Και του πουλιού το γάλα!

 

Εικόνες: http://ardalion.wordpress.com/2008/09/23/homeless/

Μένω απέναντι ακριβώς από την είσοδο ενός μεγάλου σούπερ μάρκετ, πρότυπο οργάνωσης και αφθονίας του καταναλωτικού μας πλούτου, όπου μπορείς να βρεις και του πουλιού το γάλα, άμα λάχει και το ζητάει ο Παρλιάρος για καμιά συνταγή του. Πολύ βολικό από τη μία (ό,τι και να χρειαστείς ανά πάσα στιγμή πετάγεσαι και το παίρνεις), αλλά και με συγκεκριμένες οχλήσεις στην μικροαστική μου ευτυχία από την άλλη: δημιουργεί μποτιλιάρισμα (το υπόγειο parking του μπορεί να φιλοξενήσει ελάχιστα αυτοκίνητα), το πρωί τα φορτηγά των ανεφοδιασμών κάνουν εκκωφαντική φασαρία χαράματα πράγμα, οι κυρίες που αποφασίζουν να πάνε σούπερ μάρκετ εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να βγάλουν και το σκυλάκι τους βόλτα, αλλά το δένουν σε ένα στύλο μέχρι να βγουν και αυτό αλυχτάει όλη την ώρα (κάποια στιγμή θα κλέψω κανένα…) και λοιπά τέτοια χαριτωμένα. Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι στον παράλληλο δρόμο έχει τους κάδους απορριμμάτων του το θεριό τούτο και κατά καιρούς άμα περνάς από κοντά και τύχει να έχουν αδειάσει ψάρια για παράδειγμα, τότε βρωμάει ανυπόφορα. Είναι στην άλλη γωνία από το σπίτι μου, αλλά κι εκεί σπίτια έχει κολλημένα δίπλα του, δεν μπορώ να καταλάβω πως την ανέχονται αυτήν τη μυρωδιά. Επιβεβαίωσα τη δυσφορία μου απόψε που χρειάστηκε να περάσω δίπλα από τους κάδους, στο πεζοδρόμιο και να με πιάσει από τη μύτη μια εξοργιστικά άθλια μυρωδιά.

Πάνω εκεί που αγανακτούσα και ετοίμαζα ήδη τον εξάψαλμο για τον υπεύθυνο του καταστήματος που αφήνει τα απορρίμματα εκτεθειμένα στο δρόμο και δημιουργεί αισθητικούς, οσφρητικούς και κινδύνους για τη δημόσια υγεία και λοιπά ζητήματα που απασχολούν κάθε συνειδητό μικροαστό, τότε είδα ανάμεσα στα σκουπίδια κάτι να σαλεύει. Τρόμαξα προς στιγμήν μην είναι κανένα Ιπτάμενο Γουρούνι  (ΙΓ) και μου φταρνίσει τον Η1Ν1 επάνω μου, καθότι δεν φορούσα και την τόσο σικ αυτό τον καιρό μάσκα μου. Ευτυχώς δεν ήταν κάτι τέτοιο, τέτοια πράγματα δεν υπάρχουν άλλωστε. Ήταν όμως μια μικροκαμωμένη γιαγιά, με ηλικία που θα την προσδιόριζα γύρω στα 70 (αν και έχω διαβάσει σε βιβλία και περιοδικά πως οι κακουχίες μπορεί να «μεγαλώνουν»  τον άνθρωπο) η οποία είχε κάνει βουτιά μέσα στα σκουπίδια και κρατούσε σαν πολύτιμα λάφυρα στα χέρια της ένα μισοσάπιο μαρούλι και κάτι μισάνοιχτα συσκευασμένα σάντουιτς (ληγμένα υποθέτω) που έσταζαν ζουμιά. Απομακρύνθηκα σοκαρισμένος, ευχαριστώντας την τύχη μου που εγώ ακόμα έχω τη δουλίτσα μου, το δυαράκι μου και λοιπά κομφόρ. Σαν να είχα ζήσει μόλις live μια σκηνή από τους Άθλιους του Δουμά…

Πέραν όμως της πλάκας, η σκηνή αυτή ήταν μια σκληρή, ανάγλυφη καταγραφή της πραγματικότητας, μιας έστω παράλληλης πραγματικότητας, μια γροθιά στο στομάχι. Που ο πόνος της όλο και μεγάλωνε καθώς αναλογιζόμουν το πόσο έχουν πυκνώσει αυτές οι σκηνές στην καθημερινότητα. Διότι οφείλω να ομολογήσω ότι οι όποιες έγνοιες είχα μέχρι τότε στο κεφάλι μου μεμιάς φάνηκαν τόσο ανόητες μπροστά στην ειλικρινή απεικόνιση του δράματος της ζωής. Ντράπηκα και για τη δουλίτσα μου και για το δυαράκι μου και για τα λοιπά μου κομφόρ. Έστω κι αν πάσχω κι εγώ από το χαυνωτικό σύνδρομο του καναπέ, έστω κι αν είναι παροδική αυτή η ντροπή, τουλάχιστον παρηγοριέμαι που εξακολουθεί και υπάρχει. Το να βλέπεις σχεδόν τη γιαγιά σου την ίδια βουτηγμένη μέσα στα σκουπίδια να ψάχνει για φαγητό είναι η πιο ανάγλυφη μορφή εξαθλίωσης τόσο του θύματος όσο και του θύτη και άραγε δεν είμαστε καθένας με τον τρόπο του και συνολικά με την πολιτική μας στάση θύτες και υποψήφια θύματα ταυτοχρόνως;

Η παράλληλη δε αυτή πραγματικότητα όλο και μεγαλώνει σε πλήθος, ίσως όχι σε τόσο τραγικές καταλήξεις, αλλά δεν εξηγούνται και εύκολα οι εργαζόμενοι των 400 και των 700 ευρώ. Αναλογιζόμουν λοιπόν με αφορμή τις εκλογές στη ΝΔ και τις ομιλίες της Μπακογιάννη (αλήθεια γιατί έχει κρατήσει αυτό το επίθετο και όχι Μητσοτάκη ή Κούβελου;) αλά παιδί του απλού λαού που έπαιζε στις ίδιες γειτονιές με τα άλλα παιδάκια και μάτωνε τα γόνατα της στα χώματα, και του Σαμαρά που πάντα μου προκαλούσε εντύπωση αυτό το ταλαίπωρο βλέμμα και ύφος, σαν να έχει ενδυθεί τον Νίκο Ξανθόπουλο λες, και σκεφτόμουν ποια αλήθεια μπορεί να είναι η επαφή των ατόμων που τόσο εύκολα επικαλούνται τον τιμητικό ρόλο του «καθημερινού» ανθρώπου με αυτή την πτυχή της καθημερινότητας. Προσπαθούσα να φανταστώ πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος από τούτους έβγαλε το μήνα με 700 ευρώ και μετά από πολύ σκέψη υποθέτω ποτέ. Πότε στάθηκε κάποιος τους στην ουρά του ΙΚΑ ή αν έκλεισε ποτέ ραντεβού για πρόβλημα καρδίας μετά από 6 μήνες, πότε ένιωσε ότι τα χρέη τον πνίγουν ασφυκτικά και ότι οι τράπεζα θα του πάρει το σπίτι και άλλα τέτοια ευχάριστα.

Παράλληλες πραγματικότητες θα πει κανείς, δεν μπορεί κάποιος να έχει πλήρη εικόνα. Και κοντόφθαλμοι άνθρωποι θα προσθέσω εγώ, συνδυασμός που αν του δοθεί και εξουσία εξηγεί τα αποτελέσματα που όλοι μας βιώνουμε. Αυτό που δεν εξηγεί είναι πως και γιατί στον άνεμο 750.000 άτομα ταλαιπωρήθηκαν για να πάνε να εκλέξουν τον επόμενο εξόφθαλμα λαοπλάνο δυνάστη τους! Αδιόρθωτοι ήμαστε…. Οι δε σοσιαλιστές ΠΑΣΟΚοι το πρώτο πράγμα που έκαναν μόλις ανέλαβαν ήταν να εξετάσουν την αύξηση του φόρου σε ποτά, τσιγάρα, καύσιμα, το γνωστό τρίπτυχο, δίνοντας για ακόμη μια φορά μαθήματα ερμηνειών του σοσιαλισμού για τους έμμεσους φόρους και τον Πάγκαλο να δηλώνει: «εμείς είπαμε ότι δεν θα βάλουμε καινούργιους φόρους, όχι ότι δεν θα αυξήσουμε τους ήδη υπάρχοντες», σε πρωτοφανή επίδειξη πολιτικής αλητείας. Χαίρε ο Πρόεδρε της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!

Με τις υγείες μας…

 

Advertisements