Coeur De Pirate – Trauma (2014)

•Νοέμβριος 27, 2014 • Σχολιάστε

Coeur de Pirate - Trauma (2014)

Στην περίπτωση της Καναδής Beatrice Martin, ή αλλιώς Coeur De Pirate, έχω αναφερθεί και στο παρελθόν, με την ευκαιρία τότε της κυκλοφορίας του δεύτερου δίσκου της. Η ενδιαφέρουσα Καναδή επανέρχεται πλέον με τον τρίτο δίσκο της Trauma, δίσκος ο οποίος στην ουσία αποτελεί το soundtrack της τέταρτης σαιζόν της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς που προβάλλεται στον Καναδά. Η σύλληψη σχετικά με τη σειρά soundtrack είναι ενδιαφέρουσα: κάθε σαιζόν ένας καλλιτέχνης (Καναδός), αναλαμβάνει να ερμηνεύσει τα κομμάτια που συνθέτουν το εκάστοτε soundtrack. Σε αυτό το πλαίσιο, η Coeur De Pirate ανέλαβε την πέμπτη σαιζόν και το soundtrack της, το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του 2014. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Coeur De Pirate – Trauma (2014)’

Advertisements

Marissa Nadler – July (2014)

•Σεπτεμβρίου 22, 2014 • Σχολιάστε

Marissa Nadler - July (2014)

Η Marissa Nadler δραστηριοποιείται στα μουσικά δρώμενα από το 2004 και το άλμπουμ July είναι ήδη ο έβδομος προσωπικός της δίσκος. Αμερικανίδα στην καταγωγή, η 33χρονη Nadler είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση, μιας και η ενασχόλησή της με τη μουσική είχε περισσότερο σαν σκοπό την ικανοποίηση ενός χόμπι, μιας και τόσο οι σπουδές της στη ζωγραφική όσο και η σχετική αρχή της καριέρας της δεν προμήνυαν τέτοια εξέλιξη. Ευτυχώς για τους ευτυχείς ακροατές, η αγάπη της για τη μουσική είναι αυτό που επικράτησε στη ζωή της κι έτσι έχουμε την ευκαιρία να απολαμβάνουμε την αιθέρια φωνή της και τις ξεχωριστές της συνθέσεις.

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Marissa Nadler – July (2014)’

Beach House – Bloom (2012)

•Σεπτεμβρίου 14, 2014 • Σχολιάστε

Beach House - Bloom (2012)

Τυχαία έπεσα πάνω στον τελευταίο δίσκο των Beach House, τέταρτο κατά σειρά, με τον τίτλο Bloom, άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2012. Οφείλω να ομολογήσω πως έμεινα έκπληκτος από το δίσκο αυτό, μιας και οι δίσκοι που πραγματικά σε κατακτούν από την πρώτη στιγμή σπανίζουν. Το δίδυμο από την Βαλτιμόρη των ΗΠΑ έχει έναν ήχο που βρίθει λυρισμού, κινούμενο πότε στα μονοπάτια της indie σκηνής, πότε στα τοπία της dream pop, ενώ παίζουν ακόμα και με ήχους που ανήκουν στη σφαίρα της ψυχεδέλειας. Τα φωνητικά της Victoria Legrand είναι δυναμικά και ταυτόχρονα εύθραυστα, ενώ οι ενορχηστρώσεις του Alex Scally δεν χάνουν ποτέ τις ισορροπίες τους, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη δημιουργία της ταυτότητας του γκρουπ. Το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό ήταν οι Mazzy Star, όταν άκουγα τους νεαρούς Αμερικανούς και νομίζω πως τελικά δεν είναι τελείως αδόκιμη η σύγκριση, μιας και, σε προσωπικό επίπεδο τουλάχιστον, μου φαίνονται σαν μια σύγχρονη εκδοχή – συνέχεια αυτού του ήχου. Το απολαυστικό με το συγκεκριμένο δίσκο είναι πως ακούγεται ολόκληρος, χωρίς κάτι να ξεχωρίζει από την αρχή, παρά σαν ένα σύνολο, φτιαγμένο να σου προσφέρει ένα συνεχές ταξίδι μιας ώρας, όση και η διάρκειά του. Χρειάζεται να ακούσει κανείς ξανά και ξανά το άλμπουμ αυτό ώστε να αρχίσει να ξεχωρίζει λεπτομέρειες που σε κάνουν να αγαπήσεις πέραν από το σύνολο και το κάθε κομμάτι του ξεχωριστά, κρατώντας με αυτόν τον τρόπο και επάξια, αμείωτο το ενδιαφέρον και την απόλαυση. Συστήνεται ανεπιφύλακτα το άλμπουμ αυτό, ειδικά στη δύσκολη αρχή του φθινοπώρου. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Beach House – Bloom (2012)’

Rodriguez – Cold Fact (1970), Coming from Reality (1971)

•Ιουνίου 19, 2014 • 1 σχόλιο

Rodriguez - Cold Fact (1970)

Rodriguez - Coming From Reality (1971)

Υπάρχουν στιγμές που έχει κανείς τη δυνατότητα να γνωρίσει πραγματικά πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους, προικισμένους με εξαιρετικό ταλέντο, μοναδική έμπνευση και τρομερό κίνητρο. Είναι όμως εξαιρετικά σπάνιες οι περιπτώσεις που όλα τα παραπάνω συνδυάζονται με μια τόσο αναπάντεχη και ολοκληρωτική ταπεινότητα, τέτοια που δεν μπορείς να αποδεχτείς ότι υπάρχει. Μια τέτοια είναι η περίπτωση του Sixto Diaz Rodriguez, ενός 72χρονου πλέον Αμερικανού, η ζωή του οποίου έχει αποτελέσει και κεντρικό θέμα της ταινίας Searching For Sugarman, την οποία και συνιστώ ανεπιφύλακτα. Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Rodriguez – Cold Fact (1970), Coming from Reality (1971)’

The Antlers – Familiars (2014)

•Ιουνίου 16, 2014 • Σχολιάστε

The Antlers - Familiars (2014)

Familiars, the fourth album from Brooklyn-based indie/chamber/electronic trio Antlers, comes as a glacially slow step in the slow-moving progress that marked both their death-themed 2009 breakthrough album Hospice and its more electronica-leaning 2011 follow-up, Burst Apart. The nine songs here are sprawling pocket symphonies, longer songs brimming over with the horn arrangements that were just hinted at on previous work, if a little lighter on airy keyboards and Boards of Canada-influenced dreaminess. Songwriter Pete Silberman has always had a gift for storytelling lyrics that tend more toward tragedy than redemption, and a thick, somber vibe carries throughout much of Familiars, beginning with the brass section-powered lope of «Palace.» Interplay between bright but distant-sounding horn sections and soft, simmering instrumentation makes every song a lush, glowing affair, recorded with a somewhat detached production that never allows for any one element to come too much into focus. This comes through with the same pastoral melancholia as Talk Talk on songs like «Refuge,» while tunes like «Doppelgänger» tend more toward an almost film noir jazziness. As with previous albums, Antlers are at their best when things in Silberman‘s songs are at their bleakest, and the rock-bottom angst of «Hotel» is easily one of Familiars‘ strongest, if its narrator’s sentiments are troubled at best. The album’s focus on horn arrangements and roomy, dreamlike production gives it a singular feel, one where listening through the entire album feels not unlike wading through a field of tall reeds as an inexplicably sad autumn day fades into twilight.

Review by Fred Thomas, Allmusic.com

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘The Antlers – Familiars (2014)’

The Souljazz Orchestra – Inner Fire (2014)

•Μαΐου 16, 2014 • Σχολιάστε

The Souljazz Orchestra - Inner Fire (2014)

On 2012’s Solidarity, Ottawa’s Souljazz Orchestra collaborated with a host of singers from various traditions. The end result was a melodic, groove-laden expansion of the band’s global vision. Inner Fire was recorded in analog and co-produced by bandleader, composer, and multi-instrumentalist Pierre Chrétien and Jason Jakunas. It is easily the group’s most diverse outing, and also its most relaxed, but that doesn’t mean lazy. «Kingdom Come» features a glorious, staggered horn chart that evokes Salah Ragab-esque Egyptian jazz. Solos from Chrétien‘s vibes, Ray Murray‘s baritone, and guest Ed Lister‘s muted trumpet illuminate the processional Eastern groove. «One Life to Live» uses Afro-beat as its initial engine; the meld of African and Caribbean rhythms provided by drummer Philippe Lafreniere and percussionist Marielle Rivard is intoxicating. «As the Crow Flies» weds samba, Cuban mambo, and Caribbean funk. Steve Berndt‘s trombone and Zakari Frantz‘s flute wind around and through the center of the horn chart, punctuated by Steve Patterson‘s deeply expressive tenor solo. Speaking of Latin, «Agoya» is one of the set’s true salsa cookers, with a chunky horn arrangement, burning congas, shekere, claves, and other percussion from Rivard and Lafreniere, with a chanted backing chorus. «East Flows the River» is a slow burner, with moaning (pre-Thomas A. Dorsey style) gospel drones, Egyptian jazz, and blues. «Black Orchid» is a sunny bolero, with funky soul-jazz undertones. And the Afro-Guinean fusion in the12/8, «Sommett on Sommett,» is a stunner. The set’s biggest surprise, however, is the cover of «Celestial Blues.» Written by Andy Bey during his tenure with Gary Bartz‘s NTU Troop, it opens with a woody bass solo from Philippe Charbonneau. It’s the only tune here with lead vocals, provided in grand ’70s spiritual jazz-soul style by Rivard. The shuffling pace is a bit faster in this reading, punctuated by bluesy piano and meaty vibes from Chrétien with a gritty alto solo from Frantz as a topper. Lafreniere‘s drum kit holds a deep pocket for the ensemble. Inner Fire is a showcase for the Souljazz Orchestra‘s depth and experience. They can stretch into new areas, melding the vast array of musical styles at their disposal almost instinctively without sacrificing groove in their ambition.

Review by Thom Jurek, Allmusic.com

Συνεχίστε την ανάγνωση ‘The Souljazz Orchestra – Inner Fire (2014)’

Τρέχοντας

•Μαΐου 16, 2014 • Σχολιάστε

aceKAaAni

Τελευταία η ζωή μου συνοψίζεται στο παραπάνω σκίτσο. Δεν θέλω να γκρινιάξω, δεν θέλω να μιλήσω κι εγώ για τα ανθρωπίνως αυτονόητα, για τη μιζέρια και την ανέμπνευστη ζωή, για την καμένη γενιά (γενιές), στην οποία έχω την τιμή να ανήκω… Κάποτε είχα διαβάσει πως ευτυχισμένος είναι εκείνος ο οποίος ζει στις ιστορικά πιο αδιάφορες εποχές… Τέλος πάντων!

Επειδή όμως τελευταία (μετά από πολύ καιρό) ακούω αρκετή μουσική, θέλησα να συνεχίσω να μοιράζομαι αυτά που κάνουν εντύπωση με όποιον τυχαίνει να διαβάζει το ιστολόγιο αυτό. Όμως πλέον δεν προλαβαίνω συνήθως να γράφω τις προσωπικές μου σκέψεις, (δεν έχω καταφέρει να εφεύρω περισσότερο χρόνο) και γι’ αυτό αποφάσισα να παραπέμπω σε όποια κριτική τυχαίνει να βρίσκω πιο αντιπροσωπευτική. Άλλωστε υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν αυτήν τη δουλειά πολύ καλύτερα και πληρέστερα από μένα. Γι’ αυτό λοιπόν θα προτιμήσω αυτό το μοντέλο από την πλήρη αποχή!

Βλέπετε, ο τρόπος με τον οποίον έχω εξοικονομήσει χρόνο από την καθημερινότητά μου για μια τόσο πολυτελή, πλέον, ασχολία όπως η ακρόαση μουσικής, έχει να κάνει με το περπάτημα (ή τρέξιμο, όπως θέλει το βλέπει κανείς). Έχω προσπαθήσει να αντικαταστήσω την αγαπημένη μου μοτοσυκλέτα με τη χρήση των ποδιών μου και είμαι αρκετά τυχερός η δουλειά μου να απέχει μόλις μισή ώρα περπάτημα από το σπίτι. Μισή να πας, μισή να ‘ρθεις, να τος ο ένας δίσκος ημερησίως! Βέβαια, για να μην το παίζω και ξύπνιος, είναι μια διαδικασία λίγο «η ανάγκη, φιλοτιμία», καθώς δεν είναι και ιδεώδες να περπατάς σε θορυβώδεις λεωφόρους πρωινιάτικα με τα λεωφορεία να σε λούζουν μαυρίλα, αλλά λίγο η μοτοσυκλέτα που είναι παλιά και καίει ένα σκασμό, μια η οικονομία από το γυμναστήριο που δεν χρειάζεται (και φυσικά δεν προλαβαίνω) να πάω, ιδού: εφευρέθηκε χρόνος!

Καλή μας διασκέδαση λοιπόν, διότι σήμερα χρειάζεται ίσως περισσότερο από ποτέ. Η φτώχια θέλει τέχνη άλλωστε!

 
Αρέσει σε %d bloggers: