Αλφάβητο (Να φύγετε, να πάτε αλλού!)

stathis lakoshttp://www.enet.gr/?i=news.el.gallery&id=49&m=33005#gallery-item-container

xatzopoulos ntayrantismenoshttp://www.tanea.gr/default.asp?pid=48&albid=2373#photoDetails

Το μόνο σχετικά κοινά αποδεκτό γεγονός των ημερών μας είναι ότι ο πλούτος περιορίζεται. Μια η απληστία, μια η δημιουργία εικονικού, επίπλαστου πλούτου έξω από κάθε έλεγχο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, με τα χρηματιστήρια να κάνουν τραμπάλα από την μια μέρα στην άλλη σαν να ξέσπασε πόλεμος και τα πάντα να καταρρέουν, όλα μαζί έχουν συντελέσει στην πεποίθηση της γενικής οικονομικής κάμψης. Αναπόφευκτο ή όχι (η διαμάχη σε θεωρητικό επίπεδο δεν έχει καταλήξει με σαφή επιχειρήματα), η κατάσταση αυτή δημιουργεί τις επιπτώσεις που όλοι αντιλαμβανόμαστε στην καθημερινότητά μας στον χώρο της πραγματικής οικονομίας. Οι ασθενέστερες (και πληθυσμιακά μεγαλύτερες) κοινωνικές τάξεις συμπιέζονται οικονομικά ιδιαίτερα άνισα και βασικός στόχος του οποιουδήποτε κοινωνικού κράτους είναι να επέμβει και να μην αφήσει την επαπειλούμενη εξαχρείωση να εκδηλωθεί.

Σε τέτοιες ώρες, η πολιτική επανέρχεται στο προσκήνιο, ως ρυθμιστής των κοινωνικών εντάσεων που αναπτύσσονται και επικουρώντας την προσπάθεια ανακούφισης των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων και ενδυνάμωσης της παραγωγικής ικανότητας της οικονομίας. Οι ήδη έχοντες πλούτο διαθέτουν και τα κατάλληλα μέσα για να εξασφαλίσουν πως η οικονομική συρρίκνωση δεν θα επηρεάσει την δική τους ευημερία. Αυτό στις μέρες μας είναι δεδομένη πεποίθηση, όσο κι αν οι ακριβείς διασυνδέσεις διαφεύγουν της κοινής αντίληψης. Επομένως η πολιτική επεμβαίνει και δεν αφήνει το μερίδιο του χαμένου πλούτου να αφορά (όχι ολόκληρο τουλάχιστον) τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες, όπως είναι οι, κατά παράδοση νομοταγείς ας σημειωθεί, μισθωτοί και συνταξιούχοι. Αυτά στη θεωρία. Σαν να ανακαλύπτουμε ξανά το αλφάβητο της κοινής λογικής προκειμένου να ομονοήσουμε στα στοιχειώδη.

Ας δούμε όμως ποιος εξυπηρετεί τι και ποιον με ένα και μόνο παράδειγμα, για να μην μακρηγορούμε. Ο πρωθυπουργός από το βήμα της ΔΕΘ παρουσίασε ως πρόταση της παράταξής του με γνώμονα το εθνικό συμφέρον, μεταξύ των άλλων, το πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Το εθνικό συμφέρον θα εξυπηρετηθεί, κατά την άποψη εκείνου και της παράταξής του, εάν το βάρος της κάμψης το φέρει η πλατιά λαϊκή μάζα των μισθωτών και συνταξιούχων (και ψηφοφόρων τους κατά ένα μεγάλο μέρος, κατά ελληνικό παράδοξο) και όχι, έστω, να μοιραστεί ισοβαρώς μεταξύ όλων. Μάλλον αντίθετα απ’ ό,τι η θεωρία μιας πολιτισμένης κοινωνίας επιτάσσει. Κι έπειτα αναρωτιόμαστε όλοι μας πώς έχουμε γίνει ζούγκλα και τριτοκοσμικό κράτος.

Η πολλή αβρότητα απέναντι σε τέτοια ξετσιπωσιά πραγματικά μου φαντάζει άκαιρη ως σχόλιο. Εν ολίγοις, είναι θρασύ να ζητάτε κύριοι πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και συμπίεση της πραγματικής, φυτοζωικής τους αμοιβής χωρίς κάποιο έστω αντάλλαγμα από την απέναντι πλευρά. Ειδικά τη στιγμή που δεν έχουμε μάθει πόσο τελικά έχει ζημιωθεί το Δημόσιο από το Βατοπαίδι, τους φόρους που κομψά και νομοταγώς απέφυγε  ο κύριος Βουλγαράκης, πόσα λεφτά θα χρωστούσε στο ΙΚΑ ο κ. Μαγγίνας εάν είχε δηλωμένους τους «φιλοξενούμενούς» του αλλοδαπούς, πόσα έχουν δαπανηθεί στις υπερκοστολογήσεις δημοσίων προμηθειών και έργων, πόσο αποτιμάται το φαγοπότι της SIEMENS. Ενόσω τα σκάνδαλα διαδέχονται με καταιγιστικό ρυθμό το ένα το άλλο, σε σημείο ώστε στο τέλος να μην θυμόμαστε τίποτα μέσα στον γενικό αχταρμά (πρωτότυπη και ριψοκίνδυνη επικοινωνιακή τακτική), είναι θρασύ, άνανδρο και μικρόψυχο τόσο ξεδιάντροπα να ρητορείτε περί του αντιθέτου, εξαπατώντας όσους, καλόπιστα ή απλά κατά παράδοση, σας υποστηρίζουν. Και ενάντια σε κάθε βασική αρχή της θεωρίας του κοινωνικού κράτους, απλά να ζητάτε κι άλλη υπομονή από τις πλατείες μάζες υπό τον ζυγό των δικών σας αποφάσεων, ώστε να μην θιγούν τα συμφέροντα γνωστών καστών.

Στην εποχή της απαξίωσης της πολιτικής ως μεθόδου ανακούφισης των κοινωνικών ανισοτήτων και ως διαδικασίας προάσπισης του πραγματικού εθνικού συμφέροντος, θα πρέπει να φανείτε πολύ ειλικρινέστεροι σε σχέση με τους απλούς πιθηκισμούς μπροστά στα μάτια των αόρατων χειριστών της ξύλινης γλώσσας σας. Απλά και κατανοητά, επιτέλους, να φύγετε, να πάτε αλλού!

Advertisements