Nick Waterhouse – Time’s All Gone (2012)

Ο 25χρονος Nick Waterhouse από την Καλιφόρνια των ΗΠΑ είναι σχεδόν μια μουσική αποκάλυψη! Καιρό είχα να ακούσω δίσκο που τόσο πολύ, τόσο εύκολα και για τόσο διάστημα να με συνεπάρει με τη δυναμική και τον ήχο του. Συμπαθητικοί ή ακόμα και ωραίοι δίσκοι μπορούν να ξεφυτρώσουν από πολλές πλευρές πλέον, ακόμα και από σχήματα που μετά τις πρώτες προσπάθειες τα τρώει το μαύρο σκοτάδι, μιας και η παραγωγή και διάθεση πια της μουσικής είναι πολύ πιο εύκολη σε σχέση με το παρελθόν. Το να συναντήσεις όμως ένα τόσο ξεχωριστό και «αυθεντικό» άκουσμα, είναι μια πραγματικά αξιομνημόνευτη περίπτωση. Ο θαυματουργός Nick, επηρεάστηκε πολύ από το γεμάτο μουσικά ακούσματα σπίτι του, καθώς οι δικοί του ήταν λάτρεις της μουσικής, δίνοντάς του την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με ήχους όπως των Aretha Franklin, John Lee Hooker, Van Morrison. Έτσι, ο μικρός Nick ασχολήθηκε αρχικά με την τρομπέτα, για να μεταπηδήσει στα 13 του στην κιθάρα. Όταν αργότερα έπιασε δουλειά σε ένα δισκοπωλείο που εξειδικευόταν σε σπάνια R & B και soul ακούσματα, φαίνεται πως το γλυκό έδεσε και πως ο Waterhouse ανακάλυψε την κλίση του.

Με αυτές τις επιρροές σαν εφόδιό του ο συνθέτης, κιθαρίστας και ερμηνευτής Waterhouse έφτιαξε έναν δίσκο που μοιάζει τόσο παλιός αλλά και τόσο νέος που σε μπερδεύει ευχάριστα. Ο κορμός της retro soul μουσικής του έρχεται απευθείας από τα 50’s και 60’s, ωστόσο ο Waterhouse καταφέρνει να αφήσει την προσωπική του σφραγίδα, και σε καμιά περίπτωση δεν θυμίζει τις τόσες προσπάθειες αναβίωσης ήχων του παρελθόντος. Μάλιστα, καταφέρνει να έχει μια «αγριάδα» ίσως και μιαν αναρχία στον ήχο του, μια επιλογή που δεν συναντάται συχνά στους «καλογυαλισμένους» δίσκους των κατά πολύ ακριβότερων παραγωγών, στοιχείο που ίσως είναι και καθοριστικής σημασίας στο να τον κάνει να ξεχωρίζει από το συρμό. Οι τρομπέτες έχουν καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της αισθητικής, η κιθάρα εν πολλοίς το ίδιο, ενώ η ερμηνεία του ίδιου του Waterhouse είναι δυναμική και επιβλητική, με λαμπρές ισορροπίες ανάμεσα στα δικά του και τα υποστηρικτικά, γυναικεία φωνητικά.

Δεν ξέρω τι άλλο να πω για τον ταλαντούχο πιτσιρικά Αμερικανό (όσο σκέφτομαι τι έκανα εγώ στο 25 μου με πιάνει κατάθλιψη…), εκτός του ότι έχει κολλήσει σε ένα μόνιμο repeat κάθε ηχοσύστημά μου, ταλαιπωρώντας ευχάριστα τα ηχεία μου: τα 11 κομμάτια – μικροί δυναμίτες είναι τόσο λίγα για να χορτάσεις τον ήχο του, καθώς το άλμπουμ έχει διάρκεια μόλις 32 λεπτά. Κι έτσι καταλήγω να τον ακούω ξανά και ξανά, περιμένοντας με ανυπομονησία την επόμενη δουλειά του.

Χίλια ευχαριστώ στο Θανάση που μου συνέστησε το δίσκο!

https://rapidshare.com/#!download|264p8|2587881410|NiWat%20-%20TimAlGo%20%282012%29.rar|71585|0|0

password: injazzenious

Advertisements

~ από injazzenious στο Οκτώβριος 1, 2012.

9 Σχόλια to “Nick Waterhouse – Time’s All Gone (2012)”

  1. oti link tou rapidshare anevazeis sto katevazoun oi malakes.
    krima…

    • χχμμ… δεν ξέρω τί γίνεται…

      Κάποιες φορές μπερδεύεται το browser. Το Mozilla το κόβει, το chrome το βλέπει και κατεβαίνει…

  2. indeed. egw me safari to katafera 🙂

  3. gamaei o nikolas!!!!!!

  4. […] αυτή σύμπτωση μού έφερε στο μυαλό την περίπτωση του Nick Waterhouse, που επίσης ανακάλυψα πρόσφατα και ο οποίος με […]

  5. Καλησπέρα. Με λένε Νίκο και σου χρωστάω μια υπέροχη μέρα.
    Εξηγούμαι…

    Παρακολουθώ το blog σου κοντά δύο χρόνια. Κάπου σε πέτυχα (διαβάζω comics, άρα σε κάποιο περιοδικό, ή σε κάποια ιστοσελίδα) είδα τις προηγούμενες αναρτήσεις και κατάλαβα πως πάνω – κάτω μας αρέσουν τα ίδια πράγματα, και από τότε βλέπω κάθε σου ανάρτηση.
    Μαζί με άλλους έμαθα από εσένα και τον Nick Waterhouse.
    Για αυτόν θα σου μιλήσω.
    Πρώτα θα σου πω πως δουλεύω σε ένα μαγαζί που παίζει τζαζ όλη μέρα. Είμαι πίσω από το μπαρ
    Ανοίγοντας το ένα πρωί (το άνοιξα τυχαία πιο νωρίς μιας και τελείωσα γρήγορα από την τράπεζα) και έβαλα ραδιόφωνο να παίζει.
    Μπαίνει μέσα ένα ζευγάρι. Η γυναίκα μου λέει αν μπορούμε να κάτσουμε. Της απαντώ πως: «βεβαια,αλλά θα περιμένετε λίγο».
    Δεν έχω δώσει σημασία στον άντρα, μέχρι που λέει: «that’s my song» .
    Παύση.
    Ακούω το τραγούδι…και του λέω:»it’s really you?»
    Για να μην το τραβάω, ήταν ο Nick.
    Χάρηκε πάρα πολύ για το όλο περιστατικό. Τον είχε στείλει μια φίλη του από το Λονδίνο (ή μήπως Παρίσι)
    στο μαγαζί για να πιει ένα dry martini.
    Με τα πολλά με ρώτησε αν έχω εισιτήρια για το show το βράδυ και απάντησα όχι.
    Με έβαλε στην λίστα και μετά την συναυλία ξαναήρθε από το μαγαζί -το οποίο λάτρεψε- και ήπιε το dry martini.

    Όλα αυτά τα έζησα γιατί από εσένα πήρα το ερέθισμα να τον ακούσω.
    Ελπίζω να βρεις λίγο χρόνο να ξαναζωντανέψεις το blog σου, γιατί μερικές φορές ούτε και εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο και με ποιόν τρόπο επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον.
    Anyway, σου χρωστάω μια όμορφη μέρα!!!!

    (μπες στο fb στο Alexandrino Cafe Bistrot page και δες τις φωτο απο εκεί)

    • Εξαιρετική ιστορία! Πραγματικά! Αυτά είναι τα όμορφα της μουσικής, ακριβώς αυτά!

      Χαίρομαι που το blog μου σου χρησιμεύει σε κάτι, είναι πάντα ευχάριστω να μαθαίνεις πως τελικά αυτό που μοιράζεσαι έχει μια κάποια μικρή συμβολή στο να κάνει τη ζωή κάποιων ανθρώπων λίγο καλύτερη, έστω και μ’ αυτόν τον «ασήμαντο τρόπο».

      Θα προσπαθήσω να επανέλθω στο blog, αλλά ξέρεις τί γίνεται… η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη (ή η πολύ κατάθλιψη, όταν δεν έχεις δουλειά!).

      Χάρηκα πολύ Νίκο κι ελπίζω να συνεχίσεις να βρίσκεις ενδιαφέροντα πράγματα εδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: