Τα νεύρα μου

 

Έχω τα νεύρα μου. Τα πολιτικά νεύρα μου, τα κοινωνικά νεύρα μου, τα νεύρα των γύρω μου, τα προσωπικά νεύρα μου. Έχω τα νεύρα της τσέπης μου, που καθώς δεν έχει δει μήτε ευρώ μήτε δραχμή εδώ και 10 μήνες, κάθε φορά που βάζω το χέρι μέσα της, εκείνη με δαγκώνει. Έχω τα νεύρα των παραγωγικών μου χρόνων που χάνονται εξαιτίας μιας κουλτούρας της οποίας δεν υπήρξα ποτέ οπαδός και συμμέτοχος. Και καθώς έχω τα νεύρα μου, δεν μπορώ ούτε να ακούσω μουσική, ούτε να παρακολουθήσω τηλεόραση, ούτε να βγω έξω (εδώ φταίει και η συμπεριφορά της τσέπης μου), ούτε να μιλήσω, ούτε να συζητήσω, ούτε τίποτα. Θέλω απλά να έχω τα νεύρα μου και ουαί και αλλοίμονο σε όποιον μου τα ερεθίσει κιόλας.

Γι’ αυτό μου αρέσει αυτό το κομμάτι. Γιατί κι αυτός έχει τα νεύρα του. Μάλλον ο Αγγελάκας πάντα είχε τα νεύρα του, γι’ αυτό και τον εκτιμούσα κι εγώ πάντα, μολονότι δεν έχω εξετάσει σοβαρά τη δουλειά του. Αλλά ο Αγγελάκας είναι σε καλύτερη θέση από μένα διότι έχει βρει έναν παραγωγικό τρόπο να διοχετεύει τα νεύρα του. Μέχρι να βρω κι εγώ κάτι αντίστοιχο λοιπόν, σας προτείνω (ειδικά στους ομοιοπαθείς) να ακούσετε το κομμάτι, ειδικά το πρωί της 17ης Ιουνίου.

Advertisements