Χαμηλές πτήσεις (αλλεργία στην ταχύτητα)

Πάντα είχα ένα θέμα με τα αεροπλάνα, κυρίως βέβαια στις πτήσεις εσωτερικού που διαρκούν λίγο. Όχι πως τα φοβάμαι, κάθε άλλο: οι στατιστικές δείχνουν πως είναι το ασφαλέστερο μέσο μεταφοράς, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς την εναλλακτική της οδήγησης στους ελληνικούς δρόμους. Το πρόβλημά μου έχει να κάνει κυρίως με την ταχύτητά τους. Ξύπνησα μια χαρά, όμορφα και ωραία στο χωριό την Τετάρτη το πρωί, ήπια τον καφέ μου παίζοντας με τις γάτες του σπιτιού στον φρέσκο και καθαρό αέρα της εξοχής, ευλογία! Κατόπιν, πήρα την βαλίτσα μου και κίνησα συνοδεία του πατέρα μου για το αεροδρόμιο. Η πτήση έφευγε στις 07:25 και μετά την απαραίτητη καθυστέρηση, έφτασε στην Αθήνα στις 08:30. Λίγο αργότερα, κατά τις 10:00 ήμουν ήδη στο γραφείο, αντιμέτωπος με τη ρουτίνα και τις στοίβες των χαρτιών έτοιμες να με καταπιούν.

Δεν μπορούσα με τίποτα να συνειδητοποιήσω αυτό που μου συνέβαινε. Εντάξει, σίγουρα έχω τις κακές μου που έφυγα από την εξοχή για την πόλη, σίγουρα το μυαλό μου κοντεύει να γίνει μελάτο με τον καύσωνα να μην σε αφήνει να πάρεις πνοή, αλλά αυτό που συμβαίνει με το αεροπλάνο, αλλού να ξυπνάς και αλλού να βρίσκεσαι μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, είναι κάτι που δεν μπορώ εύκολα να χωνέψω. Διότι τουλάχιστον, όταν ταξιδεύεις με άλλο μέσο, ο χρόνος που διαρκεί το ταξίδι είναι και χρόνος προσαρμογής στη νέα κατάσταση, ταξιδεύεις και το καταλαβαίνεις, το σκέφτεσαι βρε παιδί μου. Κι αν αλλάξεις και γνώμη (όταν οδηγείς), κάνεις μεταβολή και… μην τον είδατε! Τάσεις φυγής; Ίσως να φταίει η άμμος που ακόμα δεν έχει βγει από τα παπούτσια…

Advertisements

Λιώνοντας στην πόλη… (Ιούλιος στην Αθήνα)

Έχει πάει πια δώδεκα το βράδυ. Τα μάτια μου έχουν μπουχτίσει να ασχολούνται με τα ίδια και τα ίδια (μέχρι και το Μουντιάλ, μόνο το βλέπω, δεν τολμώ να το ακούσω με τις βουβουζέλες να σου τρυπούν το τύμπανο), ενώ και τα αυτιά μου έχουν βρωμίσει αφόρητα από το θόρυβο της πόλης. Όπου γης κακό, η πυροσβεστική, η αστυνομία και το ασθενοφόρο κάτω από το δικό μου σπίτι περνάνε, ενώ ταυτόχρονα και ελέω της ζέστης οφείλω να έχω ανοικτά, μην σκάσω στο άνθος της νιότης μου. Δεν συμπαθώ το κλιματιστικό, αισθάνομαι σαν τρόφιμο(ς) στο ψυγείο που δεν πρέπει να χαλάσει. Κάνοντας την προσωπική μου επανάσταση, επιλέγω να βγω εκτός ψυγείου και ας χαλάσω (εξάλλου το ηλεκτρικό ζεματάει την τσέπη εκτός των άλλων, οπότε η ανάγκη γίνεται φιλότιμο, μετά το τελευταίο κατοστάευρω του διμήνου).Το αποτέλεσμα είναι να νιώθω πως συγκατοικώ στο ίδιο σπίτι με το μισό κέντρο της πόλης, μιας πόλης που όταν πιάνουν οι ζέστες γίνεται ασφυκτική.

Είναι παρήγορο τουλάχιστον να βλέπεις, ως αποτέλεσμα αυτής της ιδιότυπης σχέσης που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα σε μένα και το δρόμο, πως δεν είσαι ο μόνος που ζορίζεται όταν οι ζέστες σφίγγουν σε τούτη την πόλη, ειδικά σε μια χρονική συγκυρία όπως αυτή. Όλος ο κόσμος είναι σε αγωνιώδη κατάσταση, τσακώνεται παντού για ψύλλου πήδημα, συμπεριφέρονται σαν να ζουν δίχως αύριο. Και ο Ιούλιος συγκεκριμένα είναι ο χειρότερος μήνας. Μαζεύουν όλοι τις δουλειές τους για τότε, τρέχει όλος ο κόσμος να κλείσει εκκρεμότητες προκειμένου να φύγουν όλοι μαζί τον Αύγουστο, πλημμυρίζοντας τα διάφορα θέρετρα και καθιστώντας εκεί το βίο αβίωτο. Διακοπές καταναγκασμού που απογειώνουν το κόστος (η προσφορά και η ζήτηση είναι βασικοί καθημερινοί κανόνες), σε μια ακόμα δυσεξήγητη ελληνική πατέντα. Όλοι βιάζονται τον Ιούλιο, με τα αυτοκίνητά τους, στη δουλειά τους, περπατώντας, γενικώς τα πάντα είναι σαν να πηγαίνουν με μια ταχύτητα πάνω. Εν μέσω θέρους και αποπνικτικών θερμοκρασιών σε μια βρομερή πόλη χωρίς διεξόδους, όλοι τρέχουν για να προλάβουν το αυγουστιάτικο καράβι.

Τρέχω κι εγώ μαζί με όλους, όλο και περισσότερο τελευταία. Κι επειδή και οι διέξοδοι είναι λίγες και εξαιρετικά χρονοβόρες, πολλές φορές μένεις εγκλωβισμένος για μεγάλα διαστήματα ανάμεσα στα πυρωμένα τσιμέντα της μεγαλούπολης.  Εκεί, το στοίχημα είναι να διατηρήσεις τα λογικά σου έναντι των παράλογων που πληθαίνουν στην καθημερινότητα και να προσπαθήσεις να περάσεις όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα την άθλια αυτή περίοδο. Η διάθεση αγγίζει θερμοκρασία κλιματιστικού εν πλήρη λειτουργία και όπως αυτό αρρωσταίνει το κορμί (όλοι οι υπάλληλοι γραφείου είναι συναχωμένοι καλοκαιριάτικα), έτσι και η διάθεση αυτή η τόσο αταίριαστα με το κλίμα ψυχρή, αρρωσταίνει το πνεύμα. Έτσι λοιπόν θα περιμένω κι εγώ να κυλίσει λίγο ο καιρός, ελπίζω αβίαστα όπως κυλάει καθημερινά ο ιδρώτας, μπας και αλλάξουν τα πράγματα και επανέλθει λίγο η διάθεση, πριν παραδώσω πνεύμα από θερμοπληξία μετά υπερκοπώσεως. Ήδη βλέπω ειδυλλιακά οράματα…

Καλοκαιρινή Οδύσσεια…

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009, 19:00 το απόγευμα στα υπεραστικά ΚΤΕΛ Κηφισού. Εικόνα αλησμόνητη για όποιον έχει πολύ καιρό να χρησιμοποιήσει αυτό το μέσο. Μες στο αποκορύφωμα του καλοκαιριού και η εικόνα είναι το λιγότερο αποκαρδιωτική. Άραγε, τι θα μπορούσε να σκεφτεί οποιοσδήποτε από τους «κουτόφραγκους» είχε την ατυχία να βρεθεί εδώ πέρα μες στο λιοπύρι; Ενημέρωση μηδέν, οχλοβοή απίστευτη, καθαριότητα και εξυπηρέτηση, άγνωστες ποσότητες. Τέλος πάντων λες, ίσως να είναι ένα από τα τελευταία κατάλοιπα της «παλιάς», μη εξευρωπαϊσμένης Ελλάδας… Εξάλλου είναι πάγια δέσμευση των ιθυνόντων ότι επίκειται η μετεγκατάσταση του σταθμού, οπότε ας μην είμαστε κακομοίρηδες και γκρινιάρηδες.

Επιτέλους, το ταξίδι που θα οδηγήσει στην πολυπόθητη έξοδο από την τσιμεντοποιημένη πρωτεύουσα προς τις διακοπές, ξεκινά. Έχει λίγο κίνηση η αλήθεια είναι, αλλά ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Εξάλλου για καλό είναι το ταξίδι οπότε μην χαλάς τη διάθεσή σου με επουσιώδεις λεπτομέρειες. Στα διόδια της Ελευσίνας έχει μια κάποια κίνηση, αλλά γενικά τα πάντα κυλούν σχετικά ομαλά. Έως ότου φτάσουμε κοντά στην Κόρινθο. Εκεί η κατάσταση αλλάζει δραματικά. Ουρές χιλιομέτρων σχηματίζονται, η Λωρίδα Εκτάκτου Ανάγκης (ΛΕΑ) καταργείται, προκειμένου να εξυπηρετηθούν όσοι ελπίζουν να φτάσουν μέχρι τα διόδια. Η τροχαία λάμπει δια της απουσίας της και τελικώς, μετά από 45 περίπου λεπτά (ίσως και μία ώρα) πληρώνουμε τα διόδια και συνεχίζουμε το ταξίδι.

Ίσως αν ήταν μεμονωμένο περιστατικό να μην έχριζε και πολύ μεγάλης σημασίας. Όμως και με την έξοδο του Πάσχα, κάτι παρόμοιο είχα βιώσει. Οδηγούσα εγώ τότε και η ουρά ήταν ακόμα μεγαλύτερη (αν δεν με απατά η μνήμη μου, καθότι αυτά τα βιώματα είμαι πεπεισμένος ότι απωθούνται στο υποσυνείδητο, είχα χρειαστεί μιάμιση ώρα). Είχε διάφορες ζωντανές συνδέσεις ο CITY RADIO τότε και σε μία από αυτές είχε πει ο διοικητής Τροχαίας Κορίνθου ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι για να ανοίξουν τα διόδια για κάποιο διάστημα έστω, γιατί με την παραχώρηση της εκμετάλλευσης τους στην ιδιωτική εταιρεία, της έχει δοθεί και το αποκλειστικό δικαίωμα να αποφασίζει η ίδια για το εάν, πότε και για πόσο θα ανοίγουν τα διόδια!!!! Η Τροχαία μπορεί απλά να κάνει συστάσεις είπε ο κύριος διοικητής.

Σχετικά με την παραχώρηση της εκμετάλλευσης των διοδίων σε ιδιωτική εταιρεία, από τη στιγμή μάλιστα που μιλάμε για ένα ήδη υπάρχον έργο που έχει κατασκευαστεί με τα χρήματα φορολογουμένων, πολύ θα ήθελα κάποιος να μας εξηγήσει την ακριβή αιτιολόγηση. Εκτός βέβαια εάν το ελληνικό Δημόσιο δεν μπορεί να εισπράξει ούτε διόδια… Διαφορετικά, πολύ χρήμα μου μυρίζει… Επιπλέον, αδυνατώ να κατανοήσω πως είναι δυνατόν να αποφασίζει ένας ιδιώτης, όποιος κι αν είναι αυτός, για το ποιος είναι ο αποδεκτός χρόνος ταλαιπωρίας των ταξιδιωτών και ανάλογα να διαχειρίζεται τα διόδια. Ο εθνικός δρόμος είναι δημόσιο αγαθό, υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο και κριτική και ως εκ τούτου μόνο κρατικό όργανο μπορώ να αποδεχτώ ως ρυθμιστική αρχή επί του αγαθού. Στην τελική θέλω να ξέρω ποιόν πρέπει να βρίζω και να καταριέμαι βρε αδερφέ!! Το τι γινόταν μετά τα διόδια, με τους χιλιάδες μπαϊλντισμένους οδηγούς να ξεχύνονται στον αισχρό αυτό δρόμο προσπαθώντας να αναπληρώσουν το χαμένο χρόνο,  νομίζω μπορεί να το φανταστεί ο καθένας. Η γεωμετρική αύξηση του κινδύνου από όλη αυτήν την ταλαιπωρία δεν νομίζω ότι μπορεί να αντισταθμιστεί με το οποιοδήποτε χρηματικό όφελος προς οποιονδήποτε και δεν μπορώ να ανεχτώ κανέναν να παίζει παιχνίδια με την δικιά μου ασφάλεια προς χάριν χρηματικών απολαβών. Νομίζω είναι θέμα κοινού νου. Εκτός αν οι ιθύνοντες έχουν διαφορετική άποψη και δεν δίνουν την ίδια σημασία με τον καθένα σχετικά με την ασφάλεια του όταν αυτή αναμετράται με τα 2,80 αργύρια του τέλους των διοδίων.

Εν ολίγοις, το ταξίδι Αθήνα – Μεσολόγγι είχε διάρκεια 4,5 ώρες. Περίπου όσο μια πτήση για Λονδίνο. Αλλά τι να ξέρουν και αυτοί οι κουτόφραγκοι, εδώ τα πάντα γίνονται the greek way. Είναι πολλά τα λεφτά κύριοι και λίγο ακόμα αίμα στην άσφαλτο (μας έχουν κάνει να το συνηθίσουμε άλλωστε) είναι ίσως μικρό τίμημα. Αλλά εάν αυτοί δεν ενδιαφέρονται και αξιολογούν την δική μας ασφάλεια χαμηλότερα από τις δικές τους εισπράξεις, εμείς μάλλον θα έπρεπε να το ξανασκεφτούμε.