Mojo Juju & The Snake Oil Merchants – Sellin’ You Salvation (2009)

Οι Mojo Juju & The Snake Oil Merchants είναι ένα σχήμα που προέρχεται από την Αυστραλία. Οφείλω να ομολογήσω πως δεν έχω βρει πολλές πληροφορίες που να αφορούν την μπάντα, καθώς δεν πρέπει να έχουν πολύ καιρό στη μουσική σκηνή. Ωστόσο, από την πρώτη τους δουλειά κιόλας γίνεται φανερό πως εδώ υπάρχει αρκετό ενδιαφέρον. Μέσα σε μια ατμόσφαιρα καμπαρέ, οι μουσικές που ξεδιπλώνονται είναι κατά βάση στους ρυθμούς της jazz και folk, με μια χαριτωμένη αναρχία να διαπνέει το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου. Η «αναιδής» ερμηνεία της Mojo Juju, η δυνατή και διαυγής φωνή της, φωτίζουν το δίσκο και δημιουργούν ιδανικό περιβάλλον για την ορχήστρα που μπορεί να εναλλάσσει με πολλή μεγάλη ευκολία μεταξύ μελωδιών που υπνωτίζουν ή ηχούν πολύ παραδοσιακές, σε ρυθμούς δυνατούς, θυμίζοντας μέχρι και Nick Cave στην υιοθέτηση του ύφους της ερμηνείας, στις χαρακτηριστικές «θεατρικές» στιγμές του. Συνέχεια

Advertisements

Πορεία 15/12/2010 (Ο ξυλοδαρμός Χατζηδάκη)

Ο δημοσιογραφικός κλάδος για ακόμα μια φορά δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Αναμενόμενο εν πολλοίς με τον κ. Σόμπολο στην προεδρία του, αλλά και πάλι θλιβερό. Έχω πει και στο παρελθόν πως πιστεύω ότι η δύναμη κάποιων επαγγελμάτων βρίσκεται ακριβώς στην άσκηση τους. όπως σήμερα, που μπορεί να υπήρχε γενική απεργία αλλά οι συγκοινωνίες λειτούργησαν, ξεπερνώντας ύποπτες συνήθειες του παρελθόντος και βοηθώντας τον κόσμο να συμμετάσχει στην πορεία της απεργίας. Έτσι και οι δημοσιογράφοι θα είχαν πολλά περισσότερα να προσφέρουν εάν σήμερα παρουσίαζαν τα γεγονότα διεξοδικά και προκαλώντας ίσως και μια συζήτηση γύρω από τα θέματα της απεργίας και λοιπά. Αυτά όμως γίνονται στην «Άγρια Δύση», όχι στην πολιτισμικά και πολιτικά υπανάπτυκτη Ελλάδα. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ξένοι οργανισμοί media που διοχετεύουν ειδήσεις, όπως το Associated Press στο οποίο και ανήκει το πιο πάνω βίντεο.

Έτσι, ξαφνιάστηκα όταν λίγο πριν κλείσω τον υπολογιστή για να πέσω για ύπνο, κάνοντας μια τελευταία περιπλάνηση στον Ιστό, ανακάλυψα ότι σήμερα, πέραν των όποιων επεισοδίων (τη διάσταση των οποίων δεν έχω αντιληφθεί ακριβώς καθώς οι επαγγελματίες της ενημέρωσης επέλεξαν μια τέτοια μέρα για να απεργήσουν) σημειώθηκαν στην πορεία, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού ο Κωστής Χατζηδάκης, καθώς προσπάθησε να διασχίσει την Πανεπιστημίου ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η πορεία. Η εικόνα μπορεί να σοκάρει τον πολιτικό κόσμο, αλλά αντικατοπτρίζει όμως με τον σαφέστερο δυνατό τρόπο την οργή που συσσωρεύεται στην κοινωνία εναντίον τους, τόσο για τη διαφθορά τους, όσο και για την αναποτελεσματικότητά τους να παράξουν πολιτική. Και αξίζει να αναλογιστεί κανείς ότι ο Χατζηδάκης δεν είναι δα και κανείς που έχει προκαλέσει μεγάλες αντιπάθειες στην κοινή γνώμη, μπορεί να φανταστεί τι έπεται. Πριν λίγο καιρό παρόμοιο περιστατικό είχε σημειωθεί και με τον Απόστολο Κακλαμάνη, πολιτικό που επίσης δεν έχει προκαλέσει (όχι όσο θυμάμαι τουλάχιστον).

Μπορεί λοιπόν να φανταστεί κανείς πόση είναι η οργή που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στο κοινωνικό σύνολο και ποιο το μέλλον της πολιτικής και του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα. Όσο μάλιστα η κυβέρνηση δεν παίρνει εκείνα τα μέτρα που θα αυξήσουν τα έσοδά της (μέσω της πάταξης της φοροδιαφυγής και της μείωσης της διαφθοράς στο δημόσιο τομέα), αλλά επιλέγει την οδό των πρόσθετων και αψυχολόγητων περικοπών προκειμένου να κλείσει τις τρύπες, τόσο η οργή αυτή θα αυξάνεται. Είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω σκοπιμότητας, τα δημόσια έσοδα μένουν πίσω και η τρύπα στους υπολογισμούς έχει ως συνέπεια πρόσθετες περικοπές και περεταίρω οργανική συρρίκνωση του δημοσίου τομέα και του κοινωνικού κράτους (που δεν είναι καθόλου βέβαιο πως αυτό είναι το πρόβλημα και όχι η γενικευμένη διαφθορά). Η τελευταία δε επίθεση στον τομέα των εργασιακών σχέσεων ίσως να είναι και αυτό που θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Το μόνο βέβαιο είναι πως ο φετινός χειμώνας θα είναι πολιτικά θερμότατος, σε αγαστή συνεργασία με τον περίεργο, άρρωστο καιρό. Χαριτωμένη σύμπτωση, αν μη τι άλλο…

φωτογραφίες: http://www.telegraph.co.uk/news/picturegalleries/worldnews/8203673/Greece-general-strike-protesters-throw-petrol-bombs-at-police-in-Athens.html

 

Πολλές περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες σχετικά με τα αρκετά (τελικά) επεισόδια που σημειώθηκαν έχουν δημοσιευθεί και στις παρακάτω σελίδες. Εκεί βρίσκονται και φωτογραφίες που καθώς ισχυρίζονται οι δημοσιεύοντες είναι από αστυνομικούς της ασφάλειας που με μάσκες και κουκούλες κι αυτοί έκαναν το «καθήκον» τους. Ενδιαφέρον έχει να δούμε και καμιά επίσημη ανακοίνωση…

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1238191

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1237891

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1237967

 

Gorillaz – Gorillaz (2001), Demon Days (2005), Plastic Beach (2010)

Οι Gorillaz είναι μια πράγματι ιδιόμορφη περίπτωση στα μουσικά δρώμενα. Δημιουργήθηκαν το 1998 από τον τραγουδιστή των Blur, Damon Alban και τον επίσης βρετανό σκιτσογράφο Jamie Hewlett, σχεδιαστή της σειράς κόμικς Tank Girl. Η συνύπαρξη αυτή μπορεί εν πρώτοις να φαίνεται παράδοξη, ωστόσο έχει λογική εξήγηση: ο μεν πρώτος είναι εκείνος που βρίσκεται πίσω από τις μουσικές εμπνεύσεις και ύφος του σχήματος, ο δε δεύτερος είναι εκείνος που ανέλαβε να δώσει στην μπάντα και τα μέλη της «σάρκα και οστά», καθώς οι χαρακτήρες της είναι κόμικς, στα πρότυπα του Tank Girl. Γύρω από αυτό το ιδιότυπο σχήμα συναντάμε πολλούς μουσικούς που κατά καιρούς συνεργάζονται, με τον Albarn να είναι το μόνο σταθερό μέλος του σχήματος από συστάσεώς του. Συνέχεια

Mario Biondi – If (2009), Yes You (live) (2010)

Στον Mario Biondi έχω αναφερθεί και παλαιότερα, λέγοντας τότε πως δεν έχει κάνει αρκετές δουλείες και ελπίζοντας σύντομα να ακολουθήσουν και άλλες. Έκτοτε, ο Biondi εμφανίστηκε ζωντανά στο αθηναϊκό κοινό (εδώ είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξή του πριν από εκείνη τη συναυλία) το 2009 στο πλαίσιο του Retrofuture Festival, όπου και γοήτευσε το κοινό, και κυκλοφόρησε δύο δίσκους, αυτούς για τους οποίους γίνεται λόγος εδώ.

Συνέχεια