Clutchy Hopkins – The Life Of Clutchy Hopkins (2006), Walking Backwards (2008), Music Is My Medicine (2009), The Story Teller (2010)

Αποκάλυψη! Από τα καλύτερα που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό, σίγουρα από τα καλύτερα στο χώρο της downtempo και funk σκηνής τουλάχιστον. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσω την περίπτωση του μυστικοπαθούς Clutchy Hopkins, τον οποίο όσο κι αν έψαξα, στάθηκε αδύνατον να καταλάβω ποιος είναι, καθώς πρόκειται για ψευδώνυμο  κάποιου DJ όπως όλα δείχνουν. Βλέπετε, πίσω από το όνομα αυτό κρύβεται μια περίεργη ιστορία, καθώς εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε ένα βίντεο του Youtube τον Σεπτέμβριο του 2006, σε ένα βίντεο-ντοκυμαντέρ σχετικά με τη ζωή του άγνωστου μέχρι τότε Clutchy Hopkins. Ονόματα όπως των DJ Shadow, Madlib, Cut Chemist έχουν συνδεθεί με την παράξενη αυτή περίπτωση, χωρίς ωστόσο να επιβεβαιώνεται τίποτα. Έτσι η φωτογραφία (το κατά πόσο είναι αληθινή δεν επιβεβαιώνεται επίσης) του μυστήριου γενειοφόρου που απαντάται σε κάθε αναζήτηση, παραμένει το μόνο στοιχείο γύρω από την παρουσία αυτή.

Συνέχεια

Advertisements

Gin Wigmore – Extended Play (2008), Holy Smoke (2009)

Η Gin (Virginia) Wigmore είναι μια τραγουδίστρια που προέρχεται από τη Νέα Ζηλανδία και μετρά 24 χρόνια ζωής. Όταν μου έστειλε το πιο πάνω κομμάτι ο φίλος hartzazz, έπεσα από τα σύννεφα. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ πρώτη φορά την άκουγα και η φοβερή και τρομερή φωνή της με άφησε άφωνο. Ένα μείγμα Duffy με Amy Winehouse η χροιά της και ο τρόπος της ερμηνείας της, οπότε και δεν δυσκολεύεται καθόλου να σου κεντρίσει το ενδιαφέρον. Η Wigmore ξεπήδησε ουσιαστικά από το πουθενά, όταν κέρδισε το διαγωνισμό International Songwriting Contest που λαμβάνει χώρα στη Νέα Υόρκη το 2004, επικρατώντας έναντι περισσότερων από 11.000 διαγωνιζομένων από 77 χώρες. Έγινε έτσι η νεότερη νικήτρια στην ιστορία του διαγωνισμού και η μόνη νικήτρια που δεν είχε συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική. Επικράτησε με το κομμάτι “Hallelujah”, το οποίο και έγραψε για να εκφράσει τα συναισθήματά της για το θάνατο του πατέρα της όταν εκείνη ήταν 16 ετών. Συνέχεια

Pink Martini – Sympatique (1997), Hand On Little Tomato (2004), Hey Eugene (2007), Splendor In The Grass (2009)

Οι Pink Martini δεν είναι άγνωστη ποσότητα στη χώρα μας. Είναι από τα πλέον αγαπητά συγκροτήματα της τελευταίας δεκαετίας και κάθε τους εμφάνιση συνοδεύεται από σταθερά καλές κριτικές και πολυκοσμία στα live τους. Αποτελούν δημιούργημα του πιανίστα Thomas Lauderdale και της τραγουδίστριας China Forbes και προέρχονται από το Όρεγκον των ΗΠΑ, παραδόξως. Και λέω παραδόξως, γιατί όταν τους άκουσα για πρώτη φορά το 1997 θα στοιχημάτιζα πως προέρχονται από τον ευρωπαϊκό χώρο και δη από τη γαλλική σκηνή. Οι Pink Martini γοήτευσαν λοιπόν το κοινό με τη μουσική τους, που κινείται επιδέξια σε ένα ευρύ φάσμα επιρροών, από lounge και jazz σε κλασσική ή latin, και κέρδισαν με το καλημέρα την αγάπη του ελληνικού κοινού με τη διασκευή τους στα «Παιδία του Πειραιά», σε άπταιστα ελληνικά! Πολλά τακούνια έσπασαν με το Brazil, ενώ το Sympatique έγινε ο ύμνος κάθε σύγχρονου τεμπέλη με χιούμορ. Ένας δίσκος βασισμένος σε διασκευές που όμως δεν ήταν σε καμιά περίπτωση πρόχειρες, αλλά τουναντίον δείγματα πολύ σοβαρής δουλειάς που ο κόσμος επιδοκίμασε. Συνέχεια

Bowery Electric – Beat (1996), Lushlife (2000)

Οι Bowery Electric ξεκίνησαν ως ένα ντουέτο με βάση το Μανχάταν των ΗΠΑ. Αποτελείται από τον Lawrence Chandler (κιθάρα και φωνητικά) και την Martha Schwendener (μπάσο και φωνητικά).  Σχηματίστηκαν στα τέλη του 1993, ενώ το 1994 προστέθηκε στο σχήμα ο ντράμερ Michael Johngren και το 1995 κυκλοφόρησε ο πρώτος και ομώνυμος δίσκος τους. η δισκογραφία τους εξελίσσεται με το δίσκο Beat (1996), Vertigo (1997) και Lushlife (2000). Έκτοτε, το σχήμα δεν έχει ξανακυκλοφορήσει κάτι, μολονότι δεν έχουν διαλυθεί επισήμως και όλοι συνεχίζουν στο χώρο της μουσικής. Συνέχεια

Club Bangahs – Headless (2007)

Οι Club Bangahs είναι ένα ντουέτο παραγωγών με έδρα τους τη Γερμανία. Ο Marc Steinmeier είναι ο μουσικοσυνθέτης, έχοντας να επιδείξει συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως οι Eminem, LL Cool J, Jungle Brothers και διάφοροι άλλοι, ενώ στο παρελθόν και ειδικά στη δεκαετία του ’90 το κύριο πεδίο δράσης του αφορούσε το χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής. Ο έτερος του διδύμου Michael “!BAZZ” Jackson είναι επίσης συνθέτης και στιχουργός, ενώ η εκφραστική φωνή του τού επιτρέπει να χειρίζεται με άνεση και το κομμάτι της ερμηνείας στα τραγούδια. Σύμφωνα με όσα αναγράφονται στο site της δισκογραφικής Mole Listening Pearls, για λογαριασμό της οποίας ηχογράφησαν το δίσκο, οι δυο τους πήραν την απόφαση να συνεργαστούν περί το 2005 για να προκύψει ο δίσκος Headless το 2007. Συνέχεια

Περπατώντας… (η ευλογία ενός «καλόγερου»)

Απόψε βρέθηκα να περπατώ στο κέντρο της Αθήνας, γεγονός που πρέπει να ομολογήσω πως είχα πολύ καιρό να κάνω, σίγουρα πολύ καιρό μετά τις 10 το βράδυ. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά το αμερικάνικο ωράριο 09:00 – 17:00 του μέσου υπαλλήλου ιδιωτικής επιχείρησης με έχει τσακίσει. Ποτέ δεν είναι 09:00 και ποτέ δεν είναι 17:00, είναι μια απάτη, τουλάχιστον σε αυτήν την πόλη. Να σηκωθείς 07:00, να ξεκινήσεις 08:00, να είσαι στο γραφείο κατά τις 09:00. Και από εκεί, να φύγεις στις 18:00 με 19:00 ώστε να προλάβεις να είσαι σπίτι ή όπου αλλού κατά τις 20:00. Δεν είναι πολλές οι ώρες που απομένουν, όπως και να το δει κανείς… Και την επόμενη το ίδιο πάλι, ξανά και ξανά μέχρι τη σωτήρια Παρασκευή οπότε και όλοι μας ξεχυνόμαστε στους δρόμους, βγάζοντας το άχτι μας ψυχαναγκαστικά και όλοι μαζί. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα, παραφέρθηκα, αλλά με απασχολεί πολύ.

Τέλος πάντων, στην προσπάθειά μου να αντιμετωπίσω μέρος αυτών των προβλημάτων, έχω επιλέξει να μετακινούμαι με μοτοσυκλέτα αφού παρά τους όποιους (σοβαρούς) κινδύνους, καταφέρνει να σου γλιτώνει πολύ χρόνο μέσα στην ημέρα. Με την ευκολία όμως της μοτοσυκλέτας ξεχνάς και το περπάτημα, οπότε έπιασα τον εαυτό μου να έχει να βρεθεί στην πλατεία Μεταξουργείου πεζός και όχι βιαστικός πραγματικά αρκετά χρόνια. Βλέπετε, εμφάνισα μια δερματική πάθηση που ονομάζεται επιστημονικώς «καλόγερος», σε διόλου χρηστικό σημείο (σίγουρα απαγορευτικό οδήγησης μοτοσυκλέτας) και καθώς χρειάστηκε να βρίσκομαι σε επαγγελματική υποχρέωση στην εν λόγω περιοχή, κατέφυγα στις υπηρεσίες του μετρό προκειμένου να βρίσκομαι εκεί το μεσημέρι. Τελειώνοντας όμως κατά τις 21:30 και καθώς δεν υπήρχε ιδιαίτερη χρονική βία (το βράδυ είχε ήδη καταστραφεί), αποφασίσαμε από κοινού με τον συνάδελφό μου να κατευθυνθούμε με τα πόδια προς το Σύνταγμα.

Η αλήθεια λοιπόν είναι πως η περιοχή του Μεταξουργείου και η Αγίου Κωνσταντίνου, δρόμος ιδιαίτερα ταλαιπωρημένος όπως και οι παρακείμενοι, έχουν ηρεμήσει και εξανθρωπιστεί πολύ. Σαφώς ακόμα κυκλοφορούν φάτσες που μπορεί να αναστατώσουν έναν καθώς πρέπει οικογενειάρχη, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν. Ασφαλώς φαντάζομαι πως βοηθά πολύ και η παρουσία σε κάθε γωνία τετραγώνου τετραμελούς αστυνομικής δύναμης, αλλά χρειάστηκε να συμβούν εδώ σκηνές και μεθοδεύσεις εξαθλίωσης μέχρι να συμβεί το αυτονόητο και να επανεμφανιστεί το κράτος. Φυσικά δεν διατηρώ αυταπάτες πως το πρόβλημα λύθηκε, απλά δεν έχω αντιληφθεί πολύ καλά το που μετατοπίστηκε, φαντάζομαι στον Άγιο Παντελεήμονα… Θα είχε ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς πως έχει διακυμανθεί η αξία της γης στην περιοχή του Μεταξουργείου την τελευταία δεκαετία.

Φτάνοντας στην Ομόνοια τα πράγματα αγριεύουν και πάλι. Η πλατεία σύμβολο των ταινιών της Φίνος Φιλμ, έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στην παρακμή. Μόλις λίγα μέτρα από το δημαρχιακό μέγαρο του τόσο ευαίσθητου αισθητικά δημάρχου Νικήτα Κακλαμάνη, βρίσκεται η ασχημότερη και πιο αποκαρδιωτική κεντρική πλατεία που φαντάζομαι πως μπορεί να υπάρξει. Σε αυτό το γιγαντιαίο «παγκάκι» που έχει στηθεί στο κέντρο της πλατείας βρίσκονται παρατημένες ανθρώπινες ψυχές και σώματα, χαμένες στα τελευταία στάδια της εξαθλίωσης, χωρίς καμιά φροντίδα, χωρίς καμιά ελπίδα και σε κοινή θέα, κατά δεκάδες, φαντάσματα της πρέζας και της στέρησης. Παλιότερα ήταν στον ηλεκτρικό, υπογείως, τώρα εκεί κατάφεραν και το συμμάζεψαν το μέρος και απλά τους μετακίνησαν επάνω. Έτσι λύνουμε εμείς τα προβλήματα, απλά τους αλλάζουμε θέση καθώς κανείς δεν αξιώνει και δεν θέλει τη λύση τους. Σοκαρίστηκα ειλικρινά όταν βλέποντας έναν άντρα ξαπλωμένο πάνω στις σχάρες αερισμού του μετρό, χαμένο από τον κόσμο αυτό και ακίνητο, σαν άγαλμα, σε μια πολύ άβολη στάση (ειλικρινά αναρωτιόμουν αν ζει), μου απάντησε ο συνοδοιπόρος μου πως κάθε πρωί που περνάει από εδώ, έτσι βλέπει πολύ κόσμο 08:00 το πρωί: ανάσκελα στη σχάρα του μετρό, γιατί «βγάζει ζέστη από τον υπόγειο και δεν κρυώνουν» όπως μου εξήγησε ο συνάδελφος.

Σοκαρίστηκα όμως ακόμα περισσότερο όταν δίπλα από αυτόν τον ημιλιπόθυμο άντρα περνούσαν χαρούμενες και αδιάφορες οι αργοπορημένες πελάτισσες του Zara, τρώγοντας δύο παχυλές τυρόπιτες από του «Βενέτη»: τόσο πολύ έχει συνηθίσει τελικά το μάτι μας, η ηθική και η αισθητική μας την εξαθλίωση, τόσο  που ούτε αυτή η θλιβερή υπενθύμιση δεν είναι δυνατόν να μας πτοήσει; Ίσως να μην μας αξίζει κάτι καλύτερο τελικά, ίσως αυτή η εικόνα, αυτή η κατάσταση να είναι απλά ένα ελάχιστο τίμημα για τη δική μας αδιαφορία. Λίγο παρακάτω όμως, διαπιστώνεις και αδιαφορία των διωκτικών αρχών. Διότι σε όση ώρα μας πήρε να διαβούμε την πλατεία, έπεσε το μάτι μου σε τουλάχιστον πέντε συναλλαγές με αντικείμενο κατά πάσα πιθανότητα ναρκωτικά. Όπου εάν το βλέπω και το καταλαβαίνω εγώ, απορώ τότε τι κάνουν όλοι εκείνοι που μόλις πριν λίγο συνάντησα και φορούσαν μπλε στολές. Αδιαφορία και από εκεί; Γιατί;

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς το Σύνταγμα ανεβαίνοντας τη Σταδίου. Τίποτα συνταρακτικό, απλά μαγαζιά που κλείνουν και τα συναφή. Α, και η Marfin, το κτίριο της οποίας έχει περικυκλωθεί από λαμαρίνες και που θα πάει, θα το αποκαταστήσουν κι αυτό, σβήνοντας ακόμα ένα κομμάτι της εξασθενημένης μας μνήμης. Υποθέτω πως το περιστατικό έχει ήδη ξεχαστεί από τη συλλογική μνήμη και θα ανασυρθεί και πάλι είτε στα επόμενα επεισόδια, είτε στα δελτία των ειδήσεων όταν είναι να γίνει το μνημόσυνο. Φτάνοντας όμως στο Σύνταγμα, η εικόνα αλλάζει. Εδώ η χλιδή περισσεύει, γεγονός που με αυθάδεια προβάλλουν τα 3 μεγάλα ξενοδοχεία της περιοχής. Και η αδιαφορία περισσεύει επίσης όμως και πάλι από τα όργανα της τάξης μια που μόνο τάξη δεν υπάρχει στις εισόδους των πολυτελέστατων ξενοδοχείων. Βλέπετε, το πεζοδρόμιο, ειδικά στο Grecotel – Athens Plaza, είναι καταλυμένο από αυτοκίνητα του ξενοδοχείου, παράνομα φυσικά παρκαρισμένα εκεί. Όταν έχεις φάει κλήση στην Κυψέλη για παρκάρισμα «μηδέν από γωνία» χωρίς να ενοχλείς κανέναν, το βλέπεις αυτό και όσο να ‘ναι ταράζεσαι. Ειδικά απόψε που, παρουσία της αστυνομίας τα αυτοκίνητα σε αυτό το σύμπλεγμα ξενοδοχείων ήταν τριπλοπαρκαρισμένα, με το δρόμο να έχει κλείσει σε μια λωρίδα και να γίνεται το σύστριγγλο από κόρνες, βρισιές και νεύρα. Και όλα αυτά με φάτσα τη Βουλή των Ελλήνων. Σχεδόν σουρεαλιστικό να βλέπει κανείς τις χλιδάτες λιμουζίνες να παρανομούν και οι αρχές να κοιτούν αμέριμνες, μπροστά στο σπίτι των αντιπροσώπων του έθνους. Αν δεν μπορούν να λύσουν παράνομες συμπεριφορές που λαμβάνουν χώρα στην αυλή τους, τι να περιμένει κανείς για σοβαρότερα θέματα;

Αλλά αρκετά, το μέτρο είναι δίπλα και άρχισε να γίνεται κουραστική η βόλτα. Αλλά και διδακτική: μάθημα πολιτικής οικονομίας μέσα στον ίδιο δρόμο, αρχή και τέλος Σταδίου. Αντίστοιχο μάθημα κάνει κανείς και στη Σκουφά, που ο ίδιος δρόμος λέγεται αλλιώς στο κομμάτι που διαχωρίζει τους πληβείους από τους καθώς πρέπει αστούς. Είδες όμως πόσο χρήσιμη μπορεί να αποβεί μια αναποδιά όπως ο «καλόγερος»; Η αποψινή βόλτα είχε σίγουρα τις ευλογίες του…

γελειογραφεία: http://www.tanea.gr

Sahib Shihab – And The Danish Radio Jazz Group (1965), Seeds (1970), Companionship (2008)

Ο Sahib Shihab (Edmond Gregory) ήταν ένας Αμερικανός μουσικός της jazz, παίζοντας κυρίως σαξόφωνο και φλάουτο. Γεννημένος το 1925 στην Georgia των ΗΠΑ, ήταν ένας από τους πρώτους μουσικούς της jazz που ασπάστηκε το Ισλάμ και άλλαξε το όνομά του το 1947.  Στην αρχή της καριέρας του στις ΗΠΑ ο Sahib έχει να επιδείξει σημαντικές συνεργασίες και συμμετοχές σε δουλειές πολλών θρύλων της σκηνής όπως οι Thelonius Monk, Art Blakey, Fletcher Henderson και Dizzy Gillespie. Το 1959 συμμετείχε σε μια περιοδεία στην Ευρώπη με τον Quincy Jones, γεγονός που άλλαξε τη ζωή του, αφού πλέον εγκαταστάθηκε στην Κοπεγχάγη όπου και παντρεύτηκε, μεγαλώνοντας την οικογένειά του στη Δανία. Στην Ευρώπη συμμετείχε σε διάφορα μεγάλα σχήματα, το κυριότερο εκ των οποίων ήταν οι The Kenny Clarke-Francy Boland Big Band στο οποίο και αποτέλεσε βασική φυσιογνωμία στα δώδεκα χρόνια της παρουσίας του. Το 1986 ο Sahib επέστρεψε στις ΗΠΑ όπου και απεβίωσε στο Tennessee to 1989. Συνέχεια