Σταυρώστε με, σταυρώστε με (περαιώστε με, περαιώστε με).

Είναι κάμποσες μέρες τώρα που αισθάνομαι μιαν ελαφριά μελαγχολία. Μια αδιόρατη, ασυναίσθητη, υπόγεια μελαγχολία. Γι’ αυτό το λόγο με έχουν συμπαθήσει (μπορεί και συμπονέσει) οι συνάδελφοι περισσότερο, συνήθως είμαι ένας νευρικός ζοχάδας οπότε και τους καταλαβαίνω. Τα μάτια μου τα άνοιξε μια συνάδελφος όταν ένα πρωί μου είπε πως με ανέχεται πιο ευχάριστα έτσι, αφού το καινούργιο, μελαγχολικό μου ύφος αναδεικνύει τη θηλυκή μου πλευρά! Ομολογώ πως και με εκνεύρισε, αλλά και τα χρειάστηκα κιόλας… ακούς εκεί τη θηλυκή μου πλευρά, τι θράσος! Καθώς λοιπόν το σκεφτόμουν με το αίμα να βράζει στα μηνίγγια μου, τότε μου ήρθε σαν αποκάλυψη η αιτία της μελαγχολίας και της θλίψης (και υπόγειας οργής τώρα που το ξανασκέφτομαι) που τόσον καιρό με βασάνιζε: είμαι θύμα βιασμού! Οικονομικού, ψυχολογικού και ηθικού μεν (δεν τολμώ να φανταστώ το κυριολεκτικό δράμα), βιασμού δε… Και πριν πάει ο νους όποιου έχει την υπομονή και με διαβάζει στο χειρότερο, ο βιασμός αυτός έχει όνομα και λέγεται περαίωση και οι δράστες είναι σοβαρότατοι, «υπεύθυνοι» και καλοντυμένοι κύριοι που απολαμβάνουν κάθε σεβασμό και ανώτατα αξιώματα. Χαχαχα, πολύ μελό!

Να σας εξηγήσω όμως. Είμαι ένας συνεπέστατος πολίτης αυτού του κράτους. Κόβω και ζητάω αποδείξεις από την πρώτη δραχμή που έβαλα στην τσέπη μου και δεν ήταν χαρτζιλίκι. Πληρώνω και λογιστή με την παράκληση να είναι κατά το δυνατόν τυπικότερος στις υποχρεώσεις μου έναντι του Δημοσίου, μια που τόσο πολύπλοκες και ανερμάτιστες που είναι καθίστανται σχεδόν αδύνατον να τις παρακολουθείς εξ ολοκλήρου. Είναι θέμα πολιτισμού, κουλτούρας, αντίληψης εν τέλει ρε παιδί μου να θέλεις να είσαι τίμιος και ειλικρινής. Ειδικά έναντι του δημόσιου βίου και του κοινού καλού. Θυμάμαι τις κουβέντες και τη στάση του παππού μου ακόμα που μπορεί να πέθανε στην ψάθα, αλλά δεν είχε κανείς να του προσάψει τίποτα και περπατούσε καμαρωτός και κοκέτης, περήφανος για την αγαθοσύνη και την καλοσύνη του. Στις ατέλειωτες βόλτες που με πήγαινε στην μικρή μας πόλη, άλλο που δεν μου έλεγε συνέχεια: «να είσαι πάντα κύριος και εντάξει στις υποχρεώσεις σου και δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους» και τέτοιους είχε πολλούς ο παππούς μου, άρα δίκιο πρέπει να είχε. Αλλά και ο πατέρας μου, ως γνήσιο τέκνο του πατρός του περισσότερο παρά της μητρός του, τα ίδια με λιβάνιζε νυχθημερόν. Έτσι κι εγώ, σαν από οικογενειακό DNA, βγήκα τίμιος και ειλικρινής.

Πλέον όμως έχω σοβαρές αμφιβολίες για την ορθότητα, την αντίληψη και την κουλτούρα της ίδιας μου της οικογένειας, αισθάνομαι σαν να μου έχουν βιάσει την αντίληψη και συνεπακόλουθα όλη μου τη ζωή. Διότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η «περαίωση για τελευταία φορά και μετά δικαιοσύνη» ισχύει ανέκαθεν. Ήμουν μόλις 5 χρονών όταν συνέβη για πρώτη φορά, οπότε όλη μου τη ζωή, πρακτικά αυτό συμβαίνει. Η περαίωση, ως γνωστόν, ομογενοποιεί τη φορολογική βάση, αντιμετωπίζοντάς τους ομαδικά ως φοροφυγάδες και καταφεύγει στον κεφαλικό φόρο επί δικαίων και αδίκων, αδιαφορώντας τελικά για το ποιος φοροδιέφυγε. Κι επειδή η απειλή να χιμήξουν επάνω σου οι μαινόμενοι ταύροι, τα λυσσασμένα σκυλιά, οι κομάντο της εφορίας (ναι, ναι, σαν αυτόν στην Κέρκυρα) εάν δεν συμμορφωθείς είναι πολύ πειστική, δεν υπάρχει λογιστής που να του πεις για την περαίωση και να μην προκρίνει τη λύση να υπαχθείς αυτομαστιγωνόμενος. «Τα έχουν κάνει τόσο πολύπλοκα που όλο και κάτι θα βρουν να σου προσάψουν, οπότε θα πληρώσεις τα τριπλά» είναι η γενική επωδός, οπότε δεν το ρισκάρεις…

Έτσι, βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση άλλο να ξέρω εγώ σαν σωστό και πολιτισμένο και άλλο να επιβραβεύεται στην πράξη. Μάλιστα όχι άπαξ, ώστε να πεις έκτακτο και τυχαίο ήταν, αλλά κατά σύστημα, κάτι σαν εθιμικό δίκαιο. Έχει γίνει κι αυτό κάτι σαν δεύτερο, πολιτιστικό DNA και βρίσκομαι να ισορροπώ, σε πρωτοφανή μελαγχολία και ηθική κρίση, από τη ανάμεσα στους προγόνους μου και τις αρχές τους από τη μια μεριά και από την άλλη στην καθημερινή, αυτονόητη πρακτική της καθημερινότητας. Κρίνοντας δε εκ του αποτελέσματος, μια που δεν έχουν ούτε αυθαιρετάκι, ούτε καταπατημένο οικοπεδάκι, παρά μόνο ένα σπίτι που το έφτιαξαν με άγχος και δράματα, μάλλον κορόιδα τους χαρακτηρίζεις. Άρα, κι εγώ κορόιδο; Ως εδώ! Από αύριο κιόλας έχει να γίνει ο κλέψας του κλέψαντος. Διότι έτσι είναι: άμα του μικρού παιδιού άλλα του δείχνεις και άλλα κάνεις, κάποια στιγμή δεν μπορεί, θα το δεις να σε μιμείται, ειδικά δε όταν το επιβραβεύεις χάσκοντας όταν κάνει την μαλακία που κάνεις κι εσύ. Είναι γνωστό άλλωστε πόσο μεγάλο ρόλο έχει η διαπαιδαγώγηση στη διαμόρφωση χαρακτήρα και ποιο καλύτερο μάθημα από την απλή καθημερινή ζωή και την ασυλία της παραβατικής συμπεριφοράς που σημαίνει ουσιαστικά η περαίωση; Οπότε κάπως έτσι μάλλον το βλέπω κι εγώ. Μπορεί να μας πήρε τρεις γενιές για να ενηλικιωθούμε σαν σόι, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Άρα η μελαγχολία και τα νεύρα πιο πολύ σημάδι ενηλικίωσης ήταν παρά αισθήματα βιασμού ή ανάδειξη της θηλυκής μου πλευράς. Και τώρα βγαίνω αποφασισμένος να πάρω το αίμα μου πίσω για τρεις γενιές και βλέπουμε, μήπως αφήσω και καμιά παρακαταθήκη και για τους επόμενους!

Στην όλη αυτή ανοησία υπάρχει μια αλήθεια και αυτή είναι πως το εισπρακτικό και δικαστικό (στο βαθμό που το αφορά) κύκλωμα έχει ειλικρινά κολλήσει. Ο χρόνος παγώνει στην ψυχρή αγκαλιά της δικαιοσύνης και κάθε λεπτό δικό της μπορεί να σημαίνει μέχρι και χρόνια στον πραγματικό κόσμο, οπότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Άρα έχει ένα νόημα να πεις πως μονομιάς το καθαρίζω όλο αυτό και του κάνω reset. Ποιος όμως θα το κάνει αυτό; Εκείνοι που έχουν συντελέσει τα μάλλα στη δημιουργία αυτής ακριβώς της κατάστασης; Και πώς θα το κάνει, πόσους θα αμνηστεύσει, πώς να τον εμπιστευθώ ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά αφού κάθε φορά τα τελευταία 25 χρόνια είναι «η τελευταία»; Θα μου πεις, και τι ζητάς; Ζητώ λοιπόν να βρουν τρόπο να ξεπαγώσουν τα δικαστήρια. Να προσλάβουν περισσότερους υπαλλήλους εάν αυτό τους βοηθήσει να φέρουν περισσότερα έσοδα, είναι κάτι σαν επένδυση, σαν να ανακαλύπτεις τον τροχό ενώ πήγαινες σέρνοντας. Να αναγκάσουν τους εφοριακούς να δουλέψουν και να πάνε οι επίορκοι φυλακή. Να ελέγξουν, να ξεσκονίσουν, να ανακαλύψουν τις κομπίνες, να δημεύσουν περιουσίες. Να παραγράψουν κάθε παράλογο πρόστιμο αλλά και να εισπράξουν τις βεβαιωμένες οφειλές. Η προκρινόμενη λύση μπορεί να φαντάζει ελκυστική σχετικά με την ταχύτητα εφαρμογής αλλά και την αναγκαιότητα σε άμεσο ρευστό για το Δημόσιο, πλην όμως πηγάζει από αναποτελεσματικότητες που εκείνοι έχουν δημιουργήσει (σκοπίμως θεωρώ πως δικαιούμαι να πιστεύω), ενώ είναι και βαθύτατα άδικη. Ως σοβαροί, σπουδαγμένοι και οικογενειάρχες άνθρωποι δε, θα έπρεπε να μπορούν να εκτιμήσουν λίγο καλύτερα την αξία της διαπαιδαγώγησης και το μάθημα που σε αυτό το πλαίσιο δίνει η υιοθέτηση μιας τέτοιας λύσης.

Τι μένει λοιπόν να ζητήσει κανείς; Μα τι άλλο, από αυτό που και οι διάφοροι κλασομπανιέρες μαϊντανοί των τηλεοπτικών δελτίων ζητούν: να εφαρμοστούν οι νόμοι. Ας εφαρμοστούν οι νόμοι λοιπόν κι ας αφήσουν τα «τελευταία φορά», τι άλλο; Απλά τα αυτονόητα, την Επανάσταση του Αυτονόητου…

γελειογραφίες: http://www.tanea.gr & http://www.enet.gr

Advertisements