Black Joe Lewis & The Honeybears – Tell ‘Em What Your Name Is! (2009), Scandalous (2011)

Ο Black Joe Lewis και η ορχήστρα του The Honeybears είναι ένα σχήμα από το Τέξας των ΗΠΑ, οι οποίοι δημιουργήθηκαν το 2007. Έχοντας ήδη γίνει γνωστοί σαν σχήμα μέσα από τη συμμετοχή τους σε διάφορα φεστιβάλ ήδη από το 2007, κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο το 2009 και άφησαν τον κόσμο έκπληκτο! Η funk και η soul στο απόγειό τους, με την ορχήστρα των Honeybears με τις 8 τρομπέτες, τις «βρώμικες» κιθάρες και το γρήγορο μπάσο να παρέχουν το ιδανικό υπόστρωμα για την επιθετική, βραχνή στα πρότυπα του James Brown φωνή του Lewis προκειμένου να εντυπωσιάσει με την ερμηνεία και την αρτιότητά του. Ο πρώτος δίσκος δίνει την εντύπωση πως θα μπορούσε άνετα να προέρχεται κατευθείαν από τα 60’s, αφού τα μικρά και δυναμικά του κομμάτια είναι τόσο «πρωτόγονα» δυναμικά που εύκολα σε πείθουν για την αγνότητα των ξεσηκωτικών τους προθέσεων. Πραγματικό διαμάντι και σπάνιο δείγμα αφομοίωσης και ανάδειξης του παρελθόντος.

Συνέχεια

Advertisements

Elvis Perkins – Elvis Perkins in Dearland (2009)

Ο Elvis Perkins είναι ένας 35χρονος Αμερικανός μουσικός της folk-rock μουσικής σκηνής του οποίου ο δίσκος έφτασε στ’ αυτιά μου έπειτα από προτροπή του αδερφού μου. Ευχάριστη έκπληξη ο κύριος Perkins, υιός του γνωστού ηθοποιού Anthony Perkins, καθώς το ταλέντο του αποτελεί κυριότερο λόγο αναφοράς σε αυτόν σε σχέση με το όνομά του. Ο Perkins γράφει μια μουσική που σαν βάση της έχει την αμερικανική folk, πλην όμως με ένα ιδιαίτερο, άλλοτε καθαρά μελαγχολικό και άλλοτε πανηγυρικό, σχεδόν καθαρτήριο της μελαγχολίας ύφος. Έχοντας εξαιρετικά προσεγμένες και πλούσιες ενορχηστρώσεις ο Perkins εκμεταλλεύεται στο μέγιστο δυνατό σημείο τις ερμηνευτικές του ικανότητες, οι οποίες έχουν οδηγήσει πολλούς σε συγκρίσεις με τον Leonard Cohen και τον Bob Dylan, ιερά τέρατα του χώρου. Ο ίδιος πάντως φαίνεται να κρατάει ευφυείς ισορροπίες ώστε ανεξάρτητα από τις σαφείς επιρροές του, να διατηρεί την ερμηνευτική αυτονομία του. Χωρίς να έχω ακούσει τον προηγούμενο, πρώτο δίσκο του, νομίζω πως ο Perkins δείχνει με το δίσκο αυτό εξαιρετική ωριμότητα και ενδιαφέρουσα αισθητική, δημιουργώντας υψηλές προσδοκίες για τη συνέχεια της δουλειάς του. Συνέχεια

Edward Sharpe and the Magnetic Zeros – Up From Below (2009)

Το σχήμα αυτό δημιουργήθηκε το 2007 από τον Alexander Ebert, μέχρι τότε κεντρικό πρόσωπο στους Ima Arobot. Είναι η αμέσως προηγούμενη δουλειά του σε σχέση με τον προσωπικό του δίσκο που αναφέρω στο προηγούμενο post. Η ιστορία και οι συνθήκες δημιουργίας του σχήματος είναι αρκετά παράδοξες, όπως και συνολικά τελικά η περσόνα του Ebert (πολύ καλή και αναλυτική παρουσίαση μπορείτε να βρείτε εδώ). Αυτό που για μένα έχει σημασία είναι η αίσθηση που σου αποπνέει ο δίσκος. Έχοντας δει πρόσφατα την ταινία Taking Woodstock (αξίζει να τη δείτε) η οποία αναβιώνει με σχετική επιτυχία (έτσι έχω διαβάσει τουλάχιστον, καθώς δεν ήμουν εκεί!) την ατμόσφαιρα, την κουλτούρα και την ιδεολογία του παρεξηγημένου εξαιτίας των ναρκωτικών κινήματος των hippies, ο δίσκος αυτός μου ακούστηκε σαν να μπορούσε να έχει βγει κατευθείαν από εκείνη την εποχή. Χωρίς σε καμία περίπτωση να φαντάζει ως ακόμα μια παρωχημένη αναβίωση του παρελθόντος, η συνολική αισθητική και το κλίμα συναδέλφωσης και συνολικής συμμετοχής σε μια συλλογική ευδαιμονία είναι η ραχοκοκαλιά της ουσίας του δίσκου, γύρω από την οποία ξεδιπλώνεται η πολυσχιδής προσωπικότητα του Ebert και η πληθωρικότητά της ερμηνευτικής του ικανότητας. Συνέχεια

Alexander Ebert – Alexander (2011)

Ο Alexander Ebert είναι ένας Αμερικανός τραγουδοποιός, γνωστός περισσότερο από τη συμμετοχή του στα σχήματα των Ima Robot και Edward Sharpe and the Magnetic Zeros και αυτός είναι ο πρώτος προσωπικός του δίσκος. Προσωπικά δεν έχω ακούσει κάποια δουλειά των πιο πάνω σχημάτων, πλην όμως σκοπεύω να το κάνω άμεσα, κρίνοντας από το αποτέλεσμα του δίσκου αυτού. Βλέπετε ο δίσκος αυτός περιέχει ένα κομμάτι, το Truth, το οποίο από τη στιγμή που το άκουσα (υπεύθυνος γι’ αυτό είναι ο αδερφός μου), δεν μπορεί να μου ξεκολλήσει από το μυαλό! Σου ξαλαφρώνει ειλικρινά το κεφάλι και την ψυχή… Μπορεί να μοιάζει τρομερά με το Paper Planes της M.I.A. (τουλάχιστον εμένα αυτό μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό), πλην όμως η δική του, πιο αργή εκτέλεση δείχνει να ταιριάζει πολύ καλύτερα σαν αποτέλεσμα. Η δε εισαγωγή του που είναι σαν να ξεπήδησε από σπαγγέτι γουέστερν είναι εξαιρετική!

Συνέχεια

Δύο προτζέκτορες, πολλή φαντασία και… ιδού!

Τι κάνουν οι τύποι… δείτε απλά πώς έχουν φροντίσει στο να δείχνει και η παραμικρή λεπτομέρεια.. Εξαιρετικο!

Thanks αδερφούλη!