Τέλος ο Γιάννης Βλαστάρης από την «Κ.Ε.»

Τέλος ο Γιάννης Βλαστάρης από την «Κ.Ε.»… Μετά από ένα μακρόχρονο σήριαλ και πρόσφατες κόντρες με τους συντάκτες, αποδεικνύεται (όπως και στο ποδόσφαιρο ας πούμε) πως ο ένας φεύγει πιο εύκολα από τους πολλούς.

Advertisements

Ο παπάς, παπάς κι ο ζευγάς, παπάς κι αυτός!

Παρακολουθώ σήμερα από το πρωί με ειλικρινή έκπληξη το σίριαλ σχετικά με την απόλυση ή μη του κ. Ρουμπάνη και του κ. Στάθη από την Ελευθεροτυπία. Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισαν να κατέβουν υποψήφιοι με το ΣΥΡΙΖΑ στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Η ιδιοκτησία της εφημερίδας εξέφρασε την αντίρρησή της με την απόφασή τους, εκείνοι επέμειναν και καθώς φαίνεται αποφασίστηκε η απόλυσή τους. Τελικά και ύστερα από μακρόχρονες διαβουλεύσεις με τους ίδιους και τους συνδικαλιστές, η απόφαση εκείνη ανακλήθηκε μέχρι νεωτέρας. Λάβρος ο κ. Ρουμπάνης σήμερα το πρωί στην εφημερίδα, προκάλεσε το ειρωνικό σχόλιο της ιδιοκτησίας και η εφημερίδα μετρά τις πληγές της.

Οι απόψεις γύρω από το θέμα διίστανται. Η μια πλευρά κάνει λόγο για εργασιακό μεσαίωνα και καταπάτηση των πολιτικών της δικαιωμάτων. Και αυτό είναι σωστό μέχρις ενός σημείου και στο βαθμό που θα είχε σχέση με τις δηλωθείσες πολιτικές προτιμήσεις και μόνο. Η άλλη πλευρά υποστηρίζει ότι ουσιαστικά υπάρχει ηθικό ασυμβίβαστο μεταξύ των δύο ιδιοτήτων, ότι τίθεται θέμα αντικειμενικότητας και εγκυρότητας με αποτέλεσμα να πλήττεται εκ προοιμίου το κύρος του φύλλου. Είναι θέμα οπτικής και τι θεωρεί ο καθένας σημαντικό. Αυτό που θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε είναι αν εκείνοι, αναλαμβάνοντας μέρος του κόστους της επιλογής τους, πρότειναν οι ίδιοι το ενδεχόμενο να πάρουν άδεια άνευ αποδοχών και να σταματήσουν την άσκηση της επαγγελματικής τους δραστηριότητας ενόσω είναι υποψήφιοι ή μελλοντικοί βουλευτές. Δεν θέλει κανείς ασφαλώς δυο αξιόλογοι άνθρωποι να χάσουν τη δουλειά τους, αλλά είναι αυτή η ίδια που θα επέβαλε κάτι τέτοιο, ως υπεύθυνη στάση. Και δίκαια έναντι των συνυποψηφίων τους εκτός των άλλων, καθώς ο μεταξύ τους αγώνας θα ήταν άνισος με τους μεν να αρθρογραφούν καθημερινά σε εφημερίδα και τον όποιον άλλον όχι.

Πέραν από αυτό το περιστατικό, η αλήθεια είναι ότι ο κλάδος έχει γενικότερα προβλήματα. Οι επιχειρήσεις του έντυπου και ηλεκτρονικού χώρου ενημέρωσης αντιμετωπίζουν αρκετά οικονομικά προβλήματα, με τις πρώτες να πλήττονται περισσότερο λόγω του ολοένα συρρικνούμενου κοινού τους. Πληρώνοντας ακριβά το κόστος της οικονομικής κρίσης λόγω της μεγάλης συμπίεσης των ελαστικών διαφημιστικών δαπανών και των πολλών χρεών που έχουν σωρευμένα στα χαρτοφυλάκιά τους από την κατάρρευση διαφόρων αεριτζήδων του διαφημιστικού χώρου. Και ενώ η ενημέρωση, ως αγαθό, μπορεί να μην είναι ίδιο με τις πατάτες, όπως γλαφυρά μου είχε πει ένας αρχισυνδικαλιστής, οι εργαζόμενοι του χώρου με προεξάρχοντες τους δημοσιογράφους, έχουν έναν περίεργο τρόπο να συνδικαλίζονται και να αντιδρούν.

Οι παλαιότεροι του χώρου, προφυλάσσοντας τα υψηλά κασέ τους, αντιδρούν στην όποια αλλαγή, με τους νεώτερους του χώρου να τους ακολουθούν είτε αφελώς, νομίζοντας ότι έτσι υπερασπίζονται τα συμφέροντα ενός προβληματικού κλάδου, είτε αδυνατώντας να αντιδράσουν μπροστά στην ανασφάλεια του λεγόμενου «μπλοκ» αποδείξεων παροχής υπηρεσιών (χωρίς καν σύμβαση τις περισσότερες φορές) με το οποίο εργάζονται και το μέλλον τους να κρίνεται από ένα ναι ή όχι κάποιου μεγαλοσχήμονος. Την ίδια στιγμή, όταν η «σιδηρά» επιχειρηματίας κα. Αγγελοπούλου αποφάσισε το κλείσιμο του επιχειρηματικά προβληματικού ομίλου του Ελεύθερου Τύπου, ο κλάδος προέβη σε απεργία… συμπαράστασης. Έννοιες ασύμβατες, μια και η απεργία έχει εκ της φύσεώς της αιτήματα και στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρχε αίτημα να του συμπαρασταθείς. Δηλαδή, αν πτώχευε εν μέσω της πρόσφατης κρίσης του κλάδου η Renault, ας πούμε, οι εργαζόμενοι της Peugeot θα έπρεπε να κάνουν απεργία με αίτημα την συμπαράστασή τους; Ακούγεται μόνο σε μένα παράλογο; Αν ήθελαν να συμπαρασταθούν, ας δώριζαν τους μισθούς μιας έστω ημέρας σε ένα τραπεζικό λογαριασμό υπέρ των απολυθέντων. Όταν όμως η τυφλή, χωρίς στόχευση αντίδραση έχει αναχθεί σε αυτοσκοπό, τότε δεν υπάρχει χώρος για τέτοιες σκέψεις.

Το κλείσιμο όμως του συγκροτήματος του Ελεύθερου Τύπου, ειδικά την στιγμή που στην κεφαλή του είχε την τόσο εύρωστη οικονομικά οικογένεια Αγγελόπουλου, απεικονίζει σαφώς το τοπίο στον κλάδο. Τα προβλήματα είναι σοβαρά και υπαρκτά και κάποια στιγμή όλοι θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Από την πλευρά των επιχειρηματιών θα έπρεπε να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες σε νέους, φρέσκους και ορεξάτους ανθρώπους του χώρου που δεν θα ζουν με μισθό πείνας και υπό την απειλή της ελαστικότατης σχέσης εργασίας που η μη υπογραφή συμβάσεων επιφυλάσσει. Να επαναπροσδιορίσουν τα προϊόντα τους, τα έντυπά τους και τις εκπομπές τους, καθιστώντας τα πιο ελκυστικά, πιο σύγχρονα και περισσότερο χρήσιμα. Και ναι μεν οι επιχειρηματίες είναι στυγνοί καπιταλιστές που τους ενδιαφέρει μόνο το κέρδος και τα λοιπά σχετικά, αλλά μερίδιο ευθύνης έχουν και οι εργαζόμενοι του κλάδου.

Είναι πολλοί οι συνταξιούχοι που αρνούνται να αποχωρήσουν, απολαμβάνοντας υψηλότατες αμοιβές και μην ανοίγοντας δρόμο στους νεώτερους. Θα μπορούσαν ας πούμε να καταθέσουν τις ταυτότητές τους στην ΕΣΗΕΑ δίνοντας ένα υγιές παράδειγμα για γενικότερες αλλαγές στον κλάδο. Οι διάφοροι συνδικαλιστές θα μπορούσαν να συναινέσουν στην απομάκρυνση των δεκάδων αργόμισθων και άφαντων από τα γραφεία τους συναδέλφων τους που προκαλούν αιμορραγία σε κάθε επιχείρηση, μηδέ των ΜΜΕ εξαιρουμένων. Αφήνοντας κατά μέρους τις μη ορθολογικές, πομπώδεις αντιδράσεις και απειλές στην οποιανδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης. Διότι όλοι γνωρίζουν για τον καθένα συνάδελφό τους εάν είναι απλά αργόμισθος ή όχι και οι αντιδράσεις θα έπρεπε να διαχωρίζονται, προκειμένου να μην χάνουν και τη σοβαρότητά τους. Τέλος μου κάνει μεγάλη εντύπωση η μειωμένη σπουδή απέναντι στην αντιμετώπιση του θέματος των συναδέλφων τους με «μπλοκ», καθώς οι αντιδράσεις του συνδικαλισμένου κλάδου συνολικότερα δεν ήταν ποτέ τόσο δυναμικές όσο με τον Ελεύθερο Τύπο, προκαλώντας εύλογα ερωτηματικά σχετικά με το εάν η στάση τους έχει να κάνει με την προάσπιση των συμφερόντων του συνόλου του κλάδου, ή μόνο μιας μερίδας του.

Όμως, σε έναν κλάδο όπου το πτυχίο δεν επιφέρει μισθολογική διαφορά από έναν μη πτυχιούχο, όπου συνυπάρχουν ισότιμα ο κ. Αυγερόπουλος με την κα. Λόη, ο κ. Κούλογλου με την κα. Στεφανίδου, όπου πρόεδρος του συνδικαλιστικού οργάνου είναι ο συμπαθέστατος, αλλά ταυτόχρονα ανεπαρκέστατος κ. Σόμπολος, όπου οι μισθολογικές διαφορές είναι γιγάντιες και συχνά μη αιτιολογημένες με βάση το ποιος βγάζει τη δουλειά, οι προσδοκίες δεν μπορεί να είναι μεγάλες. Όμως, για να αναλογιστούμε πραγματικά το μέγεθος του επερχόμενου προβλήματος, παραθέτω έναν διαδικτυακό σύνδεσμο από Αμερική, η οποία καθώς προηγείται των πραγμάτων, αποτελεί καλό παράδειγμα για μελέτη. Πρόκειται για ένα χρονικό των προβληματικών επιχειρήσεων του χώρου, των απολύσεων, των συρρικνώσεων και των πτωχεύσεων. Ας το αναλογιστούμε απλά.

http://dialect.ca/traditional-publishing-rip/archive