Τσίρκο…

 

Έχω πολύ πονοκέφαλο από τα χημικά και τα καμμένα πλαστικά και σκουπίδια της πλατείας Συντάγματος. Πονοκέφαλο που επιδείνωσαν τα γέλια μου, ακούγοντας τον GAP (όνομα και πράγμα) και το διάγγελμά του. Κι επειδή ακόμα τσούζουν τα μάτια μου και δεν είμαι για πολλά,  μόνο με ένα κομματάκι σαν κι αυτό θα μπορούσα να εκφράσω το τι πιστεύω μια τέτοια στιγμή για το τσίρκο που λέγεται πολιτική ζωή του τόπου… Μετά τα επικίνδυνα λιοντάρια, πάντα βγαίναν οι κλόουν, τουλάχιστον στα τσίρκα που η μάνα μου με πήγαινε μικρό. Αν θεωρήσουμε σαν λιοντάρια τα προβοκατόρικα μπαχαλάκια ή τους αξιαγάπητους ένστολους καταστολείς, το ποιος είναι ο κλόουν προκύπτει αβίαστα…

Advertisements

Απεργία: ένα πολύ ακριβό χόμπι…(ειδικά στον καιρό του μνημονίου, των δημοτικών τελών και της ΕΡΤ)

 Μόλις τέλειωσα τη δουλειά, τράβηξα γραμμή για το σπίτι. Έπρεπε απαραιτήτως να οργανώσω το οικονομικό πλάνο του μηνός, αλλά και των επομένων αν είναι δυνατόν, προκειμένου να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων. Κάτι ένα σέρβις, κάτι μια έκτακτη μικρή ζημιά στο σπίτι, κάτι το ένα, κάτι το άλλο, τίναξαν το budget στον αέρα. Κι επειδή είχαν αρχίσει να μαζεύονται και κάποιοι λογαριασμοί, τους οποίους δεν θέλω να ξεχνάω, διότι μετά σε παίρνει η μπάλα, έτρεξα σπίτι να βάλω μπρος τα e-banking και λοιπά ωραία, προκειμένου να οργανωθώ.31 του μηνός σήμερα και ανήκω στην προνομιούχα μερίδα πληθυσμού που όχι μόνο έχει δουλειά, αλλά πληρώνεται κιόλας (για την ώρα μάλιστα και χωρίς απρόοπτα), οπότε ήρθε η ώρα να εκκαθαρίσω τις εκκρεμότητές μου.

Η πρώτη δυσάρεστη έκπληξη ήρθε μόλις μπήκα στο σπίτι, πατώντας στην είσοδο τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Δεν μου αρέσουν αυτά τα χαρτιά, και έτσι όπως έβλεπα το φάκελο, με την πατημασιά επάνω, ήθελα να τον αφήσω εκεί ακριβώς που βρισκόταν, σαν σκουπίδι άνευ σημασίας, αλλά αφού ήταν και μέσα στο σπίτι μου, θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να το μαζέψω, καθώς σε αυτά που με παίρνει, είμαι άρχοντας. Με ψυχολογία λοιπόν ανάλογη, σήκωσα το φάκελο και τον άνοιξα, κοιτάζοντας σιγά σιγά να δω τη λυπητερή. 44,29€ (με το ΦΠΑ, χαχαχα…) είδα με την πρώτη ματιά και ανακουφίστηκα: «το ‘χουμε» σκέφτηκα και ανάπνευσα και πάλι. Όταν όμως κοίταξα καλύτερα, τα 73,00€ που είχα σαν συνολική οφειλή με οδήγησαν σε περισυλλογή. 20,07€ οι δημοτικοί φόροι και τέλη και το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ), ενώ η συμμετοχή μου στο πανηγυράκι της ΕΡΤ, 8,64€… Σύνολο επιβαρύνσεων: 19,71€.

Δεν θέλω να είμαι τσιγκούνης στη ζωή μου, προσαρμόζοντας ανάλογα τη συμπεριφορά μου και μέχρι τώρα τα κατάφερνα μια χαρά. Δεν κοίταζα ποτέ το λογαριασμό της ΔΕΗ, γιατί ήξερα πως δεν με παίρνει να το μειώσω άλλο: έχω λαμπτήρες οικονομίας, δεν βαριέμαι και κλείνω τις συσκευές από το κουμπί, ενώ ξενυχτάω ανελλιπώς τα βράδια συντροφιά με το πλυντήριο ή περιμένοντας να ανάψω τον θερμοσίφωνα στο νυχτερινό τιμολόγιο.  Τελευταία, είχα αντικαταστήσει και τα φώτα με κεριά, καθώς η φτώχια θέλει τέχνη και καλοπέραση. Οπότε περιθώρια μειώσεων πουθενά. Ίσως αν κλείσω μόνο και το PC, αλλά αυτό δεν τους το χαρίζω έτσι εύκολα…

Ελέω και της πρόσφατης οικονομικής στενότητος, άρχισα να εξετάζω εξονυχιστικά το λογαριασμό του ηλεκτρικού, να καταλάβω τι ακριβώς πληρώνω. Με μια προσεκτική ματιά, το σπίτι των 49 τετραγωνικών (με κακή διαρρύθμιση μάλιστα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) στην πολυκατοικία της δεκαετίας του ’60, στο ταπεινό Παγκράτι, επιβαρύνεται 16,50€ δημοτικά τέλη… Επιπλέον, πληρώνει ΤΑΠ(!!!) 3,58€ το δίμηνο, λεφτά που ούτε καταλαβαίνω τι ακριβώς είναι, ούτε και με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει όμως το πώς εισπράττονται: ειδικά το ΤΑΠ γιατί πρέπει να το πληρώνω εγώ, μιας και το σπίτι δεν είναι καν δικό μου; Εκτός αν πρέπει να το βγάζω από το νοίκι, πράγμα το οποίο και ντρέπομαι να κάνω…

Μετά, κοίταζα την ΕΡΤ. 51,00€ το χρόνο το κουστούμι για ένα σπίτι σαν κι αυτό. Ή αλλιώτικα, ένα σούπερ μάρκετ εβδομάδος (μαζί με κάποιο σαμπουάν που φουσκώνει το λογαριασμό), τα κοινόχρηστα του μηνός, η βενζίνη του 15μέρου, τα τσιγάρα του μηνός και ούτω καθεξής. Δεν έχει σημασία πως τα μετράει κανείς άλλωστε, σημασία έχει ότι τα πληρώνει. Και να πληρώνεις ένα ίδρυμα όπως η ΕΡΤ (ειδικά σήμερα), προκειμένου εκείνη να τα σκάει με τη σειρά της στον Ολυμπιακό για τα δικαιώματα, στη Eurovision για τα ξεσαλώματα, και σε κάθε συνταξιούχο, παλαίμαχο φίλο, τύπου Σεραφείμ Φυντανίδη προκειμένου να κάνουν εκπομπές ανώδυνου PR και τα ρέστα, καταντά πρόκληση… (Αλήθεια, ο Ταγματάρχης δεν ήταν εκείνος που είχε εκπομπή μαζί με το Λάλα στο Μουντιάλ του 2006 και την είχαν πατώσει, καλώντας μέχρι και τον famous αστρολόγο Χορταρέα να τους κάνει αστρολογικές προβλέψεις για τα αποτελέσματα, γινόμενοι ρεντίκολο σε  όλη η Ελλάδα;) Ειδικά μάλιστα με τη δεδηλωμένη πρόθεση της κυβέρνησης, δια στόματος Τηλέμαχου Χυτήρη, να αποσυρθεί σταδιακά η ΕΡΤ από τη διαφημιστική αγορά (και έσοδα) προκειμένου να αφήσει περισσότερο χώρο (έσοδα) στα ιδιωτικά ΜΜΕ. Αντί να μας κόψουν το τέλος των 51,00€ ετησίως για ένα διαμέρισμα ποντικότρυπα, θα βασιστούν σε αυτό προκειμένου να χρηματοδοτήσουν, ουσιαστικά, τα ιδιωτικά ΜΜΕ! Στραβά αρμενίζουν και τα βράχια είναι ακριβώς κάτω από τη μύτη τους, στην Πλατεία Συντάγματος…

Το δεύτερο σοκ ήρθε με το που έκανα είσοδο στην αγαπημένη μας τράπεζα. Το ποσό που έβλεπα στον άδειο μέχρι τότε λογαριασμό μου δεν ήταν αυτό που έπρεπε να είναι, το σύνηθες. Κοίταξα ενστικτωδώς το νόμισμα, μήπως κάτι έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη και δεν το πήρα χαμπάρι, τόσα ακούγονται αυτές τις μέρες. Ευρώ ήταν, αλλά ήταν λιγότερα… Μετά θυμήθηκα πως μέσα στον προηγούμενο μήνα ήταν η γενική απεργία της ΓΣΕΕ στην οποία συμμετείχε και το δικό μας σωματείο, οπότε ένα μεροκάματο μείον… Ποτέ άλλοτε δεν είχα δώσει σημασία σε αυτό. Δεν έπαιρνα καν τη μέρα ως άδεια, όπως πολλοί συνηθίζουν, καθότι όταν απεργώ, θέλω να το καταλαβαίνω, συν του ότι οι μέρες της άδειας για το μισθωτό είναι μέρες ιερές (κι ας μου χρωστάνε 10 μέρες από πέρσι)! Πώς δεν το θυμήθηκα όμως… σπάνια ξεχνάω κάτι τέτοια!

Πώς όμως από την άλλη να το θυμηθείς; Την ημέρα της απεργίας, 4 φορές έκανα πάνω κάτω το σύνολο της πορείας ψάχνοντας να βρω που είναι το μπλοκ της συνδικαλιστικής μας εκπροσώπησης, έστω της εκπροσώπησης του αδελφού  συνδικάτου, πλην όμως συνδικάτο δεν είδα. Αντιθέτως, είδα πολύ λίγο κόσμο αναλογικά με το πόσους αφορούσε η απεργία, είδα μελαγχολικά κλαδικό-κομματικά ανέμπνευστα πανό, είδα και έναν συνάδελφο άλλου τμήματος που έψαχνε κι αυτός… Αντιθέτως, το τηλέφωνο είχε πάρει φωτιά μιας και τελικά, από το γραφείο, μόνον εγώ έλειπα και αφού η δουλειά έτρεχε, οι εκκρεμότητες έτρεχαν μαζί της, οπότε δούλευα κι εγώ περπατώντας παράλληλα της «πορείας» κατσουφιασμένος. Τώρα κατάλαβα λοιπόν πόσο κοστίζει η απεργία, πόσο κοστίζει ένας υγιεινός περίπατος όταν αυτός δεν προσβλέπει πουθενά.

Γι’ αυτό και βρίσκω ευφυές αυτό που γίνεται τώρα στο Σύνταγμα και αλλού. Μπορείς να πας κανονικότατα στη δουλειά σου, να μην χάσεις κανένα μεροκάματο, να μην μπεις στο μάτι κανενός και να μην κάνεις τη χάρη σε κανέναν εργατοπατέρα να σε χρησιμοποιεί σαν άλλοθι και να μην εμφανίζεται στην πορεία. Και το απογευματάκι-βραδάκι, ωραία ωραία, έχοντας κάνει και τις δουλειές σου, κατεβαίνεις να τους χαλάσεις και τη μόστρα. Ο καιρός μόνο καλύτερος θα γίνει, καλοκαιράκι έχουμε, γιατί να μην την πέφτουμε για socializing στο Σύνταγμα; Μπύρες, σουβλάκια, εκκλησία του Δήμου και συναυλίες. Αν κλείναμε και την είσοδο της Βουλής, να διακοπούν οι εργασίες, τότε ίσως να είχε κι ένα ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα, δυο βήματα είναι άλλωστε. Επίσης θα μπορούσε να απαλλοτριωθεί η Πλατεία Συντάγματος , να σκαφτεί και να φυτευτεί με δέντρα, στα πρότυπα του απαλλοτριωμένου παρκινγκ των Εξαρχείων, μαζί με τους γύρω δρόμους βέβαια. Να δούμε τότε από πού θα σκάνε οι λιμουζίνες που παρκάρουν επάνω στο πεζοδρόμιο μπροστά από το Αδελφάτο των Τριών Ξενοδοχείων, ή αλλιώς μπροστά από τη Βουλή…

Θα μπορούσαν επίσης, ειδικά για όσους μένουν εκτός κέντρου Αθηνών και δεν προλαβαίνουν ή ζορίζονται να κατέβουν, να οργανωθούν κλαδικές-τοπικές επιτροπές δράσης, και να γίνονται πορείες με αυτοκίνητα τα οποία και θα κλειδώνουμε στη μέση του πουθενά. Φανταστείτε, στα καλά καθούμενα, 50 αυτοκίνητα να τραβάνε χειρόφρενο στην Υμηττού: ΧΑΟΣ! Ή από καμιά σαρανταριά-πενηνταριά αυτοκίνητα να κλείνουν τις εισόδους της Αττικής Οδού σε κάθε περιοχή, με φυλλάδια να μοιράζονται στους κυριολεκτικά αγανακτισμένους οδηγούς.  Να κατεβαίνουμε στην Κηφισίας, στη Συγγρού, στην Πατησίων, παρέα με τα αγαπημένα μας τετράτροχα και να τα ακινητοποιούμε στα καλά καθούμενα, πατώντας αδιάκοπα το κλάξον (πολύ πιο αποτελεσματικό από τη σφυρίχτρα) ή με ένα cd να παίζει ταυτόχρονα σε όλα τα ηχοσυστήματα με το ψήφισμα της προηγούμενης ημέρας! Ή να οργανωθεί μια πρωτοβουλία από τα ραδιόφωνα της χώρας ώστε κάθε μέρα κάποια συγκεκριμένη ώρα, όσοι «αγανακτισμένοι» (όχι από την κίνηση, αυτό δεν χρειάζεται οργάνωση, συμβαίνει αδιάκοπα) βρίσκονται στο αυτοκίνητο να πατάνε την κόρνα ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη ώρα.

Άρχισε να καλπάζει η φαντασία και με τον ήχο που κάνει το πλυντήριο όταν τελειώνει κατάλαβα γιατί: 2 η ώρα. Πρέπει να απλώσω την μπουγάδα και να πέσω για ύπνο. Έχει Σύνταγμα αύριο…

γελοιογραφίες: http://www.tanea.gr

Ο εκφυλισμός μιας απεργίας (συνδικαλιστικά άλλοθι)

Ημέρα απεργίας σήμερα. Απεργίας και διαμαρτυρίας για τα μέτρα στον εργασιακό και ασφαλιστικό τομέα που γυρνούν τα εργατικά κεκτημένα πολλές δεκαετίες πίσω. Λογικό είναι να περιμένει κανείς αντιδράσεις από τους συνδικαλιστές, από τους πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών αποχρώσεων. Όλα καλά μέχρις εδώ. Έλα όμως που τελευταία στις πορείες και τις λοιπές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συμμετέχει όλο και λιγότερος κόσμος. Στην ακριβώς προηγούμενη απεργία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ πριν δύο εβδομάδες, η συμμετοχή ήταν απογοητευτική, καθώς ήταν δεν ήταν 20 χιλιάδες άτομα οι διαδηλώνοντες, σε μια πόλη μάλιστα όπου ζουν πάνω από 4 εκατομμύρια άνθρωποι. Αν το πάρει κανείς σαν ποσοστό και δει το νούμερο είναι αποκαρδιωτικό αυτό το φαινόμενο. Λες και ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ή δεν έχει τη διάθεση να διεκδικήσει τα κεκτημένα του. Σίγουρα ο καθένας κουβαλάει ενοχικά σύνδρομα από την ανοχή του σε όλο αυτό το πάρτι αναρχίας που επικρατεί στο δημόσιο βίο, αλλά όπως και να έχει, όταν θίγεται κανείς προσωπικά πλέον, περιμένεις μια κάποια μεγαλύτερη μαχητικότητα.

Έπιασα λοιπόν τον εαυτό μου να αναρωτιέται χθες αν θα απεργήσω ή όχι αυτή τη φορά. Οι δουλειές που εκκρεμούν μέσα στο κατακαλόκαιρο και με τις άδειες να τρέχουν είναι τρομακτικά πολλές, οπότε το σκέφτεσαι… Ειδικά όταν η απεργία κανονίζεται από τη μια εβδομάδα για την άλλη και μπορεί να έχεις κάνει εκατοντάδες συνεννοήσεις, να έχεις κλείσει δεκάδες ραντεβού και πάει λέγοντας. Έπειτα, μ’ αυτά και μ’ αυτά, τον προηγούμενο μήνα υπήρχαν 100 ευρώ λιγότερα στο λογαριασμό της μισθοδοσίας μου, κοινόχρηστα και ρεύμα δηλαδή, σε εποχές που το οικονομικό σφίξιμο είναι δεδομένο έτσι κι αλλιώς. Αν δεν παίρνεις και κανέναν σοβαρό μισθό, το σκέφτεσαι το χαμένο μεροκάματο πολύ σοβαρά. Είναι αρκετά τα χαμένα λεφτά για να περάσεις μια μέρα στημένος με τις ώρες στον ήλιο προκειμένου να κάνεις έναν υγιεινό περίπατο από την Πατησίων μέχρι το Σύνταγμα και μετά σπίτι και πάλι.

Θύμωσα που έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται έτσι, σιχαίνομαι να μην μπορώ να υπερβώ τον εαυτό μου όταν πρόκειται για το κοινό καλό, και βάλθηκα να υπολογίζω τις οικονομικές υποχρεώσεις του μήνα προκειμένου να εξακριβώσω μέχρι σεντ, εάν με παίρνει να απεργήσω ή όχι. Και αφού διπλοτσέκαρα τα πάντα, κατέληξα στο ασφαλές συμπέρασμα ότι έχω το οικονομικό περιθώριο να ακολουθήσω τις συνδικαλιστικές ενώσεις στην επικείμενη απεργία. Έπειτα έκατσα στον υπολογιστή ώστε να δω ποια Μέσα Μαζικής Μεταφοράς  δουλεύουν και ποιες ώρες για να δω πως θα κατέβω στο κέντρο. Το αποτέλεσμα στην αρχή με εξέπληξε και εν συνεχεία με εξόργισε: κανένα μέσο δεν δουλεύει, συμμετέχοντας πανηγυρικά στην δυναμική απεργία!!! Μέτρησα την απόσταση ανάμεσα στο κέντρο και τη δουλειά μου, βεβαιώθηκα ότι εύκολα περπατάς τη δεύτερη και σε καμία περίπτωση την πρώτη, θυμήθηκα και τα κοινόχρηστα και αβίαστα κατέληξα στο συμπέρασμα να πάω στη δουλειά μου το πρωί.

Υπάρχουν μερικά επαγγέλματα που η δύναμη τους βρίσκεται ακριβώς στην άσκηση τους, επαγγέλματα στα οποία τα αποτελέσματα της άσκησής τους σε δεδομένες χρονικές συγκυρίες είναι πολύ ισχυρότερα απ’ ότι η αποχή από αυτά. Με την απεργία στα ΜΜΜ η πορεία και η διαμαρτυρία καθίσταται απλά μια φάρσα, ένα θλιβερό θέαμα, μια άνευρη και χωρίς ουσία παράσταση που όμως απ’ ό,τι φαίνεται έχει γίνει πολλές φορές πρόβα στους συνδικαλιστικούς θώκους. Δεν μπορεί να το καταλαβαίνω εγώ πως εάν ο κόσμος δεν μπορεί να μετακινηθεί, δεν θα συμμετάσχει στις διαμαρτυρίες τις οποίες οι εργατοπατέρες εξήγγειλαν, συνεπέστατοι μαχητές της συνδιαλλαγής, και εκείνοι, τόσο έμπειροι αλήθεια, να μην μπορούν να το συλλάβουν. «Εμείς εξαγγέλλουμε κινητοποιήσεις επειδή είμαστε υποχρεωμένοι προκειμένου να μην ξεφτιλιστούμε και χάσουμε και τη θέση μας, αλλά μην ανησυχείτε, θα τις ακυρώσουμε πλαγίως», μοιάζει να είναι γραμμένο πάνω από το κεφάλι τους. Μετρήστε απλά πόσοι πρόεδροι της ΓΣΕΕ έχουν γίνει απευθείας βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μετά τη λήξη της θητείας τους, εάν θέλετε να κάνετε την απευθείας σύνδεση.

Στην ίδια λογική, οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ απεμπολούν τη δύναμή τους να ενημερώσουν επαρκώς τον κόσμο για τις εξελίξεις της διαμαρτυρίας και της τόσο σημαντικής επικαιρότητας. Αν ψηφίστηκε ή όχι το νομοσχέδιο, αν υπάρχουν διαρροές ή όχι, αν πέφτει η κυβέρνηση ή όχι (όπως τόσες μέρες επιμελώς μας έπρηζαν το κεφάλι), αν έχουμε επεισόδια, αν συμμετέχει ο κόσμος ή όχι, θα περιμένουμε μέχρι αύριο να το μάθουμε κι ας δύναται να έχει εκραγεί η χώρα. Η ΕΣΗΕΑ απεργεί και αρνείται να εκτελέσει το «λειτούργημα» της τέτοιες ακριβώς στιγμές που η ενημέρωση είναι το πρώτο πράγμα που χρειάζεται ο κόσμος, δείχνοντας έτσι επί του πρακτέου το ήθος της και γεννώντας και εδώ, ως άμεσο επακόλουθο, υποψίες συναλλαγής. Πολύ κρίμα που τους παίρνει όλους η μπάλα (δεν θα ξεχάσω τον συμπαθέστατο Στραβελάκη να τα χώνει στο Σόμπολο live για τις αποφάσεις της ΕΣΗΕΑ σχετικά με τις απεργίες και το αίτημα αυτές να γίνονται άλλη μέρα από τις λοιπές κινητοποιήσεις και εκείνο το ανθρωπάκι να αλλάζει 10 χρώματα), αλλά ίσως θα έπρεπε να ξανασκεφτούν το ποιους ανέχονται να τους εκπροσωπούν.

Έτσι λοιπόν πήγα ιδροκοπώντας  το πρωί στη δουλεία, έψαχνα στον υπολογιστή να ενημερωθώ για το τι γίνεται στην πορεία αλλά δεν έβρισκα τίποτα και διαβάζοντας παλιότερες ειδήσεις όλο έπεφτε το μάτι μου στην επικαιρότητα του οχετού και της ξεδιαντροπιάς της «Αγρογής», στο θέμα με τον συνδικαλιστή που είχε καταθέσεις 9 εκατομμυρίων ευρώ στο λογαριασμό του και έβριζα θεούς και δαίμονες. Έτσι φαντάζομαι ότι κάνει τελικά πολύς κόσμος και τους γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι, απασχολημένος με τα σοβαρότατα τρέχοντα δικά του προβλήματα και πλήρως απογοητευμένος με τα τεκταινόμενα, μην πιστεύοντας ότι μπορεί να αλλάξει κάτι. Αλλά αυτό δεν είναι λύση. Δεν μπορεί να τους αφήνουμε να παίζουν ακόμα τα δικά τους παιχνίδια συναλλαγής ποντάροντας στον πεσιμισμό του πλήθους, που οι ίδιοι τόσο επιμελώς και εντέχνως έχουν καλλιεργήσει. Δεν έχω καταλήξει στο τι μπορεί τελικά να κάνει ο καθένας από μας, αλλά σίγουρα είναι κάτι που με προβληματίζει όλο και πιο συχνά. Ελπίζω μόνο αυτό να συμβαίνει και στον υπόλοιπο κόσμο. Ας είναι έστω αυτό το κέρδος μας από την κρίση, το αίτημα για μια δημοκρατικότερη κοινωνία, η απαλλαγή από το χρεωκοπημένο παρελθόν, τις πολιτικές, τις νοοτροπίες και τα πρόσωπα που το εξέφρασαν ένα φρένο στην ξετσίπωτη αλητεία της «Αγρογής».

Σχετικά links:

http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4583238

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=180459

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=50859

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=50854

http://tsouknida.com/2010/06/12/554-12/