Ασυνεπές αντίο (θέλει η πουτάνα να κρυφτεί…)

2009-10-05

2009-10-05-2

ContentSegment_12449138$W380_H500_R0_P0_S1_V1$Jpg

2

3

4πηγή: http://www.tanea.gr

Η ΝΔ συνετρίβη, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Ο λαός απεφάνθη και επιτέλους, έπειτα από χρόνια κοροϊδία και εμπαιγμό, αποφάσισε να απαλλαγεί από την γάγγραινα της ανάλγητης και, κυρίως, ιδιοτελούς εξουσίας τους. Η μεγαλύτερη μεταπολιτευτική ήττα της συντηρητικής παράταξης προκάλεσε και την παραίτηση του αρχηγού της κ. Καραμανλή. Μέχρις εδώ όλα καλά, φυσιολογικά και αναμενόμενα. Προανήγγειλε λοιπόν ο κ. Καραμανλής τις ενέργειες εκείνες που θα οδηγήσουν την παράταξή του σε έκτακτο συνέδριο προκειμένου να αναδειχθεί ο νέος αρχηγός του κόμματος, θέτοντας όμως εαυτόν εκτός διαδικασίας εκλογής, δηλαδή ουσιαστικά παραιτούμενος. Και πάλι μέχρις εδώ όλα καλά, καθώς δεν τον υποχρεώνει κανείς να συνεχίσει στον άχαρο ρόλο του ανδρείκελου εξουσίας.

Κανείς όντως, πλην του εαυτού του. Και να εξηγήσω τι εννοώ. Ο κ. Καραμανλής είχε δηλώσει σαφώς προς πάσα κατεύθυνση και σαφώς πριν τις εκλογές πως ακόμα και σε περίπτωση ήττας στις εκλογές, θα συνεχίσει να ηγείται της παράταξής του, εφόσον βεβαίως ο κόσμος της τον θέλει και εξακολουθεί να τον θεωρεί χρήσιμο. Ενίσχυσε έτσι το ενωτικό του και αρχηγικό του προφίλ σε μια ύστατη προσπάθειά του να περισώσει ό,τι μπορεί. Όμως, το να δηλώνεις δημοσίως κάποια πράγματα σε δεσμεύει σχετικά με τις κατοπινές αποφάσεις και ενέργειες σου, αν θέλεις βεβαίως να έχεις μια στοιχειώδη συνάφεια μεταξύ λόγων και έργων. Στην προκειμένη περίπτωση, μια τέτοια δήλωση σημαίνει, με το δικό μου μυαλό τουλάχιστον, πως θα περίμενε κανείς να θέσει εαυτόν στη διάθεση της παράταξής του, προκηρύσσοντας όντως το συνέδριο και θέτοντας υποψηφιότητα προκειμένου να επιτρέψει στους οπαδούς της παράταξής του να αποφασίσουν αν τους είναι ακόμα χρήσιμος και αρεστός, όπως δηλαδή δήλωνε λιγότερο από μια εβδομάδα πριν. Αντ’ αυτού, ο ίδιος επέλεξε να παραιτηθεί, δίνοντας την σκυτάλη σε κάποιον άλλον ώστε να αποφύγει, κατά τα φαινόμενα μια δεύτερη, τόσο σύντομη χρονικά, ήττα. Ερχόμενος όμως σε ασυνέπεια για ακόμα μια φορά σε ό,τι δήλωνε πριν λίγες μόλις μέρες. Ακόμα και τώρα, η ασυνέπεια του κ. Καραμανλή, κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής του, επανέρχεται ηχηρά στο προσκήνιο σαν ύστατο πολιτικό αντίο. Πλέον, οι ωραιοποιήσεις περί μεγάλου ηγέτη που διευκολύνει την παράταξή του και λοιπά κομψά αντίο, δεν επαρκούν για να αποκρύψουν τη διαφορά λόγων και έργων του κ. Καραμανλή, δηλαδή το ψέμα.

Όπως και να έχει όμως, η αλήθεια των συναισθημάτων σε έντονες στιγμές, δεν διαφαίνεται μέσω λεγουμένων αλλά κυρίως από τα πρόσωπα, τα βλέμματα. Οι συσπάσεις, η ένταση, το άγχος, η χαρά ή η λύπη, όλα διαγράφονται σαφέστερα στα βλέμματα και τα πρόσωπα παρά στα όποια λόγια. Και ενώ έβλεπε κανείς τον Κώστα Καραμανλή να είναι εμφανώς σκυθρωπός και σκεφτικός (λογικό είναι σε καθαρά ανθρώπινο επίπεδο), έβλεπε κανείς και την κα. Μπακογιάννη να προσπαθεί μετά βίας να κρύψει μια λάμψη στο πρόσωπό της. Αν υπήρχε αλήθεια κάποιο πλάνο από παρακάμερα της κας. Μπακογιάννη την ώρα που ο πρώην πρωθυπουργός ανακοίνωνε τις αποφάσεις του, έχω την αίσθηση ότι θα είχαμε ενδιαφέροντα ευρήματα. Πριν τις όποιες, προεξοφλημένες προφανώς, δηλώσεις, υπήρχαν άτομα που στο βλέμμα τους, στο πρόσωπό τους δεν διέκρινες την ίδια λύπη, αγωνία και προβληματισμό σε σχέση με τους υπολοίπους. Αντίθετα, μια άγρια, πληγωμένη χαρά σαν να ανάβλυζε από κάπου, σαν η ήττα να μην είναι ίδια για όλους. Ούτε ο κ. Αβραμόπουλος μου φάνηκε ιδιαίτερα στεναχωρημένος, μάλλον σαν έτοιμος από καιρό… Το πρώτο πράγμα που σκεφτήκαμε όσοι παρακολουθούσαμε (καμιά δεκαριά άτομα) τις στιγμές εκείνες από τις τηλεοράσεις ήταν ομοφώνως: θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει…

Advertisements

Ό,τι νόμιμο είναι και ηθικό – ο αμετανόητος.

2009-09-22-1

2009-09-22-2

Debate και λοιπά πυροτεχνήματα τέλος. Μέχρι νεωτέρας βεβαίως, μιας και τα σαΐνια της ΝΔ, θεωρώντας πως με την ευφράδειά του, με το πατρικό ύφος και το μαχητικό χτύπημα του χεριού στο τραπέζι, ο κ. Καραμανλής επιβλήθηκε του αντιπάλου του, προτείνουν να επαναληφθεί το εγχείρημα. Σαν να την είχαν προβάρει την πρόταση, μιας και δεν μας έχουν συνηθίσει σε τέτοια ταχύτητα ανταπόκρισης. Θυμηθείτε πόσο καιρό χρειάστηκε για να πάει ένα επείγον τηλεγράφημα από το ένα υπουργείο στο άλλο και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Και μιας και μιλάμε για συμπεράσματα, δεν άκουσα από τον κ. Παπανδρέου ουδεμία διευκρίνιση σχετικά με τα φορολογικά, τα περιουσιακά και λοιπά οικονομικά. Σαν να μην έχουν καταλάβει πως ο κόσμος καίγεται, πρωτίστως, σε αυτόν τον τομέα, εκείνοι εξακολουθούν να περιγράφουν ένα γενικό ιδεολογικό περίγραμμα βάσει του οποίου θέλουν, υποτίθεται, να κινηθούν. Σε μια συνέντευξη του Ομπάμα που είχα διαβάσει τον περασμένο Δεκέμβριο, αποκάλυπτε πως είχε καταρτίσει πλήρη και λειτουργική σκιώδη κυβέρνηση , καταρτισμένη και έτοιμη να αναλάβει ανά πάσα στιγμή, διαμορφώνοντας και εξελίσσοντας καθημερινά τον σχεδιασμό τους, ανάλογα με τα μέτρα τα οποία εφάρμοζε ο Μπους όσο ήταν ακόμα πρόεδρος. Κι εδώ, συγκριτικά, δεν ακούς καν κουβέντα για τα φορολογικά, πέραν από κάποιες θεωρητικές γενικότητες. Αφού είναι έτοιμοι να αναλάβουν την εξουσία, ας εκμεταλλευτούν την πρόταση του προέδρου τους για χρήση του διαδικτύου προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαφάνεια στο Δημόσιο, προκειμένου να ενημερώσουν πλήρως για το ήδη έτοιμο και λειτουργικό (υποτίθεται) πρόγραμμά τους, αναρτώντας το και δίνοντας την ευκαιρία στον κόσμο να τον κρίνει επί της ουσίας. Αυτά περί ετοιμότητας, αλλά και εντιμότητας εν τέλει.

Ο άλλος από την άλλη, ο κουρασμένος μαχητής κ. Καραμανλής, συνεχίζει το ανεκδιήγητο παραμύθι του. Χωρίς να έχει δώσει ούτε μια πειστική απάντηση σχετικά με το τι έχει πάει στραβά και έχουμε πιάσει πάτο (όπως οι ίδιοι μας λένε), χωρίς να δίνει καμιά επί της ουσίας απάντηση σχετικά με το μονότονο, αλλά ουσιώδες και επίκαιρο, καθότι αναπάντητο, ερώτημα σχετικά με το «που πήγαν τα λεφτά», όπως συνθηματικά και ανεξαρτήτως πολιτικού χρωματισμού έχει καταλήξει να ακούγεται. Και ενώ δεν δίνει καμιά απάντηση για την επαίσχυντη κακοδιαχείριση, προσπαθεί αγωνιωδώς να μας πείσει ότι πρέπει απαραιτήτως να σκύψουμε το κεφάλι και να υπομείνουμε τα σκληρά μέτρα που θέλει να εφαρμόσει προκειμένου να μην καταρρεύσει το κράτος (όπως οι ίδιοι μας απειλούν). Και ανήκουστο, ξεδιάντροπο και οφθαλμοφανές φαγοπότι δηλαδή, και να πληρώσουμε και τα σπασμένα μειώνοντας κάθε μήνα τον πραγματικό μισθό μας. Αν κάποιος χωρίς κομματικές παρωπίδες, πιστεύει κάτι άλλο, θα ήθελα πολύ να ακούσω την τεκμηρίωσή του.

Στην όλη αντιπαράθεση όμως, ένα σημείο το βρήκα απολύτως και εξοργιστικά χυδαίο. Και χθες ο κ. Τσίπρας και σήμερα ο κ. Παπανδρέου επιτέθηκαν στον κ. Καραμανλή σχετικά με τα προγράμματα Stage που εφαρμόζονται μέσω του ΟΑΕΔ. Τα προγράμματα αυτά είναι ουσιαστικά συμβάσεις ορισμένου χρόνου (με μεγάλη πιθανότητα ανανέωσης) ανασφάλιστης ημιαπασχόλησης σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες με μηνιαίες απολαβές που δεν ξεπερνούν τα 500 ευρώ. Όλα καλά ας πούμε ως εδώ, αφού θα μπορούσαν ίσως, υπό ιδεώδεις συνθήκες, να βοηθήσουν τους νέους (κυρίως) ανέργους, να έχουν να γράψουν κάτι στο βιογραφικό τους. Όμως, κανείς δεν ξέρει τα ακριβή κριτήρια με βάσει τα οποία προτιμάται ο ένας και όχι ο άλλος ενδιαφερόμενος, αφού η λειτουργία του δεν εποπτεύεται από κάποια ανεξάρτητη αρχή. Και έχουν φτάσει να εμπορεύονται ψηφοθηρικά ακόμα και αυτήν την κουτσουρεμένη εργασιακή σχέση των 500 ευρώ, δημιουργώντας έναν αιχμάλωτο κομματικό στρατό που εκβιάζεται με το ανήθικο επιχείρημα του debate πως ή θα γινόταν αυτό ή θα χάνονταν τα κοινοτικά κονδύλια, άλλη εναλλακτική δεν προσφέρεται. Φανέρωσε εκείνη τη στιγμή ο πρωθυπουργός όλη του την αδιαφορία για οτιδήποτε άλλο πλην των συμφερόντων της παράταξής του, όταν δηλαδή παραδέχθηκε υπερήφανα πως χρησιμοποιεί κοινοτικά κονδύλια για να συντηρεί το νέο είδος ημισυμβασιούχων πολιτικών ομήρων. Ταυτόχρονα, νοικοκυρεύονται και οι ιδιαιτέρως αυστηρά και τεχνοκρατικά (δόλια εν τέλει) καταρτιζόμενοι δείκτες ανεργίας, για να βγαίνουν να μας πιπιλάνε τα αυτιά με ανυπόστατες διαπιστώσεις. Ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό μας φώναξε κατάμουτρα άλλη μια φορά ο κ. Καραμανλής. Και χρήσιμο (γι’ αυτούς) θα προσέθετα εγώ.

Ακόμα χειρότερα, παραδέχθηκε επίσης πως όσοι περνούν από την προσωρινή αιχμαλωσία του Stage, μοριοδοτούνται και για την οριστική πρόσληψη στο Δημόσιο (μέσω του αδιαβλητότατου βεβαίως ΑΣΕΠ) παραδεχόμενος με αυτόν τον τρόπο ότι όσοι τελικά πουλήσουν την ψυχή τους στο διάολο και τους παρακαλέσει για μια εξυπηρέτηση (και άρα καθιστώντας εαυτούς ψηφοφόρους τους) όντως θα ευνοηθούν σε σχέση με εκείνους που θα επιλέξουν να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους. Πρωτοφανής παραδοχή και μου κάνει μεγάλη εντύπωση που δεν τις δόθηκε η σημασία που της αρμόζει, μιας και αφορά πολλές χιλιάδες ανθρώπους.

Ο κ. Καραμανλής όμως απάντησε βιαστικά ότι έτσι έχει και αλλιώς δεν έχει τίποτα, περνώντας με τη σειρά του σε αντεπίθεση και στις δύο περιπτώσεις. Αλλά επειδή μάλλον δεν έχει «αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος» (διαφορετικά τέτοια χοντροκομμένη αντιμετώπιση του ζητήματος θα μπορούσε να θεωρηθεί και ύβρης), θα ήθελα να ρωτήσω τον κ. Καραμανλή αν έχει βγάλει ποτέ στη ζωή του το μήνα με το αντίστοιχο των 500 ευρώ που παίρνει ένας εργαζόμενος στα Stage. Και επίσης θα ήθελα να μάθω πόσο κοστίζει η γραβάτα που φορούσε απόψε…