The Souljazz Orchestra – Inner Fire (2014)

The Souljazz Orchestra - Inner Fire (2014)

On 2012’s Solidarity, Ottawa’s Souljazz Orchestra collaborated with a host of singers from various traditions. The end result was a melodic, groove-laden expansion of the band’s global vision. Inner Fire was recorded in analog and co-produced by bandleader, composer, and multi-instrumentalist Pierre Chrétien and Jason Jakunas. It is easily the group’s most diverse outing, and also its most relaxed, but that doesn’t mean lazy. «Kingdom Come» features a glorious, staggered horn chart that evokes Salah Ragab-esque Egyptian jazz. Solos from Chrétien‘s vibes, Ray Murray‘s baritone, and guest Ed Lister‘s muted trumpet illuminate the processional Eastern groove. «One Life to Live» uses Afro-beat as its initial engine; the meld of African and Caribbean rhythms provided by drummer Philippe Lafreniere and percussionist Marielle Rivard is intoxicating. «As the Crow Flies» weds samba, Cuban mambo, and Caribbean funk. Steve Berndt‘s trombone and Zakari Frantz‘s flute wind around and through the center of the horn chart, punctuated by Steve Patterson‘s deeply expressive tenor solo. Speaking of Latin, «Agoya» is one of the set’s true salsa cookers, with a chunky horn arrangement, burning congas, shekere, claves, and other percussion from Rivard and Lafreniere, with a chanted backing chorus. «East Flows the River» is a slow burner, with moaning (pre-Thomas A. Dorsey style) gospel drones, Egyptian jazz, and blues. «Black Orchid» is a sunny bolero, with funky soul-jazz undertones. And the Afro-Guinean fusion in the12/8, «Sommett on Sommett,» is a stunner. The set’s biggest surprise, however, is the cover of «Celestial Blues.» Written by Andy Bey during his tenure with Gary Bartz‘s NTU Troop, it opens with a woody bass solo from Philippe Charbonneau. It’s the only tune here with lead vocals, provided in grand ’70s spiritual jazz-soul style by Rivard. The shuffling pace is a bit faster in this reading, punctuated by bluesy piano and meaty vibes from Chrétien with a gritty alto solo from Frantz as a topper. Lafreniere‘s drum kit holds a deep pocket for the ensemble. Inner Fire is a showcase for the Souljazz Orchestra‘s depth and experience. They can stretch into new areas, melding the vast array of musical styles at their disposal almost instinctively without sacrificing groove in their ambition.

Review by Thom Jurek, Allmusic.com

Συνέχεια

Advertisements

Τρέχοντας

aceKAaAni

Τελευταία η ζωή μου συνοψίζεται στο παραπάνω σκίτσο. Δεν θέλω να γκρινιάξω, δεν θέλω να μιλήσω κι εγώ για τα ανθρωπίνως αυτονόητα, για τη μιζέρια και την ανέμπνευστη ζωή, για την καμένη γενιά (γενιές), στην οποία έχω την τιμή να ανήκω… Κάποτε είχα διαβάσει πως ευτυχισμένος είναι εκείνος ο οποίος ζει στις ιστορικά πιο αδιάφορες εποχές… Τέλος πάντων!

Επειδή όμως τελευταία (μετά από πολύ καιρό) ακούω αρκετή μουσική, θέλησα να συνεχίσω να μοιράζομαι αυτά που κάνουν εντύπωση με όποιον τυχαίνει να διαβάζει το ιστολόγιο αυτό. Όμως πλέον δεν προλαβαίνω συνήθως να γράφω τις προσωπικές μου σκέψεις, (δεν έχω καταφέρει να εφεύρω περισσότερο χρόνο) και γι’ αυτό αποφάσισα να παραπέμπω σε όποια κριτική τυχαίνει να βρίσκω πιο αντιπροσωπευτική. Άλλωστε υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν αυτήν τη δουλειά πολύ καλύτερα και πληρέστερα από μένα. Γι’ αυτό λοιπόν θα προτιμήσω αυτό το μοντέλο από την πλήρη αποχή!

Βλέπετε, ο τρόπος με τον οποίον έχω εξοικονομήσει χρόνο από την καθημερινότητά μου για μια τόσο πολυτελή, πλέον, ασχολία όπως η ακρόαση μουσικής, έχει να κάνει με το περπάτημα (ή τρέξιμο, όπως θέλει το βλέπει κανείς). Έχω προσπαθήσει να αντικαταστήσω την αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα με τη χρήση των ποδιών μου και είμαι αρκετά τυχερός η δουλειά μου να απέχει μόλις μισή ώρα περπάτημα από το σπίτι. Μισή να πας, μισή να ‘ρθεις, να τος ο ένας δίσκος ημερησίως! Βέβαια, για να μην το παίζω και ξύπνιος, είναι μια διαδικασία λίγο «η ανάγκη, φιλοτιμία», καθώς δεν είναι και ιδεώδες να περπατάς σε θορυβώδεις λεωφόρους πρωινιάτικα με τα λεωφορεία να σε λούζουν μαυρίλα, αλλά λίγο η μοτοσυκλέτα που είναι παλιά και καίει ένα σκασμό, μια η οικονομία από το γυμναστήριο που δεν χρειάζεται (και φυσικά δεν προλαβαίνω) να πάω, ιδού: εφευρέθηκε χρόνος!

Καλή μας διασκέδαση λοιπόν, διότι σήμερα χρειάζεται ίσως περισσότερο από ποτέ. Η φτώχια θέλει τέχνη άλλωστε!