Ιπτάμενα γουρούνια: το τέλος της ανθρωπότητας!

Πολλά βράδια τώρα ξυπνώ κάθιδρος από τρομακτικούς εφιάλτες με τρομακτικότερο όλων τη θεματολογία τους. Αυτή είναι που με κάνει και ανησυχώ σχετικά με τα λογικά μου. Βλέπω μικρά και μεγάλα ροζ χαρωπά και πεντακάθαρα γουρουνάκια να βγαίνουν τρέχοντας από μερικά πολύ hi tech εργαστήρια γεμάτα επιστήμονες με κάτωχρα πρόσωπα και ολόλευκες στολές. Και καθώς βγαίνουν στην ύπαιθρο ανοίγουν, λέει, τα φτερά τους, μικρά και χοντρά σαν πουλερικού, και ξεχύνονται στους ουρανούς, αξιαγάπητα μες στην ατσαλοσύνη τους… Έλα όμως που τα δημιουργήματα ασυνάρτητης λογικής και αξιολάτρευτα αυτά γουρουνάκια τυγχάνει να είναι και συναχωμένα… Ίπτανται πάνω από τις πόλεις σε χαμηλές και υψηλές πτήσεις και φταρνίζονται ασταμάτητα επάνω από τον ανυποψίαστο κόσμο. Κι ενώ το συνάχι εξαπλώνεται ασταμάτητα ανά την υφήλιο από αέρος, αρρωσταίνουν και τα ζελεδοποιημένα χοιρινά της μαζικής κατανάλωσης τύπου McDonalds και η καταστροφή φαίνεται πια προ των πυλών.

Τότε λοιπόν βγαίνουν οι κύριοι με τις ρόμπες που λέγαμε νωρίτερα και τρέχουν με τεράστιες σύριγγες στα χέρια και απαιτούν να με τρυπήσουν με ένα μυστηριώδες αφρίζον πράσινο υγρό ενώ δίπλα τους ακόμη υπάρχουν άλλοι με μπλοκ στα χέρια που μετράνε και παρατηρούν όλο ενδιαφέρων τον καθένα εμβολιαζόμενο, ενώ τους βάζουν να κάνουν και διάφορα τεστ, όπως να τρέχουν ασταμάτητα μέσα σε έναν κύλινδρο που γυρίζει παράγοντας ηλεκτρική ενέργεια (τίποτα δεν πρέπει να πάει χαμένο)… Αλλά παραδίπλα, σε μια μισόκλειστη πόρτα με μια θαμπή ταμπέλα και κακό φωτισμό είναι και μερικοί ταλαίπωροι σαν και του λόγου μου, με το πράσινο υγρό να διαγράφεται στις φλέβες τους καθαρά και φωσφορίζον μέσα στο ημίφως ακίνητοι και χαζεμένοι σαν φυτά. Η πόρτα δεν κλείνει καλά αλλά όλοι έχουν το νου τους και έχουν προσλάβει και έναν υπάλληλο με ένα μικρόφωνο στο πέτο που την έχει υπό την εποπτεία του και φροντίζει να παραμένει κλειστή, άλλο που, όπως πριν, ξεχνιέται καμιά φορά… Μάλιστα, κάθε φορά που κάποιος γιατρός φερμάρει το εμβόλιο στον αναποφάσιστο κοσμάκη, ένα αόρατο χέρι του βάζει μικρά χαρτονομίσματα στις τσέπες του! Άρα, μπρος γκρεμός και πίσω, γκρεμός και πάλι.

Και εκεί ξυπνώ με ταχυπαλμία τινάζοντας σπασμωδικά τα χέρια μου πάνω από το κεφάλι μου για να διώξω τα ιπτάμενα μικρά γουρουνάκια που κακαρίζουν, ενώ προσπαθώ εναγωνίως να θυμηθώ τι ακριβώς έφαγα το προηγούμενο βράδυ. Και καθώς σταδιακά συνέρχομαι, βλέπω πόσο γελοίο είναι το άγχος μου, ακούς εκεί ιπτάμενα γουρούνια… Τα γουρούνια μάλλον γυρνούν μεταμφιεσμένα ανάμεσά μας, αλλά από αυτό μέχρι το να πετάξουν μεσολαβεί ένα μεγάλο λογικό άλμα, άρα τσάμπα το άγχος. Και σταδιακά, καθώς η ταχυπαλμία υποχωρεί, ενδόμυχα γελάω με το σουρεαλιστικό της υπόθεσης: άραγε το φαντάζεται κανείς το τέλος της ανθρωπότητας να ήταν το συνάχι μεταλλαγμένων στα εργαστήρια γουρουνιών; Ωραίο θέμα για ταινία!

Advertisements