Εμπρός στο δρόμο που χάραξαν οι αγρότες (Έλα κι εσύ στην πορεία με το αυτοκίνητό σου).

Ένας εύστοχος φίλος μού έθεσε το ερώτημα, ως κουίζ: ποια είναι η μόνη κοινωνική ομάδα στην Ελλάδα που μπορεί να κλείνει το δρόμο επί μέρες, χωρίς συνέπειες; Η απάντηση εύκολη, δεν μπορούσα να καταλάβω που το πάει… «Οι αγρότες», του απαντάω διστακτικά. «Σωστά, αλλά γιατί συμβαίνει αυτό, γιατί δεν έχουν συνέπειες;», συνέχισε. Το σκεφτόμουν λοιπόν και μετά από βαθιά περισυλλογή κατέληξα: «το μέγεθος μετράει αγαπητέ μου, φαντάζεσαι 400 τρακτέρ σε ένα μπλόκο, πως να τα κάνεις καλά»; Λογικότατη απάντηση, συμφώνησε και ο φίλος μου. «Ναι, αλλά τι θα γινόταν αν ο καθένας που ήθελε να διαμαρτυρηθεί ή να απεργήσει έκλεινε το δρόμο», ρωτάει εκείνος. Λαμπρά! Ιδιοφυής ερώτηση και απορία, ειλικρινά έμεινα κατάπληκτος. Ο καθένας έχει δικαίωμα να διαμαρτύρεται και να κλείνει και το δρόμο αν χρειαστεί, προκειμένου να διεκδικήσει το δίκαιό του, δεν διαφωνεί κανείς δημοκρατικός άνθρωπος σε αυτό, επί της αρχής.

Φανταστείτε λοιπόν την υπέρβαση: όποιος θέλει να απεργήσει η να διαδηλώσει, να κατεβαίνει με το αυτοκίνητό του στο κέντρο, και να κλείνουμε όλοι μαζί το κέντρο της Αθήνας για 2-3 μέρες. 10.000 αυτοκίνητα στους δρόμους του κέντρου, κλειδωμένα κι εμείς απέξω να πίνουμε καφέ, κουβεντιάζοντας μαχητικά, χαζεύοντας το αμάξι του δίπλα και λοιπές κοινωνικές ασχολίες. Η ψύχωση του Έλληνα με το τετράτροχο είναι γνωστή και χιλιοειπωμένη, έχοντας κάνει την καθημερινότητα των πόλεων αφόρητη. Αφού λοιπόν ο καθένας έχει κι από ένα (ξέρει δεν ξέρει να οδηγεί), ας συνεννοηθούμε όλοι μαζί να τα χρησιμοποιήσουμε για τον κάθε ιερό κοινό στόχο. Τις επόμενες μέρες έχει απεργία η ΑΔΕΔΥ. Προτείνω λοιπόν, εμπρός στο δρόμο που χάραξαν οι αγρότες (και οι οποίοι εξασφάλισαν ραντεβού με υπουργό), να κατέβουν άπαντες με τα αυτοκίνητά τους. Και αν όχι στο κέντρο, μην τους ρημάξουμε και τους εμπόρους, θα μπορούσαμε να κλείνουμε ας πούμε την Αττική Οδό. Δεκαπέντε, είκοσι χιλιάδες αυτοκίνητα απεργών να κλείνουν τα διόδια της Αττικής Οδού σε όλο της το μήκος. Καθένας στην περιοχή του, μην ταλαιπωρούμαστε κιόλας. Να το κάνουμε σαν event, όπως ο Σκάι με τις δενδροφυτεύσεις και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Έχει και συνέχεια. Πορεία η ΓΣΕΕ; Ραντεβού στα διόδια Αθηνών – Κορίνθου και Αθηνών – Λαμίας και εβδομαδιαίος, εκ περιτροπής, αποκλεισμός τους. Κυλιομένη απεργία με εβδομαδιαίο ωράριο στα μπλόκα! Το ραντεβού με τον αρμόδιο υπουργό το βλέπω στο τσεπάκι. Απεργία οι σκουπιδιάρηδες; Αποκλεισμός του αεροδρομίου στα Σπάτα! Γιατί όχι; Αύξηση στους φόρους στα τσιγάρα; Οι θεριακλήδες στους δρόμους με καταλήψεις κεντρικών οδικών αρτηριών κατά χιλιάδες. Οι εφαρμογές είναι ατελείωτες! Αφού λοιπόν το μέγεθος μετράει (στην περίπτωση των τρακτέρ), τότε και το πλήθος μετράει (στην περίπτωση του οποιουδήποτε κατόχου Ι.Χ.) και είναι πάμπολλα τα παραδείγματα ακόμα και στη φύση που η λογική της αγέλης σώζει τα θηράματα από βέβαιο θάνατο. Επομένως η επιτυχία ή όχι του εγχειρήματος έχει να κάνει μόνο με τη συμμετοχή. Και εκεί είναι το καινοτόμο. Και το μέγεθος αυξάνεις (πας με SUV και όχι πεζός) αλλά και το πλήθος. Διότι τώρα μπορεί να πάει ο καθένας, καθιστός, ακούγοντας τη μουσικούλα του, πίνοντας των καφέ του, καμιά σχέση με τις βάρβαρες στιγμές του παρελθόντος.

Φανταστείτε, ας πούμε απεργία των γιατρών. Μπροστά οι «φτωχοί» του Κολωνακίου, με Mercedes και συναφή, πίσω οι νοσοκομειακοί  με φακελάκια και πιο πίσω οι νοσοκομειακοί, άνευ «μπόνους», με Fiatάκια. Δικηγόροι, δημοσιογράφοι, εφοριακοί, εργολάβοι, άλλες καταπληκτικές εικόνες. Άλλη μια καινοτομία, να γνωριστούμε κιόλας, να ξέρουμε ποιος είναι ο καθένας. Όχι με τα πόδια, που είμαστε όλοι ίσα κι όμοια. Και το κράτος θα έπρεπε όχι απλά να μην πολεμήσει την προσπάθεια, αλλά να την επιβάλει κιόλας, στέλνοντας και τους όποιους «Ράμπο» έχουν απομείνει προκειμένου να δει «που πήγαν τα λεφτά».

Η ισχύς εν τη ενώσει λοιπόν και το σύνθημα είναι ένα: έλα κι εσύ στην πορεία με το αυτοκίνητό σου!

Advertisements