Δικό σας! (High Hopes)

bdff1945ff8e5d830d781c5213442113_1359701376_616x350-940

Έχω να γράψω πολύ καιρό, κυρίως γιατί δεν έχω το κουράγιο. Δουλειά με φρενήρεις ρυθμούς καθότι «τεμπέλης», διαβάσματα δια βίου μάθησης, πού να μείνει καιρός για σκέψη, πόσο μάλλον και για έκφραση. Εξάλλου γράφει και μιλάει τόσος κόσμος αυτές τις μέρες, που δε νομίζω ότι είχα τίποτα περαιτέρω να προσθέσω, κάποια πράγματα είναι οφθαλμοφανή, όποια απόχρωση κι αν γοητεύει περισσότερο τον καθένα. Ωστόσο, 3 μέρες τώρα δεν μπορώ να κοιμηθώ, δεν μπορώ να ησυχάσω, δεν μπορώ να μιλήσω ή να σκεφτώ χωρίς να έχω έναν διαρκή εκνευρισμό. Αποφάσισα να ανοίξω το καπάκι της χύτρας, μπας και λίγο εκτονωθεί η όλη ένταση, έστω κι αν το κείμενο αυτό δεν είναι παρά μόνο η προσωπική μου ψυχοθεραπεία. Διότι με όλα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια γενικά αλλά και με αφορμή τα τελευταία γεγονότα ειδικότερα, η ψυχοθεραπεία είναι το μόνο που φαίνεται σαν λύση προκειμένου να μη χάσει κανείς απολύτως είτε τα λογικά του, είτε την ψυχραιμία του.

Να ξεκινήσω λέγοντας πως θεωρώ τον εαυτό μου μάλλον αριστερό άνθρωπο, άνθρωπο που διαπνέεται από τα ιδεώδη της κοινωνικής δικαιοσύνης, των κοινωνικών αγαθών, των ίσων ευκαιριών, της αλληλεγγύης, της ισότητας, της επιβράβευσης της δικαιοσύνης. Ταυτόχρονα είμαι και νοικοκύρης άνθρωπος, τεχνοκράτης, με την έννοια ότι με ενδιαφέρει κυρίως το αποτέλεσμα και όχι τα πολλά λόγια, καθώς εκ του αποτελέσματος κρινόμαστε όλοι. Δεν είμαι ενταγμένος κομματικά σε κανέναν σχηματισμό, δεν έχω εμπλακεί με τον σύγχρονο συνδικαλισμό, πέρα από την τεχνική – νομική προάσπιση αδιαμφισβήτητα δίκαιων αιτημάτων, όταν χρειάστηκε. Τα λέω όλα αυτά καθώς εδώ που έχουμε φτάσει, με την καχυποψία που επικρατεί, πρέπει να καταθέτει κανείς πιστοποιητικό φρονημάτων ώστε να μην τον μπογιατίσει, είτε η μία, είτε η άλλη πλευρά.

Χάρηκα λοιπόν σε πολιτικό αλλά και σε πολιτισμικό επίπεδο, με την επικράτηση του φορέα που εκπροσωπεί την Αριστερά στον τόπο μας, έστω κι αν διαφωνώ σε πολλά, μα πάρα πολλά σημεία της προσέγγισης, της στελέχωσης και της ρητορείας του. Εξάλλου νομίζω πως έτσι όπως είχαν αλλά και συνεχίζουν να έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, όποιος εχέφρων άνθρωπος της δικής μου γενιάς των 30+, μόνο αηδιασμένος και οργισμένος θα μπορούσε να αισθάνεται για τις λοιπές εναλλακτικές που, μην ξεχνάμε, φέρουν την ευθύνη για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Οφείλω να ομολογήσω ωστόσο ότι οι χειρισμοί που έχουν προκύψει έκτοτε, με έχουν προβληματίσει τρομερά. Υπάρχει απειρία και πόλεμος λυσσαλέος από όλες τις πλευρές, πράγματι, αλλά δεν είναι κάτι που ήταν αναπάντεχο. Τουναντίον, ήταν απολύτως ξεκάθαρο ότι θα συνέβαινε από την πρώτη μέρα, κάτι για το οποίο προετοιμάζονταν (ή όφειλαν να το κάνουν), εδώ και χρόνια.

Τέλος πάντων, πάω απευθείας στο ζουμί, καθότι αν αρχίσω να το αναλύω παραπάνω θα κουράσω και θα κουραστώ και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να υποστηρίξω αυτήν την προχωρημένη κι επιβαρημένη ώρα. Και το ζουμί δεν είναι άλλο από το δημοψήφισμα, για το οποίο κι έχω φοβερά, ανεπανάληπτα νεύρα. Όχι φυσικά με τη διαδικασία καθαυτή, ίσα ίσα που ως αρχή είναι καλό και ευλογημένο να δίνεις το λόγο. Ωστόσο, έχεις ευθύνη σχετικά με το πώς δίνεις το λόγο και τι κάνεις με αυτόν. Θέλω να πω, πως το λόγο πρέπει να τον δίνεις διατυπώνοντας σαφή ερωτήματα, που δεν επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών, διαφορετικά νοθεύεις ή προσπαθείς να εκμαιεύσεις κάτι το οποίο δεν υπάρχει, ή ουδέποτε τέθηκε σαφώς. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο έτσι κι αλλιώς πολωτικός χαρακτήρας ενός οριακού δημοψηφίσματος, μπορεί να καταστεί αιτία «πολέμου», με ή χωρίς εισαγωγικά. Και στην προκειμένη περίπτωση νομίζω πως αυτό ακριβώς συμβαίνει, εξ ου και ο θυμός. Θα περίμενα μια μεγαλύτερη γενναιότητα και αυταπάρνηση από την Αριστερά της καρδιάς μας, μια διαχείριση η οποία θα ήταν συνεπής στις δεσμεύσεις της και τις προσδοκίες που καλλιέργησε για εμβάθυνση του κοινού Ευρωπαϊκού ιδεώδους ή πρόταση για ρήξη, πρόταση όμως με ειρμό, επιχειρήματα, σχέδιο και αλήθειες προς έναν ιδιαίτερα επιρρεπή στα ψεύδη και τις παραμύθες λαό. Διαφορετικά, μάλλον διαχειρίζεσαι με όρους προσωπικής – κομματικής – παραταξιακής επιβίωσης μια διαδικασία η οποία χρειάζεται εξαιρετικά προσεκτικούς χειρισμούς, καθότι μπορεί να γυρίσει και μπούμερανγκ, ακριβώς λόγω λανθασμένων χειρισμών. Επί της ουσίας, αισθάνομαι σαν κάτι να έχει μείνει στη μέση και καλούμαι να αποφασίσω με όρους «Αγανακτισμένων» σε μια ασαφή και προς μανιπουλάρισμα, ερώτηση. Σαν να μην υπήρξε το θάρρος, το σθένος, ο προγραμματισμός, το όραμα, η οργάνωση, η ομοψυχία και συναντίληψη ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, να επικρατήσει η ειλικρίνεια και η υπέρβαση της μικροσυντήρησης και μικροδιαχείρισης. Σαν να άφησαν τη δουλειά στη μέση, αδύναμοι να διαμορφώσουν μια συνεκτική εναλλακτική και στα μισά του δρόμου, σαν να θέλουν να ξεκουραστούν – κρυφτούν προκειμένου να μην εκτεθούν (από τι, σε ποιον;), ρίχνουν ένα ανολοκλήρωτο επιχείρημα στη μάχη προκειμένου να το διαχειριστούν κατά το δοκούν. Για να το πω και στην προ του 2008 σημειολογία, σαν να πηγαίνεις στα μπουζούκια να ακούσεις την πριμαντόνα της νύχτας και εκεί που έχεις μερακλώσει (κι εκείνη/ος ξελαρυγγιαστεί), σου πετάει ένα «Δικό σας…!», και ακούς μυριάδες φωνές να φαλτσάρουν στο ρυθμό του (κύκνειου) άσματος…

mpouzoukia_louloudia

Μέσα σε αυτό το κλίμα βέβαια, οι μάσκες έπεσαν, η μονομέρεια και η απροκάλυπτη προπαγάνδα βαφτίστηκε ως αντικειμενική καταγραφή και το κλίμα, αντί να είναι μια πανηγυρική νίκη της Ενημέρωσης και της Δημοκρατίας έχει ξεφτίσει σε ένα απροκάλυπτο σόου κατάλυσης της όποιας ψυχραιμίας και ειλικρίνειας.

kanalia_copy

Μέχρι και τον κατά την αδυσώπητη στατιστική πιο πρόσφατο υπαίτιο για τη διόγκωση του χρέους Κώστα Καραμανλή ανάγκασαν να σπάει τη «σιωπή του Βούδα» και να μας συμβουλέψει ως άλλος εθνάρχης για το καλό του τόπου.

Greek_debt_and_EU_average_since_1977

Έως και τον Μητσοτάκη (έμαθα ενδιαφέροντα πράγματα για την πολύτιμη συνεισφορά του στη Σερβία στα 90’s) ανέσυραν να λέει πως είχε ελπίδες για τον Τσίπρα (αλλά τα σκάτωσε…).

Με αυτά και με αυτά, δεν μπορεί παρά να οδηγείσαι νομοτελειακά στην αρνητική απάντηση στο προσεχές δημοψήφισμα (μιας και το στηρίζουν κάτι τέτοιοι τύποι, δεν μπορεί παρά ανακλαστικά και μόνο να πας αντίθετα), ωστόσο με βαριά καρδιά και πολύ σκεπτικισμό. Φοβούμενος κυρίως τι θα γίνει την επόμενη μέρα, πώς θα καταφέρουμε εμείς να συνεννοηθούμε προκειμένου να μην χάσουμε περαιτέρω πολύτιμα χρόνια, να μην εξαφανίσουμε πλήρως από το χάρτη της ιστορίας μας την τρέχουσα ενεργή γενιά ή (ακόμα χειρότερα) γενιές…

Advertisements

Τρέχοντας

aceKAaAni

Τελευταία η ζωή μου συνοψίζεται στο παραπάνω σκίτσο. Δεν θέλω να γκρινιάξω, δεν θέλω να μιλήσω κι εγώ για τα ανθρωπίνως αυτονόητα, για τη μιζέρια και την ανέμπνευστη ζωή, για την καμένη γενιά (γενιές), στην οποία έχω την τιμή να ανήκω… Κάποτε είχα διαβάσει πως ευτυχισμένος είναι εκείνος ο οποίος ζει στις ιστορικά πιο αδιάφορες εποχές… Τέλος πάντων!

Επειδή όμως τελευταία (μετά από πολύ καιρό) ακούω αρκετή μουσική, θέλησα να συνεχίσω να μοιράζομαι αυτά που κάνουν εντύπωση με όποιον τυχαίνει να διαβάζει το ιστολόγιο αυτό. Όμως πλέον δεν προλαβαίνω συνήθως να γράφω τις προσωπικές μου σκέψεις, (δεν έχω καταφέρει να εφεύρω περισσότερο χρόνο) και γι’ αυτό αποφάσισα να παραπέμπω σε όποια κριτική τυχαίνει να βρίσκω πιο αντιπροσωπευτική. Άλλωστε υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν αυτήν τη δουλειά πολύ καλύτερα και πληρέστερα από μένα. Γι’ αυτό λοιπόν θα προτιμήσω αυτό το μοντέλο από την πλήρη αποχή!

Βλέπετε, ο τρόπος με τον οποίον έχω εξοικονομήσει χρόνο από την καθημερινότητά μου για μια τόσο πολυτελή, πλέον, ασχολία όπως η ακρόαση μουσικής, έχει να κάνει με το περπάτημα (ή τρέξιμο, όπως θέλει το βλέπει κανείς). Έχω προσπαθήσει να αντικαταστήσω την αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα με τη χρήση των ποδιών μου και είμαι αρκετά τυχερός η δουλειά μου να απέχει μόλις μισή ώρα περπάτημα από το σπίτι. Μισή να πας, μισή να ‘ρθεις, να τος ο ένας δίσκος ημερησίως! Βέβαια, για να μην το παίζω και ξύπνιος, είναι μια διαδικασία λίγο «η ανάγκη, φιλοτιμία», καθώς δεν είναι και ιδεώδες να περπατάς σε θορυβώδεις λεωφόρους πρωινιάτικα με τα λεωφορεία να σε λούζουν μαυρίλα, αλλά λίγο η μοτοσυκλέτα που είναι παλιά και καίει ένα σκασμό, μια η οικονομία από το γυμναστήριο που δεν χρειάζεται (και φυσικά δεν προλαβαίνω) να πάω, ιδού: εφευρέθηκε χρόνος!

Καλή μας διασκέδαση λοιπόν, διότι σήμερα χρειάζεται ίσως περισσότερο από ποτέ. Η φτώχια θέλει τέχνη άλλωστε!

Τα νεύρα μου

 

Έχω τα νεύρα μου. Τα πολιτικά νεύρα μου, τα κοινωνικά νεύρα μου, τα νεύρα των γύρω μου, τα προσωπικά νεύρα μου. Έχω τα νεύρα της τσέπης μου, που καθώς δεν έχει δει μήτε ευρώ μήτε δραχμή εδώ και 10 μήνες, κάθε φορά που βάζω το χέρι μέσα της, εκείνη με δαγκώνει. Έχω τα νεύρα των παραγωγικών μου χρόνων που χάνονται εξαιτίας μιας κουλτούρας της οποίας δεν υπήρξα ποτέ οπαδός και συμμέτοχος. Και καθώς έχω τα νεύρα μου, δεν μπορώ ούτε να ακούσω μουσική, ούτε να παρακολουθήσω τηλεόραση, ούτε να βγω έξω (εδώ φταίει και η συμπεριφορά της τσέπης μου), ούτε να μιλήσω, ούτε να συζητήσω, ούτε τίποτα. Θέλω απλά να έχω τα νεύρα μου και ουαί και αλλοίμονο σε όποιον μου τα ερεθίσει κιόλας.

Γι’ αυτό μου αρέσει αυτό το κομμάτι. Γιατί κι αυτός έχει τα νεύρα του. Μάλλον ο Αγγελάκας πάντα είχε τα νεύρα του, γι’ αυτό και τον εκτιμούσα κι εγώ πάντα, μολονότι δεν έχω εξετάσει σοβαρά τη δουλειά του. Αλλά ο Αγγελάκας είναι σε καλύτερη θέση από μένα διότι έχει βρει έναν παραγωγικό τρόπο να διοχετεύει τα νεύρα του. Μέχρι να βρω κι εγώ κάτι αντίστοιχο λοιπόν, σας προτείνω (ειδικά στους ομοιοπαθείς) να ακούσετε το κομμάτι, ειδικά το πρωί της 17ης Ιουνίου.

Αν βλέπω μέλλον; Water-μέλλον….

Στέλνω συστηματικά βιογραφικά εδώ και 4 μήνες. Ξεκίνησα να στέλνω από τον Οκτώβριο του 2010, όχι με ιδιαίτερη επιμέλεια, αλλά μετά από 5 μήνες απλήρωτος και 1 μήνα σε απεργία, τα περιθώρια να χασομεράς όσο να ‘ναι στενεύουν, οι τσέπες αδειάζουν απειλητικά και αρχίζεις να φαντάζεσαι τον εαυτό σου στα συσσίτια του Δήμου, με κομμένο ηλεκτρικό και άλλες τόσο χαρωπές ιστορίες της καθημερινότητάς μας πια. Πρέπει λοιπόν να έχω στείλει εκατοντάδες βιογραφικά, έχω γραφτεί σε κάθε πιθανό και απίθανο site ανευρέσεως εργασίας, δίνοντας αφειδώς και απεριορίστως τα βασικά προσωπικά μου δεδομένα, με την υπόσχεση όλων αυτών των πιθανών και απίθανων να κάνουν καλή χρήση… Καλή προϋπηρεσία έχω, είμαι καλό και εύκολο παιδί, ευσυνείδητος υπάλληλος που «θα κάτσει και καμιά ωρίτσα παραπάνω», όπως όλοι πλέον τονίζουν σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων που βρίσκονται επίσης σε αναζήτηση εργασίας, ανάγκη από «μεροκάματο» έχω μετά από τόσους μήνες ευγενικής μισθολογικής δίαιτας που, καλύτερα κι απ’ το γυμναστήριο, μου έχει ελαφρύνει τη ζυγαριά κατά 6 κιλά, άρα πληρώ όλες τις προϋποθέσεις για μια αμοιβαίως συμφέρουσα συναλλαγή.

Πλην όμως, δουλειές δεν υπάρχουν. Οι ιστοσελίδες ανεύρεσης εργασίας ανανεώνονται με ρυθμό όπου με τρία «κλικ» έχεις εξαντλήσει την ημερήσια έρευνα, ενώ προσωπικά, από τα κάποιες εκατοντάδες βιογραφικά που έχω διοχετεύσει στην «αγορά», μόλις μια απάντηση έλαβα. Όταν κλείσαμε το ραντεβού για μια πρώτη συνέντευξη με την μονοπωλιακή αυτή επιχείρηση, έφτασα και περίμενα στο “lobby”, μέχρι να έρθει ένα κοριτσάκι προκειμένου να με παραλάβει, 45 λεπτά αργότερα από το προκαθορισμένο ραντεβού. Basics, τα γράφουν και τα εγχειρίδια «HR για ηλιθίους», στο πώς να σπάσεις τον τσαμπουκά ενός υποψηφίου υπαλλήλου. Παραλείποντας πολλές ζουμερές λεπτομέρειες, το ζουμί ήταν πως το μονοπώλιο αυτό έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, υπάρχουν οι «παλιοί» και οι «νέοι», που οι μεν πρώτοι πληρώνονται έναν σκασμό λεφτά, οι δε δεύτεροι το βασικό μισθό και «καμιά ωρίτσα παραπάνω», και ψάχνουν κάποιον «νέο», που να αντέχει το στομάχι του σε άθλιο εργασιακό περιβάλλον. Όταν της απάντησα πως αυτό δεν είναι τίποτα για μένα και πως έχω ζήσει πολύ χειρότερα πράγματα, το κορίτσι εξεπλάγην, καθώς δεν είχε μπει στον κόπο να κοιτάξει που δουλεύω (εταιρεία διόλου άγνωστη, σας βεβαιώ).

Μετά τη βάσανο αυτή, κανονίστηκε άλλο ραντεβού, δεύτερο κατά σειρά. Ξανά συνεπής κι εγώ, περίμενα μία ώρα και 45 λεπτά αυτήν τη φορά «ώστε να μπορεί να σας δει και ο Γενικός», όπως ευγενικά με ενημέρωνε κάθε τόσο η τηλεφωνήτρια στο “lobby”. Έρχεται τελικώς η προϊσταμένη του τμήματος ανθρωπίνων πόρων, και μετά από τις ίδιες τυπικές ερωτήσεις, εμφανίζεται ο Γενικός. «Κύριε Γενικέ, από εδώ ο κύριος …», μας συστήνει, ακολουθεί χειραψία εμού κι εκείνου, μια παρατήρηση εν είδη χαριεντίσματος, κάνει μεταβολή ο Γενικός και… φεύγει. Αυτό μπορεί και να μην είναι στα basics των σύγχρονων πρακτικών HR, σημασία έχει όμως πως κατάφερε να μου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι, καθώς τόση υπομονή για μια χειραψία, ούτε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν θα περίμενα. Ολοκληρώσαμε με την κοπέλα τη συζήτηση και αποχαιρετιστήκαμε, χωρίς τίποτε περαιτέρω. Μια εβδομάδα αργότερα, μου τηλεφώνησαν αν ενδιαφέρομαι ακόμα, τους απάντησα καταφατικά, ορίσαμε να ξαναμιλήσουμε εντός 2-3 ημερών και έκτοτε, 3 εβδομάδες τώρα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

Κι ενώ συνεχίζω αδιάλειπτα να στέλνω βιογραφικά, συζητάμε με τους λοιπούς απλήρωτος συναδέλφους για το μέλλον (τους οποίους πρέπει να τους τραβάς από τα γραφεία προκειμένου να κάνουν απεργία μετά από 5 μήνες απλήρωτης εργασίας, καθότι είναι κατατρομοκρατημένοι). Κι όταν λέμε μέλλον, δεν εννοούμε πλέον τα επόμενα χρόνια και λοιπά μακροπρόθεσμα σενάρια. Οι καταστάσεις δεν ευνοούν εξάλλου κανέναν να κάνει προβλέψεις με ορίζοντα που ξεπερνά το πολύ ένα δίμηνο, άντε τρίμηνο. Κι όταν με ρωτάνε αν βλέπω κανέναν μέλλον, γενικά ή ειδικά, τους απαντώ πως το μόνο μέλλον που βλέπω λέγεται Water-μέλλον. Διότι αν όλα πάνε στραβά μέχρι το καλοκαίρι, με βλέπω στην παραλία με το δίσκο ανά χείρας, να σεργιανίζω το ηλιοκαμένο μου κορμί πουλώντας φέτες καρπούζι σε Ρώσους, Γερμανούς και λοιπούς ευγενείς Ευρωπαίους στο ωραίο μου νησάκι. Κέρδος άμεσο και «μαύρο», φοροφυγάς μέχρι το κόκκαλο, ηλιοκαμένος και με κορμάρα από το πάνω-κάτω στις παραλίες. Μήπως και ξαναβρώ τον ύπνο μου, που τον έχω χάσει, μήπως και ξαναβρώ τη διάθεσή μου, που έχει εξαφανιστεί σε βάθη αμέτρητα, μήπως και ξανανιώσω λίγο υγιής και ξέγνοιαστος, που βλέπω τις άσπρες τρίχες να πυκνώνουν πριν της ώρας τους. Μέλλον θέλετε; Water-μέλλον…

γελoιογραφίες: http://www.tanea.gr

Ο θάνατος του μισθωτάκου

Σήμερα συμπληρώνονται αισίως τρεισήμισι μήνες που δουλεύω «εθελοντικά». Η επιχείρηση στην οποία απασχολούμαι βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της ιστορίας της και συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι να έχουμε ξεχάσει τόσο εγώ όσο και οι υπόλοιποι «εθελοντές» συνάδελφοι το τι σημαίνει μισθός. Οι διοικούντες ζητούν υπομονή και υπόσχονται τραπεζικά δάνεια (αυτήν την εποχή…!) και αποπληρωμή μόνον εφόσον φύγουν περίπου οι μισοί, «εθελοντικά» πάντα. Ο ένας στους δύο κερδίζει…  Κι ενώ είχα υποσχεθεί από μικρός στον εαυτό μου πως αν ποτέ μου συμβεί κάτι ανάλογο, δεν θα δούλευα για κανέναν απλήρωτος και θα έφευγα την επόμενη μέρα, αυτόν τον καιρό, με την πραγματική ανεργία άνω του 25%, δεν μπορώ να βρω με κανέναν τρόπο μια διέξοδο. Κι έτσι καταπάτησα ήδη μια βασική, προσωπική μου υπόσχεση, γνωρίζοντας μια βαθιά προσωπική ήττα.

http://www.tanea.gr

Ο απλήρωτος, είναι ειδική κατηγορία εργατικού δυναμικού και φορολογουμένου: ενώ οι τσέπες μου κοντεύουν να αδειάσουν από το τρίψιμο μπας και ξεφυτρώσει κανένα ευρώ, σαν το τζίνι, την ίδια ώρα δεν είμαι άνεργος και άρα δεν έχω περίοδο χάρητος από τις τράπεζες. Καθώς δεν είμαι άνεργος, δεν παίρνω επίσης επίδομα ανεργίας, οπότε χρήματα (έστω και αυτά τα γελοία του εξευτελιστικού επιδόματος) δεν μπαίνουν από πουθενά. Παράλληλα, δεν μπορώ να υπαχθώ σε καμιά ρύθμιση προς εφορίες ή λοιπών χαρατσιών (ΔΕΗ π.χ.), ενώ θα φορολογηθώ επί του συνόλου του εισοδήματος μου (άσχετα αν τελικά θα το εισπράξω ποτέ και πότε), επομένως πρέπει με κάποιον τρόπο ή να εφεύρω λεφτά, ή να γίνω κλέφτης (η επιλογή της δεύτερης δουλειάς δεν έχει ευδοκιμήσει μέχρι τώρα) μόνο και μόνο για να έχω πολυτέλειες όπως το ηλεκτρικό ρεύμα. Την ίδια στιγμή, σε επίπεδο ψυχολογίας, η κουβέντα μιας συναδέλφου μου είναι ενδεικτική: «δεν μπορώ πια να κουβεντιάσω με κανέναν άλλον εκτός από εσάς. Έχω βαρεθεί να εξηγώ σε όλους που (άλλοι από ειλικρινές ενδιαφέρον, άλλοι από κουτσομπολιό και άλλοι από μοχθηρία) ρωτάνε, τι ακριβώς συμβαίνει εδώ και να με λυπούνται. Κι έχω επίσης βαρεθεί να σκέφτομαι συνεχώς, με μονομανία, το τι θα γίνει εδώ πέρα και πως θα βγάλω το μήνα. Μαζί, μόνο μ’ εμάς εδώ θέλω να κουβεντιάζω, μόνο εσείς με καταλαβαίνετε».

antistachef.wordpress.com

Στην αρχή έκανα υπομονή: «τόσος κόσμος έχει δυσκολίες στη δουλειά του, μέρες που είναι», «δώσε λίγο πίστωση χρόνου, δεν είναι καιρός να ψάχνεις για δουλειά τώρα, δεν υπάρχει τίποτα», «ακόμα κι αν βρεις μια δουλειά, θα παίρνεις τα μισά λεφτά» και άλλα τέτοια γυρνούσαν και συνεχίζουν να γυρνούν μες στο μυαλό μου, αλλά και στα χείλη όλων, γνωστών και φίλων. Ήδη από το καλοκαίρι δεν πήγα διακοπές διότι το έβλεπα να έρχεται (αυτό όμως σημαίνει πως και το μυαλό δεν έχει ξαλεγράρει καθόλου), έκανα κομπόδεμα όσο μου επιτρέπει ο μισθός μου, θυμήθηκα τα φοιτητικά μου χρόνια και τα γεύματα «μακαρόνια, κέτσαπ και τυρί» κι ετοιμάστηκα στο μέτρο του δυνατού για τις κακουχίες. Έτσι κι αλλιώς, υπομονή είχα μάθει να κάνω και με τις εξελίξεις «σοκ και δέος» και στο πεδίο της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης της χώρας της φαντασίας που ζω, υπομονή και συμπίεση έναντι του παραλόγου και στις δυο αυτές πλευρές του βίου μου.

http://www.tanea.gr

Το κλίμα βάρυνε με τον καιρό, με τους πρώτους συναδέλφους να φεύγουν «εθελοντικά», τα εργασιακά να αλλάζουν καθημερινά επί τα χείρω, το ξύλο να πέφτει με τα μανίας στους δρόμους, την ακροδεξιά να συμμετέχει σε κυβερνητικά σχήματα κι εμένα να μην μπορώ να σκεφτώ, να μην έχω διάθεση να μιλήσω σε άνθρωπο και να παρακολουθώ βουβός τα τεκταινόμενα, μετρώντας προσεκτικά τα ευρώ στις τσέπες και τους λογαριασμούς μου, εφαρμόζοντας αυστηρό πλάνο περικοπής δαπανών. Κόπηκε κάθε έξοδος, αναβλήθηκαν όλες οι αγορές, το σέρβις του αυτοκινήτου και η καμένη του λάμπα που ήθελα να του αλλάξω. Κόπηκε η τυρόπιτα στη δουλειά, κάθε έξοδο που περίσσευε «κουρεύτηκε», μέχρι και η βενζίνη περιορίστηκε: το καθημερινό πηγαινέλα το κάνω με τα πόδια πλέον κι έχω πείσει και τον εαυτό μου πως είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για γυμναστική (αφού δεν μπορώ να πληρώνω το γυμναστήριο πλέον έτσι κι αλλιώς).

http://www.tanea.gr

Σταδιακά όμως και με αφορμή διάφορα, φαινομενικά ασήμαντα καθημερινά επεισόδια, η υπομονή άρχισε να εξαντλείται και η ψυχολογία να κλονίζεται. Το πρώτο επεισόδιο χρονολογείται από την εποχή που τα σκουπίδια έπνιγαν τους δρόμους της Αθήνας (ένας αιώνας μου φαίνεται πως έχει περάσει μέσα στο δικό μου, διπλά συμπυκνωμένο χρόνο): έχοντας σηκώσει μόλις το τελευταίο πενηντάρικο του ενός λογαριασμού μου, είχα μόλις πάει στο σούπερ μάρκετ προκειμένου να α ανανεώσω σε πολεμοφόδια. Όταν λοιπόν στην επιστροφή, σκαρφαλώνοντας πάνω από το λοφάκι των σκουπιδιών που είχε κλείσει την είσοδο της πολυκατοικίας, παραπάτησα και μου έφυγε μια σακούλα με τα τρόφιμα του τελευταίου πενηντάρικου, κατέρρευσα. Έβλεπα τα τελευταία γάλατα που αγόρασα να βρίσκονται ανάμεσα στα σκουπίδια κι έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται να τα πάρει από εκεί ανάμεσα σαν να μην τρέχει τίποτα. Φαντάστηκα την εικόνα που βλέπω κάθε πρωί τις τελευταίες εβδομάδες: τους λογής μετανάστες να γυρνούν σαν εξαθλιωμένα φαντάσματα με τα καρότσια τους στους δρόμους της Αθήνας και να μαζεύουν χιλιοσκουριασμένα σιδερικά για ανακύκλωση ανάμεσα στα βουνά των σκουπιδιών, θυμήθηκα τους αντίστοιχους Αργεντίνους (με τη μόνη διαφορά πως εκεί ήταν χαρτί εκείνο που μάζευαν) και προσπάθησα να φανταστώ την εικόνα του εαυτού μου να ψαρεύω γάλατα μέσα από τα σκουπίδια. Αρνήθηκα να μπω στην εικόνα και βρίζοντας θεούς και δαίμονες συνέχισα την κατάβαση της σκουπιδοπλαγιάς.

antistachef.wordpress.com

Το δεύτερο περιστατικό συνέβη πριν μια δυο εβδομάδες. Προσπαθούσε να μπει στην πολυκατοικία ένας από τους ταχυδιανομείς μιας γνωστής πιτσαρίας. Ανατολικοευρωπαίος φαινόταν στα χαρακτηριστικά, με καλή, ευγενική φάτσα. Του άνοιξα και μπήκαμε κι οι δυο, πηγαίνοντας προς το ασανσέρ για τον τρίτο όροφο εκείνος, για τον τέταρτο εγώ. Καθώς λοιπόν μπήκαμε στο ασανσέρ και οι μυρωδιές της λαχταριστής πίτσας μας τρύπησαν τη μύτη, γυρνάει με ένα εγκάρδιο χαμόγελο το παλικάρι και μου λέει: «πάντως είναι φοβερές αυτές οι πίτσες, μου έχουν σπάσει τη μύτη! Πόσο θα ‘θελα να φάω μια ολόκληρη…». Γέλασα κι εγώ συμφωνώντας καθώς και τα δικά μου ρουθούνια είχαν αιχμαλωτιστεί από τις ξεχασμένες μυρωδιές, ενώ το στομάχι μου ήδη ανταποκρινόταν αυτόματα. «Καλά θα ‘ταν…», του απάντησα κι εγώ ενώ τον καληνύχτιζα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τιθασεύσω το αυτονομημένο στομάχι μου. Όταν πια επέστρεψα σπίτι μου, έδωσα μάχη πραγματική με τον εαυτό μου προκειμένου να μην υποκύψω στον πειρασμό και να ξοδέψω τα 12 ευρώ που κόστιζε η πίτσα, έτσι για να βγάλω το άχτι μου.

http://www.tanea.gr

Το τρίτο περιστατικό, που μου έδωσε και τη χαριστική βολή συνέβη την περασμένη Πέμπτη, ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου. Την προηγούμενη το βράδυ με είχε πάρει ο υδραυλικός τηλέφωνο πως του ακυρώθηκε μια δουλειά που είχε στο κέντρο της Αθήνας και πως μπορούσε στη θέση της να βάλει εμένα. Επειδή το να βρεις καλό και τίμιο υδραυλικό είναι πιο δύσκολο κι από το να ψάχνει νευροχειρουργό, δεν το σκέφτηκα καθόλου και του έκλεισα χωρίς δεύτερη κουβέντα ραντεβού. Έτσι, την Πέμπτη ήρθε το παλικάρι να μου ξηλώσει το μισό μπάνιο προκειμένου να αλλάξουμε τις μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα σωληνώσει που είχαν διαρροή. Όμως, στο μικρό και υπό προετοιμασία συγκατοίκησης διαμέρισμά μου, δεν πρόλαβα να μαζέψω σχεδόν τίποτα πριν έρθει ο υδραυλικός, με αποτέλεσμα το σπίτι μετά την επίσκεψή του να μοιάζει με την πλατεία Συντάγματος μετά την τελευταία πορεία. Αφού εξόφλησα τον υδραυλικό και κατεβάσαμε τα μπάζα, επέστρεψα σπίτι για να αντικρύσω το χάος: τα δυο μου χάσκοντα, άδεια πορτοφόλια κι ένα σπίτι που έμοιαζε με οικοδομή. Μελαγχόλησα με το τέλος των χρημάτων, αλλά διατήρησα προσωρινά την ψυχραιμία μου, επικεντρωνόμενος στο σχέδιο αποκατάστασης του σπιτιού σε μια βιώσιμη κατάσταση. Όταν όμως το σχέδιο αυτό αποκάλυψε την αναγκαιότητα μιας σκούπας χειρός, την οποία και δεν είχα, τότε να νεύρα μου σπάσανε σε όσα κομμάτια είχε σπάσει και το μωσαϊκό στο μπάνιο μου πρωτύτερα. Χαϊδεύοντας το τελευταίο μου δεκάευρω στην τσέπη της φόρμας μου, δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα το ξόδευα για να αγοράσω μια σκούπα χειρός. Για την ακρίβεια δεν μπορούσα να διανοηθώ πως είχα φτάσει στο σημείο να μην μπορώ να αγοράσω κάτι τόσο ασήμαντο και ευτελές, όπως μια σκούπα χειρός. Κάθισα απογοητευμένος επάνω στα μπάζα και άναψα το τρίτο τσιγάρο της ημέρας προσπαθώντας να ηρεμήσω το κεφάλι μου και τα μηνίγγια μου που κόχλαζαν. Φαντάστηκα τον εαυτό μου να αγοράζει σκούπα χειρός από το σούπερ μάρκετ πληρώνοντας με πιστωτική και με έπιασαν μοχθηρά, ακατάσχετα γέλια. Δεν έχω αισθανθεί ποτέ φτωχότερος. Δεν έχω νιώσει ποτέ πιο απελπισμένος…

Benny Venizil (Dr. Jekyll & Mr. Hyde)

Χαμηλώστε λίγο τον ήχο γιατί η ηχογράφηση είναι δυνατή. Εξάλλου δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία τα λόγια, ίσως μόνον για την ειρωνία της υπόθεσης. Επικεντρωθείτε στον τραγουδιστή, τον ξανθό τραγουδιστή….

Το ήξερα πάντα πως έκρυβε έναν άλλο εαυτό μέσα. Το θυμάμαι από το απόκοσμα μοχθηρό βλέμμα που είχε ρίξει σε εκείνον που του πέταξε έναν καφέ, κάποια χρόνια πριν στη Χαριλάου Τρικούπη. Το ξαναθυμήθηκα σε ένα αφίερωμα του ΣΚΑΙ την προηγούμενη εβδομάδα, βλέποντας τις κορυφαίες «κολοτούμπες» που έχει κάνει πρόσφατα (χαράτσι ΔΕΗ, δημοψήφισμα), δείχνοντας τελικά ότι μόνον δυσκίνητο παχύδερμο δεν είναι, τουνατίον θυμίζει τους καλύτερους χορευτές καλλιτεχνικού πατινάζ….

Γι’ αυτό και μόλις είδα το video που μου έστειλε ο φίλος Nionios μόλις πριν λίγο (έτσι για να σπάσει η μουντάδα της κρύας τσαγκαροδευτέρας), κόντεψα να πέσω από την καρέκλα από τα γέλια και το σοκ! Γι’ αυτό και το ανεβάζω άμεσα, χωρίς πολλά σχόλια (με κοιτάει ήδη περίεργα ο προϊστάμενος απέναντί μου)…

Απασφαλίζοντας (Forrest Gump)

http://www.tanea.gr

Αυτό πια! Αυτό σίγουρα, μετά βεβαιότητος, δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς! Ο Γιώργος Παπανδρέου απασφάλισε… Όχι όμως το περίστροφο, αλλά την πυρηνική βόμβα! Αφού έγιναν όλες αυτές οι διαπραγματεύσεις, όλες αυτές οι διατυπώσεις, όλες αυτές οι συσκέψεις και τα ξενύχτια, αφού κατέληξαν σε συμφωνία ( τι είδους, δεν είναι της παρούσης), ο πρωθυπουργός της Ελλάδος αποφάσισε να πατήσει το κόκκινο κουμπί μέσω… δημοψηφίσματος. Τον Γενάρη λέει, με το ερώτημα να είναι υπό διαμόρφωση. Την ίδια στιγμή, η Ιταλία έχει φτάσει να δανείζεται με επιτόκιο άνω του 6% (εμείς είχαμε πάψει να δανειζόμαστε στις αγορές με μικρότερα επιτόκια, όπως άκουγα το πρωί στις ενημερωτικές εκπομπές), έχοντας συμμετοχή στο ΑΕΠ της ευρωζώνης 20% έναντι 2% της Ψωροκώσταινας. Ταυτόχρονα το Βέλγιο παρακολουθείται στενά με ερώτημα την υποβάθμιση της πιστοληπτικής του ικανότητας, ενώ ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας ζητά επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δικού του Μνημονίου, μετά το κούρεμα χρέους της Ελλάδας. Υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές που βρίσκεται ο «κατάλληλος» άνθρωπος στην κατάλληλη θέση και που μπορεί με μια κίνηση να κάνει τα πάντα μπάχαλο. Αυτός μάλλον έμελλε να είναι ο Γιώργος Παπανδρέου.

http://www.tanea.gr

Άραγε, με τι επιτόκια θα δανειστεί την επόμενη φορά η Ιταλία, με το ερώτημα της παραμονής ή όχι της Ελλάδας στο ευρώ, την μερική ή ολική πτώχευση; Για πόσο καιρό μπορεί να συνεχίσει να πλανάται το ερώτημα αυτό γύρω από το Βέλγιο ή τη Γαλλία; Θα πάρει η Ελλάδα μετά την εξαγγελία αυτή την έκτη δόση του δανείου; Θα δουλεύει τίποτα στη χώρα αυτή εν μέσω τόσο παρατεταμένης προεκλογικής (κακά τα ψέματα) περιόδου; Υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να πετύχουν οι όποιοι στόχοι με τη χώρα σε τέτοια κατάσταση ή αναγγέλλεται δια της εξαγγελίας του δημοψηφίσματος και του παρατεταμένου χρόνου που απαιτεί αυτό μια προδιαγεγραμμένη αποτυχία; Πώς θα αντιδράσουν οι Αγορές σε μιαν τέτοια εξέλιξη; Ήδη, Δευτέρα 31.10.2011 το βράδυ, οι αντιδράσεις και τα σχόλια των Ευρωπαίων είναι εξαιρετικά δυσμενή, μιλώντας για αιφνιδιασμό, ενώ οι χρηματαγορές αντιδρούν ήδη με βουτιά του ευρώ έναντι του δολαρίου κατά 5%!

antistachef.wordpress.com

Κοινώς, πέφτω και απειλώ να σας πάρω μαζί μου. Δεν είμαι βέβαιος εάν όμως ο   Γιώργος Παπανδρέου είχε συναίσθηση πως σε αυτήν την περίπτωση, η απειλή και μόνο ενεργοποιεί το όπλο. Οι συνθήκες που θα επικρατήσουν στις χρηματαγορές το επόμενο διάστημα θα καθορίσουν την ταχύτητα μετάδοσης των συνεπειών. Όλοι π.χ. γνωρίζουν πως η Ιταλία δεν μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται ούτε καν με τα σημερινά επιτόκια. Ποια θα είναι τα επιτόκιά της αύριο; Όλοι επίσης γνωρίζουν πως εάν η Ιταλία καταρρεύσει, τότε κανένα EFSF δεν θα μπορεί να τη σώσει. Ασφαλώς, δεν θα συμβούν όλα αύριο. Αλλά μέχρι το Γενάρη το διάστημα είναι επαρκέστατο ώστε να τιναχτούν όλα στον αέρα και ουσιαστικά να μην υπάρχει καν θέμα ερωτήματος σχετικά με το δημοψήφισμα.

http://www.tanea.gr

Σαν να ρίχνει βόμβα πυρηνική στην αλυσίδα λειτουργίας του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου συστήματος. Εάν το ντόμινο επαληθευθεί, τότε η περίοδος μέχρι το Γενάρη θα μοιάζει σαν να παρακολουθεί κανείς από μακριά τη συνέπεια του πυρηνικού μανιταριού (μην καταλαβαίνοντας τι ακριβώς έχεις κάνει), να μεγεθύνεται  και να πλησιάζει, όντας ανώφελο να τρέξεις να διασωθείς. Σοκ και δέος απέναντι στην πλήρη κατάρρευση του χθες και τον φόβο του αγνώστου που θα ακολουθήσει. Όπως ο Γκορμπατσόφ κατάφερε το τελευταίο  χτύπημα στην κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού τη δεκαετία του ’90, έτσι κι ο Παπανδρέου φαίνεται να καταφέρει το τελευταίο χτύπημα στο σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό.

antistachef.wordpress.com

Προσωπικά όμως, δεν είμαι βέβαιος αν αυτό το Παπανδρέου το έκανε διότι γνησίως το πίστευε, ή απλά επειδή, ως άλλος Forrest Gump, δεν καταλάβαινε τι έκανε όταν έπαιζε με τα περίστροφα και τα κόκκινα κουμπιά. Και με απασχολεί πολύ, διότι εάν μεν ξέρει τι κάνει και πράττει ενσυνειδήτως με σκοπό την κατάρρευση του νεοφιλελευθερισμού, τότε πρέπει να πάρω πίσω όσα έχω πει και όσα (πολύ χειρότερα), έχω σκεφτεί γι’ αυτόν χρόνια τώρα, πρέπει να του φιλήσω τα πόδια και να δω στο πρόσωπό του έναν κοινωνικό επαναστάτη, έναν ανθρωπιστή ηγέτη που πίσω του πρέπει να συνταχθούμε όλοι, διεθνώς! Ειδικά αφού προβάλει σαν αφορμή τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου (2011) και τον μοιραίο συμβολισμό τους. Εάν όμως δεν είχε ιδέα τι σημαίνουν οι κινήσεις του και ο αντίκτυπός τους και κατά συνέπεια δεν μπορεί ούτε να διαχειριστεί τίποτα από αυτά που προκάλεσε, τότε οφείλω να δω έναν, έστω και καλοκάγαθο, βλάκα που όσο κι αν «run» ο «Forrest», το μανιτάρι θα τον προλάβει απροετοίμαστο.