Δικό σας! (High Hopes)

bdff1945ff8e5d830d781c5213442113_1359701376_616x350-940

Έχω να γράψω πολύ καιρό, κυρίως γιατί δεν έχω το κουράγιο. Δουλειά με φρενήρεις ρυθμούς καθότι «τεμπέλης», διαβάσματα δια βίου μάθησης, πού να μείνει καιρός για σκέψη, πόσο μάλλον και για έκφραση. Εξάλλου γράφει και μιλάει τόσος κόσμος αυτές τις μέρες, που δε νομίζω ότι είχα τίποτα περαιτέρω να προσθέσω, κάποια πράγματα είναι οφθαλμοφανή, όποια απόχρωση κι αν γοητεύει περισσότερο τον καθένα. Ωστόσο, 3 μέρες τώρα δεν μπορώ να κοιμηθώ, δεν μπορώ να ησυχάσω, δεν μπορώ να μιλήσω ή να σκεφτώ χωρίς να έχω έναν διαρκή εκνευρισμό. Αποφάσισα να ανοίξω το καπάκι της χύτρας, μπας και λίγο εκτονωθεί η όλη ένταση, έστω κι αν το κείμενο αυτό δεν είναι παρά μόνο η προσωπική μου ψυχοθεραπεία. Διότι με όλα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια γενικά αλλά και με αφορμή τα τελευταία γεγονότα ειδικότερα, η ψυχοθεραπεία είναι το μόνο που φαίνεται σαν λύση προκειμένου να μη χάσει κανείς απολύτως είτε τα λογικά του, είτε την ψυχραιμία του.

Να ξεκινήσω λέγοντας πως θεωρώ τον εαυτό μου μάλλον αριστερό άνθρωπο, άνθρωπο που διαπνέεται από τα ιδεώδη της κοινωνικής δικαιοσύνης, των κοινωνικών αγαθών, των ίσων ευκαιριών, της αλληλεγγύης, της ισότητας, της επιβράβευσης της δικαιοσύνης. Ταυτόχρονα είμαι και νοικοκύρης άνθρωπος, τεχνοκράτης, με την έννοια ότι με ενδιαφέρει κυρίως το αποτέλεσμα και όχι τα πολλά λόγια, καθώς εκ του αποτελέσματος κρινόμαστε όλοι. Δεν είμαι ενταγμένος κομματικά σε κανέναν σχηματισμό, δεν έχω εμπλακεί με τον σύγχρονο συνδικαλισμό, πέρα από την τεχνική – νομική προάσπιση αδιαμφισβήτητα δίκαιων αιτημάτων, όταν χρειάστηκε. Τα λέω όλα αυτά καθώς εδώ που έχουμε φτάσει, με την καχυποψία που επικρατεί, πρέπει να καταθέτει κανείς πιστοποιητικό φρονημάτων ώστε να μην τον μπογιατίσει, είτε η μία, είτε η άλλη πλευρά.

Χάρηκα λοιπόν σε πολιτικό αλλά και σε πολιτισμικό επίπεδο, με την επικράτηση του φορέα που εκπροσωπεί την Αριστερά στον τόπο μας, έστω κι αν διαφωνώ σε πολλά, μα πάρα πολλά σημεία της προσέγγισης, της στελέχωσης και της ρητορείας του. Εξάλλου νομίζω πως έτσι όπως είχαν αλλά και συνεχίζουν να έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, όποιος εχέφρων άνθρωπος της δικής μου γενιάς των 30+, μόνο αηδιασμένος και οργισμένος θα μπορούσε να αισθάνεται για τις λοιπές εναλλακτικές που, μην ξεχνάμε, φέρουν την ευθύνη για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει. Οφείλω να ομολογήσω ωστόσο ότι οι χειρισμοί που έχουν προκύψει έκτοτε, με έχουν προβληματίσει τρομερά. Υπάρχει απειρία και πόλεμος λυσσαλέος από όλες τις πλευρές, πράγματι, αλλά δεν είναι κάτι που ήταν αναπάντεχο. Τουναντίον, ήταν απολύτως ξεκάθαρο ότι θα συνέβαινε από την πρώτη μέρα, κάτι για το οποίο προετοιμάζονταν (ή όφειλαν να το κάνουν), εδώ και χρόνια.

Τέλος πάντων, πάω απευθείας στο ζουμί, καθότι αν αρχίσω να το αναλύω παραπάνω θα κουράσω και θα κουραστώ και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να υποστηρίξω αυτήν την προχωρημένη κι επιβαρημένη ώρα. Και το ζουμί δεν είναι άλλο από το δημοψήφισμα, για το οποίο κι έχω φοβερά, ανεπανάληπτα νεύρα. Όχι φυσικά με τη διαδικασία καθαυτή, ίσα ίσα που ως αρχή είναι καλό και ευλογημένο να δίνεις το λόγο. Ωστόσο, έχεις ευθύνη σχετικά με το πώς δίνεις το λόγο και τι κάνεις με αυτόν. Θέλω να πω, πως το λόγο πρέπει να τον δίνεις διατυπώνοντας σαφή ερωτήματα, που δεν επιδέχονται πολλαπλών ερμηνειών, διαφορετικά νοθεύεις ή προσπαθείς να εκμαιεύσεις κάτι το οποίο δεν υπάρχει, ή ουδέποτε τέθηκε σαφώς. Σε μια τέτοια περίπτωση, ο έτσι κι αλλιώς πολωτικός χαρακτήρας ενός οριακού δημοψηφίσματος, μπορεί να καταστεί αιτία «πολέμου», με ή χωρίς εισαγωγικά. Και στην προκειμένη περίπτωση νομίζω πως αυτό ακριβώς συμβαίνει, εξ ου και ο θυμός. Θα περίμενα μια μεγαλύτερη γενναιότητα και αυταπάρνηση από την Αριστερά της καρδιάς μας, μια διαχείριση η οποία θα ήταν συνεπής στις δεσμεύσεις της και τις προσδοκίες που καλλιέργησε για εμβάθυνση του κοινού Ευρωπαϊκού ιδεώδους ή πρόταση για ρήξη, πρόταση όμως με ειρμό, επιχειρήματα, σχέδιο και αλήθειες προς έναν ιδιαίτερα επιρρεπή στα ψεύδη και τις παραμύθες λαό. Διαφορετικά, μάλλον διαχειρίζεσαι με όρους προσωπικής – κομματικής – παραταξιακής επιβίωσης μια διαδικασία η οποία χρειάζεται εξαιρετικά προσεκτικούς χειρισμούς, καθότι μπορεί να γυρίσει και μπούμερανγκ, ακριβώς λόγω λανθασμένων χειρισμών. Επί της ουσίας, αισθάνομαι σαν κάτι να έχει μείνει στη μέση και καλούμαι να αποφασίσω με όρους «Αγανακτισμένων» σε μια ασαφή και προς μανιπουλάρισμα, ερώτηση. Σαν να μην υπήρξε το θάρρος, το σθένος, ο προγραμματισμός, το όραμα, η οργάνωση, η ομοψυχία και συναντίληψη ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, να επικρατήσει η ειλικρίνεια και η υπέρβαση της μικροσυντήρησης και μικροδιαχείρισης. Σαν να άφησαν τη δουλειά στη μέση, αδύναμοι να διαμορφώσουν μια συνεκτική εναλλακτική και στα μισά του δρόμου, σαν να θέλουν να ξεκουραστούν – κρυφτούν προκειμένου να μην εκτεθούν (από τι, σε ποιον;), ρίχνουν ένα ανολοκλήρωτο επιχείρημα στη μάχη προκειμένου να το διαχειριστούν κατά το δοκούν. Για να το πω και στην προ του 2008 σημειολογία, σαν να πηγαίνεις στα μπουζούκια να ακούσεις την πριμαντόνα της νύχτας και εκεί που έχεις μερακλώσει (κι εκείνη/ος ξελαρυγγιαστεί), σου πετάει ένα «Δικό σας…!», και ακούς μυριάδες φωνές να φαλτσάρουν στο ρυθμό του (κύκνειου) άσματος…

mpouzoukia_louloudia

Μέσα σε αυτό το κλίμα βέβαια, οι μάσκες έπεσαν, η μονομέρεια και η απροκάλυπτη προπαγάνδα βαφτίστηκε ως αντικειμενική καταγραφή και το κλίμα, αντί να είναι μια πανηγυρική νίκη της Ενημέρωσης και της Δημοκρατίας έχει ξεφτίσει σε ένα απροκάλυπτο σόου κατάλυσης της όποιας ψυχραιμίας και ειλικρίνειας.

kanalia_copy

Μέχρι και τον κατά την αδυσώπητη στατιστική πιο πρόσφατο υπαίτιο για τη διόγκωση του χρέους Κώστα Καραμανλή ανάγκασαν να σπάει τη «σιωπή του Βούδα» και να μας συμβουλέψει ως άλλος εθνάρχης για το καλό του τόπου.

Greek_debt_and_EU_average_since_1977

Έως και τον Μητσοτάκη (έμαθα ενδιαφέροντα πράγματα για την πολύτιμη συνεισφορά του στη Σερβία στα 90’s) ανέσυραν να λέει πως είχε ελπίδες για τον Τσίπρα (αλλά τα σκάτωσε…).

Με αυτά και με αυτά, δεν μπορεί παρά να οδηγείσαι νομοτελειακά στην αρνητική απάντηση στο προσεχές δημοψήφισμα (μιας και το στηρίζουν κάτι τέτοιοι τύποι, δεν μπορεί παρά ανακλαστικά και μόνο να πας αντίθετα), ωστόσο με βαριά καρδιά και πολύ σκεπτικισμό. Φοβούμενος κυρίως τι θα γίνει την επόμενη μέρα, πώς θα καταφέρουμε εμείς να συνεννοηθούμε προκειμένου να μην χάσουμε περαιτέρω πολύτιμα χρόνια, να μην εξαφανίσουμε πλήρως από το χάρτη της ιστορίας μας την τρέχουσα ενεργή γενιά ή (ακόμα χειρότερα) γενιές…

Advertisements

Paolo Nutini – Caustic Love

Paolo Nutini - Caustic Love (2014)

Τον συμπαθή Paolo Nutini τον είχα ακούσει στο επιτυχημένο κομμάτι του Candy, που έγινε και αρκετά μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω πως δεν είχα δώσει μεγαλύτερη σημασία, επιτυχίες της συγκυρίας υπάρχουν πολλές και δεν είναι πάντα δυνατόν να τις παρακολουθείς όλες. Νόμιζα λοιπόν πως ο Paolo είναι ακόμα ένα χαριτωμένο παράγωγο της γειτονικής Ιταλίας, που έχει παράδοση στην ανάδειξη ανάλογων ταλέντων. Όταν όμως άκουσα στο ραδιόφωνο το Iron Sky, κομμάτι από τον τελευταίο του δίσκο, τότε πείστηκα πως το θέμα Nutini ήταν αρκετά σοβαρότερο και άρχισα να ψάχνω. Το πρώτο που ανακάλυψα είναι πως ο Paolo Nutini, όσο Ιταλός κι αν ακούγεται στο όνομα, όσο «Αμερικανός» κι αν ακούγεται στον ήχο, είναι στην πραγματικότητα Σκοτσέζος! Επίσης είναι και σχετικά νεαρός, μόλις 28 ετών, ενώ ο δίσκος αυτός αποτελεί την Τρίτη του δουλειά. Συνέχεια

Coeur De Pirate – Trauma (2014)

Coeur de Pirate - Trauma (2014)

Στην περίπτωση της Καναδής Beatrice Martin, ή αλλιώς Coeur De Pirate, έχω αναφερθεί και στο παρελθόν, με την ευκαιρία τότε της κυκλοφορίας του δεύτερου δίσκου της. Η ενδιαφέρουσα Καναδή επανέρχεται πλέον με τον τρίτο δίσκο της Trauma, δίσκος ο οποίος στην ουσία αποτελεί το soundtrack της τέταρτης σαιζόν της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς που προβάλλεται στον Καναδά. Η σύλληψη σχετικά με τη σειρά soundtrack είναι ενδιαφέρουσα: κάθε σαιζόν ένας καλλιτέχνης (Καναδός), αναλαμβάνει να ερμηνεύσει τα κομμάτια που συνθέτουν το εκάστοτε soundtrack. Σε αυτό το πλαίσιο, η Coeur De Pirate ανέλαβε την πέμπτη σαιζόν και το soundtrack της, το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του 2014. Συνέχεια

Marissa Nadler – July (2014)

Marissa Nadler - July (2014)

Η Marissa Nadler δραστηριοποιείται στα μουσικά δρώμενα από το 2004 και το άλμπουμ July είναι ήδη ο έβδομος προσωπικός της δίσκος. Αμερικανίδα στην καταγωγή, η 33χρονη Nadler είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση, μιας και η ενασχόλησή της με τη μουσική είχε περισσότερο σαν σκοπό την ικανοποίηση ενός χόμπι, μιας και τόσο οι σπουδές της στη ζωγραφική όσο και η σχετική αρχή της καριέρας της δεν προμήνυαν τέτοια εξέλιξη. Ευτυχώς για τους ευτυχείς ακροατές, η αγάπη της για τη μουσική είναι αυτό που επικράτησε στη ζωή της κι έτσι έχουμε την ευκαιρία να απολαμβάνουμε την αιθέρια φωνή της και τις ξεχωριστές της συνθέσεις.

Συνέχεια

Beach House – Bloom (2012)

Beach House - Bloom (2012)

Τυχαία έπεσα πάνω στον τελευταίο δίσκο των Beach House, τέταρτο κατά σειρά, με τον τίτλο Bloom, άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2012. Οφείλω να ομολογήσω πως έμεινα έκπληκτος από το δίσκο αυτό, μιας και οι δίσκοι που πραγματικά σε κατακτούν από την πρώτη στιγμή σπανίζουν. Το δίδυμο από την Βαλτιμόρη των ΗΠΑ έχει έναν ήχο που βρίθει λυρισμού, κινούμενο πότε στα μονοπάτια της indie σκηνής, πότε στα τοπία της dream pop, ενώ παίζουν ακόμα και με ήχους που ανήκουν στη σφαίρα της ψυχεδέλειας. Τα φωνητικά της Victoria Legrand είναι δυναμικά και ταυτόχρονα εύθραυστα, ενώ οι ενορχηστρώσεις του Alex Scally δεν χάνουν ποτέ τις ισορροπίες τους, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη δημιουργία της ταυτότητας του γκρουπ. Το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό ήταν οι Mazzy Star, όταν άκουγα τους νεαρούς Αμερικανούς και νομίζω πως τελικά δεν είναι τελείως αδόκιμη η σύγκριση, μιας και, σε προσωπικό επίπεδο τουλάχιστον, μου φαίνονται σαν μια σύγχρονη εκδοχή – συνέχεια αυτού του ήχου. Το απολαυστικό με το συγκεκριμένο δίσκο είναι πως ακούγεται ολόκληρος, χωρίς κάτι να ξεχωρίζει από την αρχή, παρά σαν ένα σύνολο, φτιαγμένο να σου προσφέρει ένα συνεχές ταξίδι μιας ώρας, όση και η διάρκειά του. Χρειάζεται να ακούσει κανείς ξανά και ξανά το άλμπουμ αυτό ώστε να αρχίσει να ξεχωρίζει λεπτομέρειες που σε κάνουν να αγαπήσεις πέραν από το σύνολο και το κάθε κομμάτι του ξεχωριστά, κρατώντας με αυτόν τον τρόπο και επάξια, αμείωτο το ενδιαφέρον και την απόλαυση. Συστήνεται ανεπιφύλακτα το άλμπουμ αυτό, ειδικά στη δύσκολη αρχή του φθινοπώρου. Συνέχεια

Rodriguez – Cold Fact (1970), Coming from Reality (1971)

Rodriguez - Cold Fact (1970)

Rodriguez - Coming From Reality (1971)

Υπάρχουν στιγμές που έχει κανείς τη δυνατότητα να γνωρίσει πραγματικά πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους, προικισμένους με εξαιρετικό ταλέντο, μοναδική έμπνευση και τρομερό κίνητρο. Είναι όμως εξαιρετικά σπάνιες οι περιπτώσεις που όλα τα παραπάνω συνδυάζονται με μια τόσο αναπάντεχη και ολοκληρωτική ταπεινότητα, τέτοια που δεν μπορείς να αποδεχτείς ότι υπάρχει. Μια τέτοια είναι η περίπτωση του Sixto Diaz Rodriguez, ενός 72χρονου πλέον Αμερικανού, η ζωή του οποίου έχει αποτελέσει και κεντρικό θέμα της ταινίας Searching For Sugarman, την οποία και συνιστώ ανεπιφύλακτα. Συνέχεια

The Antlers – Familiars (2014)

The Antlers - Familiars (2014)

Familiars, the fourth album from Brooklyn-based indie/chamber/electronic trio Antlers, comes as a glacially slow step in the slow-moving progress that marked both their death-themed 2009 breakthrough album Hospice and its more electronica-leaning 2011 follow-up, Burst Apart. The nine songs here are sprawling pocket symphonies, longer songs brimming over with the horn arrangements that were just hinted at on previous work, if a little lighter on airy keyboards and Boards of Canada-influenced dreaminess. Songwriter Pete Silberman has always had a gift for storytelling lyrics that tend more toward tragedy than redemption, and a thick, somber vibe carries throughout much of Familiars, beginning with the brass section-powered lope of «Palace.» Interplay between bright but distant-sounding horn sections and soft, simmering instrumentation makes every song a lush, glowing affair, recorded with a somewhat detached production that never allows for any one element to come too much into focus. This comes through with the same pastoral melancholia as Talk Talk on songs like «Refuge,» while tunes like «Doppelgänger» tend more toward an almost film noir jazziness. As with previous albums, Antlers are at their best when things in Silberman‘s songs are at their bleakest, and the rock-bottom angst of «Hotel» is easily one of Familiars‘ strongest, if its narrator’s sentiments are troubled at best. The album’s focus on horn arrangements and roomy, dreamlike production gives it a singular feel, one where listening through the entire album feels not unlike wading through a field of tall reeds as an inexplicably sad autumn day fades into twilight.

Review by Fred Thomas, Allmusic.com

Συνέχεια