο και κάτι θα βρουν να σου προσάψουν, οπότε θα πληρώσεις τα τριπλά» είναι η γενική επωδός, οπότε δεν το ρισκάρεις…

Έτσι, βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση άλλο να ξέρω εγώ σαν σωστό και πολιτισμένο και άλλο να επιβραβεύεται στην πράξη. Μάλιστα όχι άπαξ, ώστε να πεις έκτακτο και τυχαίο ήταν, αλλά κατά σύστημα, κάτι σαν εθιμικό δίκαιο. Έχει γίνει κι αυτό κάτι σαν δεύτερο, πολιτιστικό DNA και βρίσκομαι να ισορροπώ, σε πρωτοφανή μελαγχολία και ηθική κρίση, από τη ανάμεσα στους προγόνους μου και τις αρχές τους από τη μια μεριά και από την άλλη στην καθημερινή, αυτονόητη πρακτική της καθημερινότητας. Κρίνοντας δε εκ του αποτελέσματος, μια που δεν έχουν ούτε αυθαιρετάκι, ούτε καταπατημένο οικοπεδάκι, παρά μόνο ένα σπίτι που το έφτιαξαν με άγχος και δράματα, μάλλον κορόιδα τους χαρακτηρίζεις. Άρα, κι εγώ κορόιδο; Ως εδώ! Από αύριο κιόλας έχει να γίνει ο κλέψας του κλέψαντος. Διότι έτσι είναι: άμα του μικρού παιδιού άλλα του δείχνεις και άλλα κάνεις, κάποια στιγμή δεν μπορεί, θα το δεις να σε μιμείται, ειδικά δε όταν το επιβραβεύεις χάσκοντας όταν κάνει την μαλακία που κάνεις κι εσύ. Είναι γνωστό άλλωστε πόσο μεγάλο ρόλο έχει η διαπαιδαγώγηση στη διαμόρφωση χαρακτήρα και ποιο καλύτερο μάθημα από την απλή καθημερινή ζωή και την ασυλία της παραβατικής συμπεριφοράς που σημαίνει ουσιαστικά η περαίωση; Οπότε κάπως έτσι μάλλον το βλέπω κι εγώ. Μπορεί να μας πήρε τρεις γενιές για να ενηλικιωθούμε σαν σόι, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Άρα η μελαγχολία και τα νεύρα πιο πολύ σημάδι ενηλικίωσης ήταν παρά αισθήματα βιασμού ή ανάδειξη της θηλυκής μου πλευράς. Και τώρα βγαίνω αποφασισμένος να πάρω το αίμα μου πίσω για τρεις γενιές και βλέπουμε, μήπως αφήσω και καμιά παρακαταθήκη και για τους επόμενους!

Στην όλη αυτή ανοησία υπάρχει μια αλήθεια και αυτή είναι πως το εισπρακτικό και δικαστικό (στο βαθμό που το αφορά) κύκλωμα έχει ειλικρινά κολλήσει. Ο χρόνος παγώνει στην ψυχρή αγκαλιά της δικαιοσύνης και κάθε λεπτό δικό της μπορεί να σημαίνει μέχρι και χρόνια στον πραγματικό κόσμο, οπότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Άρα έχει ένα νόημα να πεις πως μονομιάς το καθαρίζω όλο αυτό και του κάνω reset. Ποιος όμως θα το κάνει αυτό; Εκείνοι που έχουν συντελέσει τα μάλλα στη δημιουργία αυτής ακριβώς της κατάστασης; Και πώς θα το κάνει, πόσους θα αμνηστεύσει, πώς να τον εμπιστευθώ ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά αφού κάθε φορά τα τελευταία 25 χρόνια είναι «η τελευταία»; Θα μου πεις, και τι ζητάς; Ζητώ λοιπόν να βρουν τρόπο να ξεπαγώσουν τα δικαστήρια. Να προσλάβουν περισσότερους υπαλλήλους εάν αυτό τους βοηθήσει να φέρουν περισσότερα έσοδα, είναι κάτι σαν επένδυση, σαν να ανακαλύπτεις τον τροχό ενώ πήγαινες σέρνοντας. Να αναγκάσουν τους εφοριακούς να δουλέψουν και να πάνε οι επίορκοι φυλακή. Να ελέγξουν, να ξεσκονίσουν, να ανακαλύψουν τις κομπίνες, να δημεύσουν περιουσίες. Να παραγράψουν κάθε παράλογο πρόστιμο αλλά και να εισπράξουν τις βεβαιωμένες οφειλές. Η προκρινόμενη λύση μπορεί να φαντάζει ελκυστική σχετικά με την ταχύτητα εφαρμογής αλλά και την αναγκαιότητα σε άμεσο ρευστό για το Δημόσιο, πλην όμως πηγάζει από αναποτελεσματικότητες που εκείνοι έχουν δημιουργήσει (σκοπίμως θεωρώ πως δικαιούμαι να πιστεύω), ενώ είναι και βαθύτατα άδικη. Ως σοβαροί, σπουδαγμένοι και οικογενειάρχες άνθρωποι δε, θα έπρεπε να μπορούν να εκτιμήσουν λίγο καλύτερα την αξία της διαπαιδαγώγησης και το μάθημα που σε αυτό το πλαίσιο δίνει η υιοθέτηση μιας τέτοιας λύσης.

Τι μένει λοιπόν να ζητήσει κανείς; Μα τι άλλο, από αυτό που και οι διάφοροι κλασομπανιέρες μαϊντανοί των τηλεοπτικών δελτίων ζητούν: να εφαρμοστούν οι νόμοι. Ας εφαρμοστούν οι νόμοι λοιπόν κι ας αφήσουν τα «τελευταία φορά», τι άλλο; Απλά τα αυτονόητα, την Επανάσταση του Αυτονόητου…

γελειογραφίες: http://www.tanea.gr & http://www.enet.gr

Advertisements

St. Tropez Jazz Octet – Jazz Goes Swinging (1969)

Για τον δίσκο αυτό δεν μπόρεσα να βρω πολλές πληροφορίες. Αυτό που έμαθα είναι πως ο δίσκος αυτός προέρχεται από το Βέλγιο και πως στην πραγματικότητα πίσω από τον τίτλο St Tropez Jazz Octet βρίσκεται το σχήμα Johnny Dover Octet. Επίσης, κατά τα φαινόμενα, αυτός μάλλον είναι και ο πρώτος δίσκος στον οποίον συμμετέχει ο Marc Moulin. Από εκεί και πέρα, ο δίσκος έχει σαν κεντρικό θέμα την jazz και πιο συγκεκριμένα την big band jazz, με τη συμμετοχή μεγάλης ορχήστρας και τα πνευστά να χρωματίζουν καταλυτικά το ύφος του δίσκου. Η swing ατμόσφαιρα είναι διάχυτη παντού και το τελικό αποτέλεσμα μολονότι δεν είναι κάτι που θα σου μείνει αξέχαστο, ωστόσο αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο την αξία και το ανυπέρβλητο ηχόχρωμα των μεγάλων ορχηστρών. Συνέχεια

Room Eleven – Six White Russians And A Pink Pussycat (2007), Mmm… Gumbo (2008)

Οι Room Eleven ήταν ένα συγκρότημα Ολλανδών που δημιουργήθηκαν το 2001, όταν η τραγουδίστρια Janne Schra δημοσίευσε μια αγγελία στο μουσικό κολλέγιο της Ουτρέχτης, ζητώντας μουσικούς. Ο κιθαρίστας και συνθέτης Arrien Molerna ανταποκρίθηκε στην αγγελία και σιγά σιγά το σχήμα άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Το 2004 οι Tony Roe (πλήκτρα), Lucas Dols (μπάσο) και Maarten Molema (ντραμς) προστέθηκαν στο σχήμα ολοκληρώνοντας την σύνθεσή του και κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο υπό τον τίτλο Six White Russians And A Pink Pussycat το 2006. Το 2007 ο δίσκος επανακυκλοφόρησε, περιέχοντας έναν ακόμα δίσκο ως bonus, με μερικά καινούργια κομμάτια και κάποια άλλα σε live εκτελέσεις. Το 2008 και ενώ οι Room Eleven έκαναν αισθητή την παρουσία τους συμμετέχοντας σε πλήθος φεστιβάλ από αυτά που γίνονται στις πολιτισμένες χώρες του κόσμου, κυκλοφόρησε και ο δεύτερος δίσκος τους. Παραδόξως, μετά την κυκλοφορία του δεύτερου αυτού άλμπουμ , οι Room eleven δηλώνουν το Δεκέμβριο του 2009 πως διαλύονται αφού έχουν κουραστεί από τις περιοδείες και δεν έχουν όλοι την ίδια διάθεση και χημεία όπως προηγουμένως. Βραχύβιο σχήμα προς απογοήτευση των θαυμαστών τους. Συνέχεια

Peter Nalitch and Friends – Lost, Forgotten And Fluffy Blanket (2010)

Άλλο και τούτο! Άκουσα την Παρασκευή μόλις για πρώτη φορά τον κύριο Peter Nalitch και το διαβόητο Gitar του. Και οφείλω να ομολογήσω πως δυσκολεύομαι ακόμα και τώρα να ξεκολλήσω από το ρυθμό του, καθώς πιάνω τον εαυτό μου να το σφυρίζω συνεχώς… Αν μη τι άλλο, αυτό λέγεται επιτυχία με το καλημέρα, καθώς μαζί με μένα, άλλα 4 εκατομμύρια κόσμος το έχει τσεκάρει στο youtube και το έχει κατεβάσει από την ιστοσελίδα του όπου διανέμεται δωρεάν (http://www.peternalitch.ru/b/?cat=5). Και ακούγοντας αυτό το κομμάτι δεν μπορούσα να πάψω να αναρωτιέμαι αν ο τύπος είναι ένας ευφυής είρωνας ή απλά ακόμα ένας εκπρόσωπος του μοντέρνου, επιτηδευμένου κιτς. Ο 29χρονος Peter έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Μόσχα και άσκησε το επάγγελμα για 2 χρόνια. Γνώρισε την επιτυχία όταν ανέβασε στο youtube το κομμάτι Gitar και μετά τον ντόρο γύρω από το όνομά του, εκπροσώπησε τη Ρωσία στη Eurovision του 2010. Κι ενώ από τη μια μεριά το αυτοδημιούργητο, ερασιτεχνικό και ειρωνικό του ύφος σε κάνουν να θες να τον συμπαθήσεις, η εμπλοκή με το σταριλίκι όσο να ‘ναι σε μπερδεύει. Το ίδιο συμβαίνει και με τη μουσική του. Όσο και να μου αρέσει το ύφος του και το πραγματικά πρωτότυπο και ευφυές Gitar του, δεν μπορώ να καταλάβω αν ο τύπος σοβαρολογεί με το ύφος του, ή απλώς μας δουλεύει όλους…  Πάντως, αν μη τι άλλο, το κέφι δεν του λείπει καθόλου. Θα έρθει την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου στο Gagarin (με αλμυρές η αλήθεια είναι τιμές για το βεληνεκές του), οπότε όσοι ενδιαφέρονται να ξεκαθαρίσουν το φαινόμενο Peter Nalitch θα έχουν την ευκαιρία να το κάνουν από κοντά. Μέχρι τότε, προσπαθώ να καταλάβω ακούγοντας τον ομολογουμένως πρωτότυπο δίσκο του.

Ευχαριστώ πολύ την Katya που μου τον σύστησε βάζοντάς με ανα ακούσω το Guitar!

Περισσότερες πληροφορίες:

http://koyinta.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3194&Itemid=33 Συνέχεια

VA – Sampled Vol.1 (2000), Vol.2 (2001), Vol.3 (2002), Vol.4 (2003)

Είναι γνωστό πως στη μουσική υπάρχουν επιρροές, οι οποίες κάποιες φορές απλώς αποτελούν την αφορμή προκειμένου να υιοθετηθεί ένα συγκεκριμένο ύφος και μια ορισμένη αισθητική, άλλες πάλι φορές είναι ολόκληρα κομμάτια που τυγχάνουν αντιγραφής ή έστω αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία βασίζονται οι μοντέρνες ερμηνείες.  Οι συλλογές Sampled επικεντρώνονται στη δεύτερη περίπτωση και εντοπίζουν μουσικά κομμάτια που είναι χτισμένα ή επηρεασμένα εμφανώς από άλλα. Και πραγματικά είναι τόσα πολλά! Κάθε δίσκος περιέχει περίπου 40 κομμάτια μιας και είναι όλοι τους διπλοί, καλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο ένα πολύ μεγάλο εύρος ακουσμάτων. Είναι εντυπωσιακό πόσα σύγχρονα και πολλές φορές εξαιρετικά επιτυχημένα κομμάτια έρχονται σχεδόν αυτούσια από το παρελθόν της soul και jazz σκηνής, χωρίς πολλές φορές να σου πηγαίνει καν ο νους. Καθότι ερασιτέχνης, δεν ήταν λίγες οι φορές που εξεπλάγην ακούγοντας τα πρωτότυπα κομμάτια και αναγνωρίζοντας στον ήχο τους την εκτέλεση που εγώ είχα γνωρίσει για πρώτη φορά χωρίς να έχω ακούσει ποτέ την αρχική εκδοχή. Συνέχεια

U2 Live ΟΑΚΑ 2010 – Εντυπώσεις

Ήταν η καλύτερη συναυλία που έχω παρακολουθήσει ποτέ μου. Έστω κι αν ξεκινάω κάπως ανάποδα, οφείλω να παραδεχτώ χωρίς καμιά περιστροφή πως το θέαμα με εντυπωσίασε και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Κι όσο κι αν ενίοτε τους αντιμετωπίζω με μια καχυποψία, μου έδωσαν την εντύπωση πως δεν ήταν ψυχροί, διεκπαιρεωτικοί επαγγελματίες, αλλά πραγματικά διασκέδασαν και εκτίμησαν τον παλμό και την ένταση που δημιουργούσαν στο κοινό των 80.000 θεατών που πλημμύρισε το ΟΑΚΑ. Έπαιξαν μουσική από όλο το φάσμα της καριέρας τους χωρίς να υπερτονίσουν την τελευταία δουλειά τους, όπως κάνουν πολλοί. «Μοιάζουμε οι Έλληνες και οι Ιρλανδοί, όχι μόνο επειδή είμαστε άφραγκοι, αλλά επειδή είμαστε και σπουδαίοι και μπορούμε να τα καταφέρουμε. Για εμάς σημασία δεν έχει μόνο το χρήμα, αλλά και αυτό που βρίσκεται στις ψυχές μας (δείχνοας με τη γροθιά του το στήθος του). Δεν εξαρτόμαστε από τις χρηματαγορές», είπε μεταξύ άλλων ο Bono στον χαιρετισμό που απεύθυνε στο κοινό ξεσηκώνοντας, όπως ήταν επόμενο, τα πλήθη. Δύο ώρες ατελείωτης μουσικής συνοδευμένης από ένα πραγματικά φαντασμαγορικό show που παρέδιδε μαθήματα επαγγελματισμού. Άσχετα αν συμφωνεί κανείς μαζί τους ή όχι, δεν μπορεί παρά να τους αποδώσει τα εύσημα για τη δουλειά τους.

Η αλήθεια είναι πως μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 έχασα λίγο την επαφή μαζί τους. Δεν είχα συμπαθήσει ιδιαίτερα τον δίσκο τους Pop του 1997 ενώ δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία και στον επόμενο How To Dismantle An Atomic Bomb του 2004, ίσως γιατί μου φαίνονταν κάπως «χλιαροί» και υπερφίαλοι. Για τις προηγούμενες δουλειές τους έπινα νερό στο όνομά τους και όπως και να το κάνεις, μια κάποια διαφορά ύφους και έλλειψης πρωτοπορίας υπάρχει. Επιπλέον είναι και η περσόνα του Bono τόσο έντονη και αμφιλεγόμενη, με πληροφορίες τόσο συγκεχυμένες, που θέλοντας και μη γίνεσαι επιφυλακτικός σχετικά με τις προθέσεις. Προσωπικά ακόμα δεν έχω ξεδιαλύνει μέσα μου αν είναι φρικτός υποκριτής (τα χαριεντίσματα  με τον George W. Bush ποιος μπορεί να τα ξεχάσει;), ή αν μπορεί να του αναγνωρίσει κανείς την πρόθεση του «χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις, φίλησέ το», ώστε να φέρει στο προσκήνιο διεθνή προβλήματα και μέσω της δημοσιότητάς του να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο. Παλιότερα ήμουν ανένδοτος υπέρ της πρώτης εκδοχής, πλέον όμως μπορώ να αναγνωρίσω πως σε ορισμένες περιπτώσεις η απευθείας αντιπαράθεση θα μπορούσε να έχει μικρότερα αποτελέσματα: υπάρχουν για παράδειγμα οι Rage Against The Machine που καλά τα λένε σε γενικές γραμμές αλλά είναι στο περιθώριο και με πολύ μικρή δύναμη παρεμβατικότητας, υπάρχουν και οι πιο «φλώροι» U2 που όμως μπορεί να έχουν ένα κάποιο λόγο και μια κάποια δύναμη.

Όπως και να έχει, η ιστορία θα δείξει. Πρέπει να παραδεχτώ όμως για τον Bono και την παρέα του πως παρά τα 50 και βάλε χρονάκια τους, παραμένουν τρομερά ενεργητικοί και ακμαίοι. Σκεφτόμουν πως ο Bono είναι σχεδόν συνομήλικος με διάφορους «κατεδαφισμένους» τύπους που συναναστρέφομαι επαγγελματικά και ως εκ τούτου δεν έχω παρά να του βγάλω το καπέλο. Τρομερά ενεργητικός και άψογος performer με παλμό και ένταση, ενώ τη στιγμή που ερμήνευσε το Miss Sarajevo και ειδικότερα το σημείο όπου κανονικά ακούγεται ο Luciano Pavarotti, οφείλω να ομολογήσω πως η προσπάθεια και η ερμηνεία του με άφησε άφωνο. Υπάρχουν στιγμές που το ταλέντο και η επιβλητικότητα της φυσιογνωμίας προκαλούν δέος.

Φυσικά βέβαια δεν θα μπορούσαν να πάνε όλα καλά με τη συναυλία, αλλά η εθύνη γι’ αυτό καμιά σχέση δεν έχει με τους U2. Το Μπάχαλο και η απίστευτη ταλαιπωρία που ακολούθησε μετά τη συναυλία, μάλλον στους υπεύθυνους για τις συγκοινωνίες θα πρέπει να αναζητηθούν. Τα τρένα ήταν πολύ λίγα για να εξυπηρετήσουν τον κόσμο, με αποτέλεσμα ο κόσμος να κρέμεται σαν τα τσαμπιά στις αποβάθρες. Με συχνότητα δρομολογίων κάθε 7 λεπτά, μπορεί κανείς να φανταστεί τι ακολούθησε την αποχώρηση 80.000 ανθρώπων. Τα τρένα δε, σταματούσαν και από 6-7 λεπτά σε κάθε στάση, με τον κόσμο παστωμένο μέσα σα σαρδέλες και προσπαθούσα να καταλάβω πως αυτή η χώρα είχε καταφέρει να διοργανώσει Ολυμπιακούς Αγώνες λίγα χρόνια πριν. Πολύ μυαλό θέλει για να καταλάβει κανείς πως χρειάζονται πολλά τρένα για να εξυπηρετήσουν τόσο κόσμο. Προσωπικά ήμουν μέσα στο τρένο στις 00:45 (αφού περιμέναμε 15-20 λεπτά στην αποβάθρα μέχρι να χωρέσουμε στο 3ο τρένο) και κατέβαινα στον σταθμό της Αττικής στις 01:30. Δηλαδή 45 λεπτά για 6-7 στάσεις… Και όλα αυτά με το τρένο ασφυκτικά γεμάτο, τόσο που αν σήκωνες λίγο το πόδι σου, δεν ήταν βέβαιο πως θα έβρισκες να το ξαναπατήσεις μετά. Τι να πεις… The Greek Way, ίσα ίσα για να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα…

VA – The Mighty Mellow Vol.1, Vol.2, Vol.3

Οι 3 συλλογές The Mighty Mellow κυκλοφόρησαν το 1997, 1999 και 2000 αντίστοιχα. Οι συλλογές κινούνται σε jazz και funk ύφος, ανθολογώντας κυρίως τη δεκαετία του 1970 και αποτελεί πραγματικά μια καταπληκτική δουλειά. Οι δημιουργοί της πρέπει να έριξαν τρομακτικό ψάξιμο για να καταφέρουν να συγκεντρώσουν τόσα πολλά και άγνωστα (εν πολλοίς) κομμάτια και στη συνέχεια να τα δομήσουν με πολύ όμορφο τρόπο, δημιουργώντας έναν ήχο ομοιογενή που όμως δεν γίνεται ποτέ βαρετός. Το υλικό αποτελείται κυρίως από συνθέσεις «άναρχης» funk και περίτεχνες jazz μελωδίες που κινούνται όμως και αυτές στο μεταίχμιο με τη funk, ενώ σε κάποια πιο  «αφηρημένα» και αυτοσχεδιαστικά κομμάτια ίσως να συναντάμε και την αφετηρία της lounge αισθητικής. Δεκάδες γνωστά και άγνωστα ονόματα συνθέτουν ένα τόσο καλοδουλεμένο μωσαϊκό σπάνιας μουσικής, γεγονός που καθιστά αυτές τις συλλογές ως σημεία αναφοράς που σίγουρα αξίζουν την προσοχή σας. Συνέχεια