Αν βλέπω μέλλον; Water-μέλλον….

Στέλνω συστηματικά βιογραφικά εδώ και 4 μήνες. Ξεκίνησα να στέλνω από τον Οκτώβριο του 2010, όχι με ιδιαίτερη επιμέλεια, αλλά μετά από 5 μήνες απλήρωτος και 1 μήνα σε απεργία, τα περιθώρια να χασομεράς όσο να ‘ναι στενεύουν, οι τσέπες αδειάζουν απειλητικά και αρχίζεις να φαντάζεσαι τον εαυτό σου στα συσσίτια του Δήμου, με κομμένο ηλεκτρικό και άλλες τόσο χαρωπές ιστορίες της καθημερινότητάς μας πια. Πρέπει λοιπόν να έχω στείλει εκατοντάδες βιογραφικά, έχω γραφτεί σε κάθε πιθανό και απίθανο site ανευρέσεως εργασίας, δίνοντας αφειδώς και απεριορίστως τα βασικά προσωπικά μου δεδομένα, με την υπόσχεση όλων αυτών των πιθανών και απίθανων να κάνουν καλή χρήση… Καλή προϋπηρεσία έχω, είμαι καλό και εύκολο παιδί, ευσυνείδητος υπάλληλος που «θα κάτσει και καμιά ωρίτσα παραπάνω», όπως όλοι πλέον τονίζουν σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων που βρίσκονται επίσης σε αναζήτηση εργασίας, ανάγκη από «μεροκάματο» έχω μετά από τόσους μήνες ευγενικής μισθολογικής δίαιτας που, καλύτερα κι απ’ το γυμναστήριο, μου έχει ελαφρύνει τη ζυγαριά κατά 6 κιλά, άρα πληρώ όλες τις προϋποθέσεις για μια αμοιβαίως συμφέρουσα συναλλαγή.

Πλην όμως, δουλειές δεν υπάρχουν. Οι ιστοσελίδες ανεύρεσης εργασίας ανανεώνονται με ρυθμό όπου με τρία «κλικ» έχεις εξαντλήσει την ημερήσια έρευνα, ενώ προσωπικά, από τα κάποιες εκατοντάδες βιογραφικά που έχω διοχετεύσει στην «αγορά», μόλις μια απάντηση έλαβα. Όταν κλείσαμε το ραντεβού για μια πρώτη συνέντευξη με την μονοπωλιακή αυτή επιχείρηση, έφτασα και περίμενα στο “lobby”, μέχρι να έρθει ένα κοριτσάκι προκειμένου να με παραλάβει, 45 λεπτά αργότερα από το προκαθορισμένο ραντεβού. Basics, τα γράφουν και τα εγχειρίδια «HR για ηλιθίους», στο πώς να σπάσεις τον τσαμπουκά ενός υποψηφίου υπαλλήλου. Παραλείποντας πολλές ζουμερές λεπτομέρειες, το ζουμί ήταν πως το μονοπώλιο αυτό έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, υπάρχουν οι «παλιοί» και οι «νέοι», που οι μεν πρώτοι πληρώνονται έναν σκασμό λεφτά, οι δε δεύτεροι το βασικό μισθό και «καμιά ωρίτσα παραπάνω», και ψάχνουν κάποιον «νέο», που να αντέχει το στομάχι του σε άθλιο εργασιακό περιβάλλον. Όταν της απάντησα πως αυτό δεν είναι τίποτα για μένα και πως έχω ζήσει πολύ χειρότερα πράγματα, το κορίτσι εξεπλάγην, καθώς δεν είχε μπει στον κόπο να κοιτάξει που δουλεύω (εταιρεία διόλου άγνωστη, σας βεβαιώ).

Μετά τη βάσανο αυτή, κανονίστηκε άλλο ραντεβού, δεύτερο κατά σειρά. Ξανά συνεπής κι εγώ, περίμενα μία ώρα και 45 λεπτά αυτήν τη φορά «ώστε να μπορεί να σας δει και ο Γενικός», όπως ευγενικά με ενημέρωνε κάθε τόσο η τηλεφωνήτρια στο “lobby”. Έρχεται τελικώς η προϊσταμένη του τμήματος ανθρωπίνων πόρων, και μετά από τις ίδιες τυπικές ερωτήσεις, εμφανίζεται ο Γενικός. «Κύριε Γενικέ, από εδώ ο κύριος …», μας συστήνει, ακολουθεί χειραψία εμού κι εκείνου, μια παρατήρηση εν είδη χαριεντίσματος, κάνει μεταβολή ο Γενικός και… φεύγει. Αυτό μπορεί και να μην είναι στα basics των σύγχρονων πρακτικών HR, σημασία έχει όμως πως κατάφερε να μου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι, καθώς τόση υπομονή για μια χειραψία, ούτε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν θα περίμενα. Ολοκληρώσαμε με την κοπέλα τη συζήτηση και αποχαιρετιστήκαμε, χωρίς τίποτε περαιτέρω. Μια εβδομάδα αργότερα, μου τηλεφώνησαν αν ενδιαφέρομαι ακόμα, τους απάντησα καταφατικά, ορίσαμε να ξαναμιλήσουμε εντός 2-3 ημερών και έκτοτε, 3 εβδομάδες τώρα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.

Κι ενώ συνεχίζω αδιάλειπτα να στέλνω βιογραφικά, συζητάμε με τους λοιπούς απλήρωτος συναδέλφους για το μέλλον (τους οποίους πρέπει να τους τραβάς από τα γραφεία προκειμένου να κάνουν απεργία μετά από 5 μήνες απλήρωτης εργασίας, καθότι είναι κατατρομοκρατημένοι). Κι όταν λέμε μέλλον, δεν εννοούμε πλέον τα επόμενα χρόνια και λοιπά μακροπρόθεσμα σενάρια. Οι καταστάσεις δεν ευνοούν εξάλλου κανέναν να κάνει προβλέψεις με ορίζοντα που ξεπερνά το πολύ ένα δίμηνο, άντε τρίμηνο. Κι όταν με ρωτάνε αν βλέπω κανέναν μέλλον, γενικά ή ειδικά, τους απαντώ πως το μόνο μέλλον που βλέπω λέγεται Water-μέλλον. Διότι αν όλα πάνε στραβά μέχρι το καλοκαίρι, με βλέπω στην παραλία με το δίσκο ανά χείρας, να σεργιανίζω το ηλιοκαμένο μου κορμί πουλώντας φέτες καρπούζι σε Ρώσους, Γερμανούς και λοιπούς ευγενείς Ευρωπαίους στο ωραίο μου νησάκι. Κέρδος άμεσο και «μαύρο», φοροφυγάς μέχρι το κόκκαλο, ηλιοκαμένος και με κορμάρα από το πάνω-κάτω στις παραλίες. Μήπως και ξαναβρώ τον ύπνο μου, που τον έχω χάσει, μήπως και ξαναβρώ τη διάθεσή μου, που έχει εξαφανιστεί σε βάθη αμέτρητα, μήπως και ξανανιώσω λίγο υγιής και ξέγνοιαστος, που βλέπω τις άσπρες τρίχες να πυκνώνουν πριν της ώρας τους. Μέλλον θέλετε; Water-μέλλον…

γελoιογραφίες: http://www.tanea.gr

Advertisements

Απεργία: ένα πολύ ακριβό χόμπι…(ειδικά στον καιρό του μνημονίου, των δημοτικών τελών και της ΕΡΤ)

 Μόλις τέλειωσα τη δουλειά, τράβηξα γραμμή για το σπίτι. Έπρεπε απαραιτήτως να οργανώσω το οικονομικό πλάνο του μηνός, αλλά και των επομένων αν είναι δυνατόν, προκειμένου να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων. Κάτι ένα σέρβις, κάτι μια έκτακτη μικρή ζημιά στο σπίτι, κάτι το ένα, κάτι το άλλο, τίναξαν το budget στον αέρα. Κι επειδή είχαν αρχίσει να μαζεύονται και κάποιοι λογαριασμοί, τους οποίους δεν θέλω να ξεχνάω, διότι μετά σε παίρνει η μπάλα, έτρεξα σπίτι να βάλω μπρος τα e-banking και λοιπά ωραία, προκειμένου να οργανωθώ.31 του μηνός σήμερα και ανήκω στην προνομιούχα μερίδα πληθυσμού που όχι μόνο έχει δουλειά, αλλά πληρώνεται κιόλας (για την ώρα μάλιστα και χωρίς απρόοπτα), οπότε ήρθε η ώρα να εκκαθαρίσω τις εκκρεμότητές μου.

Η πρώτη δυσάρεστη έκπληξη ήρθε μόλις μπήκα στο σπίτι, πατώντας στην είσοδο τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Δεν μου αρέσουν αυτά τα χαρτιά, και έτσι όπως έβλεπα το φάκελο, με την πατημασιά επάνω, ήθελα να τον αφήσω εκεί ακριβώς που βρισκόταν, σαν σκουπίδι άνευ σημασίας, αλλά αφού ήταν και μέσα στο σπίτι μου, θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να το μαζέψω, καθώς σε αυτά που με παίρνει, είμαι άρχοντας. Με ψυχολογία λοιπόν ανάλογη, σήκωσα το φάκελο και τον άνοιξα, κοιτάζοντας σιγά σιγά να δω τη λυπητερή. 44,29€ (με το ΦΠΑ, χαχαχα…) είδα με την πρώτη ματιά και ανακουφίστηκα: «το ‘χουμε» σκέφτηκα και ανάπνευσα και πάλι. Όταν όμως κοίταξα καλύτερα, τα 73,00€ που είχα σαν συνολική οφειλή με οδήγησαν σε περισυλλογή. 20,07€ οι δημοτικοί φόροι και τέλη και το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ), ενώ η συμμετοχή μου στο πανηγυράκι της ΕΡΤ, 8,64€… Σύνολο επιβαρύνσεων: 19,71€.

Δεν θέλω να είμαι τσιγκούνης στη ζωή μου, προσαρμόζοντας ανάλογα τη συμπεριφορά μου και μέχρι τώρα τα κατάφερνα μια χαρά. Δεν κοίταζα ποτέ το λογαριασμό της ΔΕΗ, γιατί ήξερα πως δεν με παίρνει να το μειώσω άλλο: έχω λαμπτήρες οικονομίας, δεν βαριέμαι και κλείνω τις συσκευές από το κουμπί, ενώ ξενυχτάω ανελλιπώς τα βράδια συντροφιά με το πλυντήριο ή περιμένοντας να ανάψω τον θερμοσίφωνα στο νυχτερινό τιμολόγιο.  Τελευταία, είχα αντικαταστήσει και τα φώτα με κεριά, καθώς η φτώχια θέλει τέχνη και καλοπέραση. Οπότε περιθώρια μειώσεων πουθενά. Ίσως αν κλείσω μόνο και το PC, αλλά αυτό δεν τους το χαρίζω έτσι εύκολα…

Ελέω και της πρόσφατης οικονομικής στενότητος, άρχισα να εξετάζω εξονυχιστικά το λογαριασμό του ηλεκτρικού, να καταλάβω τι ακριβώς πληρώνω. Με μια προσεκτική ματιά, το σπίτι των 49 τετραγωνικών (με κακή διαρρύθμιση μάλιστα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) στην πολυκατοικία της δεκαετίας του ’60, στο ταπεινό Παγκράτι, επιβαρύνεται 16,50€ δημοτικά τέλη… Επιπλέον, πληρώνει ΤΑΠ(!!!) 3,58€ το δίμηνο, λεφτά που ούτε καταλαβαίνω τι ακριβώς είναι, ούτε και με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει όμως το πώς εισπράττονται: ειδικά το ΤΑΠ γιατί πρέπει να το πληρώνω εγώ, μιας και το σπίτι δεν είναι καν δικό μου; Εκτός αν πρέπει να το βγάζω από το νοίκι, πράγμα το οποίο και ντρέπομαι να κάνω…

Μετά, κοίταζα την ΕΡΤ. 51,00€ το χρόνο το κουστούμι για ένα σπίτι σαν κι αυτό. Ή αλλιώτικα, ένα σούπερ μάρκετ εβδομάδος (μαζί με κάποιο σαμπουάν που φουσκώνει το λογαριασμό), τα κοινόχρηστα του μηνός, η βενζίνη του 15μέρου, τα τσιγάρα του μηνός και ούτω καθεξής. Δεν έχει σημασία πως τα μετράει κανείς άλλωστε, σημασία έχει ότι τα πληρώνει. Και να πληρώνεις ένα ίδρυμα όπως η ΕΡΤ (ειδικά σήμερα), προκειμένου εκείνη να τα σκάει με τη σειρά της στον Ολυμπιακό για τα δικαιώματα, στη Eurovision για τα ξεσαλώματα, και σε κάθε συνταξιούχο, παλαίμαχο φίλο, τύπου Σεραφείμ Φυντανίδη προκειμένου να κάνουν εκπομπές ανώδυνου PR και τα ρέστα, καταντά πρόκληση… (Αλήθεια, ο Ταγματάρχης δεν ήταν εκείνος που είχε εκπομπή μαζί με το Λάλα στο Μουντιάλ του 2006 και την είχαν πατώσει, καλώντας μέχρι και τον famous αστρολόγο Χορταρέα να τους κάνει αστρολογικές προβλέψεις για τα αποτελέσματα, γινόμενοι ρεντίκολο σε  όλη η Ελλάδα;) Ειδικά μάλιστα με τη δεδηλωμένη πρόθεση της κυβέρνησης, δια στόματος Τηλέμαχου Χυτήρη, να αποσυρθεί σταδιακά η ΕΡΤ από τη διαφημιστική αγορά (και έσοδα) προκειμένου να αφήσει περισσότερο χώρο (έσοδα) στα ιδιωτικά ΜΜΕ. Αντί να μας κόψουν το τέλος των 51,00€ ετησίως για ένα διαμέρισμα ποντικότρυπα, θα βασιστούν σε αυτό προκειμένου να χρηματοδοτήσουν, ουσιαστικά, τα ιδιωτικά ΜΜΕ! Στραβά αρμενίζουν και τα βράχια είναι ακριβώς κάτω από τη μύτη τους, στην Πλατεία Συντάγματος…

Το δεύτερο σοκ ήρθε με το που έκανα είσοδο στην αγαπημένη μας τράπεζα. Το ποσό που έβλεπα στον άδειο μέχρι τότε λογαριασμό μου δεν ήταν αυτό που έπρεπε να είναι, το σύνηθες. Κοίταξα ενστικτωδώς το νόμισμα, μήπως κάτι έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη και δεν το πήρα χαμπάρι, τόσα ακούγονται αυτές τις μέρες. Ευρώ ήταν, αλλά ήταν λιγότερα… Μετά θυμήθηκα πως μέσα στον προηγούμενο μήνα ήταν η γενική απεργία της ΓΣΕΕ στην οποία συμμετείχε και το δικό μας σωματείο, οπότε ένα μεροκάματο μείον… Ποτέ άλλοτε δεν είχα δώσει σημασία σε αυτό. Δεν έπαιρνα καν τη μέρα ως άδεια, όπως πολλοί συνηθίζουν, καθότι όταν απεργώ, θέλω να το καταλαβαίνω, συν του ότι οι μέρες της άδειας για το μισθωτό είναι μέρες ιερές (κι ας μου χρωστάνε 10 μέρες από πέρσι)! Πώς δεν το θυμήθηκα όμως… σπάνια ξεχνάω κάτι τέτοια!

Πώς όμως από την άλλη να το θυμηθείς; Την ημέρα της απεργίας, 4 φορές έκανα πάνω κάτω το σύνολο της πορείας ψάχνοντας να βρω που είναι το μπλοκ της συνδικαλιστικής μας εκπροσώπησης, έστω της εκπροσώπησης του αδελφού  συνδικάτου, πλην όμως συνδικάτο δεν είδα. Αντιθέτως, είδα πολύ λίγο κόσμο αναλογικά με το πόσους αφορούσε η απεργία, είδα μελαγχολικά κλαδικό-κομματικά ανέμπνευστα πανό, είδα και έναν συνάδελφο άλλου τμήματος που έψαχνε κι αυτός… Αντιθέτως, το τηλέφωνο είχε πάρει φωτιά μιας και τελικά, από το γραφείο, μόνον εγώ έλειπα και αφού η δουλειά έτρεχε, οι εκκρεμότητες έτρεχαν μαζί της, οπότε δούλευα κι εγώ περπατώντας παράλληλα της «πορείας» κατσουφιασμένος. Τώρα κατάλαβα λοιπόν πόσο κοστίζει η απεργία, πόσο κοστίζει ένας υγιεινός περίπατος όταν αυτός δεν προσβλέπει πουθενά.

Γι’ αυτό και βρίσκω ευφυές αυτό που γίνεται τώρα στο Σύνταγμα και αλλού. Μπορείς να πας κανονικότατα στη δουλειά σου, να μην χάσεις κανένα μεροκάματο, να μην μπεις στο μάτι κανενός και να μην κάνεις τη χάρη σε κανέναν εργατοπατέρα να σε χρησιμοποιεί σαν άλλοθι και να μην εμφανίζεται στην πορεία. Και το απογευματάκι-βραδάκι, ωραία ωραία, έχοντας κάνει και τις δουλειές σου, κατεβαίνεις να τους χαλάσεις και τη μόστρα. Ο καιρός μόνο καλύτερος θα γίνει, καλοκαιράκι έχουμε, γιατί να μην την πέφτουμε για socializing στο Σύνταγμα; Μπύρες, σουβλάκια, εκκλησία του Δήμου και συναυλίες. Αν κλείναμε και την είσοδο της Βουλής, να διακοπούν οι εργασίες, τότε ίσως να είχε κι ένα ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα, δυο βήματα είναι άλλωστε. Επίσης θα μπορούσε να απαλλοτριωθεί η Πλατεία Συντάγματος , να σκαφτεί και να φυτευτεί με δέντρα, στα πρότυπα του απαλλοτριωμένου παρκινγκ των Εξαρχείων, μαζί με τους γύρω δρόμους βέβαια. Να δούμε τότε από πού θα σκάνε οι λιμουζίνες που παρκάρουν επάνω στο πεζοδρόμιο μπροστά από το Αδελφάτο των Τριών Ξενοδοχείων, ή αλλιώς μπροστά από τη Βουλή…

Θα μπορούσαν επίσης, ειδικά για όσους μένουν εκτός κέντρου Αθηνών και δεν προλαβαίνουν ή ζορίζονται να κατέβουν, να οργανωθούν κλαδικές-τοπικές επιτροπές δράσης, και να γίνονται πορείες με αυτοκίνητα τα οποία και θα κλειδώνουμε στη μέση του πουθενά. Φανταστείτε, στα καλά καθούμενα, 50 αυτοκίνητα να τραβάνε χειρόφρενο στην Υμηττού: ΧΑΟΣ! Ή από καμιά σαρανταριά-πενηνταριά αυτοκίνητα να κλείνουν τις εισόδους της Αττικής Οδού σε κάθε περιοχή, με φυλλάδια να μοιράζονται στους κυριολεκτικά αγανακτισμένους οδηγούς.  Να κατεβαίνουμε στην Κηφισίας, στη Συγγρού, στην Πατησίων, παρέα με τα αγαπημένα μας τετράτροχα και να τα ακινητοποιούμε στα καλά καθούμενα, πατώντας αδιάκοπα το κλάξον (πολύ πιο αποτελεσματικό από τη σφυρίχτρα) ή με ένα cd να παίζει ταυτόχρονα σε όλα τα ηχοσυστήματα με το ψήφισμα της προηγούμενης ημέρας! Ή να οργανωθεί μια πρωτοβουλία από τα ραδιόφωνα της χώρας ώστε κάθε μέρα κάποια συγκεκριμένη ώρα, όσοι «αγανακτισμένοι» (όχι από την κίνηση, αυτό δεν χρειάζεται οργάνωση, συμβαίνει αδιάκοπα) βρίσκονται στο αυτοκίνητο να πατάνε την κόρνα ταυτόχρονα μια συγκεκριμένη ώρα.

Άρχισε να καλπάζει η φαντασία και με τον ήχο που κάνει το πλυντήριο όταν τελειώνει κατάλαβα γιατί: 2 η ώρα. Πρέπει να απλώσω την μπουγάδα και να πέσω για ύπνο. Έχει Σύνταγμα αύριο…

γελοιογραφίες: http://www.tanea.gr

Τέλος ο Γιάννης Βλαστάρης από την «Κ.Ε.»

Τέλος ο Γιάννης Βλαστάρης από την «Κ.Ε.»… Μετά από ένα μακρόχρονο σήριαλ και πρόσφατες κόντρες με τους συντάκτες, αποδεικνύεται (όπως και στο ποδόσφαιρο ας πούμε) πως ο ένας φεύγει πιο εύκολα από τους πολλούς.

Μπρος γκρεμός και πίσω… τράπεζες.

2009-11-02-2

2009-11-02πηγή: Ελευθεροτυπία

2009-11-02-3

Θα σας διηγηθώ μια ιστορία. Πρόσφατα διεγνώσθη σ’ έναν φίλο του πατέρα μου ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, πράγμα πολύ σοβαρό καθώς κινδυνεύει να σπάσει μια αρτηρία μέσα στο σώμα του και να βρει σχεδόν ακαριαίο θάνατο. Ευτυχώς το πρόλαβε σχετικά εγκαίρως, οπότε όλα καλά μέχρις εδώ. Κατέβηκε λοιπόν ο άνθρωπος κακήν κακώς στην πρωτεύουσα με τους «καλούς γιατρούς» προκειμένου να εξετάσει την βέλτιστη δυνατή λύση στο πρόβλημά του. Το πόσα πέρα δώθε γυρόφερε σε γιατρούς όπου ο καθένας του έλεγε άλλα αντί άλλων είναι φρικαλέο μεν, αλλά δευτερεύουσας σημασίας στην προκειμένη περίπτωση. Με τα πολλά κατέληξε ο άνθρωπος στην πιο αιτιολογημένη επιστημονικά αντιμετώπιση, η οποία εν πολλοίς κοστολογείται σε 30.000 ευρώ περίπου, εξ αιτίας ενός ειδικού υλικού που καλό θα ήταν να χρησιμοποιηθεί.

Δεν μπορώ να πω πως ξέρω όλες τις λεπτομέρειες, αλλά από αυτό που κατάλαβα, μέρος μόνο του κόστους της θεραπείας θα καλύψει το ασφαλιστικό ταμείο στο οποίο ανήκει. Κι επειδή τα οικονομικά του δεν είναι καθόλου καλά εξ αιτίας και της κρίσης, ο 60χρονος οικογενειακός φίλος θα πρέπει να δανειστεί. Κι εδώ είναι που σου σηκώνεται η τρίχα και μόνο στην σκέψη ότι πρέπει να ανοίξεις παρτίδες με τις τράπεζες και να πέσεις στα νύχια τους. Διότι είναι κοινή αντίληψη όλων το πόσα σπίτια έχουν βγει σε πλειστηριασμούς για χρέη ελαχίστων χιλιάδων ευρώ, που μπορεί να προκύψουν από την οποιαδήποτε έκτακτη ανθρώπινη ανάγκη, άσχετα αν και τα ΜΜΕ ακόμα δίνουν σποραδικά και μόνο μια εικόνα τις κατάστασης (οι διαφημιστικοί τζίροι των τραπεζών είναι πολύ επιβλητικό μέγεθος…). Αναρωτιόμουν πως θα μπορεί να αποπληρώσει ένα χρέος τέτοιου μεγέθους ένας 60χρονος άνθρωπος, γονατισμένος από την κρίση και τις δυσκολίες της καθημερινότητας και που προφανέστατα θα πρέπει να ελαττώσει την ένταση εργασίας του μετά την τρέχουσα περιπέτεια, δεδομένης και της ηλικίας του.

Σκεφτόμουν λοιπόν, λίγο κυνικά και μακάβρια η αλήθεια είναι, πως είτε δεν επιλέξει την βέλτιστη λύση, είτε την επιλέξει αλλά καταχρεωθεί στις τράπεζες, η συνέχεια δεν θα είναι και πολύ καλή. Διότι στην μεν πρώτη περίπτωση κινδυνεύει άμεσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να ξαναδημιουργηθεί το πρόβλημα, στην δε άλλη περίπτωση, νομίζω ότι τον οποιονδήποτε θα μπορούσε να τον κάνει καρδιακό η σκέψη και μόνον ότι χρωστάει 30.000 ευρώ στην τράπεζα στις μέρες μας, πόσο μάλλον δε να είσαι ήδη ταλαιπωρημένος και σε αντικειμενική επαγγελματική δυσπραγία. Ειδικά ας πούμε όταν σηκώνεις το τηλέφωνο και ακούς τις θρασύτατες εκείνες φωνές των απρόσωπων υπαλλήλων των σκιωδών εταιρειών είσπραξης για τις οποίες τόσος λόγος είχε γίνει στο παρελθόν αλλά εκείνες συνεχίζουν απτόητες…

Οι τράπεζες είναι ο πιο εύρωστος οικονομικά τομέας της ελληνικής οικονομίας. Ακριβώς επειδή είναι επαγγελματίες του χρήματος ούτως ή άλλως, αλλά ακόμα κυριότερα, στην ελληνική εκδοχή, επειδή κανείς δεν λέει κουβέντα. Καθότι γενναίοι χρηματοδότες και εργοδότες (για τους πολιτικούς και το κράτος αντίστοιχα) αλλά επίσης και οι καλύτεροι και πιο αξιόπιστοι πελάτες… και ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, βασικότατη αρχή από ενάρξεως του εμπορίου. Πως να δυσαρεστήσεις των αιμοδότη σου που έτσι και τσαντιστεί ή θιχθεί και σηκωθεί και φύγει θα σου ανοίξει μια τρύπα στα περίφημα budget μαύρη κι άραχνη, όπως το κλίμα της εποχής;

Ειδικά τα ΜΜΕ ψοφάνε για τραπεζική διαφήμιση. Δείτε τις βασικότερες εφημερίδες πόσες καταχωρίσεις έχουν ημερησίως ακόμα και στα πρωτοσέλιδα ή ανοίξτε την τηλεόραση ειδικά την prime zone κάπου λίγο πριν και λίγο μετά το δελτίο ειδήσεων και τους μεγάλους αγώνες… αριθμοί, νούμερα και επιτόκια βομβαρδίζουν μάτια και αυτιά με ρυθμό καταιγιστικό, ανεπανάληπτο μέχρι τώρα. Μόνον τυχαίο δεν είναι, κι έτσι ακόμα και τα ΜΜΕ σε γενικές γραμμές χρυσώνουν το χάπι που εξασφαλίζει τους παχυλούς μισθούς των στελεχών και λοιπών λιμοκοντόρων που βρίσκονται πέριξ κάθε κέντρου εξουσίας. Περιμένω την εκπομπή του Πρετεντέρη το βράδυ που από καθαρά σαδομαζοχιστικό βίτσιο παρακολουθώ ενίοτε και αναρωτιέμαι ποιο είναι το κασέ του. Και αφού βεβαιώνω τον εαυτό μου ότι δεν μπορεί να είναι κάτι λιγότερο από πολλές, πάρα πολλές χιλιάδες ευρώ, αναρωτιέμαι εν συνεχεία ποιο θα ήταν εάν του έκοβες τις διαφημίσεις από αυτοκίνητα, τράπεζες και ποτά… Σημαντικά μικρότερο, οπότε ούτε ο Πρετεντέρης (τυχαίο το παράδειγμα…) ούτε ο οποιοσδήποτε άλλος θα ήθελε να τους εναντιωθεί, να τους θίξει. Ακόμα περισσότερο δεν θα ήθελε να τους ακουμπήσει και να τους ενοχλήσει το οποιοδήποτε μέσο, αφού κατά μείζονα λόγο και αυτό στο κάτω κάτω της γραφής επιχείρηση είναι, λεφτά πρέπει να βγάλει για να μπορέσει να συντηρηθεί. Οπότε, ομερτά.

Έτσι λοιπόν, οι απρόσωποι, ανθρωποφαγικοί μηχανισμοί των τραπεζών θα συνεχίσουν να κερδοφορούν ακατάσχετα, επιβεβαιώνοντας την ρήση πως το χρήμα γεννά χρήμα, έτσι απλά και αποστεγνωμένα από οποιονδήποτε περιττό συναισθηματισμό. Κι αναρωτιέμαι απλά πως γίνεται  οι τράπεζες να αυξάνουν τα κέρδη τους με πολυπολλαπλάσιους ρυθμούς και ποσοστά σε σχέση με την ανάπτυξη του συνόλου της οικονομίας. Διότι αν το σύνολο της οικονομίας δεν μεγαλώνει παρά με πολύ αργούς ρυθμούς, μάλλον από κάπου αλλού πηγάζουν τα κέρδη τους. Και μάλλον δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην καταλαβαίνει από που. Αυτό καταλαβαίνει και ο φίλος του πατέρα μου και των ζώνουν τα (κουστουμαρισμένα) φίδια.

Κάποιος να του τραβήξει το Αυτί!

ΔΕΙΤΕ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΒΙΝΤΕΟ

Οφείλω να ομολογήσω πως γέλασα πολύ! Έβλεπα τον Αυτιά να ρωτάει υπομονετικά το βίντεο του Ψωμιάδη το ίδιο πράγμα για τρεις συνεχόμενες μέρες, έβλεπα αυτό το θέατρο του παραλόγου, αυτή τη φρίκη της λογικής και του επαγγελματισμού και γέλαγα υστερικά μέχρι δακρύων… Θεωρώ τον εαυτό μου άτομο με καλπάζουσα φαντασία και ιδιόμορφο χιούμορ γενικά και συνεπικουρούμενος με άφθονο κρασί ή ρακί πολλές φορές έχουμε καταλήξει με την παρέα σε διάφορα ιδιόμορφα σχήματα χιούμορ (κάναμε κάποτε πλάκα ότι θα βλέπαμε την Γκερέκου Υπουργό Τουρισμού…), αλλά αυτό πια…. μας ξεπέρασε όλους! Θερμά συγχαρητήρια στον κ. Αυτιά που εν απόλυτη αγνοία του ξεβράκωσε όλο το σύστημα της μαζικής ενημέρωσης στην Ελλάδα. Δόξα και τιμή στον ήρωα Γιώργο Αυτιά που με πρωτοφανή βλακεία δείχνει μέχρι που είναι διατεθειμένος να φτάσει ένας άνθρωπος για να βγάλει το ψωμάκι του. Διότι αν δεν είναι βλακεία είναι με πλήρη συνείδηση απατεωνιά και ο γλυκούλης Αυτιάς δεν είναι τέτοιος άνθρωπος…

Αφού λοιπόν έσκασα στα γέλια, φυσικό επόμενο, με πόνεσε το στομάχι μου. Μετά τη χαρά η λύπη, μετά την ευφορία ο προβληματισμός, έπεσα κι εγώ σε περισυλλογή μετά την παρωδία. Διότι ο Αυτιάς δεν είναι απλά ένας άσχετος, καθημερινός τύπος. Είναι τηλεοπτικός αστέρας στο χώρο του, αποτελεί αντικείμενο δαπανηρών μεταγραφών στο στίβο της πρωινής ενημέρωσης, είναι υπάλληλος κάποιου που ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές  (αύριο το πρωί έχει κανονικά εκπομπή) και υπηρετεί (και εξυπηρετεί) τον χώρο της ενημέρωσης και της έγκριτης δημοσιογραφίας. Που ακριβώς είναι η κατά τα άλλα μαχητική ΕΣΗΕΑ να κάνει μια απεργία για την απόλυσή του, να την στηρίξει σύσσωμος ο χώρος της ενημέρωσης, αν θέλει να είναι στοιχειωδώς σοβαρός; Δεν το επιτρέπει καμία λογική ένας τέτοιος άνθρωπος να εργάζεται στον τομέα της ενημέρωσης. Αλλά σε τέτοιες δύσκολες εποχές, είναι ακόμα δυσκολότερο να διατηρεί κανείς τη σοβαρότητα και την ψυχραιμία του.

Σπάζοντας κάθε ηθικό φραγμό, ο γλυκούλης, καθημερινός άνθρωπος, Αυτιάς, μας κοροϊδεύει μες στα μούτρα μας με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο. Και ο αναμφίβολα καλοπληρωμένος τηλεοπτικός αστέρας γελάει στο τέλος μ’ εκείνο το ύφος της ύπουλης νυφίτσας που μόλις και μετά βίας θυμίζει ανθρώπινο μορφασμό. Αν αυτός ο τύπος δεν ήταν στην τριτοκοσμική Ελλάδα, θα είχε κοπεί η εκπομπή του την επόμενη στιγμή. Όπως και κάποιον άλλων έγκριτων δημοσιογράφων που πέταξαν κάποτε μπουκάλια στο γήπεδο και λοιπών ντροπών του χώρου. Αλλά στην ελλιπή πολιτισμού και με ξεχειλωμένες ανοχές Ελλάδα ο τύπος αυτός θα συνεχίσει να χαμογελά το πρωί στην οθόνη μας, στην υπηρεσία του τόσο ευαίσθητου τομέα της ενημέρωσης σαν να μην τρέχει τίποτα.

«Έτσι είναι, έτσι είναι, πες κι άλλα», λέει στο τελευταίο βίντεο ο Αυτιάς στον ωρυόμενο, μαγνητοσκοπημένο Ψωμιάδη. Αμ θα σου έλεγα, θέλω να πω εγώ, αλλά νύσταξα και δεν θέλω να βλέπω μακάβριους εφιάλτες με τη γλυκούτσικια φάτσα σου…

Ο παπάς, παπάς κι ο ζευγάς, παπάς κι αυτός!

Παρακολουθώ σήμερα από το πρωί με ειλικρινή έκπληξη το σίριαλ σχετικά με την απόλυση ή μη του κ. Ρουμπάνη και του κ. Στάθη από την Ελευθεροτυπία. Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισαν να κατέβουν υποψήφιοι με το ΣΥΡΙΖΑ στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Η ιδιοκτησία της εφημερίδας εξέφρασε την αντίρρησή της με την απόφασή τους, εκείνοι επέμειναν και καθώς φαίνεται αποφασίστηκε η απόλυσή τους. Τελικά και ύστερα από μακρόχρονες διαβουλεύσεις με τους ίδιους και τους συνδικαλιστές, η απόφαση εκείνη ανακλήθηκε μέχρι νεωτέρας. Λάβρος ο κ. Ρουμπάνης σήμερα το πρωί στην εφημερίδα, προκάλεσε το ειρωνικό σχόλιο της ιδιοκτησίας και η εφημερίδα μετρά τις πληγές της.

Οι απόψεις γύρω από το θέμα διίστανται. Η μια πλευρά κάνει λόγο για εργασιακό μεσαίωνα και καταπάτηση των πολιτικών της δικαιωμάτων. Και αυτό είναι σωστό μέχρις ενός σημείου και στο βαθμό που θα είχε σχέση με τις δηλωθείσες πολιτικές προτιμήσεις και μόνο. Η άλλη πλευρά υποστηρίζει ότι ουσιαστικά υπάρχει ηθικό ασυμβίβαστο μεταξύ των δύο ιδιοτήτων, ότι τίθεται θέμα αντικειμενικότητας και εγκυρότητας με αποτέλεσμα να πλήττεται εκ προοιμίου το κύρος του φύλλου. Είναι θέμα οπτικής και τι θεωρεί ο καθένας σημαντικό. Αυτό που θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε είναι αν εκείνοι, αναλαμβάνοντας μέρος του κόστους της επιλογής τους, πρότειναν οι ίδιοι το ενδεχόμενο να πάρουν άδεια άνευ αποδοχών και να σταματήσουν την άσκηση της επαγγελματικής τους δραστηριότητας ενόσω είναι υποψήφιοι ή μελλοντικοί βουλευτές. Δεν θέλει κανείς ασφαλώς δυο αξιόλογοι άνθρωποι να χάσουν τη δουλειά τους, αλλά είναι αυτή η ίδια που θα επέβαλε κάτι τέτοιο, ως υπεύθυνη στάση. Και δίκαια έναντι των συνυποψηφίων τους εκτός των άλλων, καθώς ο μεταξύ τους αγώνας θα ήταν άνισος με τους μεν να αρθρογραφούν καθημερινά σε εφημερίδα και τον όποιον άλλον όχι.

Πέραν από αυτό το περιστατικό, η αλήθεια είναι ότι ο κλάδος έχει γενικότερα προβλήματα. Οι επιχειρήσεις του έντυπου και ηλεκτρονικού χώρου ενημέρωσης αντιμετωπίζουν αρκετά οικονομικά προβλήματα, με τις πρώτες να πλήττονται περισσότερο λόγω του ολοένα συρρικνούμενου κοινού τους. Πληρώνοντας ακριβά το κόστος της οικονομικής κρίσης λόγω της μεγάλης συμπίεσης των ελαστικών διαφημιστικών δαπανών και των πολλών χρεών που έχουν σωρευμένα στα χαρτοφυλάκιά τους από την κατάρρευση διαφόρων αεριτζήδων του διαφημιστικού χώρου. Και ενώ η ενημέρωση, ως αγαθό, μπορεί να μην είναι ίδιο με τις πατάτες, όπως γλαφυρά μου είχε πει ένας αρχισυνδικαλιστής, οι εργαζόμενοι του χώρου με προεξάρχοντες τους δημοσιογράφους, έχουν έναν περίεργο τρόπο να συνδικαλίζονται και να αντιδρούν.

Οι παλαιότεροι του χώρου, προφυλάσσοντας τα υψηλά κασέ τους, αντιδρούν στην όποια αλλαγή, με τους νεώτερους του χώρου να τους ακολουθούν είτε αφελώς, νομίζοντας ότι έτσι υπερασπίζονται τα συμφέροντα ενός προβληματικού κλάδου, είτε αδυνατώντας να αντιδράσουν μπροστά στην ανασφάλεια του λεγόμενου «μπλοκ» αποδείξεων παροχής υπηρεσιών (χωρίς καν σύμβαση τις περισσότερες φορές) με το οποίο εργάζονται και το μέλλον τους να κρίνεται από ένα ναι ή όχι κάποιου μεγαλοσχήμονος. Την ίδια στιγμή, όταν η «σιδηρά» επιχειρηματίας κα. Αγγελοπούλου αποφάσισε το κλείσιμο του επιχειρηματικά προβληματικού ομίλου του Ελεύθερου Τύπου, ο κλάδος προέβη σε απεργία… συμπαράστασης. Έννοιες ασύμβατες, μια και η απεργία έχει εκ της φύσεώς της αιτήματα και στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρχε αίτημα να του συμπαρασταθείς. Δηλαδή, αν πτώχευε εν μέσω της πρόσφατης κρίσης του κλάδου η Renault, ας πούμε, οι εργαζόμενοι της Peugeot θα έπρεπε να κάνουν απεργία με αίτημα την συμπαράστασή τους; Ακούγεται μόνο σε μένα παράλογο; Αν ήθελαν να συμπαρασταθούν, ας δώριζαν τους μισθούς μιας έστω ημέρας σε ένα τραπεζικό λογαριασμό υπέρ των απολυθέντων. Όταν όμως η τυφλή, χωρίς στόχευση αντίδραση έχει αναχθεί σε αυτοσκοπό, τότε δεν υπάρχει χώρος για τέτοιες σκέψεις.

Το κλείσιμο όμως του συγκροτήματος του Ελεύθερου Τύπου, ειδικά την στιγμή που στην κεφαλή του είχε την τόσο εύρωστη οικονομικά οικογένεια Αγγελόπουλου, απεικονίζει σαφώς το τοπίο στον κλάδο. Τα προβλήματα είναι σοβαρά και υπαρκτά και κάποια στιγμή όλοι θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Από την πλευρά των επιχειρηματιών θα έπρεπε να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες σε νέους, φρέσκους και ορεξάτους ανθρώπους του χώρου που δεν θα ζουν με μισθό πείνας και υπό την απειλή της ελαστικότατης σχέσης εργασίας που η μη υπογραφή συμβάσεων επιφυλάσσει. Να επαναπροσδιορίσουν τα προϊόντα τους, τα έντυπά τους και τις εκπομπές τους, καθιστώντας τα πιο ελκυστικά, πιο σύγχρονα και περισσότερο χρήσιμα. Και ναι μεν οι επιχειρηματίες είναι στυγνοί καπιταλιστές που τους ενδιαφέρει μόνο το κέρδος και τα λοιπά σχετικά, αλλά μερίδιο ευθύνης έχουν και οι εργαζόμενοι του κλάδου.

Είναι πολλοί οι συνταξιούχοι που αρνούνται να αποχωρήσουν, απολαμβάνοντας υψηλότατες αμοιβές και μην ανοίγοντας δρόμο στους νεώτερους. Θα μπορούσαν ας πούμε να καταθέσουν τις ταυτότητές τους στην ΕΣΗΕΑ δίνοντας ένα υγιές παράδειγμα για γενικότερες αλλαγές στον κλάδο. Οι διάφοροι συνδικαλιστές θα μπορούσαν να συναινέσουν στην απομάκρυνση των δεκάδων αργόμισθων και άφαντων από τα γραφεία τους συναδέλφων τους που προκαλούν αιμορραγία σε κάθε επιχείρηση, μηδέ των ΜΜΕ εξαιρουμένων. Αφήνοντας κατά μέρους τις μη ορθολογικές, πομπώδεις αντιδράσεις και απειλές στην οποιανδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης. Διότι όλοι γνωρίζουν για τον καθένα συνάδελφό τους εάν είναι απλά αργόμισθος ή όχι και οι αντιδράσεις θα έπρεπε να διαχωρίζονται, προκειμένου να μην χάνουν και τη σοβαρότητά τους. Τέλος μου κάνει μεγάλη εντύπωση η μειωμένη σπουδή απέναντι στην αντιμετώπιση του θέματος των συναδέλφων τους με «μπλοκ», καθώς οι αντιδράσεις του συνδικαλισμένου κλάδου συνολικότερα δεν ήταν ποτέ τόσο δυναμικές όσο με τον Ελεύθερο Τύπο, προκαλώντας εύλογα ερωτηματικά σχετικά με το εάν η στάση τους έχει να κάνει με την προάσπιση των συμφερόντων του συνόλου του κλάδου, ή μόνο μιας μερίδας του.

Όμως, σε έναν κλάδο όπου το πτυχίο δεν επιφέρει μισθολογική διαφορά από έναν μη πτυχιούχο, όπου συνυπάρχουν ισότιμα ο κ. Αυγερόπουλος με την κα. Λόη, ο κ. Κούλογλου με την κα. Στεφανίδου, όπου πρόεδρος του συνδικαλιστικού οργάνου είναι ο συμπαθέστατος, αλλά ταυτόχρονα ανεπαρκέστατος κ. Σόμπολος, όπου οι μισθολογικές διαφορές είναι γιγάντιες και συχνά μη αιτιολογημένες με βάση το ποιος βγάζει τη δουλειά, οι προσδοκίες δεν μπορεί να είναι μεγάλες. Όμως, για να αναλογιστούμε πραγματικά το μέγεθος του επερχόμενου προβλήματος, παραθέτω έναν διαδικτυακό σύνδεσμο από Αμερική, η οποία καθώς προηγείται των πραγμάτων, αποτελεί καλό παράδειγμα για μελέτη. Πρόκειται για ένα χρονικό των προβληματικών επιχειρήσεων του χώρου, των απολύσεων, των συρρικνώσεων και των πτωχεύσεων. Ας το αναλογιστούμε απλά.

http://dialect.ca/traditional-publishing-rip/archive