Γραφείο – Ζούγκλα

3443740240_00a11ffcbdwww.officerave.com

office_prank_05http://www.weirdomatic.com/funny-office-pranks.html

Ξύπνησα σήμερα το πρωί με έναν ειλικρινά εξωπραγματικό πονοκέφαλο. Ανεξήγητος μάλιστα, καθότι ειδικά σήμερα είμαι καλοκοιμισμένος επί 8ώρου. Ίσως να με πείραξε η μελαγχολική, συννεφιασμένη μέρα, ίσως δεν ξέρω ‘γω τι άλλο, το θέμα είναι πως ένιωθα το ίδιο μου το κρανίο σαν καμπάνα και τα ενδότερα να κοπανιούνται πάνω του, σε κάθε στρίψιμο του κεφαλιού. Δραματική κατάσταση…

Παρ’ όλ’ αυτά, σηκώθηκα, ντύθηκα (καθ’ ότι ευσυνείδητος υπάλληλος), πήρα το αυτοκίνητο, έπηξα στην κίνηση, έφτασα στο γραφείο, δυσκολεύτηκα να παρκάρω και κατσούφης και αμίλητος ανέβηκα στο λατρευτό μου γραφείο με τους αξιότιμους συναδέλφους μου.  Το ηλεκτρονικό «ντιν» της κάρτας που χτυπάω κάθε πρωί (και που με κάνει να αισθάνομαι σαν ήρωας ελληνικής ταινίας του ’60) σήμερα με ενόχλησε, μου τρύπησε τα τύμπανα.

Έφαγα την φρεσκότατα κατεψυγμένη τυρόπιτα που μόλις είχα αγοράσει και πήρα μια ασπιρίνη πίνοντας τον πρώτο καφέ, ελπίζοντας σε λύτρωση από την κακοδαιμονία. Τζίφος. Δεν μου έκανε τη χάρη. Αρκετή ώρα μετά και δεν είχα τη δύναμη ούτε να απαντήσω σε στοιχειώδεις, διαδικαστικές ερωτήσεις. Βλέποντάς με σε αυτήν την εξαθλιωμένη κατάσταση, μια συνάδελφος προσφέρθηκε να μου φέρει «το χάπι που θα σε σώσει», χάθηκε σε ένα άλλο γραφείο και επέστρεψε θριαμβεύτρια, κρατώντας τη σωτηρία μου στη μορφή ενός μπεζ, οβάλ δισκίου. «Πιές το και θα δεις» με παροτρύνει. «Τι είναι αυτό;» ρωτάω εγώ, καθότι δεν έγραφε κάτι επάνω. «Βρε πιές το και μην ρωτάς πολλά», συνεχίζει εκείνη. «Κι αν θέλεις να με φαρμακώσεις, τι γίνεται; Έτσι απλά θα το πιω χωρίς να ξέρω τι είναι; Κι αν είναι παραισθησιογόνο;», διαμαρτυρήθηκα εγώ. «Γιατί και τέτοιο να είναι, θα σε πειράξει πολύ, έτσι όπως είναι η κατάσταση εδώ μέσα; Ίσα ίσα που μπορεί να σου δώσει και μιαν άλλη οπτική των πραγμάτων!», αντέτεινε εκείνη, κλείνοντάς μου συνωμοτικά το μάτι και πηγαίνοντας στο δικό της γραφείο.

Τι ήταν να το πει… καθόμουν και το σκεφτόμουν, πόσο σουρεαλιστικό θα ήταν κάτι τέτοιο και αφού αμφιταλαντεύτηκα για λίγο, εξαφάνησα το χαπάκι μες στο στόμα μου. Στην αρχή δεν έγιναν και πολλά, αλλά όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ έβλεπα τα πράγματα από μια περίεργη ματιά. Άρχισα να κοιτάζω περίεργα τα δεκάδες, ξέχειλα χαρτιών, ντοσιέ σαν αιωνόβια δέντρα, φυτρωμένα και ακίνητα στα σκόρπια γραφεία, κιτρινίζοντας αργά και υπομονετικά στο πέρασμα του χρόνου. Φάκελοι δεκάδες και στοίβες χαρτιών συνθέτουν το τροπικό, πυκνόφυτο δάσος, στα ανοίγματα του οποίου ξεπροβάλλουν τα πρόσωπα των ιθαγενών συναδέλφων μου. Οι οποίοι, απασχολημένοι καθένας με τον δικό του τομέα, μιλούν καθένας την δική του τοπική διάλεκτο της φυλής του. Είναι εκείνοι που μιλούν τη διάλεκτο των τιμολογίων, εκείνοι που μιλούν για προσφορές μάρκετινγκ, άλλοι για ισοζύγια, άλλοι για εισπράξεις και επιταγές, σε ομάδες των 3-4 ατόμων ανά φυλή. Σαν εξερευνητής στη ζούγκλα του γραφείου που ανακαλύπτει ανά τρία γραφεία και καινούργιους ιθαγενείς με γλώσσες ακατάλυπτες! Βρε περίεργα πράγματα…

Μόλις όμως φαντάστηκα τον εαυτό μου στην κορυφή του μεγαλύτερου φύκου που έχουμε στο γραφείο, με περιβολή Ταρζάν, έτοιμο να αρχίσω να χοροπηδάω από δέντρο σε δέντρο του προαναφερθέντος δάσους που απλωνόταν μπροστά στα μάτια μου, ειλικρινά τα χρειάστηκα! «Τι στον άνεμο ήταν αυτό το χάπι;» ρώτησα με ένα μείγμα έκπληξης, ανησυχίας και οργής την επίδοξη σωτήρα μου. «Mesulid, παυσίπονο, πώς κάνεις έτσι;», διαμαρτυρήθηκε εκείνη. Βρε περίεργα πράγματα… ίσως να έχω πυρετό…

Advertisements