Αν βλέπω μέλλον; Water-μέλλον….

Στέλνω συστηματικά βιογραφικά εδώ και 4 μήνες. Ξεκίνησα να στέλνω από τον Οκτώβριο του 2010, όχι με ιδιαίτερη επιμέλεια, αλλά μετά από 5 μήνες απλήρωτος και 1 μήνα σε απεργία, τα περιθώρια να χασομεράς όσο να ‘ναι στενεύουν, οι τσέπες αδειάζουν απειλητικά και αρχίζεις να φαντάζεσαι τον εαυτό σου στα συσσίτια του Δήμου, με κομμένο ηλεκτρικό και άλλες τόσο χαρωπές ιστορίες της καθημερινότητάς μας πια. Πρέπει λοιπόν να έχω στείλει εκατοντάδες βιογραφικά, έχω γραφτεί σε κάθε πιθανό και απίθανο site ανευρέσεως εργασίας, δίνοντας αφειδώς και απεριορίστως τα βασικά προσωπικά μου δεδομένα, με την υπόσχεση όλων αυτών των πιθανών και απίθανων να κάνουν καλή χρήση… Καλή προϋπηρεσία έχω, είμαι καλό και εύκολο παιδί, ευσυνείδητος υπάλληλος που «θα κάτσει και καμιά ωρίτσα παραπάνω», όπως όλοι πλέον τονίζουν σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων που βρίσκονται επίσης σε αναζήτηση εργασίας, ανάγκη από «μεροκάματο» έχω μετά από τόσους μήνες ευγενικής μισθολογικής δίαιτας που, καλύτερα κι απ’ το γυμναστήριο, μου έχει ελαφρύνει τη ζυγαριά κατά 6 κιλά, άρα πληρώ όλες τις προϋποθέσεις για μια αμοιβαίως συμφέρουσα συναλλαγή.

Πλην όμως, δουλειές δεν υπάρχουν. Οι ιστοσελίδες ανεύρεσης εργασίας ανανεώνονται με ρυθμό όπου με τρία «κλικ» έχεις εξαντλήσει την ημερήσια έρευνα, ενώ προσωπικά, από τα κάποιες εκατοντάδες βιογραφικά που έχω διοχετεύσει στην «αγορά», μόλις μια απάντηση έλαβα. Όταν κλείσαμε το ραντεβού για μια πρώτη συνέντευξη με την μονοπωλιακή αυτή επιχείρηση, έφτασα και περίμενα στο “lobby”, μέχρι να έρθει ένα κοριτσάκι προκειμένου να με παραλάβει, 45 λεπτά αργότερα από το προκαθορισμένο ραντεβού. Basics, τα γράφουν και τα εγχειρίδια «HR για ηλιθίους», στο πώς να σπάσεις τον τσαμπουκά ενός υποψηφίου υπαλλήλου. Παραλείποντας πολλές ζουμερές λεπτομέρειες, το ζουμί ήταν πως το μονοπώλιο αυτό έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, υπάρχουν οι «παλιοί» και οι «νέοι», που οι μεν πρώτοι πληρώνονται έναν σκασμό λεφτά, οι δε δεύτεροι το βασικό μισθό και «καμιά ωρίτσα παραπάνω», και ψάχνουν κάποιον «νέο», που να αντέχει το στομάχι του σε άθλιο εργασιακό περιβάλλον. Όταν της απάντησα πως αυτό δεν είναι τίποτα για μένα και πως έχω ζήσει πολύ χειρότερα πράγματα, το κορίτσι εξεπλάγην, καθώς δεν είχε μπει στον κόπο να κοιτάξει που δουλεύω (εταιρεία διόλου άγνωστη, σας βεβαιώ).

Μετά τη βάσανο αυτή, κανονίστηκε άλλο ραντεβού, δεύτερο κατά σειρά. Ξανά συνεπής κι εγώ, περίμενα μία ώρα και 45 λεπτά αυτήν τη φορά «ώστε να μπορεί να σας δει και ο Γενικός», όπως ευγενικά με ενημέρωνε κάθε τόσο η τηλεφωνήτρια στο “lobby”. Έρχεται τελικώς η προϊσταμένη του τμήματος ανθρωπίνων πόρων, και μετά από τις ίδιες τυπικές ερωτήσεις, εμφανίζεται ο Γενικός. «Κύριε Γενικέ, από εδώ ο κύριος …», μας συστήνει, ακολουθεί χειραψία εμού κι εκείνου, μια παρατήρηση εν είδη χαριεντίσματος, κάνει μεταβολή ο Γενικός και… φεύγει. Αυτό μπορεί και να μην είναι στα basics των σύγχρονων πρακτικών HR, σημασία έχει όμως πως κατάφερε να μου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι, καθώς τόση υπομονή για μια χειραψία, ούτε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν θα περίμενα. Ολοκληρώσαμε με την κοπέλα τη συζήτηση και αποχαιρετιστήκαμε, χωρίς τίποτε περαιτέρω. Μια εβδομάδα αργότερα, μου τηλεφώνησαν αν ενδιαφέρομαι ακόμα, τους απάντησα καταφατικά, ορίσαμε να ξαναμιλήσουμε εντός 2-3 ημερών και έκτοτε, 3 εβδομάδες τώρα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

Κι ενώ συνεχίζω αδιάλειπτα να στέλνω βιογραφικά, συζητάμε με τους λοιπούς απλήρωτος συναδέλφους για το μέλλον (τους οποίους πρέπει να τους τραβάς από τα γραφεία προκειμένου να κάνουν απεργία μετά από 5 μήνες απλήρωτης εργασίας, καθότι είναι κατατρομοκρατημένοι). Κι όταν λέμε μέλλον, δεν εννοούμε πλέον τα επόμενα χρόνια και λοιπά μακροπρόθεσμα σενάρια. Οι καταστάσεις δεν ευνοούν εξάλλου κανέναν να κάνει προβλέψεις με ορίζοντα που ξεπερνά το πολύ ένα δίμηνο, άντε τρίμηνο. Κι όταν με ρωτάνε αν βλέπω κανέναν μέλλον, γενικά ή ειδικά, τους απαντώ πως το μόνο μέλλον που βλέπω λέγεται Water-μέλλον. Διότι αν όλα πάνε στραβά μέχρι το καλοκαίρι, με βλέπω στην παραλία με το δίσκο ανά χείρας, να σεργιανίζω το ηλιοκαμένο μου κορμί πουλώντας φέτες καρπούζι σε Ρώσους, Γερμανούς και λοιπούς ευγενείς Ευρωπαίους στο ωραίο μου νησάκι. Κέρδος άμεσο και «μαύρο», φοροφυγάς μέχρι το κόκκαλο, ηλιοκαμένος και με κορμάρα από το πάνω-κάτω στις παραλίες. Μήπως και ξαναβρώ τον ύπνο μου, που τον έχω χάσει, μήπως και ξαναβρώ τη διάθεσή μου, που έχει εξαφανιστεί σε βάθη αμέτρητα, μήπως και ξανανιώσω λίγο υγιής και ξέγνοιαστος, που βλέπω τις άσπρες τρίχες να πυκνώνουν πριν της ώρας τους. Μέλλον θέλετε; Water-μέλλον…

γελoιογραφίες: http://www.tanea.gr

Advertisements

Ο θάνατος του μισθωτάκου

Σήμερα συμπληρώνονται αισίως τρεισήμισι μήνες που δουλεύω «εθελοντικά». Η επιχείρηση στην οποία απασχολούμαι βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της ιστορίας της και συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι να έχουμε ξεχάσει τόσο εγώ όσο και οι υπόλοιποι «εθελοντές» συνάδελφοι το τι σημαίνει μισθός. Οι διοικούντες ζητούν υπομονή και υπόσχονται τραπεζικά δάνεια (αυτήν την εποχή…!) και αποπληρωμή μόνον εφόσον φύγουν περίπου οι μισοί, «εθελοντικά» πάντα. Ο ένας στους δύο κερδίζει…  Κι ενώ είχα υποσχεθεί από μικρός στον εαυτό μου πως αν ποτέ μου συμβεί κάτι ανάλογο, δεν θα δούλευα για κανέναν απλήρωτος και θα έφευγα την επόμενη μέρα, αυτόν τον καιρό, με την πραγματική ανεργία άνω του 25%, δεν μπορώ να βρω με κανέναν τρόπο μια διέξοδο. Κι έτσι καταπάτησα ήδη μια βασική, προσωπική μου υπόσχεση, γνωρίζοντας μια βαθιά προσωπική ήττα.

http://www.tanea.gr

Ο απλήρωτος, είναι ειδική κατηγορία εργατικού δυναμικού και φορολογουμένου: ενώ οι τσέπες μου κοντεύουν να αδειάσουν από το τρίψιμο μπας και ξεφυτρώσει κανένα ευρώ, σαν το τζίνι, την ίδια ώρα δεν είμαι άνεργος και άρα δεν έχω περίοδο χάρητος από τις τράπεζες. Καθώς δεν είμαι άνεργος, δεν παίρνω επίσης επίδομα ανεργίας, οπότε χρήματα (έστω και αυτά τα γελοία του εξευτελιστικού επιδόματος) δεν μπαίνουν από πουθενά. Παράλληλα, δεν μπορώ να υπαχθώ σε καμιά ρύθμιση προς εφορίες ή λοιπών χαρατσιών (ΔΕΗ π.χ.), ενώ θα φορολογηθώ επί του συνόλου του εισοδήματος μου (άσχετα αν τελικά θα το εισπράξω ποτέ και πότε), επομένως πρέπει με κάποιον τρόπο ή να εφεύρω λεφτά, ή να γίνω κλέφτης (η επιλογή της δεύτερης δουλειάς δεν έχει ευδοκιμήσει μέχρι τώρα) μόνο και μόνο για να έχω πολυτέλειες όπως το ηλεκτρικό ρεύμα. Την ίδια στιγμή, σε επίπεδο ψυχολογίας, η κουβέντα μιας συναδέλφου μου είναι ενδεικτική: «δεν μπορώ πια να κουβεντιάσω με κανέναν άλλον εκτός από εσάς. Έχω βαρεθεί να εξηγώ σε όλους που (άλλοι από ειλικρινές ενδιαφέρον, άλλοι από κουτσομπολιό και άλλοι από μοχθηρία) ρωτάνε, τι ακριβώς συμβαίνει εδώ και να με λυπούνται. Κι έχω επίσης βαρεθεί να σκέφτομαι συνεχώς, με μονομανία, το τι θα γίνει εδώ πέρα και πως θα βγάλω το μήνα. Μαζί, μόνο μ’ εμάς εδώ θέλω να κουβεντιάζω, μόνο εσείς με καταλαβαίνετε».

antistachef.wordpress.com

Στην αρχή έκανα υπομονή: «τόσος κόσμος έχει δυσκολίες στη δουλειά του, μέρες που είναι», «δώσε λίγο πίστωση χρόνου, δεν είναι καιρός να ψάχνεις για δουλειά τώρα, δεν υπάρχει τίποτα», «ακόμα κι αν βρεις μια δουλειά, θα παίρνεις τα μισά λεφτά» και άλλα τέτοια γυρνούσαν και συνεχίζουν να γυρνούν μες στο μυαλό μου, αλλά και στα χείλη όλων, γνωστών και φίλων. Ήδη από το καλοκαίρι δεν πήγα διακοπές διότι το έβλεπα να έρχεται (αυτό όμως σημαίνει πως και το μυαλό δεν έχει ξαλεγράρει καθόλου), έκανα κομπόδεμα όσο μου επιτρέπει ο μισθός μου, θυμήθηκα τα φοιτητικά μου χρόνια και τα γεύματα «μακαρόνια, κέτσαπ και τυρί» κι ετοιμάστηκα στο μέτρο του δυνατού για τις κακουχίες. Έτσι κι αλλιώς, υπομονή είχα μάθει να κάνω και με τις εξελίξεις «σοκ και δέος» και στο πεδίο της πολιτικής και οικονομικής κατάστασης της χώρας της φαντασίας που ζω, υπομονή και συμπίεση έναντι του παραλόγου και στις δυο αυτές πλευρές του βίου μου.

http://www.tanea.gr

Το κλίμα βάρυνε με τον καιρό, με τους πρώτους συναδέλφους να φεύγουν «εθελοντικά», τα εργασιακά να αλλάζουν καθημερινά επί τα χείρω, το ξύλο να πέφτει με τα μανίας στους δρόμους, την ακροδεξιά να συμμετέχει σε κυβερνητικά σχήματα κι εμένα να μην μπορώ να σκεφτώ, να μην έχω διάθεση να μιλήσω σε άνθρωπο και να παρακολουθώ βουβός τα τεκταινόμενα, μετρώντας προσεκτικά τα ευρώ στις τσέπες και τους λογαριασμούς μου, εφαρμόζοντας αυστηρό πλάνο περικοπής δαπανών. Κόπηκε κάθε έξοδος, αναβλήθηκαν όλες οι αγορές, το σέρβις του αυτοκινήτου και η καμένη του λάμπα που ήθελα να του αλλάξω. Κόπηκε η τυρόπιτα στη δουλειά, κάθε έξοδο που περίσσευε «κουρεύτηκε», μέχρι και η βενζίνη περιορίστηκε: το καθημερινό πηγαινέλα το κάνω με τα πόδια πλέον κι έχω πείσει και τον εαυτό μου πως είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για γυμναστική (αφού δεν μπορώ να πληρώνω το γυμναστήριο πλέον έτσι κι αλλιώς).

http://www.tanea.gr

Σταδιακά όμως και με αφορμή διάφορα, φαινομενικά ασήμαντα καθημερινά επεισόδια, η υπομονή άρχισε να εξαντλείται και η ψυχολογία να κλονίζεται. Το πρώτο επεισόδιο χρονολογείται από την εποχή που τα σκουπίδια έπνιγαν τους δρόμους της Αθήνας (ένας αιώνας μου φαίνεται πως έχει περάσει μέσα στο δικό μου, διπλά συμπυκνωμένο χρόνο): έχοντας σηκώσει μόλις το τελευταίο πενηντάρικο του ενός λογαριασμού μου, είχα μόλις πάει στο σούπερ μάρκετ προκειμένου να α ανανεώσω σε πολεμοφόδια. Όταν λοιπόν στην επιστροφή, σκαρφαλώνοντας πάνω από το λοφάκι των σκουπιδιών που είχε κλείσει την είσοδο της πολυκατοικίας, παραπάτησα και μου έφυγε μια σακούλα με τα τρόφιμα του τελευταίου πενηντάρικου, κατέρρευσα. Έβλεπα τα τελευταία γάλατα που αγόρασα να βρίσκονται ανάμεσα στα σκουπίδια κι έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται να τα πάρει από εκεί ανάμεσα σαν να μην τρέχει τίποτα. Φαντάστηκα την εικόνα που βλέπω κάθε πρωί τις τελευταίες εβδομάδες: τους λογής μετανάστες να γυρνούν σαν εξαθλιωμένα φαντάσματα με τα καρότσια τους στους δρόμους της Αθήνας και να μαζεύουν χιλιοσκουριασμένα σιδερικά για ανακύκλωση ανάμεσα στα βουνά των σκουπιδιών, θυμήθηκα τους αντίστοιχους Αργεντίνους (με τη μόνη διαφορά πως εκεί ήταν χαρτί εκείνο που μάζευαν) και προσπάθησα να φανταστώ την εικόνα του εαυτού μου να ψαρεύω γάλατα μέσα από τα σκουπίδια. Αρνήθηκα να μπω στην εικόνα και βρίζοντας θεούς και δαίμονες συνέχισα την κατάβαση της σκουπιδοπλαγιάς.

antistachef.wordpress.com

Το δεύτερο περιστατικό συνέβη πριν μια δυο εβδομάδες. Προσπαθούσε να μπει στην πολυκατοικία ένας από τους ταχυδιανομείς μιας γνωστής πιτσαρίας. Ανατολικοευρωπαίος φαινόταν στα χαρακτηριστικά, με καλή, ευγενική φάτσα. Του άνοιξα και μπήκαμε κι οι δυο, πηγαίνοντας προς το ασανσέρ για τον τρίτο όροφο εκείνος, για τον τέταρτο εγώ. Καθώς λοιπόν μπήκαμε στο ασανσέρ και οι μυρωδιές της λαχταριστής πίτσας μας τρύπησαν τη μύτη, γυρνάει με ένα εγκάρδιο χαμόγελο το παλικάρι και μου λέει: «πάντως είναι φοβερές αυτές οι πίτσες, μου έχουν σπάσει τη μύτη! Πόσο θα ‘θελα να φάω μια ολόκληρη…». Γέλασα κι εγώ συμφωνώντας καθώς και τα δικά μου ρουθούνια είχαν αιχμαλωτιστεί από τις ξεχασμένες μυρωδιές, ενώ το στομάχι μου ήδη ανταποκρινόταν αυτόματα. «Καλά θα ‘ταν…», του απάντησα κι εγώ ενώ τον καληνύχτιζα, προσπαθώντας ταυτόχρονα να τιθασεύσω το αυτονομημένο στομάχι μου. Όταν πια επέστρεψα σπίτι μου, έδωσα μάχη πραγματική με τον εαυτό μου προκειμένου να μην υποκύψω στον πειρασμό και να ξοδέψω τα 12 ευρώ που κόστιζε η πίτσα, έτσι για να βγάλω το άχτι μου.

http://www.tanea.gr

Το τρίτο περιστατικό, που μου έδωσε και τη χαριστική βολή συνέβη την περασμένη Πέμπτη, ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου. Την προηγούμενη το βράδυ με είχε πάρει ο υδραυλικός τηλέφωνο πως του ακυρώθηκε μια δουλειά που είχε στο κέντρο της Αθήνας και πως μπορούσε στη θέση της να βάλει εμένα. Επειδή το να βρεις καλό και τίμιο υδραυλικό είναι πιο δύσκολο κι από το να ψάχνει νευροχειρουργό, δεν το σκέφτηκα καθόλου και του έκλεισα χωρίς δεύτερη κουβέντα ραντεβού. Έτσι, την Πέμπτη ήρθε το παλικάρι να μου ξηλώσει το μισό μπάνιο προκειμένου να αλλάξουμε τις μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα σωληνώσει που είχαν διαρροή. Όμως, στο μικρό και υπό προετοιμασία συγκατοίκησης διαμέρισμά μου, δεν πρόλαβα να μαζέψω σχεδόν τίποτα πριν έρθει ο υδραυλικός, με αποτέλεσμα το σπίτι μετά την επίσκεψή του να μοιάζει με την πλατεία Συντάγματος μετά την τελευταία πορεία. Αφού εξόφλησα τον υδραυλικό και κατεβάσαμε τα μπάζα, επέστρεψα σπίτι για να αντικρύσω το χάος: τα δυο μου χάσκοντα, άδεια πορτοφόλια κι ένα σπίτι που έμοιαζε με οικοδομή. Μελαγχόλησα με το τέλος των χρημάτων, αλλά διατήρησα προσωρινά την ψυχραιμία μου, επικεντρωνόμενος στο σχέδιο αποκατάστασης του σπιτιού σε μια βιώσιμη κατάσταση. Όταν όμως το σχέδιο αυτό αποκάλυψε την αναγκαιότητα μιας σκούπας χειρός, την οποία και δεν είχα, τότε να νεύρα μου σπάσανε σε όσα κομμάτια είχε σπάσει και το μωσαϊκό στο μπάνιο μου πρωτύτερα. Χαϊδεύοντας το τελευταίο μου δεκάευρω στην τσέπη της φόρμας μου, δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα το ξόδευα για να αγοράσω μια σκούπα χειρός. Για την ακρίβεια δεν μπορούσα να διανοηθώ πως είχα φτάσει στο σημείο να μην μπορώ να αγοράσω κάτι τόσο ασήμαντο και ευτελές, όπως μια σκούπα χειρός. Κάθισα απογοητευμένος επάνω στα μπάζα και άναψα το τρίτο τσιγάρο της ημέρας προσπαθώντας να ηρεμήσω το κεφάλι μου και τα μηνίγγια μου που κόχλαζαν. Φαντάστηκα τον εαυτό μου να αγοράζει σκούπα χειρός από το σούπερ μάρκετ πληρώνοντας με πιστωτική και με έπιασαν μοχθηρά, ακατάσχετα γέλια. Δεν έχω αισθανθεί ποτέ φτωχότερος. Δεν έχω νιώσει ποτέ πιο απελπισμένος…

Απασφαλίζοντας (Forrest Gump)

http://www.tanea.gr

Αυτό πια! Αυτό σίγουρα, μετά βεβαιότητος, δεν θα μπορούσε να το φανταστεί κανείς! Ο Γιώργος Παπανδρέου απασφάλισε… Όχι όμως το περίστροφο, αλλά την πυρηνική βόμβα! Αφού έγιναν όλες αυτές οι διαπραγματεύσεις, όλες αυτές οι διατυπώσεις, όλες αυτές οι συσκέψεις και τα ξενύχτια, αφού κατέληξαν σε συμφωνία ( τι είδους, δεν είναι της παρούσης), ο πρωθυπουργός της Ελλάδος αποφάσισε να πατήσει το κόκκινο κουμπί μέσω… δημοψηφίσματος. Τον Γενάρη λέει, με το ερώτημα να είναι υπό διαμόρφωση. Την ίδια στιγμή, η Ιταλία έχει φτάσει να δανείζεται με επιτόκιο άνω του 6% (εμείς είχαμε πάψει να δανειζόμαστε στις αγορές με μικρότερα επιτόκια, όπως άκουγα το πρωί στις ενημερωτικές εκπομπές), έχοντας συμμετοχή στο ΑΕΠ της ευρωζώνης 20% έναντι 2% της Ψωροκώσταινας. Ταυτόχρονα το Βέλγιο παρακολουθείται στενά με ερώτημα την υποβάθμιση της πιστοληπτικής του ικανότητας, ενώ ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας ζητά επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δικού του Μνημονίου, μετά το κούρεμα χρέους της Ελλάδας. Υπάρχουν κάποιες ιστορικές στιγμές που βρίσκεται ο «κατάλληλος» άνθρωπος στην κατάλληλη θέση και που μπορεί με μια κίνηση να κάνει τα πάντα μπάχαλο. Αυτός μάλλον έμελλε να είναι ο Γιώργος Παπανδρέου.

http://www.tanea.gr

Άραγε, με τι επιτόκια θα δανειστεί την επόμενη φορά η Ιταλία, με το ερώτημα της παραμονής ή όχι της Ελλάδας στο ευρώ, την μερική ή ολική πτώχευση; Για πόσο καιρό μπορεί να συνεχίσει να πλανάται το ερώτημα αυτό γύρω από το Βέλγιο ή τη Γαλλία; Θα πάρει η Ελλάδα μετά την εξαγγελία αυτή την έκτη δόση του δανείου; Θα δουλεύει τίποτα στη χώρα αυτή εν μέσω τόσο παρατεταμένης προεκλογικής (κακά τα ψέματα) περιόδου; Υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να πετύχουν οι όποιοι στόχοι με τη χώρα σε τέτοια κατάσταση ή αναγγέλλεται δια της εξαγγελίας του δημοψηφίσματος και του παρατεταμένου χρόνου που απαιτεί αυτό μια προδιαγεγραμμένη αποτυχία; Πώς θα αντιδράσουν οι Αγορές σε μιαν τέτοια εξέλιξη; Ήδη, Δευτέρα 31.10.2011 το βράδυ, οι αντιδράσεις και τα σχόλια των Ευρωπαίων είναι εξαιρετικά δυσμενή, μιλώντας για αιφνιδιασμό, ενώ οι χρηματαγορές αντιδρούν ήδη με βουτιά του ευρώ έναντι του δολαρίου κατά 5%!

antistachef.wordpress.com

Κοινώς, πέφτω και απειλώ να σας πάρω μαζί μου. Δεν είμαι βέβαιος εάν όμως ο   Γιώργος Παπανδρέου είχε συναίσθηση πως σε αυτήν την περίπτωση, η απειλή και μόνο ενεργοποιεί το όπλο. Οι συνθήκες που θα επικρατήσουν στις χρηματαγορές το επόμενο διάστημα θα καθορίσουν την ταχύτητα μετάδοσης των συνεπειών. Όλοι π.χ. γνωρίζουν πως η Ιταλία δεν μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται ούτε καν με τα σημερινά επιτόκια. Ποια θα είναι τα επιτόκιά της αύριο; Όλοι επίσης γνωρίζουν πως εάν η Ιταλία καταρρεύσει, τότε κανένα EFSF δεν θα μπορεί να τη σώσει. Ασφαλώς, δεν θα συμβούν όλα αύριο. Αλλά μέχρι το Γενάρη το διάστημα είναι επαρκέστατο ώστε να τιναχτούν όλα στον αέρα και ουσιαστικά να μην υπάρχει καν θέμα ερωτήματος σχετικά με το δημοψήφισμα.

http://www.tanea.gr

Σαν να ρίχνει βόμβα πυρηνική στην αλυσίδα λειτουργίας του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου συστήματος. Εάν το ντόμινο επαληθευθεί, τότε η περίοδος μέχρι το Γενάρη θα μοιάζει σαν να παρακολουθεί κανείς από μακριά τη συνέπεια του πυρηνικού μανιταριού (μην καταλαβαίνοντας τι ακριβώς έχεις κάνει), να μεγεθύνεται  και να πλησιάζει, όντας ανώφελο να τρέξεις να διασωθείς. Σοκ και δέος απέναντι στην πλήρη κατάρρευση του χθες και τον φόβο του αγνώστου που θα ακολουθήσει. Όπως ο Γκορμπατσόφ κατάφερε το τελευταίο  χτύπημα στην κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού τη δεκαετία του ’90, έτσι κι ο Παπανδρέου φαίνεται να καταφέρει το τελευταίο χτύπημα στο σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό.

antistachef.wordpress.com

Προσωπικά όμως, δεν είμαι βέβαιος αν αυτό το Παπανδρέου το έκανε διότι γνησίως το πίστευε, ή απλά επειδή, ως άλλος Forrest Gump, δεν καταλάβαινε τι έκανε όταν έπαιζε με τα περίστροφα και τα κόκκινα κουμπιά. Και με απασχολεί πολύ, διότι εάν μεν ξέρει τι κάνει και πράττει ενσυνειδήτως με σκοπό την κατάρρευση του νεοφιλελευθερισμού, τότε πρέπει να πάρω πίσω όσα έχω πει και όσα (πολύ χειρότερα), έχω σκεφτεί γι’ αυτόν χρόνια τώρα, πρέπει να του φιλήσω τα πόδια και να δω στο πρόσωπό του έναν κοινωνικό επαναστάτη, έναν ανθρωπιστή ηγέτη που πίσω του πρέπει να συνταχθούμε όλοι, διεθνώς! Ειδικά αφού προβάλει σαν αφορμή τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου (2011) και τον μοιραίο συμβολισμό τους. Εάν όμως δεν είχε ιδέα τι σημαίνουν οι κινήσεις του και ο αντίκτυπός τους και κατά συνέπεια δεν μπορεί ούτε να διαχειριστεί τίποτα από αυτά που προκάλεσε, τότε οφείλω να δω έναν, έστω και καλοκάγαθο, βλάκα που όσο κι αν «run» ο «Forrest», το μανιτάρι θα τον προλάβει απροετοίμαστο.

Ο Έλληνας – Le Grec

Απόσπασμα της γαλλικής σατιρικής εκπομπής Les Guignols de l’info, με χιούμορ που δεν… αστειεύεται! Μέχρι και οι «κουτόφραγκοι» έχουν πάρει χαμπάρι τι γίνεται, εκτός από τους καθ’ υμάς φωστήρες, διαχειριστές  πολιτικούς. Απλά απολαυστικό.

http://www.tanea.gr

Μακάρι να έχει αποτελέσματα το πλήθος της συμμετοχής, καθώς στα 32 μου χρόνια δεν έχω ξαναδεί τέτοια μεγέθη (75.000 χροντικά υπολογίζουν τους διαδηλωτές οι Αρχές, κάνοντας μας να δακρύσουμε, από τα γέλια ευτυχώς…). Μακάρι να έχει αποτελέσματα και η απόπειρα για τον αποκλεισμό της Βουλής. Είναι χρέος όλων μας έναντι του όποιου μέλλοντος θέλουμε να έχουμε ως γενιά, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς. Το συνεχώς διογκούμενο κίνημα διαμαρτυρίας μέχρι και στην φοβική Αμερική βρίσκει νομπελίστες συμμάχους όπως ο Paul Krugman, καταδεικνύοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο πως ήρθε αποφασιστικά η στιγμή που θα κληθούμε σαν παγκόσμια κοινωνία να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον του κοινωνικού πολιτισμού μας. Σαν επίκεντρο του πειραματικού σωλήνα υποβάθμισης των κοινωνικών κεκτημένων γενεών, εμείς πρέπει να θέσουμε μετ’ επιτάσεως το δίλλημα που εμφανίζεται μπροστά μας: θα επικρατήσει η πολιτική έναντι της ελεύθερης οικονομίας, ή η ολιγαρχία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου θα επιβάλει αμετάκλητα τους νέους κανόνες της σχετικά με την κοινωνικοποίηση μεν των σφαλμάτων της αλλά με την πλήρη ιδιώτευση σε ό,τι έχει να κάνει με τις απολαβές της; Θα υπαχθούν σε δημοκρατικό έλεγχο και ίση φορολογική αντιμετώπιση ή θα συνεχίσουν να επιβάλλουν οι ίδιοι τους όρους του παιχνιδιού;

http://antistachef.wordpress.com/

Ιστορικά τα ερωτήματα και ακόμα πιο σημαντικές οι απαντήσεις που πρέπει οι κοινωνίες να δώσουν, ενάντια σε κάθε κινδυνολογία και πλύση εγκεφάλου. Η παγκόσμια αναταραχή και κατακραυγή της μεγάλης μάζας (του 99% όπως λένε οι ενημερωμένοι Αμερικανοί), δεν μπορεί παρά κάτι να σημαίνει. Και δεν μπορεί επίσης παρά να μπορεί να το δει και ο πιο εθελότυφλος μικρόνους πολιτικός. Ας αναλογιστούν όλοι τις ευθύνες του και ας ανατρέξουν σε ανάλογες στιγμές του παρελθόντος προκειμένου να δουν τι γίνεται αν πάρει κανείς τη λάθος απόφαση και ενάντια στη φυσική ροή των πραγμάτων, προσπαθήσει να συμπιέσει πέρα από τα όριά τους τα μεγάλα κοινωνικά στρώματα.

http://antistachef.wordpress.com/

Πέραν λοιπόν για το αν θα πρέπει εμείς σαν Έλληνες να διορθώσουμε τα ιδιόμορφα και αποκλειστικά ελληνικά προβλήματα της απόλυτης σήψης και διαφθοράς, πλήρους κατάρρευσης του κρατικού μηχανισμού και εκφυλισμού του πολιτικού συστήματος, θα πρέπει ταυτόχρονα να δούμε τι ακριβώς φάρμακο καλούμαστε να καταπιούμε, πώς γίνεται κάθε φορά το δηλητήριο να είναι ισχυρότερο, κι ενώ κανείς δεν σου εγγυάται γιατρειά, ωστόσο σε διατάζουν να πάρεις όλο και παραπάνω. Εξάλλου, οι αρθρογραφούντες και λαλίστατοι υπουργοί, αντιπρόεδροι και λοιποί μαϊμουδίζοντες είναι εκείνοι που έχουν φανεί ανάξιοι των περιστάσεων για τη ριζική αλλαγή που απαιτείται, είναι εκείνοι που δεν καταπολεμούν τις ανεπάρκειες και τις διαφθορές, σκεπτόμενοι τις κομματικές πελατείες και τις τσέπες τους ακόμα και τώρα πολύ περισσότερο σε σχέση με το κρίσιμο εθνικό συμφέρουν, περί του οποίου τόσο κόπτονται.

http://antistachef.wordpress.com/

Υ.Γ.: Και μόνον ο καυγάς του «πολύ» κ. Βενιζέλου με το δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη αρκεί για να καταλάβει κανείς πέραν πάσης αμφιβολίας το ήθος τους, την έγνοια και την αντίληψή τους για τα τεκτενόμενα. Ντροπή.

Ο Υπάλληλος

Τα ανθρώπινα απόβλητα πληθαίνουν καθημερινά. Οι «έφεδροι» της εργασίας και οι «ευνοημένοι» που έχουν διατηρήσει τη δουλειά τους σε ένα περιβάλλον εντεινόμενης ανασφάλειας και εργασιακών σχέσεων και απολαβών που όλο και περισσότερο θα θυμίζουν διηγήσεις μυθιστορημάτων άλλων αιώνων, θα αλληλοσπαραχθούν καθώς το κυρίαρχο μοντέλο της μισθωτής εργασίας σιγά σιγά εξαφανίζεται από το χάρτη, έναντι κάποιου νέου που ακόμα δεν έχει προβλεφθεί (ή εξηγηθεί) επαρκώς. Όλοι σκλάβοι όλων φαίνεται να ισχυρίζεται τελικώς το απαισιόδοξο (;) αυτό βίντεο και μένει στον καθένα να αξιολογήσει το μέλλον που βλέπει να διαμορφώνεται.

Πορεία 15/12/2010 (Ο ξυλοδαρμός Χατζηδάκη)

Ο δημοσιογραφικός κλάδος για ακόμα μια φορά δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Αναμενόμενο εν πολλοίς με τον κ. Σόμπολο στην προεδρία του, αλλά και πάλι θλιβερό. Έχω πει και στο παρελθόν πως πιστεύω ότι η δύναμη κάποιων επαγγελμάτων βρίσκεται ακριβώς στην άσκηση τους. όπως σήμερα, που μπορεί να υπήρχε γενική απεργία αλλά οι συγκοινωνίες λειτούργησαν, ξεπερνώντας ύποπτες συνήθειες του παρελθόντος και βοηθώντας τον κόσμο να συμμετάσχει στην πορεία της απεργίας. Έτσι και οι δημοσιογράφοι θα είχαν πολλά περισσότερα να προσφέρουν εάν σήμερα παρουσίαζαν τα γεγονότα διεξοδικά και προκαλώντας ίσως και μια συζήτηση γύρω από τα θέματα της απεργίας και λοιπά. Αυτά όμως γίνονται στην «Άγρια Δύση», όχι στην πολιτισμικά και πολιτικά υπανάπτυκτη Ελλάδα. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ξένοι οργανισμοί media που διοχετεύουν ειδήσεις, όπως το Associated Press στο οποίο και ανήκει το πιο πάνω βίντεο.

Έτσι, ξαφνιάστηκα όταν λίγο πριν κλείσω τον υπολογιστή για να πέσω για ύπνο, κάνοντας μια τελευταία περιπλάνηση στον Ιστό, ανακάλυψα ότι σήμερα, πέραν των όποιων επεισοδίων (τη διάσταση των οποίων δεν έχω αντιληφθεί ακριβώς καθώς οι επαγγελματίες της ενημέρωσης επέλεξαν μια τέτοια μέρα για να απεργήσουν) σημειώθηκαν στην πορεία, έπεσε θύμα ξυλοδαρμού ο Κωστής Χατζηδάκης, καθώς προσπάθησε να διασχίσει την Πανεπιστημίου ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η πορεία. Η εικόνα μπορεί να σοκάρει τον πολιτικό κόσμο, αλλά αντικατοπτρίζει όμως με τον σαφέστερο δυνατό τρόπο την οργή που συσσωρεύεται στην κοινωνία εναντίον τους, τόσο για τη διαφθορά τους, όσο και για την αναποτελεσματικότητά τους να παράξουν πολιτική. Και αξίζει να αναλογιστεί κανείς ότι ο Χατζηδάκης δεν είναι δα και κανείς που έχει προκαλέσει μεγάλες αντιπάθειες στην κοινή γνώμη, μπορεί να φανταστεί τι έπεται. Πριν λίγο καιρό παρόμοιο περιστατικό είχε σημειωθεί και με τον Απόστολο Κακλαμάνη, πολιτικό που επίσης δεν έχει προκαλέσει (όχι όσο θυμάμαι τουλάχιστον).

Μπορεί λοιπόν να φανταστεί κανείς πόση είναι η οργή που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή στο κοινωνικό σύνολο και ποιο το μέλλον της πολιτικής και του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα. Όσο μάλιστα η κυβέρνηση δεν παίρνει εκείνα τα μέτρα που θα αυξήσουν τα έσοδά της (μέσω της πάταξης της φοροδιαφυγής και της μείωσης της διαφθοράς στο δημόσιο τομέα), αλλά επιλέγει την οδό των πρόσθετων και αψυχολόγητων περικοπών προκειμένου να κλείσει τις τρύπες, τόσο η οργή αυτή θα αυξάνεται. Είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω σκοπιμότητας, τα δημόσια έσοδα μένουν πίσω και η τρύπα στους υπολογισμούς έχει ως συνέπεια πρόσθετες περικοπές και περεταίρω οργανική συρρίκνωση του δημοσίου τομέα και του κοινωνικού κράτους (που δεν είναι καθόλου βέβαιο πως αυτό είναι το πρόβλημα και όχι η γενικευμένη διαφθορά). Η τελευταία δε επίθεση στον τομέα των εργασιακών σχέσεων ίσως να είναι και αυτό που θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Το μόνο βέβαιο είναι πως ο φετινός χειμώνας θα είναι πολιτικά θερμότατος, σε αγαστή συνεργασία με τον περίεργο, άρρωστο καιρό. Χαριτωμένη σύμπτωση, αν μη τι άλλο…

φωτογραφίες: http://www.telegraph.co.uk/news/picturegalleries/worldnews/8203673/Greece-general-strike-protesters-throw-petrol-bombs-at-police-in-Athens.html

 

Πολλές περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες σχετικά με τα αρκετά (τελικά) επεισόδια που σημειώθηκαν έχουν δημοσιευθεί και στις παρακάτω σελίδες. Εκεί βρίσκονται και φωτογραφίες που καθώς ισχυρίζονται οι δημοσιεύοντες είναι από αστυνομικούς της ασφάλειας που με μάσκες και κουκούλες κι αυτοί έκαναν το «καθήκον» τους. Ενδιαφέρον έχει να δούμε και καμιά επίσημη ανακοίνωση…

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1238191

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1237891

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1237967

 

Εμείς και οι άλλοι (PIIGS)

Ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενο. Έχοντας υποτιμήσει το εύρος και τις επάλληλες επιδράσεις της οικονομικής κρίσης του 2008, οι Ευρωπαίοι ηγέτες και οι ετερόκλητοι λαοί τους βρέθηκαν απροετοίμαστοι έναντι των εξελίξεων. Έτσι, μετά την ιδιάζουσα περίπτωση της Ελλάδας όπου τα πράγματα συγχέονται λόγω αποτυχημένων οικονομικών πολιτικών και εκτεταμένης διαφθοράς, βλέπουμε και την Ιρλανδία να υποκύπτει υπό το βάρος του εκβιασμού των αγορών. Ακολουθεί με μαθηματική ακρίβεια η Πορτογαλία και είναι συζητήσιμο εάν η Ισπανία δεν θα βρεθεί στο ίδιο σημείο. Οι τεχνοκράτες-τύραννοι της «φανταστικής οικονομίας» έχουν τον τρόπο να βαφτίσουν με ένα σορό ευφάνταστους τίτλους τους λόγους για την αναγκαιότητα της αγριότητας των περικοπών.  Η βίαιη αναδιανομή όμως του πλούτου που επιχειρείται απροκάλυπτα πλέον μέσα από διάφορους μηχανισμούς στη μεταβατική περίοδο του σύγχρονου οικονομικού μοντέλου «αειφόρου» ανάπτυξης, προκαλεί ήδη μεγάλο κύμα αντιδράσεων στις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες (πλην της ελληνικής, για λόγους που θα προσπαθήσω να προσεγγίσω λίγο παρακάτω). Και ο κύριος λόγος αυτής της αντίδρασης είναι διότι όλοι πλέον καταλαβαίνουν πως οι αποτυχημένες συνταγές-καρμπόν οργανισμών όπως το ΔΝΤ, μολονότι προβάλλονται ως μοναδικές λύσεις, έχουν αποδειχθεί στην πράξη ανεπαρκείς και λανθασμένες.

 

Το κύριο πρόβλημα της οικονομικής επιστήμης, μας έλεγαν οι σοβαρότεροι εκ των καθηγητών στη σχολή, είναι η έλλειψη της δυνατότητας διεξαγωγής πειράματος προς την επαλήθευσή της μιας ή της άλλης άποψης: «δεν μπορείς να διεξαγάγεις οικονομικά πειράματα, καθώς η οικονομία επηρεάζει τις συνθήκες ζωής σε εκατομμύρια ανθρώπους καθημερινά και όχι ένα κλειστό περιβάλλον εργαστηρίου. Μάλιστα είναι τέτοια η αδυναμία αυτή που αποτελεί και το κεντρικό επιχείρημα όσων θεωρούν τα οικονομικά ως μη επιστήμη», μας έλεγαν και μας φαινόταν απόλυτα λογικό και ειλικρινές. Φτάσαμε όμως να διαπιστώνουμε πλέον στις μέρες μας πως οι συνταγές του ΔΝΤ είναι ακριβώς αυτό: μια συγκεκριμένη παρόμοια δέσμη μέτρων που εφαρμόζεται με τις ελάχιστες δυνατές μετατροπές σε κάθε ξεχωριστή περίπτωση, κάτι σαν πείραμα δηλαδή. Κι ενώ το πείραμα έχει αποδείξει την αναποτελεσματικότητά του σε πλήθος περιπτώσεων, με πιο γνωστή εκείνη της Αργεντινής στις αρχές της δεκαετίας, ωστόσο συνεχίζει να εφαρμόζεται ενισχύοντας το επιχείρημα περί θεώρησης των οικονομικών πολύ λιγότερο σαν επιστήμης και πολύ περισσότερο ως τεχνοκρατικό εργαλείο επιβολής πολιτικής βούλησης. Άλλωστε, το θεμελιώδες ερώτημα της οικονομικής επιστήμης σχετικά με το πώς παράγεται και διανέμεται ο πλούτος, είναι σε τελική ανάλυση πολύ περισσότερο πολιτικό ερώτημα.

διαδηλώσεις στην Ιρλανδία

 

Στην περίπτωση της Ιρλανδίας όμως, τουλάχιστον είναι σαφές πως παρά τον περιορισμό του «σπάταλου δημοσίου», η δύναμη της επιρροής του εκτός δημοκρατικού ελέγχου χρηματοπιστωτικού τομέα είναι τέτοια ώστε να επηρεάζει και να καθοδηγεί την τύχη ενός ολόκληρου κράτους και της οικονομίας του. Οι οικονομικές παραχωρήσεις της ιρλανδικής μεσαίας και χαμηλής κοινωνικής τάξης δεν στάθηκαν ικανές να ισοσκελίσουν τις επιδράσεις της αποτυχίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και τώρα καλούνται σε περαιτέρω υποχωρήσεις και υποβάθμιση του επιπέδου ζωής τους προκειμένου να διασωθεί ένα σύστημα η κριτική έναντι του οποίου δεν έχει τέλος. Και καθώς η κοινωνική συμπίεση φαίνεται να αγγίζει τα όριά της και η κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται ότι τα προωθούμενα μέτρα δεν καταλήγουν πουθενά, βλέπουμε την «Κέλτικη Τίγρη» να βρυχάται πραγματικά, με εκατομμύρια Ιρλανδούς να απαιτούν σε πρώτη φάση το ελάχιστο: να παραιτηθεί η  πολιτική ηγεσία που τους εξαπάτησε. Αντίστοιχες αντιδράσεις υπάρχουν και στην Πορτογαλία με πολύ μεγάλες κινητοποιήσεις που προήλθαν από τη σύμπραξη των δύο κυρίαρχων συνδικαλιστικών οργανώσεων, βλέποντας κι εκεί το ΔΝΤ να πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής.

διαδηλώσεις στην Πορτογαλία

Στην Ελλάδα από την άλλη μεριά, οι αντιδράσεις είναι ουσιαστικά αναιμικές. Οι κομματικά ελεγχόμενες και κατακερματισμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι ουσιαστικά απούσες και καταβάλουν την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια ώστε να μην χάσουν την όποια ηθική τους νομιμοποίηση (η ΓΣΕΕ προκηρύσσει 24ώρη απεργία έναν μήνα μετά την επικράτηση των επιχειρησιακών συμβάσεων…). Τα ΜΜΕ είναι διαπλεκόμενα και ως εκ τούτου επιρρεπή στην εξυπηρέτηση συμφερόντων, είτε δια της απόκρυψης γεγονότων και επιχειρημάτων είτε δια του ολισθηρού δρόμου της προπαγάνδας. Ο πολιτικός λόγος εξαντλείται σε εκατέρωθεν λεονταρισμούς χωρίς στοιχειώδες ήθος και με τη γλώσσα του να έχει γίνει πιο ξύλινη και αναξιόπιστη, σχεδόν φαιδρή, παρά ποτέ. Επιπροσθέτως, ο κόσμος φαίνεται να αποδέχεται την άποψη Πάγκαλου ότι «μαζί τα φάγαμε» (όσο χυδαίο και αν ακούγεται αυτό προσερχόμενο από τα χείλη ενός κορυφαίου υπουργού σχεδόν όλων των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ), μιας και ενώ τα βήματα που έχουν γίνει γύρω από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της διαφοράς στο δημόσιο βίο είναι σχεδόν ανύπαρκτα, ωστόσο κανείς τελικά δεν προβάλλει κάτι τέτοιο ως κεφαλαιώδη απαίτηση στο δημόσιο διάλογο. Πιθανότατα διότι τελικά μόνο μια μειοψηφία των ελλήνων δεν συμμετέχει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην καθημερινή εικόνα διαφθοράς μιας ολόκληρης κοινωνίας. Κοινώς, ένα κράτος που βρίσκεται στην εντατική, με ένα απαξιωμένο πολιτικό σύστημα και με πολίτες που αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων. Εγγύηση επιτυχίας;

Έτσι λοιπόν, η μόνη ελπίδα για αίτημα σοβαρής αναθεώρησης του οικονομικού γίγνεσθαι σε ευρωπαϊκό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο έρχεται από τις αντιδράσεις των πολιτών της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Εκείνους δηλαδή που έχουν ήδη εφαρμόσει, ως ιδανικοί αυτόχειρες, τις τόσο δημοφιλείς στις «αγορές» νεοφιλελεύθερες οικονομικές συνταγές και παρόλα αυτά έχουν και πάλι οδηγηθεί σε δεύτερο κύκλο οικονομικής ύφεσης. Εκείνους που υπομονετικά υπέστησαν τις οδηγίες του εγχειριδίου χρήσης της σύγχρονης οικονομικής και κατέληξαν και πάλι σε αδιέξοδο. Πρέπει τώρα είτε να κοντύνουν το ανάστημα τους και να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν μια τρύπα διαφυγής κάτω από το αδιέξοδο τείχος (με ακόμα μεγαλύτερες περικοπές και θυσίες), είτε να  ψηλώσουν για να το υπερβούν, προκαλώντας έτσι μια συνολικότερη αναθεώρηση του οικονομικού συστήματος. Στο πρώτο σενάριο ήδη υπάρχουν αντιδράσεις. Το δεύτερο σενάριο είναι τόσο περίπλοκο και εξαρτάται από τόσο πολλούς παράγοντες που δεν έχω την εμπειρία να εκτιμήσω τις πιθανότητες επιτυχίας του. Σίγουρα όμως το ελπίζω, ευχόμενος παράλληλα να συμπαρασύρει και την περίπτωση της Ελλάδας, ώστε να μην σπάσουμε τα μούτρα μας κατευθυνόμενοι ολοταχώς επάνω στον τοίχο του αδιεξόδου. Τόσο ως Έλληνες, όσο και ως Ευρωπαίοι. Ίσως αυτό που συμβαίνει σήμερα να είναι το μεγαλύτερο πολιτικό στοίχημα που οι σύγχρονες γενιές πρέπει να κατακτήσουν.

γελειογραφίες: http://www.tanea.gr & http://www.enet.gr