Athens Riots (επέτειος Γρηγορόπουλου μέρος 2ον)

Όλες οι φωτογραφίες ανήκουν στον Νίκο Πηλό που ευγενικά μου τις παραχώρησε: http://www.nikospilos.com

Τελικά, είχαμε επεισόδια και βία στους δρόμους της Αθήνας και αυτόν το Δεκέμβρη. Φυσικά όχι της ίδιας έκτασης σε σχέση με τα περσινά, αλλά σαφώς δεν ήταν ίδια και η παρουσία της αστυνομίας στους δρόμους και όχι μόνο. Τα διάφορα «ντου» που κάνουν τις τελευταίες ημέρες με αμφίβολης νομιμότητας τρόπους κυνηγώντας μπουκάλια μπύρας, οι εκατοντάδες προσαγωγές για αμφίβολους λόγους  και οι καμικάζι μοτοσικλετιστές που από τύχη και μόνον δεν έγιναν νέοι δολοφόνοι, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Και το μόνο ζήτημα που μας απασχολεί είναι ο τρόπος λειτουργίας και δράσης της ΕΛΑΣ καθώς και η ύποπτη ανεκτικότητά της σε διάφορα ακροδεξιά και προβοκατόρικα φαινόμενα από την μία πλευρά και σχετικά με την κατάργηση ή όχι του ασύλου από την άλλη. Ασφαλώς και είναι σημαντικά θέματα κι αυτά αλλά ελάσσονα σε σχέση με τα δραματικά προβλήματα του τόπου και τα αδιέξοδα της κοινωνικής δομής.

Είναι κοινή λογική ότι όταν τα προβλήματα σωρεύονται καθημερινά όλο και περισσότερα, σε μια κοινωνία που από την μια πλευρά μαστίζεται από την ανεργία ενώ από την άλλη χορεύουν δισεκατομμύρια ευρώ μπροστά στα μάτια τους (μας), η λαϊκή οργή θα ξεχειλίσει. Και, κακώς, μέρος αυτής της οργής θα εκφραστεί και άγονα, με μπάχαλους να κάνουν φασαρίες γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν. Αλλά δεν μπορεί το ζήτημα να εξαντλείται σε όλη τη δημόσια συζήτηση για τους βανδαλισμούς των μπαχάλων και για το πως καταστρέφουν τις περιουσίες του κοσμάκη. Δηλαδή τα λεφτά, του Βατοπεδίου ας πούμε ή των ομολόγων, ποιος τα χρεώθηκε και τα πληρώνει τώρα με επιτήρηση, κλείνοντας τα σπίτια σε πολύ κοσμάκη; Μένοντας να συζητάμε για τα επεισόδια, χάνουμε το δάσος.

Βέβαια, από την άλλη μεριά, ούτε οι ίδιοι οι διαδηλωτές έχουν θέσει έτσι το θέμα. Δεν έχω ακούσει πολιτικές θέσεις ή αίτημα, πέραν από ζητήματα αστυνόμευσης και καταστολής. Και εδώ που τα λέμε, η όλη ιστορία έχει ξεκινήσει από την άτυχη έμπνευση ενός ακόμα πιστολέρο αστυνόμου (από εκείνους που χρόνια τώρα ανέχεται να υπάρχουν στο σώμα η εκάστοτε πολιτική ηγεσία) να πουλήσει τσαμπουκά σε ένα, όπως και να το κάνουμε, 15χρονο παιδί. Αν δεν είχε συμβεί αυτό το περιστατικό, τίποτα δεν θα είχε γίνει και η βεντέτα του αναρχικού χώρου με τα σύμβολα της τάξης δεν θα είχε ξεπηδήσει ποτέ από το περιθώριο. Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς το πάθημα του ΣΥΡΙΖΑ που προσπάθησε να προσδώσει πολιτικά χαρακτηριστικά στο φαινόμενο και, ανεξάρτητα της επίθεσης που δέχτηκε από τα ΜΜΕ και τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις, δεν δικαιώθηκε ούτε στη συνείδηση του κόσμου, ξαναγυρνώντας στα περιθωριακά ποσοστά του παρελθόντος.

Νομίζω πως αυτός είναι και ο κύριος λόγος που οι αντιδράσεις είναι τόσο βίαιες. Δεν υπάρχει πολιτική ιδεολογία που να μπορεί να τις εκφράσει και να τις μετουσιώσει σε κάτι το χειροπιαστό, γι’ αυτό και υπάρχει απλά τσαμπουκάς για τον τσαμπουκά, μάχες σώμα με σώμα, σε έναν κλεφτοπόλεμο γενικής δυσαρέσκειας.

Advertisements

Επέτειος Γρηγορόπουλου

Μερικές φορές νομίζω πως η κοινή λογική είναι πραγματικά αυτό που λείπει σε αυτόν τον τόπο. Οι εκδηλώσεις μνήμης στον άτυχο 15χρονο ξεκινούν σήμερα το απόγευμα και η πόλη ετοιμάζεται να τις υποδεχτεί πνιγμένη μες στα σκουπίδια. Φυσικά δεν είναι θέμα της επετείου το να μην έχει γίνει ακόμα μια φορά η Αθήνα συνώνυμο της τριτοκοσμικής διαβίωσης, αλλά δεν σκέφτηκε κανείς ειδικά αυτές τις μέρες ότι δεν είναι και ό,τι πιο σώφρον να είναι πνιγμένη η πόλη σε εύφλεκτα «πολεμοφόδια», έστω για τον φόβο των Ιουδαίων; Για ακόμα μια φορά θα αρκεστούμε στη Μητέρα Φύση για να μας ξελασπώσει; Μάλλον τουλάχιστον έπιασε τόπο ο χορός της βροχής που από χτες το βράδυ μες στο μεθύσι μου άρχισα να εξασκώ…

Όσο για την ίδια την επέτειο, παραθέτω αυτούσιο το άρθρο του Παύλου Τσίμα από τα σημερινά Νέα Σαββατοκύριακο με μια ψύχραιμη και εν πολλοίς σωστή προβληματική γύρω από τα περσινά επεισόδια:

«Ξημερώνει η επέτειος της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τη χώρα ζώνει ο φόβος. Όχι η θλίψη για το χαμένο παιδί. Όχι η έγνοια για τους χιλιάδες συνομηλίκους του που βγήκαν πέρυσι στους δρόμους εν πλήρει συγχύσει αλλά με γνήσια οργή και μοιάζουν τώρα κάπως απορημένοι με τον εαυτό τους και την εμπειρία τους. Ούτε η προσπάθεια να καταλάβουμε, έστω και καθυστερημένα, τι συνέβη πέρυσι τον Δεκέμβριο. Να καταλάβουμε αν ήταν μια τυχαία και μεμονωμένη «αστοχία υλικού» ο πυροβολισμός ενός αστυνομικού, στα καλά καθούμενα, εναντίον μιας παρέας ανήλικων παιδιών ή σύμπτωμα μιας ασθένειας που ενδημεί. Να καταλάβουμε επίσης ποια δύναμη έβγαλε στους δρόμους τόσες χιλιάδες νέους ανθρώπους να διαδηλώνουν με πάθος αλλά δίχως αίτημα, να κινητοποιούνται μαζικά αλλά δίχως σαφή στόχο. Να καταλάβουμε, τέλος, και ποιοι λόγοι επέτρεψαν να συντελεστεί η υφαρπαγή (μετά φόνου) της αυθόρμητης διαμαρτυρίας των πολλών, από δράκες «Ασσασίνων», της φωτιάς και του Καλάσνικοφ.

Τίποτε από αυτά δεν συζητεί η πόλις. Μόνο φοβάται. Φοβάται μήπως ξαναζήσει μέρες και νύχτες επιδρομών, λεηλασιών και αίματος. Φοβάται μήπως η βία κάνει ξανά κατάληψη στους δρόμους. Κι αυτός ο φόβος με τον οποίο περιμένει η χώρα το μνημόσυνο ενός εφήβου είναι ήδη μία ήττα.

Το βέβαιο είναι πως ό,τι κι αν συμβεί φέτος στην επέτειο των περυσινών Δεκεμβριανών, είτε επιβεβαιωθούν είτε όχι οι προβλέψεις για ένα νέο ξέσπασμα της βίας, δύσκολα αυτό θα εγγραφεί ξανά στην πολιτική και κοινωνική μας ατζέντα ως σημαντικό γεγονός. Θα είναι, μάλλον, γεγονός του αστυνομικού δελτίου- περισσότερο ή λιγότερο σημαντικό. Στην ατζέντα της πόλεως παραμένει ωστόσο εγγεγραμμένη η απορία για όσα συνέβησαν πέρυσι και ακόμη δεν έχουμε καταφέρει να ξεδιαλύνουμε και να ερμηνεύσουμε.

Η συζήτηση, δειλά δειλά, στο περιθώριο άνοιξε ξανά αυτές τις ημέρες: Ήταν ο περυσινός Δεκέμβριος εξέγερση ή «εξέγερση»; Ήταν εξέγερση μιας νέας γενιάς απέναντι στον κόσμο που ετοιμάζεται να την προϋπαντήσει ή ο τελευταίος σπασμός της ξινισμένης «κουλτούρας της μεταπολίτευσης»; Ήταν μια εξέγερση αληθινή ή απλώς μια μαζική αταξία των παιδιών της μεσαίας τάξης, που τους χάιδεψε τα αυτιά και τους κολάκευσε την εφηβική τάση ανυπακοής μια «ανεύθυνη Αριστερά»; Κι αν ήταν, πράγματι, εξέγερση που τροφοδότησαν τα προβλήματα της νεολαίας, γιατί η εξέγερση συνετελέσθη μόνο στην Ελλάδα, δεν έχουν αλλού ανάλογα προβλήματα; Και της Αριστεράς το σφάλμα ποιο ακριβώς ήταν; Ότι φλέρταρε με τους βίαιους νέους κι έτσι τρόμαξε τους νοικοκυραίους που φλέρταραν δημοσκοπικώς μαζί της, ότι δεν κούνησε κι αυτή αυστηρά το δάχτυλο στα άτακτα παιδιά να τα φρονιμέψει; Ή ότι όταν βρέθηκε μπροστά στην πρόκληση της ηγεμονίας, του μετασχηματισμού δηλαδή ενός αυθόρμητου ξεσπάσματος σε έλλογο, πολιτικό κίνημα ανακάλυψε ότι δεν είχε και πολλά να πει και πως ο αμήχανος και ασθενικός λόγος της ηττήθηκε από την άναρθρη κραυγή του βίαιου, φανατισμένου μίσους; Από όλα τα ερωτήματα ξεχωρίζω ένα που ετέθη από τον καθηγητή Στ. Καλύβα. Αν ο περυσινός Δεκέμβριος ήταν μια εξέγερση που εξηγείται από τα οικονομικά, ψυχολογικά ή ηθικά αδιέξοδα που βιώνει η νεολαία (η νεολαία ολόκληρη, γενικώς και αδιακρίτως;) γιατί δεν σημειώθηκαν αντίστοιχες εξεγέρσεις σε χώρες που έχουν συγκρίσιμα με της Ελλάδας προβλήματα; Και γιατί η μόνη χώρα που έζησε κάτι ανάλογο είναι η Γαλλία, όπου όμως στην εξέγερση μετείχαν μετανάστες δεύτερης γενιάς και όχι τέκνα της ιθαγενούς μεσαίας τάξης;

Ενδιαφέρον ερώτημα, το οποίο επιδέχεται πολλές εκδοχές απαντήσεων. Μία θα μπορούσε να είναι ότι σε καμία άλλη ίσως χώρα από αυτές που έχουν ανάλογα προβλήματα δεν είναι τόσο απομειωμένη η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς μέσω των οποίων οι κοινωνίες διαπραγματεύονται τα προβλήματά τους και τις αντιθέσεις τους και η εμπιστοσύνη προς τους κοινούς κανόνες και τη δίκαιη και αποτελεσματική εφαρμογή τους.

Αν η απάντηση- υπόθεση είναι σωστή, ξέρουμε τουλάχιστον από πού πρέπει να αρχίσουμε.

Η πόλη μόνο φοβάται. Φοβάται μήπως ξαναζήσει μέρες και νύχτες επιδρομών, λεηλασιών και αίματος. Φοβάται μήπως η βία κάνει ξανά κατάληψη στους δρόμους. Κι αυτός ο φόβος με τον οποίο περιμένει η χώρα το μνημόσυνο ενός εφήβου είναι ήδη μια ήττα».

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&la=1&ct=13&artid=4549609

Εμπάθειες: Αλέξης Κούγιας

 

Προσπαθώ στη ζωή μου να μην έχω εμμονές και εμπάθειες. Άλλες φορές τα καταφέρνω, κάποιες άλλες πάλι όχι. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου πραγματικά δεν μπορώ να υπερβώ τα δόλια πάθη μου και να εκλογικεύσω την αυθόρμητη αντίδρασή μου. Μια απ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο Αλέξης Κούγιας. Τις προάλλες μου έδειχνε ένας φίλος το πρώτο βίντεο που παραθέτω εδώ (ως μια ανθολογία του ανδρός) κατά το οποίο ο σεβαστός Δικηγόρος καθυβρίζει χυδαιότατα τους οργανωμένους οπαδούς του Π.Α.Σ. Γιάννενα, του οποίου έχει επιτελέσει πρόεδρος. Το εντυπωσιακό είναι ότι κανένας από όλους αυτούς τους νταήδες δεν κάνει το παραμικρό για να απωθήσει τον μαινόμενο Κούγια, παρά κάθονται όλοι σούζα μπροστά του, ακούγοντάς τον να τους βρίζει μέχρι και το σπίτι τους το ίδιο. Και τότε είναι που πραγματικά άρχισα να αναρωτιέμαι πόσο φόβο μπορεί να εμπνέει αυτός ο ανθρωπάκος, που ακόμα και οργανωμένοι οπαδοί κάθονται σούζα μπροστά του ενώ τους βρίζει και δεν τον αρπάζει κανείς από το … πουκάμισο, να τον…ηρεμίσει!

Δεν θα αναφερόμουν στον Κούγια, μόνο και μόνο επειδή εγώ δεν αντέχω να τον βλέπω να λέει ακατάσχετες μπαρούφες από εδώ και από εκεί. Αλλά επειδή αυτές τις μέρες πλησιάζει η επέτειος από το θάνατο του Γρηγορόπουλου και ο Κούγιας, στοιχηματίζω, θα κάνει επάνοδο στις τηλεοράσεις, δεν μπορώ να μην παραθέσω ένα ανθολόγιο του ανδρός εκείνου που «είναι πιο έξυπνος απ’ οποιονδήποτε άλλον», όπως λέει ο ίδιος σε μια κρίση μετριοφροσύνης στο βίντεο με τον Χατζηνικολάου. Ο σεμνός Κούγιας (ειδικά όταν απαντάει στην φάρσα που του κάνουν λέγοντας: «το καυλί μου είναι ακονισμένο, έχει ακονιστεί το καυλί μου και περιμένει»), ο μοντελοπνίχτης Κούγιας, ο έχων «υπέροχη ψυχική ισορροπία» Κούγιας, όλες αυτές οι λατρεμένες εκδοχές του άμεμπτου, αδικημένου Κούγια, για να μου θυμίσουν λίγο γιατί λατρεύω να τον σιχαίνομαι…

 

Υ.Γ. : Φταίω εγώ που πλέον έχω την εντύπωση πως αν προσλάβεις τον Κούγια για δικηγόρο σου, μάλλον είσαι εκ των προτέρων ένοχος;