Zara McFarlane – Until Tomorrow (2011)

Η Zara McFarlane είναι μια 28χρονη τραγουδίστρια της jazz που κατάγεται από τη Βρετανία. Η καριέρα της μέχρι τώρα περιελάμβανε σπουδές επί της μουσικής και βοηθητικές συμμετοχές σε φωνητικά σε διάφορα σχήματα. Οι ερμηνευτικές της ικανότητες όμως φάνηκαν να ξεχωρίζουν μετά την κυκλοφορία του EP Until Tomorrow το 2010, ενός προπομπού του ολοκληρωμένου δίσκου, στο οποίο και είχε αναλάβει και την παραγωγή. Η απόπειρα αυτή κέντρισε το ενδιαφέρον του ανήσυχου Gilles Peterson και με τη βοήθειά του, το πλήρες άλμπουμ της McFarlane κυκλοφόρησε έναν χρόνο αργότερα από τη δισκογραφική του εταιρεία, Brownswood Recordings. Συνέχεια

Advertisements

Ο Έλληνας – Le Grec

Απόσπασμα της γαλλικής σατιρικής εκπομπής Les Guignols de l’info, με χιούμορ που δεν… αστειεύεται! Μέχρι και οι «κουτόφραγκοι» έχουν πάρει χαμπάρι τι γίνεται, εκτός από τους καθ’ υμάς φωστήρες, διαχειριστές  πολιτικούς. Απλά απολαυστικό.

http://www.tanea.gr

Μακάρι να έχει αποτελέσματα το πλήθος της συμμετοχής, καθώς στα 32 μου χρόνια δεν έχω ξαναδεί τέτοια μεγέθη (75.000 χροντικά υπολογίζουν τους διαδηλωτές οι Αρχές, κάνοντας μας να δακρύσουμε, από τα γέλια ευτυχώς…). Μακάρι να έχει αποτελέσματα και η απόπειρα για τον αποκλεισμό της Βουλής. Είναι χρέος όλων μας έναντι του όποιου μέλλοντος θέλουμε να έχουμε ως γενιά, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς. Το συνεχώς διογκούμενο κίνημα διαμαρτυρίας μέχρι και στην φοβική Αμερική βρίσκει νομπελίστες συμμάχους όπως ο Paul Krugman, καταδεικνύοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο πως ήρθε αποφασιστικά η στιγμή που θα κληθούμε σαν παγκόσμια κοινωνία να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον του κοινωνικού πολιτισμού μας. Σαν επίκεντρο του πειραματικού σωλήνα υποβάθμισης των κοινωνικών κεκτημένων γενεών, εμείς πρέπει να θέσουμε μετ’ επιτάσεως το δίλλημα που εμφανίζεται μπροστά μας: θα επικρατήσει η πολιτική έναντι της ελεύθερης οικονομίας, ή η ολιγαρχία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου θα επιβάλει αμετάκλητα τους νέους κανόνες της σχετικά με την κοινωνικοποίηση μεν των σφαλμάτων της αλλά με την πλήρη ιδιώτευση σε ό,τι έχει να κάνει με τις απολαβές της; Θα υπαχθούν σε δημοκρατικό έλεγχο και ίση φορολογική αντιμετώπιση ή θα συνεχίσουν να επιβάλλουν οι ίδιοι τους όρους του παιχνιδιού;

http://antistachef.wordpress.com/

Ιστορικά τα ερωτήματα και ακόμα πιο σημαντικές οι απαντήσεις που πρέπει οι κοινωνίες να δώσουν, ενάντια σε κάθε κινδυνολογία και πλύση εγκεφάλου. Η παγκόσμια αναταραχή και κατακραυγή της μεγάλης μάζας (του 99% όπως λένε οι ενημερωμένοι Αμερικανοί), δεν μπορεί παρά κάτι να σημαίνει. Και δεν μπορεί επίσης παρά να μπορεί να το δει και ο πιο εθελότυφλος μικρόνους πολιτικός. Ας αναλογιστούν όλοι τις ευθύνες του και ας ανατρέξουν σε ανάλογες στιγμές του παρελθόντος προκειμένου να δουν τι γίνεται αν πάρει κανείς τη λάθος απόφαση και ενάντια στη φυσική ροή των πραγμάτων, προσπαθήσει να συμπιέσει πέρα από τα όριά τους τα μεγάλα κοινωνικά στρώματα.

http://antistachef.wordpress.com/

Πέραν λοιπόν για το αν θα πρέπει εμείς σαν Έλληνες να διορθώσουμε τα ιδιόμορφα και αποκλειστικά ελληνικά προβλήματα της απόλυτης σήψης και διαφθοράς, πλήρους κατάρρευσης του κρατικού μηχανισμού και εκφυλισμού του πολιτικού συστήματος, θα πρέπει ταυτόχρονα να δούμε τι ακριβώς φάρμακο καλούμαστε να καταπιούμε, πώς γίνεται κάθε φορά το δηλητήριο να είναι ισχυρότερο, κι ενώ κανείς δεν σου εγγυάται γιατρειά, ωστόσο σε διατάζουν να πάρεις όλο και παραπάνω. Εξάλλου, οι αρθρογραφούντες και λαλίστατοι υπουργοί, αντιπρόεδροι και λοιποί μαϊμουδίζοντες είναι εκείνοι που έχουν φανεί ανάξιοι των περιστάσεων για τη ριζική αλλαγή που απαιτείται, είναι εκείνοι που δεν καταπολεμούν τις ανεπάρκειες και τις διαφθορές, σκεπτόμενοι τις κομματικές πελατείες και τις τσέπες τους ακόμα και τώρα πολύ περισσότερο σε σχέση με το κρίσιμο εθνικό συμφέρουν, περί του οποίου τόσο κόπτονται.

http://antistachef.wordpress.com/

Υ.Γ.: Και μόνον ο καυγάς του «πολύ» κ. Βενιζέλου με το δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη αρκεί για να καταλάβει κανείς πέραν πάσης αμφιβολίας το ήθος τους, την έγνοια και την αντίληψή τους για τα τεκτενόμενα. Ντροπή.

The Heavy – Great Vengeance and Furious Fire (2007), The House That Dirt Built (2009)

Οι The Heavy είναι μια εγγλέζικη μπάντα που εμφανίστηκε στα μουσικά δρώμενα το 2007 με τον πρώτο της δίσκο. Το σχήμα προέκυψε με πρωτοβουλία του κιθαρίστα Dan Taylor και του τραγουδιστή Kelvin Shelby, οι οποίοι λόγω της κοινής τους εκτίμησης για την R & B μουσική και των ταινιών του Jim Jarmusch, συνδέθηκαν με φιλικούς δεσμούς ήδη από τη δεκαετία του ’90. Όταν στο σχήμα προστέθηκαν ο ντράμερ Chris Ellul και ο μπασίστας Spencer Page, τότε προέκυψαν οι The Heavy.  Ο πρώτος δίσκος τους άφησε πολλές υποσχέσεις, συνδυάζοντας vintage R&B αναφορές, «βρώμικες» κιθάρες, δυνατό ρυθμό με έντονες παραμορφώσεις και τον Shelby στα φωνητικά σε μεγάλα κέφια και με περίσσια πάθους. Ο δίσκος ξεκινάει πολύ δυναμικά, με το That Kind Of Man να έχει φτιαχτεί για να ακούγεται μόνο πολύ δυνατά, όπως και το Set Me Free, χαλαρώνει λίγο τους ρυθμούς προς τη μέση του δίσκου για να κλείσει με το μελαγχολικό Who Needs The Sunshine. Κι ενώ δεν μπορώ να βρω ένα κομμάτι που να μην μου αρέσει, μπορώ να φανταστώ μερικά που δεν ενθουσιάζουν, όχι τουλάχιστον όσο τα αρχικά του δίσκου. Αυτή η ανομοιογένεια είναι που μπορεί να προβληματίσει κάποιους και ο λόγος για τον οποίο ο δίσκος σαν σύνολο μοιάζει κατώτερος των επιμέρους κομματιών, αφήνοντας όμως πολλές υποσχέσεις για τη συνέχεια.

Συνέχεια

The High Five Quintet – Five For Fun (2008)

Η δυναμική μπάντα από την Ιταλία που συνοδεύει τον Mario Biondi, σε αυτόνομες, jazz περιπέτειες. Μπορεί να μην είμαι ειδικός επί της jazz, αλλά ο δίσκος ακούγεται ευχάριστα απνευστί, με το σχήμα να αναδεικνύει την δυναμική του μέσα από πλούσιες ενορχηστρώσεις, ικανότατα πνευστά και ρυθμό που πολλές φορές σε ξεσηκώνει, έστω κι αν δεν είναι ένα καθημερινό άκουσμα. Για όσους ακούν και αγαπούν τη jazz, συστήνεται ανεπιφύλακτα. Συνέχεια

Lenny Kravitz – Black & White America (2011)

Ο 47χρονος σήμερα Lenny Kravitz δεν νομίζω πως χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, καθώς πολλά από τα τραγούδια που έχει γράψει κατά καιρούς έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες με ευρεία ραδιοφωνική κάλυψη, χαρίζοντας του διευρυμένη αναγνώριση από το μουσικό κοινό. Μάλιστα, ο πολυσύνθετος Kravitz, έχει προσπαθήσει να εκφραστεί και να μαγέψει το κοινό του με πολλά διαφορετικά στυλ μέχρι σήμερα, εκτεινόμενα από τη soul, τη funk και τη reggae έως τη rock, μέχρι και hard rock σε κάποιες περιπτώσεις, άλλες φορές με μεγαλύτερη και άλλες με μικρότερη επιτυχία, καταφέρνοντας στη χειρότερη περίπτωση να μην μοιάζει παράταιρος με όποιο είδος κι αν καταπιάστηκε.

Συνέχεια

Ο Υπάλληλος

Τα ανθρώπινα απόβλητα πληθαίνουν καθημερινά. Οι «έφεδροι» της εργασίας και οι «ευνοημένοι» που έχουν διατηρήσει τη δουλειά τους σε ένα περιβάλλον εντεινόμενης ανασφάλειας και εργασιακών σχέσεων και απολαβών που όλο και περισσότερο θα θυμίζουν διηγήσεις μυθιστορημάτων άλλων αιώνων, θα αλληλοσπαραχθούν καθώς το κυρίαρχο μοντέλο της μισθωτής εργασίας σιγά σιγά εξαφανίζεται από το χάρτη, έναντι κάποιου νέου που ακόμα δεν έχει προβλεφθεί (ή εξηγηθεί) επαρκώς. Όλοι σκλάβοι όλων φαίνεται να ισχυρίζεται τελικώς το απαισιόδοξο (;) αυτό βίντεο και μένει στον καθένα να αξιολογήσει το μέλλον που βλέπει να διαμορφώνεται.

Charles Bradley – No Time For Dreaming (2011)

Και ξαφνικά, από το πουθενά, εμφανίζεται ο Charles Bradley. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάνει το ντεμπούτο του στα ώριμα αν μη τι άλλο, 63 του χρόνια με το δίσκο No Time For Dreaming. Λαμπρό παράδειγμα ανθρώπου που δεν έχει παρατήσει το όνειρό του, ανεξάρτητα από το πώς τα φέρνει η ζωή. Ο εξ ανάγκης επαγγελματίας μάγειρας από το Brooklyn των ΗΠΑ ήταν ανέκαθεν θαυμαστής του James Brown και καθώς φαίνεται θα ήθελε πολύ να του μοιάσει, αφού εξάλλου υιοθετεί μεγάλο μέρος από την εκφραστική ιδιαιτερότητα και το πάθος του ινδάλματός του. Το κάνει μάλιστα τόσο καλά και με τέτοια επιμονή στη διάρκεια των χρόνων, που τελικά προσέλκυσε την προσοχή στελεχών της δραστήριας και με εξαιρετικό κριτήριο στη soul μουσική Daptone Records. Αφού για κάποιο διάστημα συνεργάστηκε μέσα στην εταιρεία με άτομα που αργότερα εντάχθηκαν στο δυναμικό των Budos Band, η χημεία προέκυψε με το σχήμα των επίσης εξαιρετικών Menahan Street Band και ο πρώτος δίσκος του Bradley είναι πια γεγονός.

Συνέχεια