Αν βλέπω μέλλον; Water-μέλλον….

Στέλνω συστηματικά βιογραφικά εδώ και 4 μήνες. Ξεκίνησα να στέλνω από τον Οκτώβριο του 2010, όχι με ιδιαίτερη επιμέλεια, αλλά μετά από 5 μήνες απλήρωτος και 1 μήνα σε απεργία, τα περιθώρια να χασομεράς όσο να ‘ναι στενεύουν, οι τσέπες αδειάζουν απειλητικά και αρχίζεις να φαντάζεσαι τον εαυτό σου στα συσσίτια του Δήμου, με κομμένο ηλεκτρικό και άλλες τόσο χαρωπές ιστορίες της καθημερινότητάς μας πια. Πρέπει λοιπόν να έχω στείλει εκατοντάδες βιογραφικά, έχω γραφτεί σε κάθε πιθανό και απίθανο site ανευρέσεως εργασίας, δίνοντας αφειδώς και απεριορίστως τα βασικά προσωπικά μου δεδομένα, με την υπόσχεση όλων αυτών των πιθανών και απίθανων να κάνουν καλή χρήση… Καλή προϋπηρεσία έχω, είμαι καλό και εύκολο παιδί, ευσυνείδητος υπάλληλος που «θα κάτσει και καμιά ωρίτσα παραπάνω», όπως όλοι πλέον τονίζουν σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων που βρίσκονται επίσης σε αναζήτηση εργασίας, ανάγκη από «μεροκάματο» έχω μετά από τόσους μήνες ευγενικής μισθολογικής δίαιτας που, καλύτερα κι απ’ το γυμναστήριο, μου έχει ελαφρύνει τη ζυγαριά κατά 6 κιλά, άρα πληρώ όλες τις προϋποθέσεις για μια αμοιβαίως συμφέρουσα συναλλαγή.

Πλην όμως, δουλειές δεν υπάρχουν. Οι ιστοσελίδες ανεύρεσης εργασίας ανανεώνονται με ρυθμό όπου με τρία «κλικ» έχεις εξαντλήσει την ημερήσια έρευνα, ενώ προσωπικά, από τα κάποιες εκατοντάδες βιογραφικά που έχω διοχετεύσει στην «αγορά», μόλις μια απάντηση έλαβα. Όταν κλείσαμε το ραντεβού για μια πρώτη συνέντευξη με την μονοπωλιακή αυτή επιχείρηση, έφτασα και περίμενα στο “lobby”, μέχρι να έρθει ένα κοριτσάκι προκειμένου να με παραλάβει, 45 λεπτά αργότερα από το προκαθορισμένο ραντεβού. Basics, τα γράφουν και τα εγχειρίδια «HR για ηλιθίους», στο πώς να σπάσεις τον τσαμπουκά ενός υποψηφίου υπαλλήλου. Παραλείποντας πολλές ζουμερές λεπτομέρειες, το ζουμί ήταν πως το μονοπώλιο αυτό έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, υπάρχουν οι «παλιοί» και οι «νέοι», που οι μεν πρώτοι πληρώνονται έναν σκασμό λεφτά, οι δε δεύτεροι το βασικό μισθό και «καμιά ωρίτσα παραπάνω», και ψάχνουν κάποιον «νέο», που να αντέχει το στομάχι του σε άθλιο εργασιακό περιβάλλον. Όταν της απάντησα πως αυτό δεν είναι τίποτα για μένα και πως έχω ζήσει πολύ χειρότερα πράγματα, το κορίτσι εξεπλάγην, καθώς δεν είχε μπει στον κόπο να κοιτάξει που δουλεύω (εταιρεία διόλου άγνωστη, σας βεβαιώ).

Μετά τη βάσανο αυτή, κανονίστηκε άλλο ραντεβού, δεύτερο κατά σειρά. Ξανά συνεπής κι εγώ, περίμενα μία ώρα και 45 λεπτά αυτήν τη φορά «ώστε να μπορεί να σας δει και ο Γενικός», όπως ευγενικά με ενημέρωνε κάθε τόσο η τηλεφωνήτρια στο “lobby”. Έρχεται τελικώς η προϊσταμένη του τμήματος ανθρωπίνων πόρων, και μετά από τις ίδιες τυπικές ερωτήσεις, εμφανίζεται ο Γενικός. «Κύριε Γενικέ, από εδώ ο κύριος …», μας συστήνει, ακολουθεί χειραψία εμού κι εκείνου, μια παρατήρηση εν είδη χαριεντίσματος, κάνει μεταβολή ο Γενικός και… φεύγει. Αυτό μπορεί και να μην είναι στα basics των σύγχρονων πρακτικών HR, σημασία έχει όμως πως κατάφερε να μου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι, καθώς τόση υπομονή για μια χειραψία, ούτε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν θα περίμενα. Ολοκληρώσαμε με την κοπέλα τη συζήτηση και αποχαιρετιστήκαμε, χωρίς τίποτε περαιτέρω. Μια εβδομάδα αργότερα, μου τηλεφώνησαν αν ενδιαφέρομαι ακόμα, τους απάντησα καταφατικά, ορίσαμε να ξαναμιλήσουμε εντός 2-3 ημερών και έκτοτε, 3 εβδομάδες τώρα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

Κι ενώ συνεχίζω αδιάλειπτα να στέλνω βιογραφικά, συζητάμε με τους λοιπούς απλήρωτος συναδέλφους για το μέλλον (τους οποίους πρέπει να τους τραβάς από τα γραφεία προκειμένου να κάνουν απεργία μετά από 5 μήνες απλήρωτης εργασίας, καθότι είναι κατατρομοκρατημένοι). Κι όταν λέμε μέλλον, δεν εννοούμε πλέον τα επόμενα χρόνια και λοιπά μακροπρόθεσμα σενάρια. Οι καταστάσεις δεν ευνοούν εξάλλου κανέναν να κάνει προβλέψεις με ορίζοντα που ξεπερνά το πολύ ένα δίμηνο, άντε τρίμηνο. Κι όταν με ρωτάνε αν βλέπω κανέναν μέλλον, γενικά ή ειδικά, τους απαντώ πως το μόνο μέλλον που βλέπω λέγεται Water-μέλλον. Διότι αν όλα πάνε στραβά μέχρι το καλοκαίρι, με βλέπω στην παραλία με το δίσκο ανά χείρας, να σεργιανίζω το ηλιοκαμένο μου κορμί πουλώντας φέτες καρπούζι σε Ρώσους, Γερμανούς και λοιπούς ευγενείς Ευρωπαίους στο ωραίο μου νησάκι. Κέρδος άμεσο και «μαύρο», φοροφυγάς μέχρι το κόκκαλο, ηλιοκαμένος και με κορμάρα από το πάνω-κάτω στις παραλίες. Μήπως και ξαναβρώ τον ύπνο μου, που τον έχω χάσει, μήπως και ξαναβρώ τη διάθεσή μου, που έχει εξαφανιστεί σε βάθη αμέτρητα, μήπως και ξανανιώσω λίγο υγιής και ξέγνοιαστος, που βλέπω τις άσπρες τρίχες να πυκνώνουν πριν της ώρας τους. Μέλλον θέλετε; Water-μέλλον…

γελoιογραφίες: http://www.tanea.gr

Advertisements

Ο θάνατος του μισθωτάκου

Σήμερα συμπληρώνονται αισίως τρεισήμισι μήνες που δουλεύω «εθελοντικά». Η επιχείρηση στην οποία απασχολούμαι βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της ιστορίας της και συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι να έχουμε ξεχάσει τόσο εγώ όσο και οι υπόλοιποι «εθελοντές» συνάδελφοι το τι σημαίνει μισθός. Οι διοικούντες ζητούν υπομονή και υπόσχονται τραπεζικά δάνεια (αυτήν την εποχή…!) και αποπληρωμή μόνον εφόσον φύγουν περίπου οι μισοί, «εθελοντικά» πάντα. Ο ένας στους δύο κερδίζει…  Κι ενώ είχα υποσχεθεί από μικρός στον εαυτό μου πως αν ποτέ μου συμβεί κάτι ανάλογο, δεν θα δούλευα για κανέναν απλήρωτος και θα έφευγα την επόμενη μέρα, αυτόν τον καιρό, με την πραγματική ανεργία άνω του 25%, δεν μπορώ να βρω με κανέναν τρόπο μια διέξοδο. Κι έτσι καταπάτησα ήδη μια βασική, προσωπική μου υπόσχεση, γνωρίζοντας μια βαθιά προσωπική ήττα.

http://www.tanea.gr

Ο απλήρωτος, είναι ειδική κατηγορία εργατικού δυναμικού και φορολογουμένου: ενώ οι τσέπες μου κοντεύουν να αδειάσουν από το τρίψιμο μπας και ξεφυτρώσει κανένα ευρώ, σαν το τζίνι, την ίδια ώρα δεν είμαι άνεργος και άρα δεν έχω περίοδο χάρητος από τις τράπεζες. Καθώς δεν είμαι άνεργος, δεν παίρνω επίσης επίδομα ανεργίας, οπότε χρήματα (έστω και αυτά τα γελοία του εξευτελιστικού επιδόματος) δεν μπαίνουν από πουθενά. Παράλληλα, δεν μπορώ να υπαχθώ σε καμιά ρύθμιση προς εφορίες ή λοιπών χαρατσιών (ΔΕΗ π.χ.), ενώ θα φορολογηθώ επί του συνόλου του εισοδήματος μου (άσχετα αν τελικά θα το εισπράξω ποτέ και πότε), επομένως πρέπει με κάποιον τρόπο ή να εφεύρω λεφτά, ή να γίνω κλέφτης (η επιλογή της δεύτερης δουλειάς δεν έχει ευδοκιμήσει μέχρι τώρα) μόνο και μόνο για να έχω πολυτέλειες όπως το ηλεκτρικό ρεύμα. Την ίδια στιγμή, σε επίπεδο ψυχολογίας, η κουβέντα μιας συναδέλφου μου είναι ενδεικτική: «δεν μπορώ πια να κουβεντιάσω με κανέναν άλλον εκτός από εσάς. Έχω βαρεθεί να εξηγώ σε όλους που (άλλοι από ειλικρινές ενδιαφέρον, άλλοι από κουτσομπολιό και άλλοι από μοχθηρία) ρωτάνε, τι ακριβώς συμβαίνει εδώ και να με λυπούνται. Κι έχω επίσης βαρεθεί να σκέφτομαι συνεχώς, με μονομανία, το τι θα γίνει εδώ πέρα και πως θα βγάλω το μήνα. Μαζί, μόνο μ’ εμάς εδώ θέλω να κουβεντιάζω, μόνο εσείς με καταλαβαίνετε».

antistachef.wordpress.com

Στην αρχή έκανα υπομονή: «τόσος κόσμος έχει δυσκολίες στη δουλειά του, μέρες που είναι», «δώσε λίγο πίστωση χρόνου, δεν είναι καιρός να ψάχνεις για δουλειά τώρα, δεν υπάρχει τίποτα», «ακόμα κι αν βρεις μια δουλειά, θα παίρνεις τα μισά λεφτά» και άλλα τέτοια γυρνούσαν και συνεχίζουν να γυρνούν μες στο μυαλό μου, αλλά και στα χείλη όλων, γνωστών και φίλων. Ήδη από το καλοκαίρι δεν πήγα διακοπές διότι το έβλεπα να έρχεται (αυτό όμως σημαίνει πως και το μυαλό δεν έχει ξαλεγράρει καθόλου), έκανα κομπόδεμα όσο μου επιτρέπει ο μισθός μου, θυμήθηκα τα φοιτητικά μου χρόνια και τα γεύματα «μακαρόνια, κέτσαπ και τυρί» κι ετοιμάστηκα στο μέτρο του δυνατού για τις κακουχίες. Έτσι κι αλλιώς, υπομονή είχα μάθει να κάνω και με τις εξελίξεις «σοκ και δέος» και στο πεδίο της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης της χώρας της φαντασίας που ζω, υπομονή και συμπίεση έναντι του παραλόγου και στις δυο αυτές πλευρές του βίου μου.

http://www.tanea.gr

Το κλίμα βάρυνε με τον καιρό, με τους πρώτους συναδέλφους να φεύγουν «εθελοντικά», τα εργασιακά να αλλάζουν καθημερινά επί τα χείρω, το ξύλο να πέφτει με τα μανίας στους δρόμους, την ακροδεξιά να συμμετέχει σε κυβερνητικά σχήματα κι εμένα να μην μπορώ να σκεφτώ, να μην έχω διάθεση να μιλήσω σε άνθρωπο και να παρακολουθώ βουβός τα τεκταινόμενα, μετρώντας προσεκτικά τα ευρώ στις τσέπες και τους λογαριασμούς μου, εφαρμόζοντας αυστηρό πλάνο περικοπής δαπανών. Κόπηκε κάθε έξοδος, αναβλήθηκαν όλες οι αγορές, το σέρβις του αυτοκινήτου και η καμένη του λάμπα που ήθελα να του αλλάξω. Κόπηκε η τυρόπιτα στη δουλειά, κάθε έξοδο που περίσσευε «κουρεύτηκε», μέχρι και η βενζίνη περιορίστηκε: το καθημερινό πηγαινέλα το κάνω με τα πόδια πλέον κι έχω πείσει και τον εαυτό μου πως είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για γυμναστική (αφού δεν μπορώ να πληρώνω το γυμναστήριο πλέον έτσι κι αλλιώς).

http://www.tanea.gr

Σταδιακά όμως και με αφορμή διάφορα, φαινομενικά ασήμαντα καθημερινά επεισόδια, η υπομονή άρχισε να εξαντλείται και η ψυχολογία να κλονίζεται. Το πρώτο επεισόδιο χρονολογείται από την εποχή που τα σκουπίδια έπνιγαν τους δρόμους της Αθήνας (ένας αιώνας μου φαίνεται πως έχει περάσει μέσα στο δικό μου, διπλά συμπυκνωμένο χρόνο): έχοντας σηκώσει μόλις το τελευταίο πενηντάρικο του ενός λογαριασμού μου, είχα μόλις πάει στο σούπερ μάρκετ προκειμένου να α ανανεώσω σε πολεμοφόδια. Όταν λοιπόν στην επιστροφή, σκαρφαλώνοντας πάνω από το λοφάκι των σκουπιδιών που είχε κλείσει την είσοδο της πολυκατοικίας, παραπάτησα και μου έφυγε μια σακούλα με τα τρόφιμα του τελευταίου πενηντάρικου, κατέρρευσα. Έβλεπα τα τελευταία γάλατα που αγόρασα να βρίσκονται ανάμεσα στα σκουπίδια κι έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται να τα πάρει από εκεί ανάμεσα σαν να μην τρέχει τίποτα. Φαντάστηκα την εικόνα που βλέπω κάθε πρωί τις τελευταίες εβδομάδες: τους λογής μετανάστες να γυρνούν σαν εξαθλιωμένα φαντάσματα με τα καρότσια τους στους δρόμους της Αθήνας και να μαζεύουν χιλιοσκουριασμένα σιδερικά για ανακύκλωση ανάμεσα στα βουνά των σκουπιδιών, θυμήθηκα τους αντίστοιχους Αργεντίνους (με τη μόνη διαφορά πως εκεί ήταν χαρτί εκείνο που μάζευαν) και προσπάθησα να φανταστώ την εικόνα του εαυτού μου να ψαρεύω γάλατα μέσα από τα σκουπίδια. Αρνήθηκα να μπω στην εικόνα και βρίζοντας θεούς και δαίμονες συνέχισα την κατάβαση της σκουπιδοπλαγιάς.

antistachef.wordpress.com

Το δεύτερο περιστατικό συνέβη πριν μια δυο εβδομάδες. Προσπαθούσε να μπει στην πολυκατοικία ένας από τους ταχυδιανομείς μιας γνωστής πιτσαρίας. Ανατολικοευρωπαίος φαινόταν στα χαρακτηριστικά, με καλή, ευγενική φάτσα. Του άνοιξα και μπήκαμε κι οι δυο, πηγαίνοντας προς το ασανσέρ για τον τρίτο όροφο εκείνος, για τον τέταρτο εγώ. Καθώς λοιπόν μπήκαμε στο ασανσέρ και οι μυρωδιές της λαχταριστής πίτσας μας τρύπησαν τη μύτη, γυρνάει με ένα εγκάρδιο χαμόγελο το παλικάρι και μου λέει: «πάντως είναι φοβερές αυτές οι πίτσες, μου έχουν σπάσει τη μύτη! Πόσο θα ‘θελα να φάω μια ολόκληρη…». Γέλασα κι εγώ συμφωνώντας καθώς και τα δικά μου ρουθούνια είχαν αιχμαλωτιστεί από τις ξεχασμένες μυρωδιές, ενώ το στομάχι μου ήδη ανταποκρινόταν αυτόματα. «Καλά θα ‘ταν…», του απάντησα κι εγώ ενώ τον καληνύχτιζα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τιθασεύσω το αυτονομημένο στομάχι μου. Όταν πια επέστρεψα σπίτι μου, έδωσα μάχη πραγματική με τον εαυτό μου προκειμένου να μην υποκύψω στον πειρασμό και να ξοδέψω τα 12 ευρώ που κόστιζε η πίτσα, έτσι για να βγάλω το άχτι μου.

http://www.tanea.gr

Το τρίτο περιστατικό, που μου έδωσε και τη χαριστική βολή συνέβη την περασμένη Πέμπτη, ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου. Την προηγούμενη το βράδυ με είχε πάρει ο υδραυλικός τηλέφωνο πως του ακυρώθηκε μια δουλειά που είχε στο κέντρο της Αθήνας και πως μπορούσε στη θέση της να βάλει εμένα. Επειδή το να βρεις καλό και τίμιο υδραυλικό είναι πιο δύσκολο κι από το να ψάχνει νευροχειρουργό, δεν το σκέφτηκα καθόλου και του έκλεισα χωρίς δεύτερη κουβέντα ραντεβού. Έτσι, την Πέμπτη ήρθε το παλικάρι να μου ξηλώσει το μισό μπάνιο προκειμένου να αλλάξουμε τις μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα σωληνώσει που είχαν διαρροή. Όμως, στο μικρό και υπό προετοιμασία συγκατοίκησης διαμέρισμά μου, δεν πρόλαβα να μαζέψω σχεδόν τίποτα πριν έρθει ο υδραυλικός, με αποτέλεσμα το σπίτι μετά την επίσκεψή του να μοιάζει με την πλατεία Συντάγματος μετά την τελευταία πορεία. Αφού εξόφλησα τον υδραυλικό και κατεβάσαμε τα μπάζα, επέστρεψα σπίτι για να αντικρύσω το χάος: τα δυο μου χάσκοντα, άδεια πορτοφόλια κι ένα σπίτι που έμοιαζε με οικοδομή. Μελαγχόλησα με το τέλος των χρημάτων, αλλά διατήρησα προσωρινά την ψυχραιμία μου, επικεντρωνόμενος στο σχέδιο αποκατάστασης του σπιτιού σε μια βιώσιμη κατάσταση. Όταν όμως το σχέδιο αυτό αποκάλυψε την αναγκαιότητα μιας σκούπας χειρός, την οποία και δεν είχα, τότε να νεύρα μου σπάσανε σε όσα κομμάτια είχε σπάσει και το μωσαϊκό στο μπάνιο μου πρωτύτερα. Χαϊδεύοντας το τελευταίο μου δεκάευρω στην τσέπη της φόρμας μου, δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα το ξόδευα για να αγοράσω μια σκούπα χειρός. Για την ακρίβεια δεν μπορούσα να διανοηθώ πως είχα φτάσει στο σημείο να μην μπορώ να αγοράσω κάτι τόσο ασήμαντο και ευτελές, όπως μια σκούπα χειρός. Κάθισα απογοητευμένος επάνω στα μπάζα και άναψα το τρίτο τσιγάρο της ημέρας προσπαθώντας να ηρεμήσω το κεφάλι μου και τα μηνίγγια μου που κόχλαζαν. Φαντάστηκα τον εαυτό μου να αγοράζει σκούπα χειρός από το σούπερ μάρκετ πληρώνοντας με πιστωτική και με έπιασαν μοχθηρά, ακατάσχετα γέλια. Δεν έχω αισθανθεί ποτέ φτωχότερος. Δεν έχω νιώσει ποτέ πιο απελπισμένος…

Απασφαλίζοντας (Forrest Gump)

http://www.tanea.gr

Αυτό πια! Αυτό σίγουρα, μετά βεβαιότητος, δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς! Ο Γιώργος Παπανδρέου απασφάλισε… Όχι όμως το περίστροφο, αλλά την πυρηνική βόμβα! Αφού έγιναν όλες αυτές οι διαπραγματεύσεις, όλες αυτές οι διατυπώσεις, όλες αυτές οι συσκέψεις και τα ξενύχτια, αφού κατέληξαν σε συμφωνία ( τι είδους, δεν είναι της παρούσης), ο πρωθυπουργός της Ελλάδος αποφάσισε να πατήσει το κόκκινο κουμπί μέσω… δημοψηφίσματος. Τον Γενάρη λέει, με το ερώτημα να είναι υπό διαμόρφωση. Την ίδια στιγμή, η Ιταλία έχει φτάσει να δανείζεται με επιτόκιο άνω του 6% (εμείς είχαμε πάψει να δανειζόμαστε στις αγορές με μικρότερα επιτόκια, όπως άκουγα το πρωί στις ενημερωτικές εκπομπές), έχοντας συμμετοχή στο ΑΕΠ της ευρωζώνης 20% έναντι 2% της Ψωροκώσταινας. Ταυτόχρονα το Βέλγιο παρακολουθείται στενά με ερώτημα την υποβάθμιση της πιστοληπτικής του ικανότητας, ενώ ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας ζητά επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δικού του Μνημονίου, μετά το κούρεμα χρέους της Ελλάδας. Υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές που βρίσκεται ο «κατάλληλος» άνθρωπος στην κατάλληλη θέση και που μπορεί με μια κίνηση να κάνει τα πάντα μπάχαλο. Αυτός μάλλον έμελλε να είναι ο Γιώργος Παπανδρέου.

http://www.tanea.gr

Άραγε, με τι επιτόκια θα δανειστεί την επόμενη φορά η Ιταλία, με το ερώτημα της παραμονής ή όχι της Ελλάδας στο ευρώ, την μερική ή ολική πτώχευση; Για πόσο καιρό μπορεί να συνεχίσει να πλανάται το ερώτημα αυτό γύρω από το Βέλγιο ή τη Γαλλία; Θα πάρει η Ελλάδα μετά την εξαγγελία αυτή την έκτη δόση του δανείου; Θα δουλεύει τίποτα στη χώρα αυτή εν μέσω τόσο παρατεταμένης προεκλογικής (κακά τα ψέματα) περιόδου; Υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να πετύχουν οι όποιοι στόχοι με τη χώρα σε τέτοια κατάσταση ή αναγγέλλεται δια της εξαγγελίας του δημοψηφίσματος και του παρατεταμένου χρόνου που απαιτεί αυτό μια προδιαγεγραμμένη αποτυχία; Πώς θα αντιδράσουν οι Αγορές σε μιαν τέτοια εξέλιξη; Ήδη, Δευτέρα 31.10.2011 το βράδυ, οι αντιδράσεις και τα σχόλια των Ευρωπαίων είναι εξαιρετικά δυσμενή, μιλώντας για αιφνιδιασμό, ενώ οι χρηματαγορές αντιδρούν ήδη με βουτιά του ευρώ έναντι του δολαρίου κατά 5%!

antistachef.wordpress.com

Κοινώς, πέφτω και απειλώ να σας πάρω μαζί μου. Δεν είμαι βέβαιος εάν όμως ο   Γιώργος Παπανδρέου είχε συναίσθηση πως σε αυτήν την περίπτωση, η απειλή και μόνο ενεργοποιεί το όπλο. Οι συνθήκες που θα επικρατήσουν στις χρηματαγορές το επόμενο διάστημα θα καθορίσουν την ταχύτητα μετάδοσης των συνεπειών. Όλοι π.χ. γνωρίζουν πως η Ιταλία δεν μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται ούτε καν με τα σημερινά επιτόκια. Ποια θα είναι τα επιτόκιά της αύριο; Όλοι επίσης γνωρίζουν πως εάν η Ιταλία καταρρεύσει, τότε κανένα EFSF δεν θα μπορεί να τη σώσει. Ασφαλώς, δεν θα συμβούν όλα αύριο. Αλλά μέχρι το Γενάρη το διάστημα είναι επαρκέστατο ώστε να τιναχτούν όλα στον αέρα και ουσιαστικά να μην υπάρχει καν θέμα ερωτήματος σχετικά με το δημοψήφισμα.

http://www.tanea.gr

Σαν να ρίχνει βόμβα πυρηνική στην αλυσίδα λειτουργίας του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου συστήματος. Εάν το ντόμινο επαληθευθεί, τότε η περίοδος μέχρι το Γενάρη θα μοιάζει σαν να παρακολουθεί κανείς από μακριά τη συνέπεια του πυρηνικού μανιταριού (μην καταλαβαίνοντας τι ακριβώς έχεις κάνει), να μεγεθύνεται  και να πλησιάζει, όντας ανώφελο να τρέξεις να διασωθείς. Σοκ και δέος απέναντι στην πλήρη κατάρρευση του χθες και τον φόβο του αγνώστου που θα ακολουθήσει. Όπως ο Γκορμπατσόφ κατάφερε το τελευταίο  χτύπημα στην κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού τη δεκαετία του ’90, έτσι κι ο Παπανδρέου φαίνεται να καταφέρει το τελευταίο χτύπημα στο σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό.

antistachef.wordpress.com

Προσωπικά όμως, δεν είμαι βέβαιος αν αυτό το Παπανδρέου το έκανε διότι γνησίως το πίστευε, ή απλά επειδή, ως άλλος Forrest Gump, δεν καταλάβαινε τι έκανε όταν έπαιζε με τα περίστροφα και τα κόκκινα κουμπιά. Και με απασχολεί πολύ, διότι εάν μεν ξέρει τι κάνει και πράττει ενσυνειδήτως με σκοπό την κατάρρευση του νεοφιλελευθερισμού, τότε πρέπει να πάρω πίσω όσα έχω πει και όσα (πολύ χειρότερα), έχω σκεφτεί γι’ αυτόν χρόνια τώρα, πρέπει να του φιλήσω τα πόδια και να δω στο πρόσωπό του έναν κοινωνικό επαναστάτη, έναν ανθρωπιστή ηγέτη που πίσω του πρέπει να συνταχθούμε όλοι, διεθνώς! Ειδικά αφού προβάλει σαν αφορμή τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου (2011) και τον μοιραίο συμβολισμό τους. Εάν όμως δεν είχε ιδέα τι σημαίνουν οι κινήσεις του και ο αντίκτυπός τους και κατά συνέπεια δεν μπορεί ούτε να διαχειριστεί τίποτα από αυτά που προκάλεσε, τότε οφείλω να δω έναν, έστω και καλοκάγαθο, βλάκα που όσο κι αν «run» ο «Forrest», το μανιτάρι θα τον προλάβει απροετοίμαστο.

Ο Έλληνας – Le Grec

Απόσπασμα της γαλλικής σατιρικής εκπομπής Les Guignols de l’info, με χιούμορ που δεν… αστειεύεται! Μέχρι και οι «κουτόφραγκοι» έχουν πάρει χαμπάρι τι γίνεται, εκτός από τους καθ’ υμάς φωστήρες, διαχειριστές  πολιτικούς. Απλά απολαυστικό.

http://www.tanea.gr

Μακάρι να έχει αποτελέσματα το πλήθος της συμμετοχής, καθώς στα 32 μου χρόνια δεν έχω ξαναδεί τέτοια μεγέθη (75.000 χροντικά υπολογίζουν τους διαδηλωτές οι Αρχές, κάνοντας μας να δακρύσουμε, από τα γέλια ευτυχώς…). Μακάρι να έχει αποτελέσματα και η απόπειρα για τον αποκλεισμό της Βουλής. Είναι χρέος όλων μας έναντι του όποιου μέλλοντος θέλουμε να έχουμε ως γενιά, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς. Το συνεχώς διογκούμενο κίνημα διαμαρτυρίας μέχρι και στην φοβική Αμερική βρίσκει νομπελίστες συμμάχους όπως ο Paul Krugman, καταδεικνύοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο πως ήρθε αποφασιστικά η στιγμή που θα κληθούμε σαν παγκόσμια κοινωνία να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον του κοινωνικού πολιτισμού μας. Σαν επίκεντρο του πειραματικού σωλήνα υποβάθμισης των κοινωνικών κεκτημένων γενεών, εμείς πρέπει να θέσουμε μετ’ επιτάσεως το δίλλημα που εμφανίζεται μπροστά μας: θα επικρατήσει η πολιτική έναντι της ελεύθερης οικονομίας, ή η ολιγαρχία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου θα επιβάλει αμετάκλητα τους νέους κανόνες της σχετικά με την κοινωνικοποίηση μεν των σφαλμάτων της αλλά με την πλήρη ιδιώτευση σε ό,τι έχει να κάνει με τις απολαβές της; Θα υπαχθούν σε δημοκρατικό έλεγχο και ίση φορολογική αντιμετώπιση ή θα συνεχίσουν να επιβάλλουν οι ίδιοι τους όρους του παιχνιδιού;

http://antistachef.wordpress.com/

Ιστορικά τα ερωτήματα και ακόμα πιο σημαντικές οι απαντήσεις που πρέπει οι κοινωνίες να δώσουν, ενάντια σε κάθε κινδυνολογία και πλύση εγκεφάλου. Η παγκόσμια αναταραχή και κατακραυγή της μεγάλης μάζας (του 99% όπως λένε οι ενημερωμένοι Αμερικανοί), δεν μπορεί παρά κάτι να σημαίνει. Και δεν μπορεί επίσης παρά να μπορεί να το δει και ο πιο εθελότυφλος μικρόνους πολιτικός. Ας αναλογιστούν όλοι τις ευθύνες του και ας ανατρέξουν σε ανάλογες στιγμές του παρελθόντος προκειμένου να δουν τι γίνεται αν πάρει κανείς τη λάθος απόφαση και ενάντια στη φυσική ροή των πραγμάτων, προσπαθήσει να συμπιέσει πέρα από τα όριά τους τα μεγάλα κοινωνικά στρώματα.

http://antistachef.wordpress.com/

Πέραν λοιπόν για το αν θα πρέπει εμείς σαν Έλληνες να διορθώσουμε τα ιδιόμορφα και αποκλειστικά ελληνικά προβλήματα της απόλυτης σήψης και διαφθοράς, πλήρους κατάρρευσης του κρατικού μηχανισμού και εκφυλισμού του πολιτικού συστήματος, θα πρέπει ταυτόχρονα να δούμε τι ακριβώς φάρμακο καλούμαστε να καταπιούμε, πώς γίνεται κάθε φορά το δηλητήριο να είναι ισχυρότερο, κι ενώ κανείς δεν σου εγγυάται γιατρειά, ωστόσο σε διατάζουν να πάρεις όλο και παραπάνω. Εξάλλου, οι αρθρογραφούντες και λαλίστατοι υπουργοί, αντιπρόεδροι και λοιποί μαϊμουδίζοντες είναι εκείνοι που έχουν φανεί ανάξιοι των περιστάσεων για τη ριζική αλλαγή που απαιτείται, είναι εκείνοι που δεν καταπολεμούν τις ανεπάρκειες και τις διαφθορές, σκεπτόμενοι τις κομματικές πελατείες και τις τσέπες τους ακόμα και τώρα πολύ περισσότερο σε σχέση με το κρίσιμο εθνικό συμφέρουν, περί του οποίου τόσο κόπτονται.

http://antistachef.wordpress.com/

Υ.Γ.: Και μόνον ο καυγάς του «πολύ» κ. Βενιζέλου με το δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη αρκεί για να καταλάβει κανείς πέραν πάσης αμφιβολίας το ήθος τους, την έγνοια και την αντίληψή τους για τα τεκτενόμενα. Ντροπή.

Ο Υπάλληλος

Τα ανθρώπινα απόβλητα πληθαίνουν καθημερινά. Οι «έφεδροι» της εργασίας και οι «ευνοημένοι» που έχουν διατηρήσει τη δουλειά τους σε ένα περιβάλλον εντεινόμενης ανασφάλειας και εργασιακών σχέσεων και απολαβών που όλο και περισσότερο θα θυμίζουν διηγήσεις μυθιστορημάτων άλλων αιώνων, θα αλληλοσπαραχθούν καθώς το κυρίαρχο μοντέλο της μισθωτής εργασίας σιγά σιγά εξαφανίζεται από το χάρτη, έναντι κάποιου νέου που ακόμα δεν έχει προβλεφθεί (ή εξηγηθεί) επαρκώς. Όλοι σκλάβοι όλων φαίνεται να ισχυρίζεται τελικώς το απαισιόδοξο (;) αυτό βίντεο και μένει στον καθένα να αξιολογήσει το μέλλον που βλέπει να διαμορφώνεται.

Virtual Democracy (βράχυ-μέσο-μακροπρόθεσμα)

   Την ώρα που η παραιτηθείσα και εκ κωλοτούμπας επανασυσταθείσα κυβέρνηση των, ακροβατών με τα όρια της δημοκρατικής ανοχής, σοσιαλιστών υποθήκευε το μέλλον και την περιούσια της χώρας χωρίς κανένα εχέγγυο επιτυχίας της μπούρδας του δημοκρατικότατου μονόδρομου που μας τσαμπουνάνε τόσον καιρό, ψηφίζοντας το Μεσοπρόθεσμο σχέδιο διάσωσης, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έπαιρναν βαθιές ανάσες αγαλλίασης διότι πολύ είχαν αγχωθεί και στεναχωρηθεί με το αβέβαιο μέλλον μας. Μπορεί να τους ενδιαφέρει και το ευρώ, αλλά μείζονος σημασία είναι ότι η Griechenland πειθάρχησε και εξασφάλισε το μέλλον της.

Aris Messinis-AFP-Getty Images

   Ταυτόχρονα, έξω από το Κοινοβούλιο όπου οι εθνοπατέρες μας ξιφουλκούσαν για το ποιος θα μας πρωτοσώσει, λίγα πράγματα θύμιζαν ακόμα δημοκρατικό καθεστώς. Πιστοί στο ραντεβού τους, που έχει οριστεί καθώς φαίνεται μετά την 15.06.2011 και για τις περιστάσεις γύρω στις 13:30, ΜΑΤ και κουκουλομπάχαλοι τρομοκρατούσαν τον κόσμο, προκαλώντας οι μεν και ανοίγοντας κεφάλια με τα γκλοπ τους, καταστρέφοντας οι δε και ανοίγοντας κεφάλια με τις πέτρες τους. Δεν ξέρω μόνον αν ίσως ο Πάγκαλος κρυφογελούσε κοιτάζοντας έξω από τα παράθυρα της Βουλής, διότι μπορεί να μην ήρθαν τα τανκς, ήρθαν όμως οι εξελιγμένοι γενίτσαροι Robocop με το πλήθος των ληγμένων πυρομαχικών τους να αντικαθιστούν τις ερπύστριες και το βαρύ πυροβολικό. Τι να κάνουμε, οι καιροί αλλάζουν και εξελίσσονται τα μέσα, όσο κι αν ο κύριος Πάγκαλος μπορεί να θυμάται διάφορα πράγματα από την παιδική του ηλικία με νοσταλγία, όπως ίσως τα παραμύθια του παππού του.

Aris Messinis-AFP-Getty Images

   Εκτός λοιπόν της εκτός δημοκρατικής ανοχής διαδικασία που εξελισσόταν στην Βουλή, μια αντίστοιχη εξελισσόταν ακριβώς έξω από αυτήν, με τα όργανα της τάξης να δείχνουν σε κάθε ευκαιρία πόσο καλοί έχουν γίνει στο σχεδιασμό και την εκτέλεση επιχειρήσεων μαζικής καταστολής αλλά και το άθλημα της ρίψης φιαλιδίων ευεργετικών αερίων αλλά και ψυχαγωγικών κροτίδων. Special αθλήματα αυτά, μέρες που είναι… Έτυχε όμως να βρίσκομαι στο Σύνταγμα σε μια στιγμή που τα χημικά έπεφταν βροχή, ακόμα και στο ύψος των εισόδων του Μετρό, με το ραδιόφωνο να μεταδίδει ζωντανά μαρτυρίες εκπροσώπων των εργαζομένων αλλά και λοιπών επωνύμων πως η κατάσταση είναι φρικτή εντός του Μετρό , πως χημικά μπαίνουν και πνίγουν ασφυκτικά τον κόσμο, πως δεν μπορούν να μετακινήσουν τραυματίες και άλλα τέτοια όμορφα και δημοκρατικά και την ίδια στιγμή να παίζουν και δήλωση του Βενιζέλου ο οποίος έλεγε πως δεν συμβαίνει τίποτε από οα αυτά και πως όποιος θέλει μπορεί να μετακινηθεί ελεύθερα με το Μετρό. Ίσως να είχε και δίκιο, δεν ήμουν μέσα γα να ξέρω, αλλά βέβαια δεν γινόταν λόγος για το πώς θα μπορούσε να φθάσει κανείς μέχρι εκεί, ανάμεσα σε καπνούς και κοτρόνες… (οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από το σημείο επάνω από την πλατεία όπου φαίνονται οι καπνοί των δακρυγόνων που έχουν πέσει στην πλατεία στο ύψος των εισόδων του Μετρό, ενώ και το video από το site της Ελευθεροτυπίας είναι αδιάψευστος μάρτυρας).

John Kolesidis-Reuters

Παράλληλα όλοι οι ρεπόρτερ, του ΣΚΑΙ συγκεκριμένα, είχαν να καταγγείλουν και από ένα περιστατικό απρόκλητης αστυνομικής βίας, επωνύμως και με μάρτυρες, αλλά την ίδια στιγμή ο εκπρόσωπος της ΕΛΑΣ υποστήριζε πως τίποτα από όλα αυτά δεν έχει συμβεί, ή το πολύ πολύ να ήταν μεμονωμένα περιστατικά. Όταν κανείς αρνείται την πραγματικότητα, δεν μπορείς να αποδείξεις ότι ο γάιδαρος δεν πετάει ούτε ασφαλώς πως δεν είσαι ελέφαντας, ενώ σίγουρα δεν μπορείς να τον πείσεις πως σύμπτωση που επαναλαμβάνεται, παύει να είναι σύμπτωση. Ποια περιθώρια συνεννόησης έχεις με κάποιον που βλέπει τις εικόνες παντού, αλλά βλέπει άλλα πράγματα; Όπως πως τα ΜΑΤ δεν έκαναν ποτέ έφοδο στο Μετρό. Φυσικά, δεν μπήκαν μέσα, έφτασαν όμως στο κεφαλόσκαλο κι εκεί μπορεί να τους έπεσε ένα χημικό, που ίσως κύλισε, μπορεί και να το τράβηξε κανείς εγκάθετος το φιαλίδιο με μαγνήτη ώστε να συκοφαντήσει τα παιδιά του λαού, τα’ αδέρφια μας τους ΜΑΤατζήδες. Διότι δεν φταίει ο ρίψας το δακρυγόνο ΜΑΤατζής, ούτε το φιαλίδιο, φταίει ο καπνός που πέραν από κάθε λογική και αυτοβούλως εξαπλώθηκε και (ποιος να το περιμένει;) εισχώρησε στο Μετρό, πνίγοντας τον κόσμο. Και η συνάθροισης άνω των δύο ατόμων είναι διαδήλωση, ενώ ο ασθενής είναι στο γύψο, θα προσέθετα εγώ… (Δείτε κι άλλες τέτοιες ομορφιές στη σελίδα της Ελευθεροτυπίας)

   Virtual Reality….

Louisa Gouliamaki-AFP-Getty Images

Βία επί «ακραίους» και «απλούς», του Αυγουστίνου Ζενάκου

(σημείωμα αναδημοσίευσης: Δεν έχω αναδημοσιεύσει ποτέ μέχρι τώρα αυτούσιο κάτι  που έχει γράψει κάποιος άλλος (κυρίως διότι δεν μου αρέσει να οικειοποιούμαι τη δουλειά κάποιου άλλου), αλλά η μαρτυρία και το βίντεο που δημοσιεύει ο Αυγουστίνος Ζενάκος στο thepressproject.gr αποτελούν αν μη τι άλλο, μια χρήσιμη μαρτυρία. Διαβάζω λοιπόν:)

Του Αυγουστίνου Ζενάκου

Ήταν στο μπλόκο μπροστά στην οδό Ακαδημίας, χθες, γύρω στις έντεκα το πρωί. Μια ηλικιωμένη κυρία, μαντεύω την ηλικία της στα εβδομήντα πάνω κάτω, διέσχισε τη μικρή απόσταση ανάμεσα στους διαδηλωτές και στους παραταγμένους άνδρες των ΜΑΤ και στάθηκε εκεί, κρατώντας την τσάντα της.

«Τριακόσια σαράντα ευρώ σύνταξη» είπε στον αστυνομικό. Έδειξε προς τη Βουλή: «Κι εσύ φυλάς αυτούς; Ντροπή σου!»

Λίγο αργότερα, σε άλλο μπλόκο, λίγο πιο πάνω, ένας κύριος γύρω στα πενήντα, από τις φυσιογνωμίες που θα ταίριαζαν στο «παλιό» Κολωνάκι, εξηγούσε σε κάπως υψηλούς τόνους σε μια άλλη διμοιρία ΜΑΤ:

«Εγώ, ως ένας, έχω δικαίωμα να πάω όπου θέλω. Το Σύνταγμα μού το αναγνωρίζει αυτό το δικαίωμα. Λοιπόν, εγώ θέλω να πάω εκεί.» Έδειξε το απέναντι πεζοδρόμιο, της Βασιλίσσης Σοφίας, αυτό που ορίζει τη Βουλή. «Γιατί με εμποδίζετε; Χώρα μου δεν είναι; Γιατί μου απαγορεύετε να περπατήσω ελεύθερα στο έδαφός της; ΓΑΔΑ; Δεν καταλαβαίνω τι μου λέτε. Ποιος είναι αυτός ο Γαδάς; Δεν ξέρω κανέναν Γαδά. Εγώ θέλω να πάω απέναντι.»

Κανένας από τους δύο δεν ήταν αυτό που θα περίμεναν να δουν όσοι έχουν πείρα από πορείες και διαδηλώσεις. Πιο πολύ ανήκαν σε εκείνη τη νεφελώδη κατηγορία συνανθρώπων μας που όταν θέλουμε να την ορίσουμε, χρησιμοποιούμε ανακριβή επίθετα όπως «μέσος» ή «απλός».

Δεν ξέρω, φυσικά, τι σημαίνει «μέσοι», «απλοί» άνθρωποι. Είμαι βέβαιος, ωστόσο, για ακριβώς τούτο: είχαν αγανακτήσει με την αστυνομία που τους εμπόδιζε να κινηθούν, που τους θύμιζε πως οι εντολοδόχοι τους, οι εκπρόσωποί τους, έχουν ανάγκη προστασίας, μιας προστασίας που κοστίζει αμύθητα ποσά και απαιτεί χιλιάδες πάνοπλους άνδρες – και όχι από κάποιον μοναχικό τρελό που αποφάσισε ξαφνικά ότι μισεί κάποιον στην τηλεόραση αλλά από αυτούς τους ίδιους, τους πολίτες, τους ψηφοφόρους.

Λίγο αργότερα, τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ελεύθερα από την απεργία των δημοσιογράφων που ανεστάλη εκείνες τις ώρες περίπου, παρουσίαζαν μια μάλλον διαφορετική εικόνα: τα «άκρα» συγκρούονται, η Αθήνα καίγεται ξανά, βορά των «γνωστών-αγνώστων», που ανήκουν πλέον είτε στην άκρα Δεξιά είτε στην άκρα Αριστερά αλλά πάντως προκαλούν ταραχές, πρώτα μεταξύ τους κι ύστερα με την αστυνομία που δεν μπορεί, λογικά, να τους κοιτάζει άπραγη να σφάζονται και να καταστρέφουν. Το είπε και ο εκπρόσωπος Τύπου της αστυνομίας σε συμπαθή ραδιοφωνικό σταθμό: η ΕΛΑΣ προστάτευε τους ειρηνικούς διαδηλωτές από τα ακραία στοιχεία που για άλλη μια φορά είχαν παρεισφρήσει – μα τι ηλίθιοι αυτοί οι ειρηνικοί διαδηλωτές! – στις τάξεις τους.

Δεν υπάρχει λόγος να αρνείται κανείς την ύπαρξη ακραίων – όσο ανοιχτός και δυσερμήνευτος κι αν είναι στην πραγματικότητα ο χαρακτηρισμός. Ας πούμε, λόγου χάρη, πως υπάρχουν αυτοί που θεωρούν καλή ιδέα να ξεκινήσουν να κοπανάνε κάποια στιγμή ένα ΑΤΜ. (Μολοντούτο, κάθε φορά που κατεβαίνω σε διαδήλωση και περνώ έξω από το αστυνομικό τμήμα στη γωνία Ιπποκράτους και Καλλιδρομίου, θαυμάζω τους ευειδείς νέους με τα ατίθασα μαλλιά, τα σκουλαρίκια και τα μαύρα μπουφάν που πίνουν καφέ κάνοντας αστεία με τους ένστολους συναδέλφους τους…) Αλλά οι ακραίοι δεν είναι το θέμα. Μην συντηρούμε άλλο αυτή την πλάνη και μην αφήνουμε να μας εξαπατούν – οι ακραίοι δεν ήταν ποτέ το θέμα.

Το γεγονός είναι πως κάποιοι – είτε ασφαλίτες, γεγονός που έχει πλειστάκις προκύψει από καταγραφές και μαρτυρίες, είτε πράγματι «ακραίοι» (ας δεχτούμε, χάριν της συζήτησης, ότι και οι δύο ομάδες εκπροσωπούνται υγιώς) – ξεκίνησαν καυγά πρώτα μεταξύ τους, στο μπλόκο της οδού Κριεζώτου και μετά στη λεωφόρο Αμαλίας, και ύστερα με την αστυνομία, στην Αμαλίας, στην οδό Καραγιώργη Σερβίας και στην οδό Νίκης.

Κι ύστερα;

Ύστερα, άκουσα τη φωνή από το τηλέφωνο: «Είν’ εγκληματίες…» Σίγουρα δεν μπορώ να περιγράψω πώς είναι όταν ακούς κάποιον να υποφέρει έτσι. Φώναζα: «Είσαι καλά; Είσαι καλά;» Είχα πια αποκλειστεί, δεν μπορούσα να φτάσω εγκαίρως εκεί όπου ήταν η φωνή – δικού μου, αγαπημένου ανθρώπου – κι ας την άκουγα να πνίγεται, μια ασφυξία τρομερή, σαν να προσπαθούσε εκείνη την ώρα ένας εφιαλτικός βασανιστής με μια ράσπα να διορθώσει τον λάρυγγα της συνομιλήτριάς μου.

Η αστυνομία είχε επιτεθεί στην Πλατεία Συντάγματος. Οι συγκεντρωμένοι κάθονταν εκείνη την ώρα κάποιοι στο γρασίδι και τραγουδούσαν, άλλοι χόρευαν, όταν είδαν τα πρώτα δακρυγόνα να πέφτουν ανάμεσά τους. Ανάμεσά τους. Μέσα στο ειρηνικό πλήθος. Τα δακρυγόνα έμοιαζαν για ώρα να έρχονται από το πουθενά – ήταν τόσα πολλά – αλλά καθώς το δέρμα αρχίζει να καίει και δεν μπορεί κανείς πια να αναπνεύσει και πονάει, πολλοί από τους συγκεντρωμένους βρήκαν την απίστευτη δύναμη να καθίσουν εκεί, να μην φύγουν, να μην αφήσουν την Πλατεία.

Τους βομβάρδισαν κοντά δυο ώρες. Χωρίς λόγο. Χωρίς πρόκληση. Με μια ασύμμετρη, τερατώδη βία, με αέρια, με δηλητήρια, πάνοπλοι εναντίον άοπλων για άλλη μια φορά.

Κι αμέσως μετά έκαναν την εμφάνισή τους οι ομάδες ΔΙΑΣ. Τους είδα να κατεβαίνουν την οδό Σταδίου, όρθιοι πάνω στις μηχανές με τα γκλοπ υψωμένα, σαν να φαντασιώνονταν ότι έπαιζαν κάποιου είδους πόλο με τα κεφάλια των διαδηλωτών. Μπροστά μου μπήκαν στην οδό Χρήστου Λαδά και άρχισαν μανιασμένα να σπάνε ένα μαγαζί, σαν να αναζητούσαν κάποιον μανιακό δολοφόνο αλλά δεν ήταν κανένας εκεί, απλώς τα έσπασαν και ξαναέφυγαν με τις μοτοσυκλέτες τους. Φωνές από τη Σταδίου: «Γιατί μας χτυπάτε; Γιατί μας χτυπάτε;» Ξεκίνησα να τους ακολουθώ από μακριά, ήταν δύσκολο να τους φωτογραφίσω, δεν είμαι φωτογράφος, τελικά τα παράτησα και κοιτούσα. Έφερναν γύρω την Πλατεία Κλαυθμώνος και χτυπούσαν. Ο κόσμος απορούσε. Δεν είχε, φαίνεται, «ακραίους» εκεί.

Για να ξεκαθαρίζουμε, λοιπόν: οι «ακραίοι», είτε είναι ασφαλίτες είτε κρετίνοι με ιδεολογία, δεν είναι παρά πρόσχημα. Τα πολλά, τα συντριπτικά περισσότερα θύματα της βίας της ελληνικής αστυνομίας είναι οι άλλοι, αυτοί που τραγουδούσαν, που φώναζαν συνθήματα, που παίρνουν σύνταξη 340 ευρώ, που δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο κύριος Γαδάς.

Και το μόνο θετικό – αν μπορεί κανείς να επιστρατεύσει αυτή τη λέξη σε μια περίσταση τέτοιας αναίτιας βίας – είναι ότι εκείνοι οι άνθρωποι για τους οποίους επιστρατεύουμε τα ανακριβή επίθετα «μέσος» και «απλός», το συνειδητοποίησαν χθες αυτό το γεγονός σε όλη του την ειδεχθή έκταση. Σαν να το ήξεραν από πριν, άλλωστε: η ταραχή της ηλικιωμένης κυρίας και του μεσόκοπου κυρίου μπροστά στον απρόσωπο παραλογισμό των ΜΑΤ, μοιάζει να προμήνυε την ετυμηγορία του δρόμου: αφήστε μας πια με τους «ακραίους», ένοχη είναι η αστυνομία αλλά κυρίως οι πολιτικοί της εντολείς, αυτοί που πρόδηλα θέλησαν να ξεριζώσουν όσους διαμαρτύρονται από την Πλατεία Συντάγματος, τις ίδιες ώρες που ο Πρωθυπουργός μάς υπέβαλλε σε άλλον έναν εξευτελισμό.

Πώς ξέρουμε την ετυμηγορία; Ήταν κλεισμένη μέσα στη φωνή: «Είν’ εγκληματίες…» Μέσα στις κραυγές: «Γιατί μας χτυπάτε;»

Βία επί «ακραίους» και «απλούς».