Calexico – Algiers (2012)

Αυτή τη φορά θα κλέψω. Κι αυτό γιατί η συγκεκριμένη κριτική αφορά ένα συγκρότημα που εκτιμώ και προέρχεται από έναν άνθρωπο που εκτιμώ ακόμα περισσότερο. Επειδή λοιπόν εκείνος τα ξέρει σίγουρα καλύτερα από μένα, σας παραθέτω την κριτική του Σπύρου Χυτήρη για το περιοδικό SONIK, Νοεμβρίου 2012.

Συνέχεια

Advertisements

Hanni El Khatib – Will The Guns Come Out (2011)

Ο Hanni El Khatib, θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι κάτι σαν πολίτης του κόσμου: έχει γεννηθεί και μεγαλώσει στις ΗΠΑ, με γονείς μετανάστες από την Παλαιστίνη και τις Φιλιππίνες! Ο ίδιος ξεκίνησε την καριέρα του σε εντελώς άσχετο και διαφορετικό χώρο, στο δημιουργικό τμήμα ενός οίκου μόδας που σχετίζεται με το σκέιτμπορντ και ως σχεδιαστής σε διαφημιστικό γραφείο. Αν μη τι άλλο, δεν έχει καμιά σχέση με το «τυπικό» υπόβαθρο ενός μουσικού. Ακόμα πιο απροσδόκητος είναι μάλιστα ο ήχος του: garage και punk rock συνδυάζονται με blues και indie ρυθμούς, δίνοντας ένα αποτέλεσμα που ξαφνιάζει. Μάλιστα το μεγαλύτερο μέρος των κομματιών του δίσκου τα έχει συνθέσει ο ίδιος. Αλλά ακόμα κι όταν διασκευάζει το Heartbreak Hotel του Elvis Presley, το κάνει με τέτοιο τρόπο που να δίνει μια εντελώς νέα οπτική, που δεν μπορεί παρά να σου κινήσει το ενδιαφέρον για την ευφυΐα του καλλιτέχνη. Ο δίσκος συνολικά θα έλεγα πως έχει κάποιες ανισσοροπίες σχετικά με το ποιος είναι και τι φαίνεται να προτείνει ο Khatib, προσωπικά δε, μού αρέσουν αρκετά περισσότερο οι εύθυμες rock & roll (Dead Wrong) ή οι πιο προσωπικές στιγμές του (Wait, Wait, Wait & Heartbreak Hotel). Όμως ο δίσκος του Khatib εκτός από το περιλαμβάνει μερικά όμορφα κομμάτια, παρουσιάζει ενδιαφέρον σχετικά με τη συνολική αισθητική του και καταφέρνει να δημιουργεί προσδοκίες για τη συνέχεια. Αν αναλογιστεί κανείς πως αυτό συμβαίνει από έναν τύπο που ήταν less likely to, πρέπει να παραδεχτεί πως δεν τα καταφέρνει κι άσχημα. Συνέχεια

The Heavy – The Glorious Dead (2012)

Στο λονδρέζικο σχήμα των Heavy έχω αναφερθεί και στο παρελθόν. Έγραφα τότε πως περιμένω σε αμείωτο ενδιαφέρον τη  συνέχεια από το συγκεκριμένο συγκρότημα, καθώς ο ήχος και το ύφος τους άφηναν πολλές υποσχέσεις για το πώς μπορούν να εξελιχθούν. Με τον τρίτο δίσκο τους The Glorious Dead, οι The Heavy μού δίνουν πια μια εικόνα ενός ώριμου και συνεπούς σχήματος, που πατώντας πάνω στο στέρεο έδαφος της ενδιαφέρουσας και «διαβασμένης» αισθητικής τους, προχωρούν εξελισσόμενοι, συνεχίζοντας την καλή δουλειά του παρελθόντος. Και σε αυτόν τον δίσκο οι κιθάρες, το μπάσο, τα drumbeats συνδυάζονται πολύ έξυπνα με τα πνευστά του σχήματος, δίνοντας δυνατά ηχητικά σύνολα που καταλήγουν να είναι κι ένα από τα πιο ξεχωριστά σημεία τους. Ο funk-soul ρυθμός είναι και πάλι εδώ, εμπλουτισμένος με αρκετή rock άποψη, πότε σε πιο δυνατές, πότε σε πιο ήπιες εκτελέσεις. Συνολικά, ο δίσκος είναι μια συνέχεια της δουλειάς τους προς την κατεύθυνση που είχαν αφήσει να διαφανεί από τις προηγούμενες προσπάθειες τους, οι οποίες προσωπικά μού άρεσαν. Άρα ο δίσκος αυτός ανήκει στη δισκοθήκη μου. Συνέχεια

Nick Waterhouse – Time’s All Gone (2012)

Ο 25χρονος Nick Waterhouse από την Καλιφόρνια των ΗΠΑ είναι σχεδόν μια μουσική αποκάλυψη! Καιρό είχα να ακούσω δίσκο που τόσο πολύ, τόσο εύκολα και για τόσο διάστημα να με συνεπάρει με τη δυναμική και τον ήχο του. Συμπαθητικοί ή ακόμα και ωραίοι δίσκοι μπορούν να ξεφυτρώσουν από πολλές πλευρές πλέον, ακόμα και από σχήματα που μετά τις πρώτες προσπάθειες τα τρώει το μαύρο σκοτάδι, μιας και η παραγωγή και διάθεση πια της μουσικής είναι πολύ πιο εύκολη σε σχέση με το παρελθόν. Το να συναντήσεις όμως ένα τόσο ξεχωριστό και «αυθεντικό» άκουσμα, είναι μια πραγματικά αξιομνημόνευτη περίπτωση. Ο θαυματουργός Nick, επηρεάστηκε πολύ από το γεμάτο μουσικά ακούσματα σπίτι του, καθώς οι δικοί του ήταν λάτρεις της μουσικής, δίνοντάς του την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με ήχους όπως των Aretha Franklin, John Lee Hooker, Van Morrison. Έτσι, ο μικρός Nick ασχολήθηκε αρχικά με την τρομπέτα, για να μεταπηδήσει στα 13 του στην κιθάρα. Όταν αργότερα έπιασε δουλειά σε ένα δισκοπωλείο που εξειδικευόταν σε σπάνια R & B και soul ακούσματα, φαίνεται πως το γλυκό έδεσε και πως ο Waterhouse ανακάλυψε την κλίση του. Συνέχεια