Think – Σκέψου

Ενδιαφέρον βιντεάκι, με ξεχωριστή αισθητική.

Το βρήκα εδώ: http://www.ramnousia.com/

Advertisements

Ο βιασμός ενός βατράχου (είναι τα αρσενικά κατώτερα όντα;)

Ο φίλος Varth μου έδειξε τις προάλλες αυτό το βίντεο. Και με το που το είδα οφείλω να ομολογήσω πως έπεσα από την καρέκλα από τα γέλια. Ο τύπος είναι μερακλής και το απολαμβάνει, δίνοντας ειλικρινά παράσταση, καταγοητευμένος από τα κάλλη (ή τη χρησιμότητα) του βατράχου. Ο βάτραχος (αν ζει) είμαι βέβαιος πως υποφέρει και πως το θέαμα στα μάτια κάποιων μπορεί να φαίνεται σαν «ωμή» βία, πλην όμως δεν μπορεί παρά να ομολογήσει κανείς πως το θέαμα είναι ακαριαία ένεση γέλιου.

Η οπτική ομοιότητα όμως με το είδος και το ιλαρό της κατάστασης με έβαλαν να σκέφτομαι αν η χρόνια κατηγορία των γυναικών έναντι των αρσενικών πως είναι κατώτερα όντα, υποταγμένα στα πιο συμπλεγματικά αρχέγονα ένστικτα, τελικά ευσταθεί. Χίλια επιχειρήματα η κάθε πλευρά, αντιδικίες και διαξιφισμοί, ώστε να έρθει ο χαλαρότατος φίλος πίθηκος, μερακλής από τους λίγους ο συγκεκριμένος, με λυμένα τα προβλήματα και τα ψυχολογικά του ώστε να δείξει πως τελικά ίσως κάποια πράγματα να έχουν να κάνουν και με την κληρονομιά μας. Τώρα που το σκέφτομαι, πολλούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει και συνειδητά τους είχα κατατάξει στην κατηγορία του πιθηκοειδούς, θα μπορούσα να τους φανταστώ πρωταγωνιστές αντί του τριχωτού συγγενή! Λέτε τελικά να έχουν δίκιο;

Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα (σαν να μην πέρασε μια μέρα)

Όταν ο άνθρωπος είναι πρωτοπόρος και διαχρονικός…. Ή όταν το περιβάλλον είναι αναχρονιστικό και κολλημένο κατ’ ουσίαν 30 χρόνια πίσω… Ή όταν συμβαίνουν και τα δυο. Νέα μέτρα τότε, νεώτερα μέτρα τώρα και το ερώτημα που απομένει είναι μήπως αύριο έχουμε ολοκαίνουργια μέτρα… Γιούχα-γι, γιούχα-για!

Jeff Dunham – Spark Of Insanity

Ο Jeff Dunham είναι πολύ γνωστός αμερικανός κωμικός με μια αίσθηση του χιούμορ που σπάει κόκκαλα χωρίς να προσβάλλει κανέναν. Αλλά το κυριότερο χαρακτηριστικό του είναι ότι είναι εγγαστρίμυθος, και παίζοντας διαλόγους με τις εκπληκτικές κούκλες του, δίνει μοναδικά το στίγμα της Αμερικής, μέσα από το ιδιότυπο και χωρίς περιστροφές χιούμορ του. Με αφορμή λοιπόν το κόψιμό του από την αμερικανική τηλεόραση, όπως διάβασα σε ένα blog, ιδού ένα δείγμα της εξαιρετικής και ξεκαρδιστικής δουλειάς του…

Συνέχεια

Στάθης Δρογώσης – Μην το πεις πουθενά

Ένα από τα πολύ λίγα κομμάτια της σύγχρονης ελληνικής σκηνής που μου τράβηξε την προσοχή αμέσως μόλις το πρωτοάκουσα στο ραδιόφωνο. Περιέχεται στο δίσκο «Η αγάπη στο τέλος» που κυκλοφόρησε το 2009. Αν και δεν έχω ακούσει ολόκληρο το δίσκο και δεν μου αρέσει να προτρέχω, αυτό το κομμάτι δείχνει καλοδουλεμένο, παρά κάποιες αδυναμίες (κάπως συχνή επανάληψη, ας πούμε). Καλή προσπάθεια από έναν σχετικά νέο στο χώρο καλλιτέχνη και όχι ιδιαίτερα προβεβλημένο.

Ζίκο – Το κοτέτσι…

Δεν μου αρέσει ειλικρινά καθόλου να πειράζω τους αντίπαλους μετά την ήττα τους, αλλά αυτό πραγματικά με υπερβαίνει. Κι ενώ μοιάζει σαν διαφήμιση από τις Σχολές Καπάτου, γέλασα ειλικρινά πάρα πολύ. Απολαύστε…. (Ευχαριστώ George)