Εεε, όχι και να σοβαρευτούμε κύριε Γκιουλέκα!

2009-09-25-1

2009-09-25-2

25.09.2009 ώρα 20:50, δελτίο ειδήσεων MEGA. Η κα. Δαμανάκη του ΠΑΣΟΚ, μαλώνοντας χαριτωμένα με τον κ. Γκιουλέκα της ΝΔ, τον ρωτάει ποια είναι η γνώμη του για τις προσλήψεις μέσω Stage (που συζητούσαμε τις προάλλες) και για κονδύλια που δόθηκαν στην εκλογική περιφέρεια κάποιου υπουργού ή βουλευτή (δεν συγκράτησα) στις 23 του τρέχοντος μήνα, εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Εκείνος θυμώνει λοιπόν και τις λέει: «να πείτε ονόματα κυρία Δαμανάκη και να προσκομίσετε αποδείξεις, γιατί πρέπει κάποια στιγμή να σοβαρευτούμε σε αυτόν τον τόπο». Εκείνη λοιπόν, εν τη ρύμη του λόγου προφανώς απαντά αγανακτισμένα το αμίμητο: «εεε, όχι και να σοβαρευτούμε κύριε Γκιουλέκα» και συνέχισε «γιατί άμα σοβαρευτούμε θα πούμε πράγματα που θα πονέσουν». Όχι και να σοβαρευτούμε λοιπόν… Αδιανόητο.

Πολλές φορές η παραφορά του λόγου φανερώνει πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα η ρητορική προσπαθεί επιμελώς να κρύψει. Όχι και να σοβαρευτούμε λοιπόν. Και φυσικά δεν θα πούμε και πράγματα που μπορεί να πονέσουν. Αλλά το θέμα είναι να πονέσουν ποιον; Αν είναι να πονέσουν εμάς, καταδεικνύοντάς μας πόσο αφελείς είμαστε και τους εμπιστευόμαστε ενώ στο παρασκήνιο γίνονται πράγματα που μας «πονάνε» (τι άλλο εκτός από το να μας τα αρπάζουν ποικιλοτρόπως θα μπορούσε να πονάει;), να τα πουν και ας πονέσουμε, μπας και συνέλθουμε λίγο μες στην μαλθακότητά μας. Αν, από την άλλη, πρόκειται να πονέσουν αυτοί και πάλι να τα πει, προκειμένου να φανούν ειλικρινείς στις εξαγγελίες τους περί σοβαρότητας, αλλαγής πολιτικής, πάταξη της διαφθοράς και λοιπές φανταχτερές και ανεφάρμοστες τόσα χρόνια υποσχέσεις.

Σε κάθε περίπτωση, η διαφθορά, η υπόνοια, η καχυποψία εχθρεύονται το φως της δημοσιοποίησης και της αλήθειας. Οπότε κυρία Δαμανάκη, αφού ισχυρίζεστε πως γνωρίζετε πράγματα που μπορεί να πονέσουν αν δημοσιοποιηθούν, έχετε το ηθικό χρέος να σοβαρευτείτε και να μιλήσετε. Όσο αδιανόητο κι αν φαίνεται κάτι τέτοιο στην πολιτική σας κουλτούρα.

Advertisements