Benny Venizil (Dr. Jekyll & Mr. Hyde)

Χαμηλώστε λίγο τον ήχο γιατί η ηχογράφηση είναι δυνατή. Εξάλλου δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία τα λόγια, ίσως μόνον για την ειρωνία της υπόθεσης. Επικεντρωθείτε στον τραγουδιστή, τον ξανθό τραγουδιστή….

Το ήξερα πάντα πως έκρυβε έναν άλλο εαυτό μέσα. Το θυμάμαι από το απόκοσμα μοχθηρό βλέμμα που είχε ρίξει σε εκείνον που του πέταξε έναν καφέ, κάποια χρόνια πριν στη Χαριλάου Τρικούπη. Το ξαναθυμήθηκα σε ένα αφίερωμα του ΣΚΑΙ την προηγούμενη εβδομάδα, βλέποντας τις κορυφαίες «κολοτούμπες» που έχει κάνει πρόσφατα (χαράτσι ΔΕΗ, δημοψήφισμα), δείχνοντας τελικά ότι μόνον δυσκίνητο παχύδερμο δεν είναι, τουνατίον θυμίζει τους καλύτερους χορευτές καλλιτεχνικού πατινάζ….

Γι’ αυτό και μόλις είδα το video που μου έστειλε ο φίλος Nionios μόλις πριν λίγο (έτσι για να σπάσει η μουντάδα της κρύας τσαγκαροδευτέρας), κόντεψα να πέσω από την καρέκλα από τα γέλια και το σοκ! Γι’ αυτό και το ανεβάζω άμεσα, χωρίς πολλά σχόλια (με κοιτάει ήδη περίεργα ο προϊστάμενος απέναντί μου)…

Advertisements

Ο Έλληνας – Le Grec

Απόσπασμα της γαλλικής σατιρικής εκπομπής Les Guignols de l’info, με χιούμορ που δεν… αστειεύεται! Μέχρι και οι «κουτόφραγκοι» έχουν πάρει χαμπάρι τι γίνεται, εκτός από τους καθ’ υμάς φωστήρες, διαχειριστές  πολιτικούς. Απλά απολαυστικό.

http://www.tanea.gr

Μακάρι να έχει αποτελέσματα το πλήθος της συμμετοχής, καθώς στα 32 μου χρόνια δεν έχω ξαναδεί τέτοια μεγέθη (75.000 χροντικά υπολογίζουν τους διαδηλωτές οι Αρχές, κάνοντας μας να δακρύσουμε, από τα γέλια ευτυχώς…). Μακάρι να έχει αποτελέσματα και η απόπειρα για τον αποκλεισμό της Βουλής. Είναι χρέος όλων μας έναντι του όποιου μέλλοντος θέλουμε να έχουμε ως γενιά, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς. Το συνεχώς διογκούμενο κίνημα διαμαρτυρίας μέχρι και στην φοβική Αμερική βρίσκει νομπελίστες συμμάχους όπως ο Paul Krugman, καταδεικνύοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο πως ήρθε αποφασιστικά η στιγμή που θα κληθούμε σαν παγκόσμια κοινωνία να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον του κοινωνικού πολιτισμού μας. Σαν επίκεντρο του πειραματικού σωλήνα υποβάθμισης των κοινωνικών κεκτημένων γενεών, εμείς πρέπει να θέσουμε μετ’ επιτάσεως το δίλλημα που εμφανίζεται μπροστά μας: θα επικρατήσει η πολιτική έναντι της ελεύθερης οικονομίας, ή η ολιγαρχία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου θα επιβάλει αμετάκλητα τους νέους κανόνες της σχετικά με την κοινωνικοποίηση μεν των σφαλμάτων της αλλά με την πλήρη ιδιώτευση σε ό,τι έχει να κάνει με τις απολαβές της; Θα υπαχθούν σε δημοκρατικό έλεγχο και ίση φορολογική αντιμετώπιση ή θα συνεχίσουν να επιβάλλουν οι ίδιοι τους όρους του παιχνιδιού;

http://antistachef.wordpress.com/

Ιστορικά τα ερωτήματα και ακόμα πιο σημαντικές οι απαντήσεις που πρέπει οι κοινωνίες να δώσουν, ενάντια σε κάθε κινδυνολογία και πλύση εγκεφάλου. Η παγκόσμια αναταραχή και κατακραυγή της μεγάλης μάζας (του 99% όπως λένε οι ενημερωμένοι Αμερικανοί), δεν μπορεί παρά κάτι να σημαίνει. Και δεν μπορεί επίσης παρά να μπορεί να το δει και ο πιο εθελότυφλος μικρόνους πολιτικός. Ας αναλογιστούν όλοι τις ευθύνες του και ας ανατρέξουν σε ανάλογες στιγμές του παρελθόντος προκειμένου να δουν τι γίνεται αν πάρει κανείς τη λάθος απόφαση και ενάντια στη φυσική ροή των πραγμάτων, προσπαθήσει να συμπιέσει πέρα από τα όριά τους τα μεγάλα κοινωνικά στρώματα.

http://antistachef.wordpress.com/

Πέραν λοιπόν για το αν θα πρέπει εμείς σαν Έλληνες να διορθώσουμε τα ιδιόμορφα και αποκλειστικά ελληνικά προβλήματα της απόλυτης σήψης και διαφθοράς, πλήρους κατάρρευσης του κρατικού μηχανισμού και εκφυλισμού του πολιτικού συστήματος, θα πρέπει ταυτόχρονα να δούμε τι ακριβώς φάρμακο καλούμαστε να καταπιούμε, πώς γίνεται κάθε φορά το δηλητήριο να είναι ισχυρότερο, κι ενώ κανείς δεν σου εγγυάται γιατρειά, ωστόσο σε διατάζουν να πάρεις όλο και παραπάνω. Εξάλλου, οι αρθρογραφούντες και λαλίστατοι υπουργοί, αντιπρόεδροι και λοιποί μαϊμουδίζοντες είναι εκείνοι που έχουν φανεί ανάξιοι των περιστάσεων για τη ριζική αλλαγή που απαιτείται, είναι εκείνοι που δεν καταπολεμούν τις ανεπάρκειες και τις διαφθορές, σκεπτόμενοι τις κομματικές πελατείες και τις τσέπες τους ακόμα και τώρα πολύ περισσότερο σε σχέση με το κρίσιμο εθνικό συμφέρουν, περί του οποίου τόσο κόπτονται.

http://antistachef.wordpress.com/

Υ.Γ.: Και μόνον ο καυγάς του «πολύ» κ. Βενιζέλου με το δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη αρκεί για να καταλάβει κανείς πέραν πάσης αμφιβολίας το ήθος τους, την έγνοια και την αντίληψή τους για τα τεκτενόμενα. Ντροπή.

Ο Υπάλληλος

Τα ανθρώπινα απόβλητα πληθαίνουν καθημερινά. Οι «έφεδροι» της εργασίας και οι «ευνοημένοι» που έχουν διατηρήσει τη δουλειά τους σε ένα περιβάλλον εντεινόμενης ανασφάλειας και εργασιακών σχέσεων και απολαβών που όλο και περισσότερο θα θυμίζουν διηγήσεις μυθιστορημάτων άλλων αιώνων, θα αλληλοσπαραχθούν καθώς το κυρίαρχο μοντέλο της μισθωτής εργασίας σιγά σιγά εξαφανίζεται από το χάρτη, έναντι κάποιου νέου που ακόμα δεν έχει προβλεφθεί (ή εξηγηθεί) επαρκώς. Όλοι σκλάβοι όλων φαίνεται να ισχυρίζεται τελικώς το απαισιόδοξο (;) αυτό βίντεο και μένει στον καθένα να αξιολογήσει το μέλλον που βλέπει να διαμορφώνεται.

Virtual Democracy (βράχυ-μέσο-μακροπρόθεσμα)

   Την ώρα που η παραιτηθείσα και εκ κωλοτούμπας επανασυσταθείσα κυβέρνηση των, ακροβατών με τα όρια της δημοκρατικής ανοχής, σοσιαλιστών υποθήκευε το μέλλον και την περιούσια της χώρας χωρίς κανένα εχέγγυο επιτυχίας της μπούρδας του δημοκρατικότατου μονόδρομου που μας τσαμπουνάνε τόσον καιρό, ψηφίζοντας το Μεσοπρόθεσμο σχέδιο διάσωσης, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έπαιρναν βαθιές ανάσες αγαλλίασης διότι πολύ είχαν αγχωθεί και στεναχωρηθεί με το αβέβαιο μέλλον μας. Μπορεί να τους ενδιαφέρει και το ευρώ, αλλά μείζονος σημασία είναι ότι η Griechenland πειθάρχησε και εξασφάλισε το μέλλον της.

Aris Messinis-AFP-Getty Images

   Ταυτόχρονα, έξω από το Κοινοβούλιο όπου οι εθνοπατέρες μας ξιφουλκούσαν για το ποιος θα μας πρωτοσώσει, λίγα πράγματα θύμιζαν ακόμα δημοκρατικό καθεστώς. Πιστοί στο ραντεβού τους, που έχει οριστεί καθώς φαίνεται μετά την 15.06.2011 και για τις περιστάσεις γύρω στις 13:30, ΜΑΤ και κουκουλομπάχαλοι τρομοκρατούσαν τον κόσμο, προκαλώντας οι μεν και ανοίγοντας κεφάλια με τα γκλοπ τους, καταστρέφοντας οι δε και ανοίγοντας κεφάλια με τις πέτρες τους. Δεν ξέρω μόνον αν ίσως ο Πάγκαλος κρυφογελούσε κοιτάζοντας έξω από τα παράθυρα της Βουλής, διότι μπορεί να μην ήρθαν τα τανκς, ήρθαν όμως οι εξελιγμένοι γενίτσαροι Robocop με το πλήθος των ληγμένων πυρομαχικών τους να αντικαθιστούν τις ερπύστριες και το βαρύ πυροβολικό. Τι να κάνουμε, οι καιροί αλλάζουν και εξελίσσονται τα μέσα, όσο κι αν ο κύριος Πάγκαλος μπορεί να θυμάται διάφορα πράγματα από την παιδική του ηλικία με νοσταλγία, όπως ίσως τα παραμύθια του παππού του.

Aris Messinis-AFP-Getty Images

   Εκτός λοιπόν της εκτός δημοκρατικής ανοχής διαδικασία που εξελισσόταν στην Βουλή, μια αντίστοιχη εξελισσόταν ακριβώς έξω από αυτήν, με τα όργανα της τάξης να δείχνουν σε κάθε ευκαιρία πόσο καλοί έχουν γίνει στο σχεδιασμό και την εκτέλεση επιχειρήσεων μαζικής καταστολής αλλά και το άθλημα της ρίψης φιαλιδίων ευεργετικών αερίων αλλά και ψυχαγωγικών κροτίδων. Special αθλήματα αυτά, μέρες που είναι… Έτυχε όμως να βρίσκομαι στο Σύνταγμα σε μια στιγμή που τα χημικά έπεφταν βροχή, ακόμα και στο ύψος των εισόδων του Μετρό, με το ραδιόφωνο να μεταδίδει ζωντανά μαρτυρίες εκπροσώπων των εργαζομένων αλλά και λοιπών επωνύμων πως η κατάσταση είναι φρικτή εντός του Μετρό , πως χημικά μπαίνουν και πνίγουν ασφυκτικά τον κόσμο, πως δεν μπορούν να μετακινήσουν τραυματίες και άλλα τέτοια όμορφα και δημοκρατικά και την ίδια στιγμή να παίζουν και δήλωση του Βενιζέλου ο οποίος έλεγε πως δεν συμβαίνει τίποτε από οα αυτά και πως όποιος θέλει μπορεί να μετακινηθεί ελεύθερα με το Μετρό. Ίσως να είχε και δίκιο, δεν ήμουν μέσα γα να ξέρω, αλλά βέβαια δεν γινόταν λόγος για το πώς θα μπορούσε να φθάσει κανείς μέχρι εκεί, ανάμεσα σε καπνούς και κοτρόνες… (οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από το σημείο επάνω από την πλατεία όπου φαίνονται οι καπνοί των δακρυγόνων που έχουν πέσει στην πλατεία στο ύψος των εισόδων του Μετρό, ενώ και το video από το site της Ελευθεροτυπίας είναι αδιάψευστος μάρτυρας).

John Kolesidis-Reuters

Παράλληλα όλοι οι ρεπόρτερ, του ΣΚΑΙ συγκεκριμένα, είχαν να καταγγείλουν και από ένα περιστατικό απρόκλητης αστυνομικής βίας, επωνύμως και με μάρτυρες, αλλά την ίδια στιγμή ο εκπρόσωπος της ΕΛΑΣ υποστήριζε πως τίποτα από όλα αυτά δεν έχει συμβεί, ή το πολύ πολύ να ήταν μεμονωμένα περιστατικά. Όταν κανείς αρνείται την πραγματικότητα, δεν μπορείς να αποδείξεις ότι ο γάιδαρος δεν πετάει ούτε ασφαλώς πως δεν είσαι ελέφαντας, ενώ σίγουρα δεν μπορείς να τον πείσεις πως σύμπτωση που επαναλαμβάνεται, παύει να είναι σύμπτωση. Ποια περιθώρια συνεννόησης έχεις με κάποιον που βλέπει τις εικόνες παντού, αλλά βλέπει άλλα πράγματα; Όπως πως τα ΜΑΤ δεν έκαναν ποτέ έφοδο στο Μετρό. Φυσικά, δεν μπήκαν μέσα, έφτασαν όμως στο κεφαλόσκαλο κι εκεί μπορεί να τους έπεσε ένα χημικό, που ίσως κύλισε, μπορεί και να το τράβηξε κανείς εγκάθετος το φιαλίδιο με μαγνήτη ώστε να συκοφαντήσει τα παιδιά του λαού, τα’ αδέρφια μας τους ΜΑΤατζήδες. Διότι δεν φταίει ο ρίψας το δακρυγόνο ΜΑΤατζής, ούτε το φιαλίδιο, φταίει ο καπνός που πέραν από κάθε λογική και αυτοβούλως εξαπλώθηκε και (ποιος να το περιμένει;) εισχώρησε στο Μετρό, πνίγοντας τον κόσμο. Και η συνάθροισης άνω των δύο ατόμων είναι διαδήλωση, ενώ ο ασθενής είναι στο γύψο, θα προσέθετα εγώ… (Δείτε κι άλλες τέτοιες ομορφιές στη σελίδα της Ελευθεροτυπίας)

   Virtual Reality….

Louisa Gouliamaki-AFP-Getty Images

Βία επί «ακραίους» και «απλούς», του Αυγουστίνου Ζενάκου

(σημείωμα αναδημοσίευσης: Δεν έχω αναδημοσιεύσει ποτέ μέχρι τώρα αυτούσιο κάτι  που έχει γράψει κάποιος άλλος (κυρίως διότι δεν μου αρέσει να οικειοποιούμαι τη δουλειά κάποιου άλλου), αλλά η μαρτυρία και το βίντεο που δημοσιεύει ο Αυγουστίνος Ζενάκος στο thepressproject.gr αποτελούν αν μη τι άλλο, μια χρήσιμη μαρτυρία. Διαβάζω λοιπόν:)

Του Αυγουστίνου Ζενάκου

Ήταν στο μπλόκο μπροστά στην οδό Ακαδημίας, χθες, γύρω στις έντεκα το πρωί. Μια ηλικιωμένη κυρία, μαντεύω την ηλικία της στα εβδομήντα πάνω κάτω, διέσχισε τη μικρή απόσταση ανάμεσα στους διαδηλωτές και στους παραταγμένους άνδρες των ΜΑΤ και στάθηκε εκεί, κρατώντας την τσάντα της.

«Τριακόσια σαράντα ευρώ σύνταξη» είπε στον αστυνομικό. Έδειξε προς τη Βουλή: «Κι εσύ φυλάς αυτούς; Ντροπή σου!»

Λίγο αργότερα, σε άλλο μπλόκο, λίγο πιο πάνω, ένας κύριος γύρω στα πενήντα, από τις φυσιογνωμίες που θα ταίριαζαν στο «παλιό» Κολωνάκι, εξηγούσε σε κάπως υψηλούς τόνους σε μια άλλη διμοιρία ΜΑΤ:

«Εγώ, ως ένας, έχω δικαίωμα να πάω όπου θέλω. Το Σύνταγμα μού το αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα. Λοιπόν, εγώ θέλω να πάω εκεί.» Έδειξε το απέναντι πεζοδρόμιο, της Βασιλίσσης Σοφίας, αυτό που ορίζει τη Βουλή. «Γιατί με εμποδίζετε; Χώρα μου δεν είναι; Γιατί μου απαγορεύετε να περπατήσω ελεύθερα στο έδαφός της; ΓΑΔΑ; Δεν καταλαβαίνω τι μου λέτε. Ποιος είναι αυτός ο Γαδάς; Δεν ξέρω κανέναν Γαδά. Εγώ θέλω να πάω απέναντι.»

Κανένας από τους δύο δεν ήταν αυτό που θα περίμεναν να δουν όσοι έχουν πείρα από πορείες και διαδηλώσεις. Πιο πολύ ανήκαν σε εκείνη τη νεφελώδη κατηγορία συνανθρώπων μας που όταν θέλουμε να την ορίσουμε, χρησιμοποιούμε ανακριβή επίθετα όπως «μέσος» ή «απλός».

Δεν ξέρω, φυσικά, τι σημαίνει «μέσοι», «απλοί» άνθρωποι. Είμαι βέβαιος, ωστόσο, για ακριβώς τούτο: είχαν αγανακτήσει με την αστυνομία που τους εμπόδιζε να κινηθούν, που τους θύμιζε πως οι εντολοδόχοι τους, οι εκπρόσωποί τους, έχουν ανάγκη προστασίας, μιας προστασίας που κοστίζει αμύθητα ποσά και απαιτεί χιλιάδες πάνοπλους άνδρες – και όχι από κάποιον μοναχικό τρελό που αποφάσισε ξαφνικά ότι μισεί κάποιον στην τηλεόραση αλλά από αυτούς τους ίδιους, τους πολίτες, τους ψηφοφόρους.

Λίγο αργότερα, τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ελεύθερα από την απεργία των δημοσιογράφων που ανεστάλη εκείνες τις ώρες περίπου, παρουσίαζαν μια μάλλον διαφορετική εικόνα: τα «άκρα» συγκρούονται, η Αθήνα καίγεται ξανά, βορά των «γνωστών-αγνώστων», που ανήκουν πλέον είτε στην άκρα Δεξιά είτε στην άκρα Αριστερά αλλά πάντως προκαλούν ταραχές, πρώτα μεταξύ τους κι ύστερα με την αστυνομία που δεν μπορεί, λογικά, να τους κοιτάζει άπραγη να σφάζονται και να καταστρέφουν. Το είπε και ο εκπρόσωπος Τύπου της αστυνομίας σε συμπαθή ραδιοφωνικό σταθμό: η ΕΛΑΣ προστάτευε τους ειρηνικούς διαδηλωτές από τα ακραία στοιχεία που για άλλη μια φορά είχαν παρεισφρήσει – μα τι ηλίθιοι αυτοί οι ειρηνικοί διαδηλωτές! – στις τάξεις τους.

Δεν υπάρχει λόγος να αρνείται κανείς την ύπαρξη ακραίων – όσο ανοιχτός και δυσερμήνευτος κι αν είναι στην πραγματικότητα ο χαρακτηρισμός. Ας πούμε, λόγου χάρη, πως υπάρχουν αυτοί που θεωρούν καλή ιδέα να ξεκινήσουν να κοπανάνε κάποια στιγμή ένα ΑΤΜ. (Μολοντούτο, κάθε φορά που κατεβαίνω σε διαδήλωση και περνώ έξω από το αστυνομικό τμήμα στη γωνία Ιπποκράτους και Καλλιδρομίου, θαυμάζω τους ευειδείς νέους με τα ατίθασα μαλλιά, τα σκουλαρίκια και τα μαύρα μπουφάν που πίνουν καφέ κάνοντας αστεία με τους ένστολους συναδέλφους τους…) Αλλά οι ακραίοι δεν είναι το θέμα. Μην συντηρούμε άλλο αυτή την πλάνη και μην αφήνουμε να μας εξαπατούν – οι ακραίοι δεν ήταν ποτέ το θέμα.

Το γεγονός είναι πως κάποιοι – είτε ασφαλίτες, γεγονός που έχει πλειστάκις προκύψει από καταγραφές και μαρτυρίες, είτε πράγματι «ακραίοι» (ας δεχτούμε, χάριν της συζήτησης, ότι και οι δύο ομάδες εκπροσωπούνται υγιώς) – ξεκίνησαν καυγά πρώτα μεταξύ τους, στο μπλόκο της οδού Κριεζώτου και μετά στη λεωφόρο Αμαλίας, και ύστερα με την αστυνομία, στην Αμαλίας, στην οδό Καραγιώργη Σερβίας και στην οδό Νίκης.

Κι ύστερα;

Ύστερα, άκουσα τη φωνή από το τηλέφωνο: «Είν’ εγκληματίες…» Σίγουρα δεν μπορώ να περιγράψω πώς είναι όταν ακούς κάποιον να υποφέρει έτσι. Φώναζα: «Είσαι καλά; Είσαι καλά;» Είχα πια αποκλειστεί, δεν μπορούσα να φτάσω εγκαίρως εκεί όπου ήταν η φωνή – δικού μου, αγαπημένου ανθρώπου – κι ας την άκουγα να πνίγεται, μια ασφυξία τρομερή, σαν να προσπαθούσε εκείνη την ώρα ένας εφιαλτικός βασανιστής με μια ράσπα να διορθώσει τον λάρυγγα της συνομιλήτριάς μου.

Η αστυνομία είχε επιτεθεί στην Πλατεία Συντάγματος. Οι συγκεντρωμένοι κάθονταν εκείνη την ώρα κάποιοι στο γρασίδι και τραγουδούσαν, άλλοι χόρευαν, όταν είδαν τα πρώτα δακρυγόνα να πέφτουν ανάμεσά τους. Ανάμεσά τους. Μέσα στο ειρηνικό πλήθος. Τα δακρυγόνα έμοιαζαν για ώρα να έρχονται από το πουθενά – ήταν τόσα πολλά – αλλά καθώς το δέρμα αρχίζει να καίει και δεν μπορεί κανείς πια να αναπνεύσει και πονάει, πολλοί από τους συγκεντρωμένους βρήκαν την απίστευτη δύναμη να καθίσουν εκεί, να μην φύγουν, να μην αφήσουν την Πλατεία.

Τους βομβάρδισαν κοντά δυο ώρες. Χωρίς λόγο. Χωρίς πρόκληση. Με μια ασύμμετρη, τερατώδη βία, με αέρια, με δηλητήρια, πάνοπλοι εναντίον άοπλων για άλλη μια φορά.

Κι αμέσως μετά έκαναν την εμφάνισή τους οι ομάδες ΔΙΑΣ. Τους είδα να κατεβαίνουν την οδό Σταδίου, όρθιοι πάνω στις μηχανές με τα γκλοπ υψωμένα, σαν να φαντασιώνονταν ότι έπαιζαν κάποιου είδους πόλο με τα κεφάλια των διαδηλωτών. Μπροστά μου μπήκαν στην οδό Χρήστου Λαδά και άρχισαν μανιασμένα να σπάνε ένα μαγαζί, σαν να αναζητούσαν κάποιον μανιακό δολοφόνο αλλά δεν ήταν κανένας εκεί, απλώς τα έσπασαν και ξαναέφυγαν με τις μοτοσυκλέτες τους. Φωνές από τη Σταδίου: «Γιατί μας χτυπάτε; Γιατί μας χτυπάτε;» Ξεκίνησα να τους ακολουθώ από μακριά, ήταν δύσκολο να τους φωτογραφίσω, δεν είμαι φωτογράφος, τελικά τα παράτησα και κοιτούσα. Έφερναν γύρω την Πλατεία Κλαυθμώνος και χτυπούσαν. Ο κόσμος απορούσε. Δεν είχε, φαίνεται, «ακραίους» εκεί.

Για να ξεκαθαρίζουμε, λοιπόν: οι «ακραίοι», είτε είναι ασφαλίτες είτε κρετίνοι με ιδεολογία, δεν είναι παρά πρόσχημα. Τα πολλά, τα συντριπτικά περισσότερα θύματα της βίας της ελληνικής αστυνομίας είναι οι άλλοι, αυτοί που τραγουδούσαν, που φώναζαν συνθήματα, που παίρνουν σύνταξη 340 ευρώ, που δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο κύριος Γαδάς.

Και το μόνο θετικό – αν μπορεί κανείς να επιστρατεύσει αυτή τη λέξη σε μια περίσταση τέτοιας αναίτιας βίας – είναι ότι εκείνοι οι άνθρωποι για τους οποίους επιστρατεύουμε τα ανακριβή επίθετα «μέσος» και «απλός», το συνειδητοποίησαν χθες αυτό το γεγονός σε όλη του την ειδεχθή έκταση. Σαν να το ήξεραν από πριν, άλλωστε: η ταραχή της ηλικιωμένης κυρίας και του μεσόκοπου κυρίου μπροστά στον απρόσωπο παραλογισμό των ΜΑΤ, μοιάζει να προμήνυε την ετυμηγορία του δρόμου: αφήστε μας πια με τους «ακραίους», ένοχη είναι η αστυνομία αλλά κυρίως οι πολιτικοί της εντολείς, αυτοί που πρόδηλα θέλησαν να ξεριζώσουν όσους διαμαρτύρονται από την Πλατεία Συντάγματος, τις ίδιες ώρες που ο Πρωθυπουργός μάς υπέβαλλε σε άλλον έναν εξευτελισμό.

Πώς ξέρουμε την ετυμηγορία; Ήταν κλεισμένη μέσα στη φωνή: «Είν’ εγκληματίες…» Μέσα στις κραυγές: «Γιατί μας χτυπάτε;»

Βία επί «ακραίους» και «απλούς».

Απεργία: ένα πολύ ακριβό χόμπι…(ειδικά στον καιρό του μνημονίου, των δημοτικών τελών και της ΕΡΤ)

 Μόλις τέλειωσα τη δουλειά, τράβηξα γραμμή για το σπίτι. Έπρεπε απαραιτήτως να οργανώσω το οικονομικό πλάνο του μηνός, αλλά και των επομένων αν είναι δυνατόν, προκειμένου να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων. Κάτι ένα σέρβις, κάτι μια έκτακτη μικρή ζημιά στο σπίτι, κάτι το ένα, κάτι το άλλο, τίναξαν το budget στον αέρα. Κι επειδή είχαν αρχίσει να μαζεύονται και κάποιοι λογαριασμοί, τους οποίους δεν θέλω να ξεχνάω, διότι μετά σε παίρνει η μπάλα, έτρεξα σπίτι να βάλω μπρος τα e-banking και λοιπά ωραία, προκειμένου να οργανωθώ.31 του μηνός σήμερα και ανήκω στην προνομιούχα μερίδα πληθυσμού που όχι μόνο έχει δουλειά, αλλά πληρώνεται κιόλας (για την ώρα μάλιστα και χωρίς απρόοπτα), οπότε ήρθε η ώρα να εκκαθαρίσω τις εκκρεμότητές μου.

Η πρώτη δυσάρεστη έκπληξη ήρθε μόλις μπήκα στο σπίτι, πατώντας στην είσοδο τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Δεν μου αρέσουν αυτά τα χαρτιά, και έτσι όπως έβλεπα το φάκελο, με την πατημασιά επάνω, ήθελα να τον αφήσω εκεί ακριβώς που βρισκόταν, σαν σκουπίδι άνευ σημασίας, αλλά αφού ήταν και μέσα στο σπίτι μου, θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να το μαζέψω, καθώς σε αυτά που με παίρνει, είμαι άρχοντας. Με ψυχολογία λοιπόν ανάλογη, σήκωσα το φάκελο και τον άνοιξα, κοιτάζοντας σιγά σιγά να δω τη λυπητερή. 44,29€ (με το ΦΠΑ, χαχαχα…) είδα με την πρώτη ματιά και ανακουφίστηκα: «το ‘χουμε» σκέφτηκα και ανάπνευσα και πάλι. Όταν όμως κοίταξα καλύτερα, τα 73,00€ που είχα σαν συνολική οφειλή με οδήγησαν σε περισυλλογή. 20,07€ οι δημοτικοί φόροι και τέλη και το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ), ενώ η συμμετοχή μου στο πανηγυράκι της ΕΡΤ, 8,64€… Σύνολο επιβαρύνσεων: 19,71€.

Δεν θέλω να είμαι τσιγκούνης στη ζωή μου, προσαρμόζοντας ανάλογα τη συμπεριφορά μου και μέχρι τώρα τα κατάφερνα μια χαρά. Δεν κοίταζα ποτέ το λογαριασμό της ΔΕΗ, γιατί ήξερα πως δεν με παίρνει να το μειώσω άλλο: έχω λαμπτήρες οικονομίας, δεν βαριέμαι και κλείνω τις συσκευές από το κουμπί, ενώ ξενυχτάω ανελλιπώς τα βράδια συντροφιά με το πλυντήριο ή περιμένοντας να ανάψω τον θερμοσίφωνα στο νυχτερινό τιμολόγιο.  Τελευταία, είχα αντικαταστήσει και τα φώτα με κεριά, καθώς η φτώχια θέλει τέχνη και καλοπέραση. Οπότε περιθώρια μειώσεων πουθενά. Ίσως αν κλείσω μόνο και το PC, αλλά αυτό δεν τους το χαρίζω έτσι εύκολα…

Ελέω και της πρόσφατης οικονομικής στενότητος, άρχισα να εξετάζω εξονυχιστικά το λογαριασμό του ηλεκτρικού, να καταλάβω τι ακριβώς πληρώνω. Με μια προσεκτική ματιά, το σπίτι των 49 τετραγωνικών (με κακή διαρρύθμιση μάλιστα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) στην πολυκατοικία της δεκαετίας του ’60, στο ταπεινό Παγκράτι, επιβαρύνεται 16,50€ δημοτικά τέλη… Επιπλέον, πληρώνει ΤΑΠ(!!!) 3,58€ το δίμηνο, λεφτά που ούτε καταλαβαίνω τι ακριβώς είναι, ούτε και με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει όμως το πώς εισπράττονται: ειδικά το ΤΑΠ γιατί πρέπει να το πληρώνω εγώ, μιας και το σπίτι δεν είναι καν δικό μου; Εκτός αν πρέπει να το βγάζω από το νοίκι, πράγμα το οποίο και ντρέπομαι να κάνω…

Μετά, κοίταζα την ΕΡΤ. 51,00€ το χρόνο το κουστούμι για ένα σπίτι σαν κι αυτό. Ή αλλιώτικα, ένα σούπερ μάρκετ εβδομάδος (μαζί με κάποιο σαμπουάν που φουσκώνει το λογαριασμό), τα κοινόχρηστα του μηνός, η βενζίνη του 15μέρου, τα τσιγάρα του μηνός και ούτω καθεξής. Δεν έχει σημασία πως τα μετράει κανείς άλλωστε, σημασία έχει ότι τα πληρώνει. Και να πληρώνεις ένα ίδρυμα όπως η ΕΡΤ (ειδικά σήμερα), προκειμένου εκείνη να τα σκάει με τη σειρά της στον Ολυμπιακό για τα δικαιώματα, στη Eurovision για τα ξεσαλώματα, και σε κάθε συνταξιούχο, παλαίμαχο φίλο, τύπου Σεραφείμ Φυντανίδη προκειμένου να κάνουν εκπομπές ανώδυνου PR και τα ρέστα, καταντά πρόκληση… (Αλήθεια, ο Ταγματάρχης δεν ήταν εκείνος που είχε εκπομπή μαζί με το Λάλα στο Μουντιάλ του 2006 και την είχαν πατώσει, καλώντας μέχρι και τον famous αστρολόγο Χορταρέα να τους κάνει αστρολογικές προβλέψεις για τα αποτελέσματα, γινόμενοι ρεντίκολο σε  όλη η Ελλάδα;) Ειδικά μάλιστα με τη δεδηλωμένη πρόθεση της κυβέρνησης, δια στόματος Τηλέμαχου Χυτήρη, να αποσυρθεί σταδιακά η ΕΡΤ από τη διαφημιστική αγορά (και έσοδα) προκειμένου να αφήσει περισσότερο χώρο (έσοδα) στα ιδιωτικά ΜΜΕ. Αντί να μας κόψουν το τέλος των 51,00€ ετησίως για ένα διαμέρισμα ποντικότρυπα, θα βασιστούν σε αυτό προκειμένου να χρηματοδοτήσουν, ουσιαστικά, τα ιδιωτικά ΜΜΕ! Στραβά αρμενίζουν και τα βράχια είναι ακριβώς κάτω από τη μύτη τους, στην Πλατεία Συντάγματος…

Το δεύτερο σοκ ήρθε με το που έκανα είσοδο στην αγαπημένη μας τράπεζα. Το ποσό που έβλεπα στον άδειο μέχρι τότε λογαριασμό μου δεν ήταν αυτό που έπρεπε να είναι, το σύνηθες. Κοίταξα ενστικτωδώς το νόμισμα, μήπως κάτι έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη και δεν το πήρα χαμπάρι, τόσα ακούγονται αυτές τις μέρες. Ευρώ ήταν, αλλά ήταν λιγότερα… Μετά θυμήθηκα πως μέσα στον προηγούμενο μήνα ήταν η γενική απεργία της ΓΣΕΕ στην οποία συμμετείχε και το δικό μας σωματείο, οπότε ένα μεροκάματο μείον… Ποτέ άλλοτε δεν είχα δώσει σημασία σε αυτό. Δεν έπαιρνα καν τη μέρα ως άδεια, όπως πολλοί συνηθίζουν, καθότι όταν απεργώ, θέλω να το καταλαβαίνω, συν του ότι οι μέρες της άδειας για το μισθωτό είναι μέρες ιερές (κι ας μου χρωστάνε 10 μέρες από πέρσι)! Πώς δεν το θυμήθηκα όμως… σπάνια ξεχνάω κάτι τέτοια!

Πώς όμως από την άλλη να το θυμηθείς; Την ημέρα της απεργίας, 4 φορές έκανα πάνω κάτω το σύνολο της πορείας ψάχνοντας να βρω που είναι το μπλοκ της συνδικαλιστικής μας εκπροσώπησης, έστω της εκπροσώπησης του αδελφού  συνδικάτου, πλην όμως συνδικάτο δεν είδα. Αντιθέτως, είδα πολύ λίγο κόσμο αναλογικά με το πόσους αφορούσε η απεργία, είδα μελαγχολικά κλαδικό-κομματικά ανέμπνευστα πανό, είδα και έναν συνάδελφο άλλου τμήματος που έψαχνε κι αυτός… Αντιθέτως, το τηλέφωνο είχε πάρει φωτιά μιας και τελικά, από το γραφείο, μόνον εγώ έλειπα και αφού η δουλειά έτρεχε, οι εκκρεμότητες έτρεχαν μαζί της, οπότε δούλευα κι εγώ περπατώντας παράλληλα της «πορείας» κατσουφιασμένος. Τώρα κατάλαβα λοιπόν πόσο κοστίζει η απεργία, πόσο κοστίζει ένας υγιεινός περίπατος όταν αυτός δεν προσβλέπει πουθενά.

Γι’ αυτό και βρίσκω ευφυές αυτό που γίνεται τώρα στο Σύνταγμα και αλλού. Μπορείς να πας κανονικότατα στη δουλειά σου, να μην χάσεις κανένα μεροκάματο, να μην μπεις στο μάτι κανενός και να μην κάνεις τη χάρη σε κανέναν εργατοπατέρα να σε χρησιμοποιεί σαν άλλοθι και να μην εμφανίζεται στην πορεία. Και το απογευματάκι-βραδάκι, ωραία ωραία, έχοντας κάνει και τις δουλειές σου, κατεβαίνεις να τους χαλάσεις και τη μόστρα. Ο καιρός μόνο καλύτερος θα γίνει, καλοκαιράκι έχουμε, γιατί να μην την πέφτουμε για socializing στο Σύνταγμα; Μπύρες, σουβλάκια, εκκλησία του Δήμου και συναυλίες. Αν κλείναμε και την είσοδο της Βουλής, να διακοπούν οι εργασίες, τότε ίσως να είχε κι ένα ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα, δυο βήματα είναι άλλωστε. Επίσης θα μπορούσε να απαλλοτριωθεί η Πλατεία Συντάγματος , να σκαφτεί και να φυτευτεί με δέντρα, στα πρότυπα του απαλλοτριωμένου παρκινγκ των Εξαρχείων, μαζί με τους γύρω δρόμους βέβαια. Να δούμε τότε από πού θα σκάνε οι λιμουζίνες που παρκάρουν επάνω στο πεζοδρόμιο μπροστά από το Αδελφάτο των Τριών Ξενοδοχείων, ή αλλιώς μπροστά από τη Βουλή…

Θα μπορούσαν επίσης, ειδικά για όσους μένουν εκτός κέντρου Αθηνών και δεν προλαβαίνουν ή ζορίζονται να κατέβουν, να οργανωθούν κλαδικές-τοπικές επιτροπές δράσης, και να γίνονται πορείες με αυτοκίνητα τα οποία και θα κλειδώνουμε στη μέση του πουθενά. Φανταστείτε, στα καλά καθούμενα, 50 αυτοκίνητα να τραβάνε χειρόφρενο στην Υμηττού: ΧΑΟΣ! Ή από καμιά σαρανταριά-πενηνταριά αυτοκίνητα να κλείνουν τις εισόδους της Αττικής Οδού σε κάθε περιοχή, με φυλλάδια να μοιράζονται στους κυριολεκτικά αγανακτισμένους οδηγούς.  Να κατεβαίνουμε στην Κηφισίας, στη Συγγρού, στην Πατησίων, παρέα με τα αγαπημένα μας τετράτροχα και να τα ακινητοποιούμε στα καλά καθούμενα, πατώντας αδιάκοπα το κλάξον (πολύ πιο αποτελεσματικό από τη σφυρίχτρα) ή με ένα cd να παίζει ταυτόχρονα σε όλα τα ηχοσυστήματα με το ψήφισμα της προηγούμενης ημέρας! Ή να οργανωθεί μια πρωτοβουλία από τα ραδιόφωνα της χώρας ώστε κάθε μέρα κάποια συγκεκριμένη ώρα, όσοι «αγανακτισμένοι» (όχι από την κίνηση, αυτό δεν χρειάζεται οργάνωση, συμβαίνει αδιάκοπα) βρίσκονται στο αυτοκίνητο να πατάνε την κόρνα ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη ώρα.

Άρχισε να καλπάζει η φαντασία και με τον ήχο που κάνει το πλυντήριο όταν τελειώνει κατάλαβα γιατί: 2 η ώρα. Πρέπει να απλώσω την μπουγάδα και να πέσω για ύπνο. Έχει Σύνταγμα αύριο…

γελοιογραφίες: http://www.tanea.gr

Γιορτινές υποσχέσεις (άμα δεν σε πάει…)

Το τέλος της προηγούμενης χρονιάς με βρήκε να δίνω υποσχέσεις στον εαυτό μου, με κυριότερη να κόψω την γκρίνια. Φυσικά εγώ υποστηρίζω πως δεν γκρινιάζω, αλλά ασκώ «δρυμία κριτική» σε θέματα που μου δυσκολεύουν τη ζωή ή που βρίσκω παράλογα. Η αλήθεια είναι βέβαια πως είναι πολλά αυτά τα πράγματα κατά τη δική μου αντίληψη, οπότε με μια κίνηση αβρότητας είπα να θεωρήσω πως ο χαρακτηρισμός μου ως γκρινιάρη που μου αποδίδεται από γνωστούς και φίλους ίσως να έχει και μια βάση, οπότε κάπως έτσι προέκυψε και η υπόσχεσή μου αυτή. Έτσι λοιπόν, φόρτωσα μπαγκάζια και υποσχέσεις στο αυτοκινητάκι μου και ξεκίνησα για τα πάτρια εδάφη ενόψει των εορτών, αποφασισμένος να χαλαρώσω, να ηρεμήσω και να μην χαλάσω και πολλά λεφτά, εναρμονιζόμενος πλήρως με το γενικότερο κλίμα.

Το αυτοκινητάκι μου λοιπόν είναι για μένα καινούργιο, μολονότι μεταχειρισμένο εγώ το πήρα. Ήταν το πρώτο ταξίδι που θα έκανα μαζί του και είχα μια φυσιολογική αγωνία για το αν όλα βαίνουν καλώς αλλά και τρομερή χαρά για το παρθενικό του ταξίδι. Ιδανικές συνθήκες αν μη τι άλλο για να ξεχαστείς και να χαρείς λίγο. Επειδή δεν μετακινούμαι πολύ με το αμάξι στη ζούγκλα της Αθήνας, του είχα κάνει πολύ λίγα χιλιόμετρα και είχα ξεχάσει να του βάλω και βενζίνη. Ξεκίνησα και έψαξα το πρώτο βενζινάδικο όπου και ζήτησα ευγενικά από τον πρατηριούχο να μου το γεμίσει αφού το ταξίδι για τα πάτρια εδάφη είναι μακριά. Περίμενα εγώ, γέμιζε αυτό, έτρεχαν τα ευρώ… Στα 50 λίτρα σταμάτησε, 80 ευρώ μου ζήτησε ο συμπαθής υπάλληλος (ήτοι 1,60€/λίτρο) και μάτωσε η τσέπη μου! Πολύ βενζίνη παίρνουν τα μοντέρνα τα αμάξια… Θυμήθηκα δε πως όταν είχα κατέβει για πρώτη φορά από το «χωριό» στην πρωτεύουσα, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’90, γέμιζα το παπάκι μου με 0,36€ ή 124 δρχ./λίτρο (ως μπατιράκι φοιτητικό το είχα ψάξει πολύ γι’ αυτό και θυμάμαι μέχρι και το βενζινάδικο) και με έπιασε μια μελαγχολία. Αλλά επειδή κι αυτό γκρίνια μου το χρεώνουν, είπα να σταματήσω να σκέφτομαι τα πάντα με αριθμούς, έστω κι αν εν τέλει σήμερα τα νούμερα πάσης φύσεως είναι αυτά που μας καταδιώκουν, και να ευθυμήσω για τη συνέχεια του ταξιδιού. Εξάλλου η πολλή βενζίνη φτάνει και για πολλά χιλιόμετρα, είχε και καλό καιρό!

Οδηγούσα λοιπόν ήρεμα και συντηρητικά, με το μάτι πιο πολύ καρφωμένο στον «μετρητή στιγμιαίας κατανάλωσης» του αμαξιού (φοβερή εφεύρεση) παρά στο δρόμο (γίνεται εμμονή και μπορεί να γίνει και επικίνδυνο…) και προσέχοντας τα νούμερα να κρατιούνται χαμηλά. Τέτοια ήταν η καλή μου η διάθεση που πλήρωσα και τα διόδια παρωδία της εθνικής οδού κωμωδίας που φτάνει μέχρι την Πάτρα. Φυσικά στη διαδρομή γλίτωσα από 3-4 μετωπικά, καθότι όλοι οι οδηγοί-κουβάδες με τις τεράστιες SUVάδες τους οδηγούν αμόρφωτα και φασιστικά σαν να μην υπάρχει αύριο, νομίζοντας ότι οδηγούν Playstation. Κι ενώ οδηγούσα με την προσοχή μου διχασμένη ανάμεσα στα νούμερα της κατανάλωσης και τους κρετίνους τριγύρω μου, αναλογιζόμουν πόσο σοβαρό έγκλημα είναι η ευκολία και η διαφθορά με την οποία δίνεται μια τόσο ισχυρή μέθοδος επιβολής της βούλησης ενός ατόμου έναντι κάποιου άλλου, ίσως η ισχυρότερη στην καθημερινότητά του (ίσως ακόμα και ανάλογη με την οπλοκατοχή), όπως η δυνατότητα να οδηγεί. Αν μη τι άλλο, αν ένας οδηγός είναι ανίκανος ή κρετίνος «Ελληναράς», μπορεί και να ξεκληρίσει 2-3 σπίτια στην καθισιά του. Αλλά γκρινιάζω πάλι…

Να μην τα πολυλογώ, μετά από πολύ υπομονή, ακόμα περισσότερη προσοχή και υπερβολικά έξοδα έφτασα επιτέλους στη γενέθλια γη μου. Χαιρέτησα τους γονείς μου, τα είπαμε, χάιδεψα τις γάτες και αφού ξεφόρτωσα το αμάξι, άνοιξα το laptop να ελέγξω τα mail μου. Αλλά δίκτυο ουδέν. Με τις βροχές και τις καταιγίδες φαίνεται πως στην ελληνική Άγρια Δύση τα δίκτυα προβληματίζονται, η δε ανταπόκριση του ΟΤΕ, για κλάματα ειλικρινά: 4 μέρες προσπαθούσα να βγάλω άκρη με τους λεβέντες, αλλά φως ουδέν. Έφυγα και ακόμα με παίρνουν τηλέφωνο. Το χειρότερο δεν ήταν η δική μου αναστάτωση της καθημερινότητας και της δουλειάς μου, αλλά ενώ πήγαινα στο πατρικό μου αποφασισμένος να εξηγήσω κάποια από τα μυστικά του διαδικτύου στον πατέρα μου (τουλάχιστον να ενημερώνεται λίγο πιο πολύπλευρα), είδα τον «ποιοτικό» αυτό χρόνο με τον πατέρα μου να καταρρέει. «Άντε τώρα να του εξηγήσεις από απόσταση πώς να κάνει bookmark κάτι που του αρέσει ή τι είναι το skype και πώς να το χρησιμοποιεί» σκεφτόμουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα, αλλά όταν μου είπε η ίδια μου η μάνα να σταματήσω να γκρινιάζω, αποφάσισα να διαγράψω το ζήτημα και το έριξα στο διάβασμα μπροστά στο αναμμένο τζάκι, πίνοντας κρασιά. Μια χαρά!

Μία όμως η ζέστη, μία τα κρασιά, έφτασε το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς και δεν είχα καμιά απολύτως όρεξη ούτε να κουνηθώ ούτε να εορτάσω. Μου άρεσε όπως χαλάρωνα για 3-4 μέρες και δεν είχα διάθεση να το χαλάσω αυτό για τίποτα. Για να μην στεναχωρήσω όμως το σόι μου, υποσχέθηκα στους γονείς μου ότι θα πάω να τους βρω στο σπίτι που είμαστε καλεσμένοι. Αφού έφυγαν έκανα κι εγώ το μπάνιο μου, ντύθηκα κομψά και κατά τις 23:00 αποφάσισα να παραβρεθώ κι εγώ στις εορταστικές εκδηλώσεις. Φάγαμε τα εξαιρετικά εδέσματα, ήπιαμε με μέτρο εκλεκτό κρασί ιδιοπαραγωγής, κατόπιν επιδόρπιο και στην αλλαγή του χρόνου καθένας μας ήπιε και από ένα ποτηράκι αφρώδους οίνου. Άλλαξε λοιπόν ο χρόνος, φιληθήκαμε και ανταλλάξαμε ευχές για καλή πρόοδο στους μικρότερους και για καλή αποκατάσταση (άντε και με μια καλή νύφη) στους μεγαλύτερους, χαρήκαμε και ευθυμήσαμε γενικώς, οπότε και ήρθε η ώρα της τσόχας. Μιας κι εγώ προτιμούσα την κουβέντα και το χαζολόγημα, αισθάνθηκα άβολα να μετράω ξανά νούμερα και να υπολογίζω χρήματα. Για να μην αρχίσω να γκρινιάζω όμως, αποφάσισα να αποχωρήσω διακριτικά μιας και η επίλυση στομαχικών διαταραχών λόγω πολυφαγίας των ημερών δεν άφηνε και πολλά περιθώρια διαπραγματεύσεων.

Άμα όμως δεν σε θέλει… Στο δρόμο για το σπίτι λοιπόν, πρώτες ώρες του νέου χρόνου υπό βροχή, οδηγούσα το (άδειο πια από βενζίνη) αυτοκινητάκι μου , ώσπου επάνω σε μια στροφή αισθάνομαι ένα δυνατό τράνταγμα και κρότο και αμέσως μετά την αποσταθεροποίηση του αμαξιού. Αφού το συμμάζεψα ξαφνιασμένος (αν ερχόταν κάποιος από απέναντι, μετωπική), αισθανόμουν και άκουγα το ολοκαίνουργιο λάστιχο μου σκασμένο. Έκανα στην άκρη προκειμένου να διαπιστώσω αρχικά τί συμβαίνει και εν συνεχεία πώς συνέβη. Βρέθηκα να κοιτάζω μια σπασμένη ζάντα και ένα κομμένο λάστιχο, ήτοι περίπου 350€ ζημιά. Ένιωσα να μου ανεβαίνει το αίμα στα μηνίγγια! Πήρα έναν φακό και πηγαίνοντας ανάποδα το δρόμο άρχισα να ψάχνω τι ήταν αυτό που με βρήκε. Αφού προσπέρασα το σημείο δυο φορές μέσα στον θεοσκότεινο δρόμο και υπό βροχή, τελικά ανακάλυψα στη μέση μιας στροφής μια λακκούβα (γεμάτη νερό φυσικά…) με βάθος τουλάχιστον 20 πόντους. Εάν έπεφτε μοτοσυκλέτα εκεί αμφιβάλλω αν θα μπορούσε να τη γλυτώσει.  Αμέσως άρχισα να βράζω από θυμό και από το μυαλό μου περνούσαν χίλιες σκέψεις. Να μείνω εδώ που είμαι, να βγάλω φωτογραφίες, να πάρω τον ασφαλιστή, να στείλει εμπειρογνώμονα, να κάνω μήνυση και στο Θεό ακόμα όχι μόνο για τη ζημιά μου αλλά και για ψυχική οδύνη, Πρωτοχρονιάτικα μέσα στη βροχή στη μέση του πουθενά. «Τρισκατάρατα σκουπίδια θα σας δείξω εγώ που θα με ξεκάνετε, τόσα διόδια και τέλη σας πληρώνω» σκεφτόμουν αδιάκοπα ενώ ένα ντελίριο θυμού με κατέκλυζε καθώς είχε αρχίσει ήδη να μουσκεύει και το εσωτερικό του παντελονιού μου.

Στεκόμουν κάτω από τη βροχή και σκεφτόμουν κάθε βήμα προσεκτικά με μια λυσσαλέα αγανάκτηση. Όταν κατέληξα στο τι θα έπρεπε να γίνει σε γενικές γραμμές άρχισα να ψάχνω το τηλέφωνο του ασφαλιστή μου προκειμένου να πράξει τα δέοντα. Αλλά ευτυχώς πριν τον καλέσω, έπεσε το μάτι μου στο ρολόι που έδειχνε 03:10. Κοντοστάθηκα και άρχισα να σκέφτομαι τι είδους άνθρωπος, γκρινιάρης και στριμμένος θα έπαιρνε κάποιον τέτοια ώρα βράδυ Πρωτοχρονιάς για κάτι τέτοιο: αμφιβάλλω αν κι ο ίδιος ακόμα ο δύστροπος και φιλάργυρος Σκρουτζ που δείχνουν στις τηλεοράσεις αυτές τις μέρες θα έκανε κάτι τέτοιο. Κι ενώ εξοργίστηκα ακόμα περισσότερο που η φονική λακκούβα μου προξενεί και ενοχές, αποφάσισα να μην σπάσω από την πρώτη κιόλας μέρα του χρόνου την υπόσχεσή μου. Μπορεί να μου κοστίσει κάτι παραπάνω, αλλά δεν θα μου κολλήσουν εμένα τη ρετσινιά! Απλά διερωτώμαι κατά καιρούς: είμαι γκρινιάρης εγώ, μου συμβαίνουν περίεργα πράγματα ή μόνον εγώ τα παίρνω στα σοβαρά;

Γελοιογραφίες: http://www.tanea.gr & http://www.allvoices.com/cartoons