Απεργία: ένα πολύ ακριβό χόμπι…(ειδικά στον καιρό του μνημονίου, των δημοτικών τελών και της ΕΡΤ)

 Μόλις τέλειωσα τη δουλειά, τράβηξα γραμμή για το σπίτι. Έπρεπε απαραιτήτως να οργανώσω το οικονομικό πλάνο του μηνός, αλλά και των επομένων αν είναι δυνατόν, προκειμένου να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων. Κάτι ένα σέρβις, κάτι μια έκτακτη μικρή ζημιά στο σπίτι, κάτι το ένα, κάτι το άλλο, τίναξαν το budget στον αέρα. Κι επειδή είχαν αρχίσει να μαζεύονται και κάποιοι λογαριασμοί, τους οποίους δεν θέλω να ξεχνάω, διότι μετά σε παίρνει η μπάλα, έτρεξα σπίτι να βάλω μπρος τα e-banking και λοιπά ωραία, προκειμένου να οργανωθώ.31 του μηνός σήμερα και ανήκω στην προνομιούχα μερίδα πληθυσμού που όχι μόνο έχει δουλειά, αλλά πληρώνεται κιόλας (για την ώρα μάλιστα και χωρίς απρόοπτα), οπότε ήρθε η ώρα να εκκαθαρίσω τις εκκρεμότητές μου.

Η πρώτη δυσάρεστη έκπληξη ήρθε μόλις μπήκα στο σπίτι, πατώντας στην είσοδο τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Δεν μου αρέσουν αυτά τα χαρτιά, και έτσι όπως έβλεπα το φάκελο, με την πατημασιά επάνω, ήθελα να τον αφήσω εκεί ακριβώς που βρισκόταν, σαν σκουπίδι άνευ σημασίας, αλλά αφού ήταν και μέσα στο σπίτι μου, θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να το μαζέψω, καθώς σε αυτά που με παίρνει, είμαι άρχοντας. Με ψυχολογία λοιπόν ανάλογη, σήκωσα το φάκελο και τον άνοιξα, κοιτάζοντας σιγά σιγά να δω τη λυπητερή. 44,29€ (με το ΦΠΑ, χαχαχα…) είδα με την πρώτη ματιά και ανακουφίστηκα: «το ‘χουμε» σκέφτηκα και ανάπνευσα και πάλι. Όταν όμως κοίταξα καλύτερα, τα 73,00€ που είχα σαν συνολική οφειλή με οδήγησαν σε περισυλλογή. 20,07€ οι δημοτικοί φόροι και τέλη και το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ), ενώ η συμμετοχή μου στο πανηγυράκι της ΕΡΤ, 8,64€… Σύνολο επιβαρύνσεων: 19,71€.

Δεν θέλω να είμαι τσιγκούνης στη ζωή μου, προσαρμόζοντας ανάλογα τη συμπεριφορά μου και μέχρι τώρα τα κατάφερνα μια χαρά. Δεν κοίταζα ποτέ το λογαριασμό της ΔΕΗ, γιατί ήξερα πως δεν με παίρνει να το μειώσω άλλο: έχω λαμπτήρες οικονομίας, δεν βαριέμαι και κλείνω τις συσκευές από το κουμπί, ενώ ξενυχτάω ανελλιπώς τα βράδια συντροφιά με το πλυντήριο ή περιμένοντας να ανάψω τον θερμοσίφωνα στο νυχτερινό τιμολόγιο.  Τελευταία, είχα αντικαταστήσει και τα φώτα με κεριά, καθώς η φτώχια θέλει τέχνη και καλοπέραση. Οπότε περιθώρια μειώσεων πουθενά. Ίσως αν κλείσω μόνο και το PC, αλλά αυτό δεν τους το χαρίζω έτσι εύκολα…

Ελέω και της πρόσφατης οικονομικής στενότητος, άρχισα να εξετάζω εξονυχιστικά το λογαριασμό του ηλεκτρικού, να καταλάβω τι ακριβώς πληρώνω. Με μια προσεκτική ματιά, το σπίτι των 49 τετραγωνικών (με κακή διαρρύθμιση μάλιστα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) στην πολυκατοικία της δεκαετίας του ’60, στο ταπεινό Παγκράτι, επιβαρύνεται 16,50€ δημοτικά τέλη… Επιπλέον, πληρώνει ΤΑΠ(!!!) 3,58€ το δίμηνο, λεφτά που ούτε καταλαβαίνω τι ακριβώς είναι, ούτε και με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει όμως το πώς εισπράττονται: ειδικά το ΤΑΠ γιατί πρέπει να το πληρώνω εγώ, μιας και το σπίτι δεν είναι καν δικό μου; Εκτός αν πρέπει να το βγάζω από το νοίκι, πράγμα το οποίο και ντρέπομαι να κάνω…

Μετά, κοίταζα την ΕΡΤ. 51,00€ το χρόνο το κουστούμι για ένα σπίτι σαν κι αυτό. Ή αλλιώτικα, ένα σούπερ μάρκετ εβδομάδος (μαζί με κάποιο σαμπουάν που φουσκώνει το λογαριασμό), τα κοινόχρηστα του μηνός, η βενζίνη του 15μέρου, τα τσιγάρα του μηνός και ούτω καθεξής. Δεν έχει σημασία πως τα μετράει κανείς άλλωστε, σημασία έχει ότι τα πληρώνει. Και να πληρώνεις ένα ίδρυμα όπως η ΕΡΤ (ειδικά σήμερα), προκειμένου εκείνη να τα σκάει με τη σειρά της στον Ολυμπιακό για τα δικαιώματα, στη Eurovision για τα ξεσαλώματα, και σε κάθε συνταξιούχο, παλαίμαχο φίλο, τύπου Σεραφείμ Φυντανίδη προκειμένου να κάνουν εκπομπές ανώδυνου PR και τα ρέστα, καταντά πρόκληση… (Αλήθεια, ο Ταγματάρχης δεν ήταν εκείνος που είχε εκπομπή μαζί με το Λάλα στο Μουντιάλ του 2006 και την είχαν πατώσει, καλώντας μέχρι και τον famous αστρολόγο Χορταρέα να τους κάνει αστρολογικές προβλέψεις για τα αποτελέσματα, γινόμενοι ρεντίκολο σε  όλη η Ελλάδα;) Ειδικά μάλιστα με τη δεδηλωμένη πρόθεση της κυβέρνησης, δια στόματος Τηλέμαχου Χυτήρη, να αποσυρθεί σταδιακά η ΕΡΤ από τη διαφημιστική αγορά (και έσοδα) προκειμένου να αφήσει περισσότερο χώρο (έσοδα) στα ιδιωτικά ΜΜΕ. Αντί να μας κόψουν το τέλος των 51,00€ ετησίως για ένα διαμέρισμα ποντικότρυπα, θα βασιστούν σε αυτό προκειμένου να χρηματοδοτήσουν, ουσιαστικά, τα ιδιωτικά ΜΜΕ! Στραβά αρμενίζουν και τα βράχια είναι ακριβώς κάτω από τη μύτη τους, στην Πλατεία Συντάγματος…

Το δεύτερο σοκ ήρθε με το που έκανα είσοδο στην αγαπημένη μας τράπεζα. Το ποσό που έβλεπα στον άδειο μέχρι τότε λογαριασμό μου δεν ήταν αυτό που έπρεπε να είναι, το σύνηθες. Κοίταξα ενστικτωδώς το νόμισμα, μήπως κάτι έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη και δεν το πήρα χαμπάρι, τόσα ακούγονται αυτές τις μέρες. Ευρώ ήταν, αλλά ήταν λιγότερα… Μετά θυμήθηκα πως μέσα στον προηγούμενο μήνα ήταν η γενική απεργία της ΓΣΕΕ στην οποία συμμετείχε και το δικό μας σωματείο, οπότε ένα μεροκάματο μείον… Ποτέ άλλοτε δεν είχα δώσει σημασία σε αυτό. Δεν έπαιρνα καν τη μέρα ως άδεια, όπως πολλοί συνηθίζουν, καθότι όταν απεργώ, θέλω να το καταλαβαίνω, συν του ότι οι μέρες της άδειας για το μισθωτό είναι μέρες ιερές (κι ας μου χρωστάνε 10 μέρες από πέρσι)! Πώς δεν το θυμήθηκα όμως… σπάνια ξεχνάω κάτι τέτοια!

Πώς όμως από την άλλη να το θυμηθείς; Την ημέρα της απεργίας, 4 φορές έκανα πάνω κάτω το σύνολο της πορείας ψάχνοντας να βρω που είναι το μπλοκ της συνδικαλιστικής μας εκπροσώπησης, έστω της εκπροσώπησης του αδελφού  συνδικάτου, πλην όμως συνδικάτο δεν είδα. Αντιθέτως, είδα πολύ λίγο κόσμο αναλογικά με το πόσους αφορούσε η απεργία, είδα μελαγχολικά κλαδικό-κομματικά ανέμπνευστα πανό, είδα και έναν συνάδελφο άλλου τμήματος που έψαχνε κι αυτός… Αντιθέτως, το τηλέφωνο είχε πάρει φωτιά μιας και τελικά, από το γραφείο, μόνον εγώ έλειπα και αφού η δουλειά έτρεχε, οι εκκρεμότητες έτρεχαν μαζί της, οπότε δούλευα κι εγώ περπατώντας παράλληλα της «πορείας» κατσουφιασμένος. Τώρα κατάλαβα λοιπόν πόσο κοστίζει η απεργία, πόσο κοστίζει ένας υγιεινός περίπατος όταν αυτός δεν προσβλέπει πουθενά.

Γι’ αυτό και βρίσκω ευφυές αυτό που γίνεται τώρα στο Σύνταγμα και αλλού. Μπορείς να πας κανονικότατα στη δουλειά σου, να μην χάσεις κανένα μεροκάματο, να μην μπεις στο μάτι κανενός και να μην κάνεις τη χάρη σε κανέναν εργατοπατέρα να σε χρησιμοποιεί σαν άλλοθι και να μην εμφανίζεται στην πορεία. Και το απογευματάκι-βραδάκι, ωραία ωραία, έχοντας κάνει και τις δουλειές σου, κατεβαίνεις να τους χαλάσεις και τη μόστρα. Ο καιρός μόνο καλύτερος θα γίνει, καλοκαιράκι έχουμε, γιατί να μην την πέφτουμε για socializing στο Σύνταγμα; Μπύρες, σουβλάκια, εκκλησία του Δήμου και συναυλίες. Αν κλείναμε και την είσοδο της Βουλής, να διακοπούν οι εργασίες, τότε ίσως να είχε κι ένα ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα, δυο βήματα είναι άλλωστε. Επίσης θα μπορούσε να απαλλοτριωθεί η Πλατεία Συντάγματος , να σκαφτεί και να φυτευτεί με δέντρα, στα πρότυπα του απαλλοτριωμένου παρκινγκ των Εξαρχείων, μαζί με τους γύρω δρόμους βέβαια. Να δούμε τότε από πού θα σκάνε οι λιμουζίνες που παρκάρουν επάνω στο πεζοδρόμιο μπροστά από το Αδελφάτο των Τριών Ξενοδοχείων, ή αλλιώς μπροστά από τη Βουλή…

Θα μπορούσαν επίσης, ειδικά για όσους μένουν εκτός κέντρου Αθηνών και δεν προλαβαίνουν ή ζορίζονται να κατέβουν, να οργανωθούν κλαδικές-τοπικές επιτροπές δράσης, και να γίνονται πορείες με αυτοκίνητα τα οποία και θα κλειδώνουμε στη μέση του πουθενά. Φανταστείτε, στα καλά καθούμενα, 50 αυτοκίνητα να τραβάνε χειρόφρενο στην Υμηττού: ΧΑΟΣ! Ή από καμιά σαρανταριά-πενηνταριά αυτοκίνητα να κλείνουν τις εισόδους της Αττικής Οδού σε κάθε περιοχή, με φυλλάδια να μοιράζονται στους κυριολεκτικά αγανακτισμένους οδηγούς.  Να κατεβαίνουμε στην Κηφισίας, στη Συγγρού, στην Πατησίων, παρέα με τα αγαπημένα μας τετράτροχα και να τα ακινητοποιούμε στα καλά καθούμενα, πατώντας αδιάκοπα το κλάξον (πολύ πιο αποτελεσματικό από τη σφυρίχτρα) ή με ένα cd να παίζει ταυτόχρονα σε όλα τα ηχοσυστήματα με το ψήφισμα της προηγούμενης ημέρας! Ή να οργανωθεί μια πρωτοβουλία από τα ραδιόφωνα της χώρας ώστε κάθε μέρα κάποια συγκεκριμένη ώρα, όσοι «αγανακτισμένοι» (όχι από την κίνηση, αυτό δεν χρειάζεται οργάνωση, συμβαίνει αδιάκοπα) βρίσκονται στο αυτοκίνητο να πατάνε την κόρνα ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη ώρα.

Άρχισε να καλπάζει η φαντασία και με τον ήχο που κάνει το πλυντήριο όταν τελειώνει κατάλαβα γιατί: 2 η ώρα. Πρέπει να απλώσω την μπουγάδα και να πέσω για ύπνο. Έχει Σύνταγμα αύριο…

γελοιογραφίες: http://www.tanea.gr

Advertisements