Αν βλέπω μέλλον; Water-μέλλον….

Στέλνω συστηματικά βιογραφικά εδώ και 4 μήνες. Ξεκίνησα να στέλνω από τον Οκτώβριο του 2010, όχι με ιδιαίτερη επιμέλεια, αλλά μετά από 5 μήνες απλήρωτος και 1 μήνα σε απεργία, τα περιθώρια να χασομεράς όσο να ‘ναι στενεύουν, οι τσέπες αδειάζουν απειλητικά και αρχίζεις να φαντάζεσαι τον εαυτό σου στα συσσίτια του Δήμου, με κομμένο ηλεκτρικό και άλλες τόσο χαρωπές ιστορίες της καθημερινότητάς μας πια. Πρέπει λοιπόν να έχω στείλει εκατοντάδες βιογραφικά, έχω γραφτεί σε κάθε πιθανό και απίθανο site ανευρέσεως εργασίας, δίνοντας αφειδώς και απεριορίστως τα βασικά προσωπικά μου δεδομένα, με την υπόσχεση όλων αυτών των πιθανών και απίθανων να κάνουν καλή χρήση… Καλή προϋπηρεσία έχω, είμαι καλό και εύκολο παιδί, ευσυνείδητος υπάλληλος που «θα κάτσει και καμιά ωρίτσα παραπάνω», όπως όλοι πλέον τονίζουν σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων που βρίσκονται επίσης σε αναζήτηση εργασίας, ανάγκη από «μεροκάματο» έχω μετά από τόσους μήνες ευγενικής μισθολογικής δίαιτας που, καλύτερα κι απ’ το γυμναστήριο, μου έχει ελαφρύνει τη ζυγαριά κατά 6 κιλά, άρα πληρώ όλες τις προϋποθέσεις για μια αμοιβαίως συμφέρουσα συναλλαγή.

Πλην όμως, δουλειές δεν υπάρχουν. Οι ιστοσελίδες ανεύρεσης εργασίας ανανεώνονται με ρυθμό όπου με τρία «κλικ» έχεις εξαντλήσει την ημερήσια έρευνα, ενώ προσωπικά, από τα κάποιες εκατοντάδες βιογραφικά που έχω διοχετεύσει στην «αγορά», μόλις μια απάντηση έλαβα. Όταν κλείσαμε το ραντεβού για μια πρώτη συνέντευξη με την μονοπωλιακή αυτή επιχείρηση, έφτασα και περίμενα στο “lobby”, μέχρι να έρθει ένα κοριτσάκι προκειμένου να με παραλάβει, 45 λεπτά αργότερα από το προκαθορισμένο ραντεβού. Basics, τα γράφουν και τα εγχειρίδια «HR για ηλιθίους», στο πώς να σπάσεις τον τσαμπουκά ενός υποψηφίου υπαλλήλου. Παραλείποντας πολλές ζουμερές λεπτομέρειες, το ζουμί ήταν πως το μονοπώλιο αυτό έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, υπάρχουν οι «παλιοί» και οι «νέοι», που οι μεν πρώτοι πληρώνονται έναν σκασμό λεφτά, οι δε δεύτεροι το βασικό μισθό και «καμιά ωρίτσα παραπάνω», και ψάχνουν κάποιον «νέο», που να αντέχει το στομάχι του σε άθλιο εργασιακό περιβάλλον. Όταν της απάντησα πως αυτό δεν είναι τίποτα για μένα και πως έχω ζήσει πολύ χειρότερα πράγματα, το κορίτσι εξεπλάγην, καθώς δεν είχε μπει στον κόπο να κοιτάξει που δουλεύω (εταιρεία διόλου άγνωστη, σας βεβαιώ).

Μετά τη βάσανο αυτή, κανονίστηκε άλλο ραντεβού, δεύτερο κατά σειρά. Ξανά συνεπής κι εγώ, περίμενα μία ώρα και 45 λεπτά αυτήν τη φορά «ώστε να μπορεί να σας δει και ο Γενικός», όπως ευγενικά με ενημέρωνε κάθε τόσο η τηλεφωνήτρια στο “lobby”. Έρχεται τελικώς η προϊσταμένη του τμήματος ανθρωπίνων πόρων, και μετά από τις ίδιες τυπικές ερωτήσεις, εμφανίζεται ο Γενικός. «Κύριε Γενικέ, από εδώ ο κύριος …», μας συστήνει, ακολουθεί χειραψία εμού κι εκείνου, μια παρατήρηση εν είδη χαριεντίσματος, κάνει μεταβολή ο Γενικός και… φεύγει. Αυτό μπορεί και να μην είναι στα basics των σύγχρονων πρακτικών HR, σημασία έχει όμως πως κατάφερε να μου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι, καθώς τόση υπομονή για μια χειραψία, ούτε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν θα περίμενα. Ολοκληρώσαμε με την κοπέλα τη συζήτηση και αποχαιρετιστήκαμε, χωρίς τίποτε περαιτέρω. Μια εβδομάδα αργότερα, μου τηλεφώνησαν αν ενδιαφέρομαι ακόμα, τους απάντησα καταφατικά, ορίσαμε να ξαναμιλήσουμε εντός 2-3 ημερών και έκτοτε, 3 εβδομάδες τώρα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

Κι ενώ συνεχίζω αδιάλειπτα να στέλνω βιογραφικά, συζητάμε με τους λοιπούς απλήρωτος συναδέλφους για το μέλλον (τους οποίους πρέπει να τους τραβάς από τα γραφεία προκειμένου να κάνουν απεργία μετά από 5 μήνες απλήρωτης εργασίας, καθότι είναι κατατρομοκρατημένοι). Κι όταν λέμε μέλλον, δεν εννοούμε πλέον τα επόμενα χρόνια και λοιπά μακροπρόθεσμα σενάρια. Οι καταστάσεις δεν ευνοούν εξάλλου κανέναν να κάνει προβλέψεις με ορίζοντα που ξεπερνά το πολύ ένα δίμηνο, άντε τρίμηνο. Κι όταν με ρωτάνε αν βλέπω κανέναν μέλλον, γενικά ή ειδικά, τους απαντώ πως το μόνο μέλλον που βλέπω λέγεται Water-μέλλον. Διότι αν όλα πάνε στραβά μέχρι το καλοκαίρι, με βλέπω στην παραλία με το δίσκο ανά χείρας, να σεργιανίζω το ηλιοκαμένο μου κορμί πουλώντας φέτες καρπούζι σε Ρώσους, Γερμανούς και λοιπούς ευγενείς Ευρωπαίους στο ωραίο μου νησάκι. Κέρδος άμεσο και «μαύρο», φοροφυγάς μέχρι το κόκκαλο, ηλιοκαμένος και με κορμάρα από το πάνω-κάτω στις παραλίες. Μήπως και ξαναβρώ τον ύπνο μου, που τον έχω χάσει, μήπως και ξαναβρώ τη διάθεσή μου, που έχει εξαφανιστεί σε βάθη αμέτρητα, μήπως και ξανανιώσω λίγο υγιής και ξέγνοιαστος, που βλέπω τις άσπρες τρίχες να πυκνώνουν πριν της ώρας τους. Μέλλον θέλετε; Water-μέλλον…

γελoιογραφίες: http://www.tanea.gr

Advertisements

Jeff Bridges – Be Here Soon (2000), Jeff Bridges (2011)

Ο Jeff Bridges τελικά δεν είναι μόνο ηθοποιός αλλά, όπως πολλοί συνάδελφοί του, έχει και μουσική φλέβα. Δεν είναι ασυνήθιστο για ανθρώπους του χώρου, άλλωστε και εγχώριοι τα καταφέρνουν αρκετά καλά, συχνά όμως επίσης η προσπάθεια για κάτι περαιτέρω από πλευράς τους (όπως η κυκλοφορία ενός δίσκου) καταλήγει είτε σε αποτυχία, είτε είναι πυροτεχνήματα προς εκμετάλλευση της επιτυχίας τους στον κόσμο του κινηματογράφου. Οφείλω να ομολογήσω μάλιστα πως όταν άκουσα πως ο Bridges κυκλοφόρησε δίσκο μετά την ερμηνεία του και το Oscar που απέσπασε στην ταινία Crazy Heart (όπου υποδύεται έναν ξεπεσμένο τραγουδιστή της country), Oscar που του χρώσταγε η «Ακαδημία» για παλαιότερες ερμηνείες του, μου πέρασε από το μυαλό πως ίσως να επρόκειτο και για μια στιγμή ματαιοδοξίας, ή εμπορικής εκμετάλλευσης της επιτυχίας που τόσο καθυστερημένα απολαμβάνει ο Bridges. Ψάχνοντας όμως περαιτέρω διαπίστωσα πως ο προσωπικός μου αγαπημένος Bridges (ναι, είμαι κινηματικός του Lebowski…) δεν είναι μια τέτοια τυπική περίπτωση, τουναντίον έχει κυκλοφορήσει τον πρώτο του δίσκο ήδη από το 2000, εποχή κατά την οποία δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει πως κυνηγούσε ή εκμεταλλευόταν τη διασημότητα του.

Συνέχεια

Coeur De Pirate – Blonde (2011)

Coeur De Pirate είναι το καλλιτεχνικό όνομα της Beatrice Martin, μιας 22χρονης Καναδής που έκανε τα πρώτα της βήματα μέσα από το MySpace. Έχοντας σπουδάσει κατά βάση κλασσική μουσική και παίζοντας πιάνο από το τρίτο έτος της ηλικίας της θα ήταν ίσως παράδοξο να μην ασχοληθεί με τη μουσική σε επαγγελματικό επίπεδο. Έγινε γνωστή το 2008 οπότε και κυκλοφόρησε ο πρώτος και ομώνυμος δίσκος της, ο οποίος και έτυχε θερμής αποδοχής από την indie-pop σκηνή της πατρίδας της, αλλά και ευρύτερα, μένοντας για δύο συνεχόμενα έτη στα Καναδέζικα charts.

Συνέχεια