The Pierces – Thirteen Tales of Love and Revenge (2007), You & I (2011)

The Pierces ονομάζεται το σχήμα των αδελφών Pierce, της 37χρονης Allison και της 35χρονης Catherine, εξ Αλαμπάμας ορμώμενες.  Οι δυο ευπαρουσίαστες αδερφάδες είχαν την τύχη να μεγαλώσουν σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον, με τον μουσικό πατέρα και τη ζωγράφο μητέρα τους να έχουν αναλάβει και τη μόρφωση τους, διδάσκοντές τους οι ίδιοι στο σπίτι. Οι επιρροές σαφείς και η κατάληξη σχεδόν προδιαγεγραμμένη. Έτσι λοιπόν, οι αδερφές Pierce αποφάσισαν να ασχοληθούν με το χώρο της μουσικής και οι προσπάθειές τους χρονολογούνται από το 2000 οπότε και κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος, χωρίς ιδιαίτερη υποστήριξη και επιτυχία. Οι Pierces δεν το έβαλαν κάτω και μετακομίζοντας στη Νέα Υόρκη, δούλευαν σε άσχετες δουλειές, χωρίς όμως ποτέ να εγκαταλείψουν την ενασχόλησή τους με τη μουσική, εμφανιζόμενες σε διάφορες σκηνές και παίζοντας όπου τους δινόταν η ευκαιρία. Το 2004 κυκλοφόρησε ο δεύτερος δίσκος τους, χωρίς όμως και πάλι να σημειώσει κάποια ιδιαίτερη επιτυχία. Συνέχεια

Advertisements

Gin Wigmore – Gravel & Wine (2011)

Στη νεαρή Gin Wigmore έχω αναφερθεί και σε προηγούμενο post. Έγραφα τότε πως η 26άχρονη Νεοζηλανδή Wigmore, με την ιδιόμορφη και ξεχωριστή φωνή, έχει αναμφισβήτητα πολλά να μας δώσει ακόμα, ειδικά αν ωριμάσει σχετικά με το ύφος που την εκφράζει περισσότερο και αποκτήσει μια ομοιογένεια, καθώς το γεγονός πως είναι ταλαντούχα το είχε ήδη επιδείξει με την μέχρι τώρα πορεία της και τον τρόπο με τον οποίο εμφανίστηκε στο μουσικό προσκήνιο. Συνέχεια

Beirut – The Rip Tide (2011)

Ο αγαπητός Zach Condon, επικεφαλής του αμερικανικού σχήματος των Beirut, τέσσερα χρόνια μετά τον τελευταίο πλήρη δίσκο του, επανήλθε το καλοκαίρι του 2011 με τον δίσκο The Rip Tide (αναλυτικότερα σχετικά με το παρελθόν του σε προηγούμενο post). Στο διάστημα που μεσολάβησε, φαίνεται πως ο 26χρονος πλέον Condon ωρίμασε και βρήκε τις ισορροπίες του, μένοντας όμως πιστός στον πολυπολιτισμικό ήχο του, με τις χαρακτηριστικές επιρροές από folk, indie pop-rock, gupsy σκηνές, που τόσο έχουν συμβάλει στο να δημιουργηθεί αυτός ο ξεχωριστός, ευδιάκριτος και εν τέλει αγαπητός ήχος των Beirut. Συνέχεια

The Jolly Boys – Pop ‘n’ Mento (1989), Great Expectations (2010)

Το σχήμα των τρομερών «παππούδων» Jolly Boys ( η δημιουργία του σχήματος προσδιορίζεται στα τέλη της δεκαετίας του ’40) από την Τζαμάικα καταπιάνεται με το μουσικό ιδίωμα της mento, ήχος κοντά στη δημοφιλέστερη reggae, αλλά με τη διαφορά πως είναι αρκετά απλούστερο, πιο «ξεκούραστο» και χαλαρό: κιθάρα, μπάντζο και μερικά κρουστά στα χέρια των κατάλληλων ανθρώπων αρκούν για να δώσουν στο mento σάρκα και οστά. Ακούγοντας μάλιστα και έναν από τους προηγούμενους δίσκους τους (Pop ‘n’ Mento), που είναι προϊόν ολοκληρωτικά δικής τους σύνθεσης, δεν μπόρεσα παρά να γοητευτώ από το ρυθμό τους, απορώντας πώς δεν τους είχε προσεγγίσει κανείς νωρίτερα αφού, όπως διάβασα, οι Jolly Boys ήταν γνωστοί στη Jamaica για το παραδοσιακό τους ιδίωμα, αγαπημένοι των τουριστών και βετεράνοι των live εμφανίσεων. Συνέχεια