Ο Έλληνας – Le Grec

Απόσπασμα της γαλλικής σατιρικής εκπομπής Les Guignols de l’info, με χιούμορ που δεν… αστειεύεται! Μέχρι και οι «κουτόφραγκοι» έχουν πάρει χαμπάρι τι γίνεται, εκτός από τους καθ’ υμάς φωστήρες, διαχειριστές  πολιτικούς. Απλά απολαυστικό.

http://www.tanea.gr

Μακάρι να έχει αποτελέσματα το πλήθος της συμμετοχής, καθώς στα 32 μου χρόνια δεν έχω ξαναδεί τέτοια μεγέθη (75.000 χροντικά υπολογίζουν τους διαδηλωτές οι Αρχές, κάνοντας μας να δακρύσουμε, από τα γέλια ευτυχώς…). Μακάρι να έχει αποτελέσματα και η απόπειρα για τον αποκλεισμό της Βουλής. Είναι χρέος όλων μας έναντι του όποιου μέλλοντος θέλουμε να έχουμε ως γενιά, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς. Το συνεχώς διογκούμενο κίνημα διαμαρτυρίας μέχρι και στην φοβική Αμερική βρίσκει νομπελίστες συμμάχους όπως ο Paul Krugman, καταδεικνύοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο πως ήρθε αποφασιστικά η στιγμή που θα κληθούμε σαν παγκόσμια κοινωνία να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον του κοινωνικού πολιτισμού μας. Σαν επίκεντρο του πειραματικού σωλήνα υποβάθμισης των κοινωνικών κεκτημένων γενεών, εμείς πρέπει να θέσουμε μετ’ επιτάσεως το δίλλημα που εμφανίζεται μπροστά μας: θα επικρατήσει η πολιτική έναντι της ελεύθερης οικονομίας, ή η ολιγαρχία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου θα επιβάλει αμετάκλητα τους νέους κανόνες της σχετικά με την κοινωνικοποίηση μεν των σφαλμάτων της αλλά με την πλήρη ιδιώτευση σε ό,τι έχει να κάνει με τις απολαβές της; Θα υπαχθούν σε δημοκρατικό έλεγχο και ίση φορολογική αντιμετώπιση ή θα συνεχίσουν να επιβάλλουν οι ίδιοι τους όρους του παιχνιδιού;

http://antistachef.wordpress.com/

Ιστορικά τα ερωτήματα και ακόμα πιο σημαντικές οι απαντήσεις που πρέπει οι κοινωνίες να δώσουν, ενάντια σε κάθε κινδυνολογία και πλύση εγκεφάλου. Η παγκόσμια αναταραχή και κατακραυγή της μεγάλης μάζας (του 99% όπως λένε οι ενημερωμένοι Αμερικανοί), δεν μπορεί παρά κάτι να σημαίνει. Και δεν μπορεί επίσης παρά να μπορεί να το δει και ο πιο εθελότυφλος μικρόνους πολιτικός. Ας αναλογιστούν όλοι τις ευθύνες του και ας ανατρέξουν σε ανάλογες στιγμές του παρελθόντος προκειμένου να δουν τι γίνεται αν πάρει κανείς τη λάθος απόφαση και ενάντια στη φυσική ροή των πραγμάτων, προσπαθήσει να συμπιέσει πέρα από τα όριά τους τα μεγάλα κοινωνικά στρώματα.

http://antistachef.wordpress.com/

Πέραν λοιπόν για το αν θα πρέπει εμείς σαν Έλληνες να διορθώσουμε τα ιδιόμορφα και αποκλειστικά ελληνικά προβλήματα της απόλυτης σήψης και διαφθοράς, πλήρους κατάρρευσης του κρατικού μηχανισμού και εκφυλισμού του πολιτικού συστήματος, θα πρέπει ταυτόχρονα να δούμε τι ακριβώς φάρμακο καλούμαστε να καταπιούμε, πώς γίνεται κάθε φορά το δηλητήριο να είναι ισχυρότερο, κι ενώ κανείς δεν σου εγγυάται γιατρειά, ωστόσο σε διατάζουν να πάρεις όλο και παραπάνω. Εξάλλου, οι αρθρογραφούντες και λαλίστατοι υπουργοί, αντιπρόεδροι και λοιποί μαϊμουδίζοντες είναι εκείνοι που έχουν φανεί ανάξιοι των περιστάσεων για τη ριζική αλλαγή που απαιτείται, είναι εκείνοι που δεν καταπολεμούν τις ανεπάρκειες και τις διαφθορές, σκεπτόμενοι τις κομματικές πελατείες και τις τσέπες τους ακόμα και τώρα πολύ περισσότερο σε σχέση με το κρίσιμο εθνικό συμφέρουν, περί του οποίου τόσο κόπτονται.

http://antistachef.wordpress.com/

Υ.Γ.: Και μόνον ο καυγάς του «πολύ» κ. Βενιζέλου με το δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη αρκεί για να καταλάβει κανείς πέραν πάσης αμφιβολίας το ήθος τους, την έγνοια και την αντίληψή τους για τα τεκτενόμενα. Ντροπή.

Advertisements

Τα χουλιγκάνια της (κουτής) χαράς.

Το να σου αρέσει το ποδόσφαιρο δεν είναι αμαρτία. Μπορεί να είναι αμαρτία να παίρνουν τόσα λεφτά άνθρωποι που κλωτσάνε μια μπάλα, αλλά αυτό είναι μια καθαρά άλλη συζήτηση. Άμα σου αρέσει το ποδόσφαιρο, είναι σχεδόν μοιραίο πως θα γίνεις και υποστηρικτής ενός εγχώριου συλλόγου. Θα χαίρεσαι με τις νίκες του, θα κατσουφιάζεις με τις αποτυχίες του, όλα πάντως το μέτρο της λογικής και της σοβαρότητας. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τον εαυτό μου σαν το πιθήκι κρεμασμένο στα κάγκελα να ωρύομαι και να χάνω τα λογικά μου με την στραβοκλωτσιά του οποιουδήποτε.

Έτσι λοιπόν, μου αρέσει κι εμένα το ποδόσφαιρο και δεν νιώθω κανένα λόγο να ντρέπομαι γι αυτό. Μοιραία υποστηρίζω και μιαν ομάδα, που στην προκειμένη περίπτωση είναι ο Ολυμπιακός. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μου, ένα μοιραίο βράδυ χειμώνα του 2004 αν δεν με απατά η μνήμη μου, που τρέχαμε με τον αγαπητό μου φίλο και συμπάσχοντα Νικόλα με ένα σακατεμένο παπάκι στην άλλη άκρη της πόλης προκειμένου να κρατήσουμε στα χέρια μας το Championship Manager (μετέπειτα Football Manager) της σεζόν 2003-2004. Σ’ αυτό το ηλεκτρονικό παιχνίδι λοιπόν, με συντονισμένη και επίπονη προσπάθεια, με χρηστή διαχείριση, γευτήκαμε με τον συν-ασθενή Νικόλα μεγάλες χαρές. Πήραμε πρωταθλήματα, κύπελλα, πήραμε αστέρες της μπάλας, μελλοντικά πουλέν και γκανιάν και φυσικά, πήραμε και το Champion’s League. Και μάλιστα όχι μια φορά, αλλά αρκετές περισσότερες και (σωστά μαντέψατε), τις περισσότερες από αυτές με τον Ολυμπιακό. Απερίγραπτες χαρές, οι μυημένοι θα με καταλάβουν.

Η ενασχόλησή μας με το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν ήταν τυχαία. Είναι ένα παιχνίδι χαλαρό, που δεν απαιτεί να βγάλεις ούτε έντεκα δάχτυλα για να το παίξεις, ούτε να πάθεις κράμπες στα υπάρχοντα. Επίσης σου επιτρέπει να ακούς μουσική και να πιάνεις και την ποδοσφαιρική κουβέντα και ανάλυση. Πάνω απ’ όλα όμως, σου προσφέρει τη δυνατότητα να χαίρεσαι για την ομάδα, χωρίς να χρειάζεται να πηγαίνεις στο γήπεδο! Διότι απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου η κατάσταση στα γήπεδα ήταν πάντα η ίδια: τυφλωμένα χουλιγκάνια που κάνουν ντου ακόμα κι όταν έχουν κερδίσει (!!!), προέδρους-ρεντίκολα, παίκτες-ανδρείκελα, παράγοντες-μπράβους, σεκιουριτάδες-οπαδούς που φυγαδεύουν ταραξίες, κοτόπουλα που αμολιόνται στα γήπεδα και όλα αυτά τα όμορφα που ζήσαμε προχθές και ζούμε το τελευταίο διάστημα. Τέτοια, το παιχνίδι δεν έχει. Μόνο καμιά φορά έχει κάτι τυφλούς διαιτητές που μου έχουν κοστίσει πρωταθλήματα, αλλά το όλο θέμα λήγει ως παρατήρηση στην ανάλυση του παιχνιδιού, δεν είναι αυτοί θέμα ανάλυσης ούτε πρώτη είδηση στα δελτία για τον ξυλοδαρμό τους. Ούτε οι πρόεδροι, ούτε οι παράγοντες, ούτε τα χουλιγκάνια, μόνο εσύ, η οικονομική πραγματικότητα και η ομάδα.

Δεν είναι φυσιολογικό να συζητιέται στα κεντρικά δελτία ειδήσεων επί 15 λεπτά και βάλε ένα ντέρμπυ και δη η κουβέντα να γίνεται για τα εντός του αγωνιστικού χώρου εξόφθαλμα διαιτητικά παραπτώματα και τα εκτός του αγωνιστικού χώρου γρονθοκοπήματα, προπηλακισμούς, λεονταρισμούς κάθε είδους εμπλεκομένου. Ακόμα χειρότερα, δεν είναι δυνατόν να καμώνονται όλοι πως δεν ξέρουν, δεν είδαν και δεν άκουσαν τίποτα. Κάμερες υπάρχουν, έλεγχοι υπάρχουν, γνωστές φάτσες είναι πάνω κάτω σε αυτούς που πρέπει να είναι εκείνοι που συνήθως προκαλούν όλα αυτά που έχουν απομακρύνει τον υγιή κόσμο από το άθλημα. Γιατί δεν τιμωρείται κανένας; Διότι η πολιτεία, προφανώς, δεν θέλει. Γιατί δεν σταματούν; Διότι όλοι οι πρόεδροι αγαπούν τον οπαδικό στρατό τους και τη δύναμη που τους δίνει και γιατί στο κάτω κάτω κανείς δεν τους αναγκάζει να κάνουν κάτι διαφορετικό. Η πολιτεία κοιμάται σε έναν βαθύ και ύποπτο ύπνο (παρεμπιπτόντως, κάτι θέματα με τον ΟΠΑΠ έχουν ανοίξει τώρα τελευταία) και κανείς δεν πιέζει κανέναν προκειμένου να γίνουν ουσιαστικά βήματα. Οι τρόποι είναι γνωστοί, ας πάρουμε και κανένα μάθημα από τους Αγγλοσάξονες που έχουν επιλύσει προ καιρού οξύτερα αντίστοιχα προβλήματα. Η ανοχή του καθενός μας αφήνει ένα πρόβλημα που βολεύει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τόσο τον παρανομούντα, όσο και τον ελεγκτή του. Κι επιπλέον, τους πληρώνουμε κιόλας (έχει σκανδαλίσει τους πάντες το κόστος της αστυνόμευσης του πρόσφατου αγώνα ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ, με άνδρες της αστυνομίας να φτάνουν με τις μηχανές φορτωμένες στο τρένο στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να αποτρέψουν ενδεχόμενη σύρραξη), αντί να τους χρεώνουμε τις υπερωρίες τον ΜΑΤ στο κόκκαλο: όσο πιο πολλούς χρειάζονται, τόσο γεωμετρικά να αυξάνει το κόστος. Και βλέπουμε μετά! Αλλά όχι και να τους πληρώνω!

Ξενέρωσα με τον εαυτό μου το πρωί που με έπιασα να σιχτιρίζω στο γραφείο ακόμα για τα προχθεσινά μετά τις επιτακτικές υπενθυμίσεις αντίπαλων φιλάθλων και οπαδών (λιγότερο επιθετικοί οι μεν, έξαλλοι οι δε). Ξενέρωσα, γιατί όταν ήρθε μια κοπέλα τρέμοντας περίπου και ζητούσε το διευθυντή διότι «έχω δυο παιδία και ψάχνω μια οποιαδήποτε δουλειά να κάνω γιατί δεν θα έχω να τα ταΐσω, καθώς με απέλυσαν πριν 4 μέρες», εμείς ασχολούμασταν με τα καραγκιοζιλίκια. Ξενέρωσα όταν μπήκα να διαβάσω τα νέα της ημέρας και διαπίστωσα πως ενώ ήμουν καλά πληροφορημένος για το που ήταν ο Κατσουράνης όταν μπήκε το γκολ και τι είπε ο Μαρινάκης, δεν είχα ενημερωθεί για τους 200 νεκρούς στην εξέγερση της Λιβύης, δεν είχα νεότερα για την κακή κατάσταση της υγείας των απεργών πείνας μεταναστών, ούτε καν για το τόσο δημοφιλές τελευταία μέγεθος του δημοσίου χρέους.

 

Μήπως θα πρέπει να ξανασκεφτούμε λίγο με τι ασχολούμαστε; Μήπως να αναρωτηθούμε με τι μας θέλουν να ασχολούμαστε; Μήπως να προβληματιστούμε για την ανισομεγέθη πληροφόρηση γύρω από τα πραγματικά τεκταινόμενα; Μήπως να ασχοληθούμε λίγο με την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων; Μήπως να απεργήσουμε και να διαδηλώσουμε την Τετάρτη, αντί να πλακωνόμαστε στα γήπεδα; Μήπως να περιμένουμε να τελειώσει η ευτελής καλοκαιρινή επιθεώρηση που ονομάζεται ελληνικό ποδόσφαιρο προτού ξανασχοληθούμε μαζί του; Μέχρι τότε, υπάρχει και το Manager. Και μου ζητάει η Bayern τον Kramaric και δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι πολλά τα λεφτά…

Γελοιογραφίες: http://www.tanea.gr

Σταυρώστε με, σταυρώστε με (περαιώστε με, περαιώστε με).

Είναι κάμποσες μέρες τώρα που αισθάνομαι μιαν ελαφριά μελαγχολία. Μια αδιόρατη, ασυναίσθητη, υπόγεια μελαγχολία. Γι’ αυτό το λόγο με έχουν συμπαθήσει (μπορεί και συμπονέσει) οι συνάδελφοι περισσότερο, συνήθως είμαι ένας νευρικός ζοχάδας οπότε και τους καταλαβαίνω. Τα μάτια μου τα άνοιξε μια συνάδελφος όταν ένα πρωί μου είπε πως με ανέχεται πιο ευχάριστα έτσι, αφού το καινούργιο, μελαγχολικό μου ύφος αναδεικνύει τη θηλυκή μου πλευρά! Ομολογώ πως και με εκνεύρισε, αλλά και τα χρειάστηκα κιόλας… ακούς εκεί τη θηλυκή μου πλευρά, τι θράσος! Καθώς λοιπόν το σκεφτόμουν με το αίμα να βράζει στα μηνίγγια μου, τότε μου ήρθε σαν αποκάλυψη η αιτία της μελαγχολίας και της θλίψης (και υπόγειας οργής τώρα που το ξανασκέφτομαι) που τόσον καιρό με βασάνιζε: είμαι θύμα βιασμού! Οικονομικού, ψυχολογικού και ηθικού μεν (δεν τολμώ να φανταστώ το κυριολεκτικό δράμα), βιασμού δε… Και πριν πάει ο νους όποιου έχει την υπομονή και με διαβάζει στο χειρότερο, ο βιασμός αυτός έχει όνομα και λέγεται περαίωση και οι δράστες είναι σοβαρότατοι, «υπεύθυνοι» και καλοντυμένοι κύριοι που απολαμβάνουν κάθε σεβασμό και ανώτατα αξιώματα. Χαχαχα, πολύ μελό!

Να σας εξηγήσω όμως. Είμαι ένας συνεπέστατος πολίτης αυτού του κράτους. Κόβω και ζητάω αποδείξεις από την πρώτη δραχμή που έβαλα στην τσέπη μου και δεν ήταν χαρτζιλίκι. Πληρώνω και λογιστή με την παράκληση να είναι κατά το δυνατόν τυπικότερος στις υποχρεώσεις μου έναντι του Δημοσίου, μια που τόσο πολύπλοκες και ανερμάτιστες που είναι καθίστανται σχεδόν αδύνατον να τις παρακολουθείς εξ ολοκλήρου. Είναι θέμα πολιτισμού, κουλτούρας, αντίληψης εν τέλει ρε παιδί μου να θέλεις να είσαι τίμιος και ειλικρινής. Ειδικά έναντι του δημόσιου βίου και του κοινού καλού. Θυμάμαι τις κουβέντες και τη στάση του παππού μου ακόμα που μπορεί να πέθανε στην ψάθα, αλλά δεν είχε κανείς να του προσάψει τίποτα και περπατούσε καμαρωτός και κοκέτης, περήφανος για την αγαθοσύνη και την καλοσύνη του. Στις ατέλειωτες βόλτες που με πήγαινε στην μικρή μας πόλη, άλλο που δεν μου έλεγε συνέχεια: «να είσαι πάντα κύριος και εντάξει στις υποχρεώσεις σου και δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους» και τέτοιους είχε πολλούς ο παππούς μου, άρα δίκιο πρέπει να είχε. Αλλά και ο πατέρας μου, ως γνήσιο τέκνο του πατρός του περισσότερο παρά της μητρός του, τα ίδια με λιβάνιζε νυχθημερόν. Έτσι κι εγώ, σαν από οικογενειακό DNA, βγήκα τίμιος και ειλικρινής.

Πλέον όμως έχω σοβαρές αμφιβολίες για την ορθότητα, την αντίληψη και την κουλτούρα της ίδιας μου της οικογένειας, αισθάνομαι σαν να μου έχουν βιάσει την αντίληψη και συνεπακόλουθα όλη μου τη ζωή. Διότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η «περαίωση για τελευταία φορά και μετά δικαιοσύνη» ισχύει ανέκαθεν. Ήμουν μόλις 5 χρονών όταν συνέβη για πρώτη φορά, οπότε όλη μου τη ζωή, πρακτικά αυτό συμβαίνει. Η περαίωση, ως γνωστόν, ομογενοποιεί τη φορολογική βάση, αντιμετωπίζοντάς τους ομαδικά ως φοροφυγάδες και καταφεύγει στον κεφαλικό φόρο επί δικαίων και αδίκων, αδιαφορώντας τελικά για το ποιος φοροδιέφυγε. Κι επειδή η απειλή να χιμήξουν επάνω σου οι μαινόμενοι ταύροι, τα λυσσασμένα σκυλιά, οι κομάντο της εφορίας (ναι, ναι, σαν αυτόν στην Κέρκυρα) εάν δεν συμμορφωθείς είναι πολύ πειστική, δεν υπάρχει λογιστής που να του πεις για την περαίωση και να μην προκρίνει τη λύση να υπαχθείς αυτομαστιγωνόμενος. «Τα έχουν κάνει τόσο πολύπλοκα που όλο και κάτι θα βρουν να σου προσάψουν, οπότε θα πληρώσεις τα τριπλά» είναι η γενική επωδός, οπότε δεν το ρισκάρεις…

Έτσι, βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση άλλο να ξέρω εγώ σαν σωστό και πολιτισμένο και άλλο να επιβραβεύεται στην πράξη. Μάλιστα όχι άπαξ, ώστε να πεις έκτακτο και τυχαίο ήταν, αλλά κατά σύστημα, κάτι σαν εθιμικό δίκαιο. Έχει γίνει κι αυτό κάτι σαν δεύτερο, πολιτιστικό DNA και βρίσκομαι να ισορροπώ, σε πρωτοφανή μελαγχολία και ηθική κρίση, από τη ανάμεσα στους προγόνους μου και τις αρχές τους από τη μια μεριά και από την άλλη στην καθημερινή, αυτονόητη πρακτική της καθημερινότητας. Κρίνοντας δε εκ του αποτελέσματος, μια που δεν έχουν ούτε αυθαιρετάκι, ούτε καταπατημένο οικοπεδάκι, παρά μόνο ένα σπίτι που το έφτιαξαν με άγχος και δράματα, μάλλον κορόιδα τους χαρακτηρίζεις. Άρα, κι εγώ κορόιδο; Ως εδώ! Από αύριο κιόλας έχει να γίνει ο κλέψας του κλέψαντος. Διότι έτσι είναι: άμα του μικρού παιδιού άλλα του δείχνεις και άλλα κάνεις, κάποια στιγμή δεν μπορεί, θα το δεις να σε μιμείται, ειδικά δε όταν το επιβραβεύεις χάσκοντας όταν κάνει την μαλακία που κάνεις κι εσύ. Είναι γνωστό άλλωστε πόσο μεγάλο ρόλο έχει η διαπαιδαγώγηση στη διαμόρφωση χαρακτήρα και ποιο καλύτερο μάθημα από την απλή καθημερινή ζωή και την ασυλία της παραβατικής συμπεριφοράς που σημαίνει ουσιαστικά η περαίωση; Οπότε κάπως έτσι μάλλον το βλέπω κι εγώ. Μπορεί να μας πήρε τρεις γενιές για να ενηλικιωθούμε σαν σόι, αλλά τελικά τα καταφέραμε. Άρα η μελαγχολία και τα νεύρα πιο πολύ σημάδι ενηλικίωσης ήταν παρά αισθήματα βιασμού ή ανάδειξη της θηλυκής μου πλευράς. Και τώρα βγαίνω αποφασισμένος να πάρω το αίμα μου πίσω για τρεις γενιές και βλέπουμε, μήπως αφήσω και καμιά παρακαταθήκη και για τους επόμενους!

Στην όλη αυτή ανοησία υπάρχει μια αλήθεια και αυτή είναι πως το εισπρακτικό και δικαστικό (στο βαθμό που το αφορά) κύκλωμα έχει ειλικρινά κολλήσει. Ο χρόνος παγώνει στην ψυχρή αγκαλιά της δικαιοσύνης και κάθε λεπτό δικό της μπορεί να σημαίνει μέχρι και χρόνια στον πραγματικό κόσμο, οπότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Άρα έχει ένα νόημα να πεις πως μονομιάς το καθαρίζω όλο αυτό και του κάνω reset. Ποιος όμως θα το κάνει αυτό; Εκείνοι που έχουν συντελέσει τα μάλλα στη δημιουργία αυτής ακριβώς της κατάστασης; Και πώς θα το κάνει, πόσους θα αμνηστεύσει, πώς να τον εμπιστευθώ ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά αφού κάθε φορά τα τελευταία 25 χρόνια είναι «η τελευταία»; Θα μου πεις, και τι ζητάς; Ζητώ λοιπόν να βρουν τρόπο να ξεπαγώσουν τα δικαστήρια. Να προσλάβουν περισσότερους υπαλλήλους εάν αυτό τους βοηθήσει να φέρουν περισσότερα έσοδα, είναι κάτι σαν επένδυση, σαν να ανακαλύπτεις τον τροχό ενώ πήγαινες σέρνοντας. Να αναγκάσουν τους εφοριακούς να δουλέψουν και να πάνε οι επίορκοι φυλακή. Να ελέγξουν, να ξεσκονίσουν, να ανακαλύψουν τις κομπίνες, να δημεύσουν περιουσίες. Να παραγράψουν κάθε παράλογο πρόστιμο αλλά και να εισπράξουν τις βεβαιωμένες οφειλές. Η προκρινόμενη λύση μπορεί να φαντάζει ελκυστική σχετικά με την ταχύτητα εφαρμογής αλλά και την αναγκαιότητα σε άμεσο ρευστό για το Δημόσιο, πλην όμως πηγάζει από αναποτελεσματικότητες που εκείνοι έχουν δημιουργήσει (σκοπίμως θεωρώ πως δικαιούμαι να πιστεύω), ενώ είναι και βαθύτατα άδικη. Ως σοβαροί, σπουδαγμένοι και οικογενειάρχες άνθρωποι δε, θα έπρεπε να μπορούν να εκτιμήσουν λίγο καλύτερα την αξία της διαπαιδαγώγησης και το μάθημα που σε αυτό το πλαίσιο δίνει η υιοθέτηση μιας τέτοιας λύσης.

Τι μένει λοιπόν να ζητήσει κανείς; Μα τι άλλο, από αυτό που και οι διάφοροι κλασομπανιέρες μαϊντανοί των τηλεοπτικών δελτίων ζητούν: να εφαρμοστούν οι νόμοι. Ας εφαρμοστούν οι νόμοι λοιπόν κι ας αφήσουν τα «τελευταία φορά», τι άλλο; Απλά τα αυτονόητα, την Επανάσταση του Αυτονόητου…

γελειογραφίες: http://www.tanea.gr & http://www.enet.gr

Ο εκφυλισμός μιας απεργίας (συνδικαλιστικά άλλοθι)

Ημέρα απεργίας σήμερα. Απεργίας και διαμαρτυρίας για τα μέτρα στον εργασιακό και ασφαλιστικό τομέα που γυρνούν τα εργατικά κεκτημένα πολλές δεκαετίες πίσω. Λογικό είναι να περιμένει κανείς αντιδράσεις από τους συνδικαλιστές, από τους πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών αποχρώσεων. Όλα καλά μέχρις εδώ. Έλα όμως που τελευταία στις πορείες και τις λοιπές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συμμετέχει όλο και λιγότερος κόσμος. Στην ακριβώς προηγούμενη απεργία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ πριν δύο εβδομάδες, η συμμετοχή ήταν απογοητευτική, καθώς ήταν δεν ήταν 20 χιλιάδες άτομα οι διαδηλώνοντες, σε μια πόλη μάλιστα όπου ζουν πάνω από 4 εκατομμύρια άνθρωποι. Αν το πάρει κανείς σαν ποσοστό και δει το νούμερο είναι αποκαρδιωτικό αυτό το φαινόμενο. Λες και ο κόσμος δεν καταλαβαίνει ή δεν έχει τη διάθεση να διεκδικήσει τα κεκτημένα του. Σίγουρα ο καθένας κουβαλάει ενοχικά σύνδρομα από την ανοχή του σε όλο αυτό το πάρτι αναρχίας που επικρατεί στο δημόσιο βίο, αλλά όπως και να έχει, όταν θίγεται κανείς προσωπικά πλέον, περιμένεις μια κάποια μεγαλύτερη μαχητικότητα.

Έπιασα λοιπόν τον εαυτό μου να αναρωτιέται χθες αν θα απεργήσω ή όχι αυτή τη φορά. Οι δουλειές που εκκρεμούν μέσα στο κατακαλόκαιρο και με τις άδειες να τρέχουν είναι τρομακτικά πολλές, οπότε το σκέφτεσαι… Ειδικά όταν η απεργία κανονίζεται από τη μια εβδομάδα για την άλλη και μπορεί να έχεις κάνει εκατοντάδες συνεννοήσεις, να έχεις κλείσει δεκάδες ραντεβού και πάει λέγοντας. Έπειτα, μ’ αυτά και μ’ αυτά, τον προηγούμενο μήνα υπήρχαν 100 ευρώ λιγότερα στο λογαριασμό της μισθοδοσίας μου, κοινόχρηστα και ρεύμα δηλαδή, σε εποχές που το οικονομικό σφίξιμο είναι δεδομένο έτσι κι αλλιώς. Αν δεν παίρνεις και κανέναν σοβαρό μισθό, το σκέφτεσαι το χαμένο μεροκάματο πολύ σοβαρά. Είναι αρκετά τα χαμένα λεφτά για να περάσεις μια μέρα στημένος με τις ώρες στον ήλιο προκειμένου να κάνεις έναν υγιεινό περίπατο από την Πατησίων μέχρι το Σύνταγμα και μετά σπίτι και πάλι.

Θύμωσα που έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται έτσι, σιχαίνομαι να μην μπορώ να υπερβώ τον εαυτό μου όταν πρόκειται για το κοινό καλό, και βάλθηκα να υπολογίζω τις οικονομικές υποχρεώσεις του μήνα προκειμένου να εξακριβώσω μέχρι σεντ, εάν με παίρνει να απεργήσω ή όχι. Και αφού διπλοτσέκαρα τα πάντα, κατέληξα στο ασφαλές συμπέρασμα ότι έχω το οικονομικό περιθώριο να ακολουθήσω τις συνδικαλιστικές ενώσεις στην επικείμενη απεργία. Έπειτα έκατσα στον υπολογιστή ώστε να δω ποια Μέσα Μαζικής Μεταφοράς  δουλεύουν και ποιες ώρες για να δω πως θα κατέβω στο κέντρο. Το αποτέλεσμα στην αρχή με εξέπληξε και εν συνεχεία με εξόργισε: κανένα μέσο δεν δουλεύει, συμμετέχοντας πανηγυρικά στην δυναμική απεργία!!! Μέτρησα την απόσταση ανάμεσα στο κέντρο και τη δουλειά μου, βεβαιώθηκα ότι εύκολα περπατάς τη δεύτερη και σε καμία περίπτωση την πρώτη, θυμήθηκα και τα κοινόχρηστα και αβίαστα κατέληξα στο συμπέρασμα να πάω στη δουλειά μου το πρωί.

Υπάρχουν μερικά επαγγέλματα που η δύναμη τους βρίσκεται ακριβώς στην άσκηση τους, επαγγέλματα στα οποία τα αποτελέσματα της άσκησής τους σε δεδομένες χρονικές συγκυρίες είναι πολύ ισχυρότερα απ’ ότι η αποχή από αυτά. Με την απεργία στα ΜΜΜ η πορεία και η διαμαρτυρία καθίσταται απλά μια φάρσα, ένα θλιβερό θέαμα, μια άνευρη και χωρίς ουσία παράσταση που όμως απ’ ό,τι φαίνεται έχει γίνει πολλές φορές πρόβα στους συνδικαλιστικούς θώκους. Δεν μπορεί να το καταλαβαίνω εγώ πως εάν ο κόσμος δεν μπορεί να μετακινηθεί, δεν θα συμμετάσχει στις διαμαρτυρίες τις οποίες οι εργατοπατέρες εξήγγειλαν, συνεπέστατοι μαχητές της συνδιαλλαγής, και εκείνοι, τόσο έμπειροι αλήθεια, να μην μπορούν να το συλλάβουν. «Εμείς εξαγγέλλουμε κινητοποιήσεις επειδή είμαστε υποχρεωμένοι προκειμένου να μην ξεφτιλιστούμε και χάσουμε και τη θέση μας, αλλά μην ανησυχείτε, θα τις ακυρώσουμε πλαγίως», μοιάζει να είναι γραμμένο πάνω από το κεφάλι τους. Μετρήστε απλά πόσοι πρόεδροι της ΓΣΕΕ έχουν γίνει απευθείας βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μετά τη λήξη της θητείας τους, εάν θέλετε να κάνετε την απευθείας σύνδεση.

Στην ίδια λογική, οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ απεμπολούν τη δύναμή τους να ενημερώσουν επαρκώς τον κόσμο για τις εξελίξεις της διαμαρτυρίας και της τόσο σημαντικής επικαιρότητας. Αν ψηφίστηκε ή όχι το νομοσχέδιο, αν υπάρχουν διαρροές ή όχι, αν πέφτει η κυβέρνηση ή όχι (όπως τόσες μέρες επιμελώς μας έπρηζαν το κεφάλι), αν έχουμε επεισόδια, αν συμμετέχει ο κόσμος ή όχι, θα περιμένουμε μέχρι αύριο να το μάθουμε κι ας δύναται να έχει εκραγεί η χώρα. Η ΕΣΗΕΑ απεργεί και αρνείται να εκτελέσει το «λειτούργημα» της τέτοιες ακριβώς στιγμές που η ενημέρωση είναι το πρώτο πράγμα που χρειάζεται ο κόσμος, δείχνοντας έτσι επί του πρακτέου το ήθος της και γεννώντας και εδώ, ως άμεσο επακόλουθο, υποψίες συναλλαγής. Πολύ κρίμα που τους παίρνει όλους η μπάλα (δεν θα ξεχάσω τον συμπαθέστατο Στραβελάκη να τα χώνει στο Σόμπολο live για τις αποφάσεις της ΕΣΗΕΑ σχετικά με τις απεργίες και το αίτημα αυτές να γίνονται άλλη μέρα από τις λοιπές κινητοποιήσεις και εκείνο το ανθρωπάκι να αλλάζει 10 χρώματα), αλλά ίσως θα έπρεπε να ξανασκεφτούν το ποιους ανέχονται να τους εκπροσωπούν.

Έτσι λοιπόν πήγα ιδροκοπώντας  το πρωί στη δουλεία, έψαχνα στον υπολογιστή να ενημερωθώ για το τι γίνεται στην πορεία αλλά δεν έβρισκα τίποτα και διαβάζοντας παλιότερες ειδήσεις όλο έπεφτε το μάτι μου στην επικαιρότητα του οχετού και της ξεδιαντροπιάς της «Αγρογής», στο θέμα με τον συνδικαλιστή που είχε καταθέσεις 9 εκατομμυρίων ευρώ στο λογαριασμό του και έβριζα θεούς και δαίμονες. Έτσι φαντάζομαι ότι κάνει τελικά πολύς κόσμος και τους γράφει εκεί που δεν πιάνει μελάνι, απασχολημένος με τα σοβαρότατα τρέχοντα δικά του προβλήματα και πλήρως απογοητευμένος με τα τεκταινόμενα, μην πιστεύοντας ότι μπορεί να αλλάξει κάτι. Αλλά αυτό δεν είναι λύση. Δεν μπορεί να τους αφήνουμε να παίζουν ακόμα τα δικά τους παιχνίδια συναλλαγής ποντάροντας στον πεσιμισμό του πλήθους, που οι ίδιοι τόσο επιμελώς και εντέχνως έχουν καλλιεργήσει. Δεν έχω καταλήξει στο τι μπορεί τελικά να κάνει ο καθένας από μας, αλλά σίγουρα είναι κάτι που με προβληματίζει όλο και πιο συχνά. Ελπίζω μόνο αυτό να συμβαίνει και στον υπόλοιπο κόσμο. Ας είναι έστω αυτό το κέρδος μας από την κρίση, το αίτημα για μια δημοκρατικότερη κοινωνία, η απαλλαγή από το χρεωκοπημένο παρελθόν, τις πολιτικές, τις νοοτροπίες και τα πρόσωπα που το εξέφρασαν ένα φρένο στην ξετσίπωτη αλητεία της «Αγρογής».

Σχετικά links:

http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BB%CE%AE%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4583238

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=180459

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=50859

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=50854

http://tsouknida.com/2010/06/12/554-12/

Οπισθοδρομική κομπανία (Γκαστερμπάιτερ του 21ου αιώνα)

Του αγίου Γεωργίου σήμερα, του τροπαιοφόρου, και τα τηλέφωνα έχουν ανάψει από το πρωί. Το όνομα έχει γίνει και διαφήμιση στο Τζόκερ, είναι πολύς ο κόσμος και καλό θα ήταν να μην ξεχάσεις κανέναν. Από το πρωί λοιπόν έχω «φυλλομετρήσει» την ατζέντα του κινητού (αλήθεια, πως αλλιώς να το πεις, έστω κι αν δεν έχει φύλλα) και έχω ξεκινήσει τα τηλέφωνα. Μετά τις καθιερωμένες ευχές και στην τυπική όσο και ουσιώδη ερώτηση «τι κάνεις;», η απάντηση ήταν μονίμως η ίδια «εεε, δεν βλέπεις τα χάλια μας, τι να κάνω κι εγώ». Κατήφεια. Αυτή νομίζω πως είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει αμυδρά το κλίμα της εποχής. Ακόμα και με την χαρμόσυνη, εορταστική αφορμή, της ονομαστικής εορτής η διάθεση παραμένει πεσμένη και προβληματισμένη. Μα κι αυτοί, ανήμερα της γιορτής τόσων ανθρώπων βρήκαν να μας αναγγείλουν από το μακρινό Καστελλόριζο πως μπαίνουμε στο ΔΝΤ;

Ενόσω λοιπόν ο Παπανδρέου τα χώνει στο Σαμαρά και αυτός στον Παπανδρέου για την κατάληξη της ανεπαρκούς διαχείρισης της χώρας από τους πολιτικούς σχηματισμούς που αντιπροσωπεύουν (η επιμονή του Σαμαρά να θέλει να χρεώσει στον Παπανδρέου την προσφυγή στο ΔΝΤ, αρνούμενος ότι το έλλειμμα που η δικιά του παρέα φούσκωνε μέχρι προχτές έχει την οποιαδήποτε σχέση δεν μπορεί παρά να προκαλεί τον κοινό νου) τα τελευταία πολλά χρόνια, οι τεχνοκράτες προσφεύγουν στο ΔΝΤ υπό την πίεση των «αγορών», διότι ο δανεισμός από τις τελευταίες  έχει οδηγήσει σε επιτόκια άνω του οκτώ τοις εκατό, θυμίζοντας πιστωτικές κάρτες της ανεπτυγμένης, βεβαίως, Ευρώπης. Η πορεία από εκεί και πέρα θα είναι θολή. Όταν παίρνεις δάνειο, ο δανειστή θέτει τους όρους, αυτό είναι κάτι που οι νεοέλληνες το ξέρουν καλά. Επίσης οι όροι που θέτει το ΔΝΤ είναι γνωστοί από την ιστορική διαδρομή του. Θα γίνουν απολύσεις από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, θα συμπιεσθούν οι μισθοί (το ωρομίσθιο έχει ήδη μειωθεί με την κατάργηση των υπερωριών που ελάχιστοι εργοδότες πληρώνουν και ακόμα λιγότεροι εργαζόμενοι τολμούν να διεκδικήσουν υπό το «περίστροφο» της ανεργίας που βρίσκεται προ καιρού επάνω στο τραπέζι), θα πέσει εν ολίγοις το βιοτικό μας επίπεδο. Και όλα αυτά με άγνωστη ημερομηνία λήξης, όπου εάν λάβει κανείς υπόψη του και τις ελληνικές παθογένειες, μάλλον καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή η ημερομηνία είναι μακρινή. Κι ενώ με κόπο μάζευα χρήματα για να αγοράσω ένα μεταχειρισμένο αυτοκινητάκι, έλεγα να μετακομίσω και από το μικρό μου δυάρι που πια δεν με χωράει, τώρα όλα πάνε πίσω και «κάνω και το σταυρό μου» που έχω μια δουλειά με την ανεργία να καλπάζει στο 17%, υπονομεύοντας κάθε μελλοντικό προγραμματισμό.

Όλα τα παραπάνω θα γίνουν για την θεραπεία του αποτελέσματος, του τρομακτικού δηλαδή χρέους που έχει σωρευθεί στην πορεία των ετών της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Στη διάρκεια αυτών των ετών η Ελλάδα έχει γίνει η χώρα με μια από τις μεγαλύτερες αναλογίες Porsche Cayenne στον πληθυσμό της, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας των οχημάτων της είναι ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη, οι πισίνες (που είναι και επίκαιρες) έχουν πολλαπλασιαστεί, ταυτόχρονα όμως και οι άστεγοι, υπάρχει πλούτος και χλιδή ενώ ο μέσος όρος των μισθών στον ιδιωτικό τομέα είναι από τους χαμηλότερους της Ευρώπης. Ενόσω λοιπόν παρατηρείται αυτή η βίαιη και άνιση ανακατανομή του πλούτου, η πολιτική σφυρίζει αδιάφορα (στην καλύτερη περίπτωση) ή συμμετέχει ενεργά (στην συνήθη). Τα σκάνδαλα είναι αμέτρητα τα τελευταία 25 χρόνια αλλά κανείς δεν έχει βρεθεί υπόλογος, εκτός ίσως του Κοσκωτά. Ακόμα και ο Χριστοφοράκος νύχτα έφυγε, κι ας καμώνονταν μετά πως έτρεχαν για να τον φέρουν πίσω. Γελοιότητες. Miesens χωρίς καμιά ντροπή. Όπου η παραμικρή προμήθεια και μίζα: νοσοκομεία που πληρώνουν μέχρι και δεκαπλάσιες τιμές για προμήθειες και ελάχιστες αμοιβές σε γιατρούς, δρόμοι που κοστίζουν πολλαπλάσια από την Ευρώπη και είναι στην ουσία χρυσοπληρωμένα τριτοκοσμικά ανέκδοτα, που την ανεπάρκειά μας την πληρώνουμε σταθερά με αίμα, «ολυμπιακά» ακίνητα που έξι μόλις χρόνια μετά είναι σε κακό χάλι (δείτε ρεπορτάζ για το «Ολυμπιακό Χωριό») και πόσα άλλα παραδείγματα που έχουν πληρωθεί με δημόσιο χρήμα σε λίγους γνωστούς μιας εκλεκτής παρέας που αρέσκεται να κυκλοφορεί με χλιδάτα τζιπ.  Ταυτόχρονα οι κομματικές προσλήψεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα τον οδήγησαν σε πρωτοφανή μεγέθη, οδηγώντας σε ζημίες την Ολυμπιακή, τον ΟΣΕ (που βέβαια οι βελτιώσεις από την εποχή του Τρικούπη ήταν ελάχιστες) και τόσες άλλες, απαιτώντας περαιτέρω δανεικά για την πληρωμή όλων αυτών των «στρατών των παρατάξεων». Πόσο εύκολα πληρώνει κανείς με το χρήμα του άλλου.

Αυτό το χαμένο δημόσιο χρήμα καλούμαστε τώρα να καταβάλουμε εξαρχής και με τόκο με επικεφαλής τους ίδιους πολιτικούς σχηματισμούς που μέχρι τώρα το κατασπατάλησαν. Ναι οι αγορές πιέζουν και κερδοσκοπούν, ναι δεν βοηθούν και οι Ευρωπαίοι. Όλα αυτά είναι αλήθεια, αλλά έχουν να κάνουν με τη διαχείριση του προβλήματος, όχι με τη θεραπεία του. Το πρόβλημα είναι η χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος, η διαφθορά και η παθογόνος ανοχή με την οποία όλα αυτά αντιμετωπίζονται. Ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό μια και η ηθική ελάχιστη σχέση έχει με τη νομολογία. Εξάλλου οι πολιτικοί νομοθετούν και εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα πώς να «αξιοποιούν» τα ψηφίσματά τους, λαμπρό παράδειγμα των οποίων η περίφημη πια παραγραφή. Κι όσο η εναλλακτική πρόταση είναι οι εθνικισμοί του Καρατζαφέρη, οι σταλινισμοί του αναχρονιστικού ΚΚΕ και οι βερμπαλισμοί άνευ περιεχομένου της σημερινής Αριστεράς, τόσο ζοφερότερα φαίνονται τα μελλούμενα. Γκαστερμπάιτερ  θα καταλήξει όποιος δεν ανέχεται πλέον αυτή την πικρή γελοιότητα.

Μπρος γκρεμός και πίσω… τράπεζες.

2009-11-02-2

2009-11-02πηγή: Ελευθεροτυπία

2009-11-02-3

Θα σας διηγηθώ μια ιστορία. Πρόσφατα διεγνώσθη σ’ έναν φίλο του πατέρα μου ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, πράγμα πολύ σοβαρό καθώς κινδυνεύει να σπάσει μια αρτηρία μέσα στο σώμα του και να βρει σχεδόν ακαριαίο θάνατο. Ευτυχώς το πρόλαβε σχετικά εγκαίρως, οπότε όλα καλά μέχρις εδώ. Κατέβηκε λοιπόν ο άνθρωπος κακήν κακώς στην πρωτεύουσα με τους «καλούς γιατρούς» προκειμένου να εξετάσει την βέλτιστη δυνατή λύση στο πρόβλημά του. Το πόσα πέρα δώθε γυρόφερε σε γιατρούς όπου ο καθένας του έλεγε άλλα αντί άλλων είναι φρικαλέο μεν, αλλά δευτερεύουσας σημασίας στην προκειμένη περίπτωση. Με τα πολλά κατέληξε ο άνθρωπος στην πιο αιτιολογημένη επιστημονικά αντιμετώπιση, η οποία εν πολλοίς κοστολογείται σε 30.000 ευρώ περίπου, εξ αιτίας ενός ειδικού υλικού που καλό θα ήταν να χρησιμοποιηθεί.

Δεν μπορώ να πω πως ξέρω όλες τις λεπτομέρειες, αλλά από αυτό που κατάλαβα, μέρος μόνο του κόστους της θεραπείας θα καλύψει το ασφαλιστικό ταμείο στο οποίο ανήκει. Κι επειδή τα οικονομικά του δεν είναι καθόλου καλά εξ αιτίας και της κρίσης, ο 60χρονος οικογενειακός φίλος θα πρέπει να δανειστεί. Κι εδώ είναι που σου σηκώνεται η τρίχα και μόνο στην σκέψη ότι πρέπει να ανοίξεις παρτίδες με τις τράπεζες και να πέσεις στα νύχια τους. Διότι είναι κοινή αντίληψη όλων το πόσα σπίτια έχουν βγει σε πλειστηριασμούς για χρέη ελαχίστων χιλιάδων ευρώ, που μπορεί να προκύψουν από την οποιαδήποτε έκτακτη ανθρώπινη ανάγκη, άσχετα αν και τα ΜΜΕ ακόμα δίνουν σποραδικά και μόνο μια εικόνα τις κατάστασης (οι διαφημιστικοί τζίροι των τραπεζών είναι πολύ επιβλητικό μέγεθος…). Αναρωτιόμουν πως θα μπορεί να αποπληρώσει ένα χρέος τέτοιου μεγέθους ένας 60χρονος άνθρωπος, γονατισμένος από την κρίση και τις δυσκολίες της καθημερινότητας και που προφανέστατα θα πρέπει να ελαττώσει την ένταση εργασίας του μετά την τρέχουσα περιπέτεια, δεδομένης και της ηλικίας του.

Σκεφτόμουν λοιπόν, λίγο κυνικά και μακάβρια η αλήθεια είναι, πως είτε δεν επιλέξει την βέλτιστη λύση, είτε την επιλέξει αλλά καταχρεωθεί στις τράπεζες, η συνέχεια δεν θα είναι και πολύ καλή. Διότι στην μεν πρώτη περίπτωση κινδυνεύει άμεσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να ξαναδημιουργηθεί το πρόβλημα, στην δε άλλη περίπτωση, νομίζω ότι τον οποιονδήποτε θα μπορούσε να τον κάνει καρδιακό η σκέψη και μόνον ότι χρωστάει 30.000 ευρώ στην τράπεζα στις μέρες μας, πόσο μάλλον δε να είσαι ήδη ταλαιπωρημένος και σε αντικειμενική επαγγελματική δυσπραγία. Ειδικά ας πούμε όταν σηκώνεις το τηλέφωνο και ακούς τις θρασύτατες εκείνες φωνές των απρόσωπων υπαλλήλων των σκιωδών εταιρειών είσπραξης για τις οποίες τόσος λόγος είχε γίνει στο παρελθόν αλλά εκείνες συνεχίζουν απτόητες…

Οι τράπεζες είναι ο πιο εύρωστος οικονομικά τομέας της ελληνικής οικονομίας. Ακριβώς επειδή είναι επαγγελματίες του χρήματος ούτως ή άλλως, αλλά ακόμα κυριότερα, στην ελληνική εκδοχή, επειδή κανείς δεν λέει κουβέντα. Καθότι γενναίοι χρηματοδότες και εργοδότες (για τους πολιτικούς και το κράτος αντίστοιχα) αλλά επίσης και οι καλύτεροι και πιο αξιόπιστοι πελάτες… και ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, βασικότατη αρχή από ενάρξεως του εμπορίου. Πως να δυσαρεστήσεις των αιμοδότη σου που έτσι και τσαντιστεί ή θιχθεί και σηκωθεί και φύγει θα σου ανοίξει μια τρύπα στα περίφημα budget μαύρη κι άραχνη, όπως το κλίμα της εποχής;

Ειδικά τα ΜΜΕ ψοφάνε για τραπεζική διαφήμιση. Δείτε τις βασικότερες εφημερίδες πόσες καταχωρίσεις έχουν ημερησίως ακόμα και στα πρωτοσέλιδα ή ανοίξτε την τηλεόραση ειδικά την prime zone κάπου λίγο πριν και λίγο μετά το δελτίο ειδήσεων και τους μεγάλους αγώνες… αριθμοί, νούμερα και επιτόκια βομβαρδίζουν μάτια και αυτιά με ρυθμό καταιγιστικό, ανεπανάληπτο μέχρι τώρα. Μόνον τυχαίο δεν είναι, κι έτσι ακόμα και τα ΜΜΕ σε γενικές γραμμές χρυσώνουν το χάπι που εξασφαλίζει τους παχυλούς μισθούς των στελεχών και λοιπών λιμοκοντόρων που βρίσκονται πέριξ κάθε κέντρου εξουσίας. Περιμένω την εκπομπή του Πρετεντέρη το βράδυ που από καθαρά σαδομαζοχιστικό βίτσιο παρακολουθώ ενίοτε και αναρωτιέμαι ποιο είναι το κασέ του. Και αφού βεβαιώνω τον εαυτό μου ότι δεν μπορεί να είναι κάτι λιγότερο από πολλές, πάρα πολλές χιλιάδες ευρώ, αναρωτιέμαι εν συνεχεία ποιο θα ήταν εάν του έκοβες τις διαφημίσεις από αυτοκίνητα, τράπεζες και ποτά… Σημαντικά μικρότερο, οπότε ούτε ο Πρετεντέρης (τυχαίο το παράδειγμα…) ούτε ο οποιοσδήποτε άλλος θα ήθελε να τους εναντιωθεί, να τους θίξει. Ακόμα περισσότερο δεν θα ήθελε να τους ακουμπήσει και να τους ενοχλήσει το οποιοδήποτε μέσο, αφού κατά μείζονα λόγο και αυτό στο κάτω κάτω της γραφής επιχείρηση είναι, λεφτά πρέπει να βγάλει για να μπορέσει να συντηρηθεί. Οπότε, ομερτά.

Έτσι λοιπόν, οι απρόσωποι, ανθρωποφαγικοί μηχανισμοί των τραπεζών θα συνεχίσουν να κερδοφορούν ακατάσχετα, επιβεβαιώνοντας την ρήση πως το χρήμα γεννά χρήμα, έτσι απλά και αποστεγνωμένα από οποιονδήποτε περιττό συναισθηματισμό. Κι αναρωτιέμαι απλά πως γίνεται  οι τράπεζες να αυξάνουν τα κέρδη τους με πολυπολλαπλάσιους ρυθμούς και ποσοστά σε σχέση με την ανάπτυξη του συνόλου της οικονομίας. Διότι αν το σύνολο της οικονομίας δεν μεγαλώνει παρά με πολύ αργούς ρυθμούς, μάλλον από κάπου αλλού πηγάζουν τα κέρδη τους. Και μάλλον δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην καταλαβαίνει από που. Αυτό καταλαβαίνει και ο φίλος του πατέρα μου και των ζώνουν τα (κουστουμαρισμένα) φίδια.