Η Πράσινη Πεταλούδα (Re-post)

Μια εικόνα λένε, αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Πόσο να αξίζουν λοιπόν μια εικόνα σαν κι αυτή και ένα βίντεο σαν κι ετούτο; Από τότε που το έχω ανακαλύψει, δεν μπορώ να το ξεπεράσω, κάθε φορά που παίρνω κάποια πράγματα πιο σοβαρά απ’ όσο είναι συνήθως. Όπως για παράδειγμα τους ανθρώπους που μας κάνουν κουμάντο. Ιδού η πεταλούδα, ιδού κι ο Batman στην καταπληκτική φωτογραφία που έχει σαν εξώφυλλο η σημερινή Ελευθεροτυπία. Κι αφού ο Batman βρέθηκε, μένει να δούμε από πού θα ξεπηδήσει κι ο Joker, ν’ αρχίσει το γέλιο! Αλλά ο Joker, είναι το μπαλαντέρ στην τράπουλα και αλλάζει φύλλο, και ο αξιότιμος κύριος πρωθυπουργός πέταξε ήδη στο τραπέζι το χαρτί των πρόωρων εκλογών. Joker και Batman στο ίδιο πρόσωπο, ως άλλος δόκτωρ Τζέκιλ. Σουρεαλισμός…

Όπως σουρεαλιστικό ήταν να βλέπει κανείς την υποψήφια δήμαρχο σύζυγο του κυρίου «μαζί τα φάγαμε» – Πάγκαλου (χίλια συγγνώμη, αλλά απέναντι σε έναν τέτοιο ογκόλιθο της πολιτικής, μόνον έτσι την συγκράτησα και μου διαφεύγει το ονοματάκι της) να προσπαθεί να πείσει τους πάντες στην εκπομπή του κυρίου Χατζηνικολάου πως κατεβαίνει ως ανεξάρτητη, αλλά με την στήριξη του ΠΑΣΟΚ. Και το βασικό επιχείρημά της είναι πως έχει και πολλούς ΝεοΔημοκράτες στο ψηφοδέλτιο (αν αυτά γινόντουσαν παλιότερα ίσως να είχαμε και εμφύλιο, βρε πως έχουμε προοδεύσει) και έτσι είναι πολυσυλλεκτική, πάντα με τη στήριξη αλλά και ανεξάρτητη… Και να παραδέχεται και δημοσίως πως αν εκείνη εκλεγεί έχει έτοιμα έργα για το δήμο, διότι αυτά είναι τα «όπλα του καθενός υποψηφίου», ομολογώντας δηλαδή σπρώξιμο με τα μπούνια από το στηρίζων την ανεξαρτησία της ΠΑΣΟΚ. Α, και μην υπαινιχτεί κανείς πως όλα αυτά έχουν καμιά σχέση με το γεγονός ότι είναι σύζυγος του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, διότι πολύ την εκνευρίζει και την αδικεί.

Ήταν κι εκείνος ο καημένος ο Βαρβιτσιώτης junior στην εκπομπή, γιατί κι εκείνον τον έχει πιάσει η πρεμούρα αίφνης για την αυτοδιοίκηση και αφού τα έκανε τόσο καλά στην κεντρική πολιτική σκηνή, είπε να τα κάνει ακόμα καλύτερα στην αυτοδιοίκηση. Για να προσφέρει κάτι κι αυτό το παιδί, μην χαραμίζει όλες αυτές τις δεξιότητες ασκόπως, τόσο καιρό τον προπονούσαν για γκανιάν της πολιτικής, μην τους βγει και τζούφιος…. Ακόμα δεν τους έχουν πάρει με τις ντομάτες. Για πόσον καιρό όμως;

Advertisements

Οπισθοδρομική κομπανία (Γκαστερμπάιτερ του 21ου αιώνα)

Του αγίου Γεωργίου σήμερα, του τροπαιοφόρου, και τα τηλέφωνα έχουν ανάψει από το πρωί. Το όνομα έχει γίνει και διαφήμιση στο Τζόκερ, είναι πολύς ο κόσμος και καλό θα ήταν να μην ξεχάσεις κανέναν. Από το πρωί λοιπόν έχω «φυλλομετρήσει» την ατζέντα του κινητού (αλήθεια, πως αλλιώς να το πεις, έστω κι αν δεν έχει φύλλα) και έχω ξεκινήσει τα τηλέφωνα. Μετά τις καθιερωμένες ευχές και στην τυπική όσο και ουσιώδη ερώτηση «τι κάνεις;», η απάντηση ήταν μονίμως η ίδια «εεε, δεν βλέπεις τα χάλια μας, τι να κάνω κι εγώ». Κατήφεια. Αυτή νομίζω πως είναι η λέξη που μπορεί να περιγράψει αμυδρά το κλίμα της εποχής. Ακόμα και με την χαρμόσυνη, εορταστική αφορμή, της ονομαστικής εορτής η διάθεση παραμένει πεσμένη και προβληματισμένη. Μα κι αυτοί, ανήμερα της γιορτής τόσων ανθρώπων βρήκαν να μας αναγγείλουν από το μακρινό Καστελλόριζο πως μπαίνουμε στο ΔΝΤ;

Ενόσω λοιπόν ο Παπανδρέου τα χώνει στο Σαμαρά και αυτός στον Παπανδρέου για την κατάληξη της ανεπαρκούς διαχείρισης της χώρας από τους πολιτικούς σχηματισμούς που αντιπροσωπεύουν (η επιμονή του Σαμαρά να θέλει να χρεώσει στον Παπανδρέου την προσφυγή στο ΔΝΤ, αρνούμενος ότι το έλλειμμα που η δικιά του παρέα φούσκωνε μέχρι προχτές έχει την οποιαδήποτε σχέση δεν μπορεί παρά να προκαλεί τον κοινό νου) τα τελευταία πολλά χρόνια, οι τεχνοκράτες προσφεύγουν στο ΔΝΤ υπό την πίεση των «αγορών», διότι ο δανεισμός από τις τελευταίες  έχει οδηγήσει σε επιτόκια άνω του οκτώ τοις εκατό, θυμίζοντας πιστωτικές κάρτες της ανεπτυγμένης, βεβαίως, Ευρώπης. Η πορεία από εκεί και πέρα θα είναι θολή. Όταν παίρνεις δάνειο, ο δανειστή θέτει τους όρους, αυτό είναι κάτι που οι νεοέλληνες το ξέρουν καλά. Επίσης οι όροι που θέτει το ΔΝΤ είναι γνωστοί από την ιστορική διαδρομή του. Θα γίνουν απολύσεις από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, θα συμπιεσθούν οι μισθοί (το ωρομίσθιο έχει ήδη μειωθεί με την κατάργηση των υπερωριών που ελάχιστοι εργοδότες πληρώνουν και ακόμα λιγότεροι εργαζόμενοι τολμούν να διεκδικήσουν υπό το «περίστροφο» της ανεργίας που βρίσκεται προ καιρού επάνω στο τραπέζι), θα πέσει εν ολίγοις το βιοτικό μας επίπεδο. Και όλα αυτά με άγνωστη ημερομηνία λήξης, όπου εάν λάβει κανείς υπόψη του και τις ελληνικές παθογένειες, μάλλον καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή η ημερομηνία είναι μακρινή. Κι ενώ με κόπο μάζευα χρήματα για να αγοράσω ένα μεταχειρισμένο αυτοκινητάκι, έλεγα να μετακομίσω και από το μικρό μου δυάρι που πια δεν με χωράει, τώρα όλα πάνε πίσω και «κάνω και το σταυρό μου» που έχω μια δουλειά με την ανεργία να καλπάζει στο 17%, υπονομεύοντας κάθε μελλοντικό προγραμματισμό.

Όλα τα παραπάνω θα γίνουν για την θεραπεία του αποτελέσματος, του τρομακτικού δηλαδή χρέους που έχει σωρευθεί στην πορεία των ετών της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Στη διάρκεια αυτών των ετών η Ελλάδα έχει γίνει η χώρα με μια από τις μεγαλύτερες αναλογίες Porsche Cayenne στον πληθυσμό της, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας των οχημάτων της είναι ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη, οι πισίνες (που είναι και επίκαιρες) έχουν πολλαπλασιαστεί, ταυτόχρονα όμως και οι άστεγοι, υπάρχει πλούτος και χλιδή ενώ ο μέσος όρος των μισθών στον ιδιωτικό τομέα είναι από τους χαμηλότερους της Ευρώπης. Ενόσω λοιπόν παρατηρείται αυτή η βίαιη και άνιση ανακατανομή του πλούτου, η πολιτική σφυρίζει αδιάφορα (στην καλύτερη περίπτωση) ή συμμετέχει ενεργά (στην συνήθη). Τα σκάνδαλα είναι αμέτρητα τα τελευταία 25 χρόνια αλλά κανείς δεν έχει βρεθεί υπόλογος, εκτός ίσως του Κοσκωτά. Ακόμα και ο Χριστοφοράκος νύχτα έφυγε, κι ας καμώνονταν μετά πως έτρεχαν για να τον φέρουν πίσω. Γελοιότητες. Miesens χωρίς καμιά ντροπή. Όπου η παραμικρή προμήθεια και μίζα: νοσοκομεία που πληρώνουν μέχρι και δεκαπλάσιες τιμές για προμήθειες και ελάχιστες αμοιβές σε γιατρούς, δρόμοι που κοστίζουν πολλαπλάσια από την Ευρώπη και είναι στην ουσία χρυσοπληρωμένα τριτοκοσμικά ανέκδοτα, που την ανεπάρκειά μας την πληρώνουμε σταθερά με αίμα, «ολυμπιακά» ακίνητα που έξι μόλις χρόνια μετά είναι σε κακό χάλι (δείτε ρεπορτάζ για το «Ολυμπιακό Χωριό») και πόσα άλλα παραδείγματα που έχουν πληρωθεί με δημόσιο χρήμα σε λίγους γνωστούς μιας εκλεκτής παρέας που αρέσκεται να κυκλοφορεί με χλιδάτα τζιπ.  Ταυτόχρονα οι κομματικές προσλήψεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα τον οδήγησαν σε πρωτοφανή μεγέθη, οδηγώντας σε ζημίες την Ολυμπιακή, τον ΟΣΕ (που βέβαια οι βελτιώσεις από την εποχή του Τρικούπη ήταν ελάχιστες) και τόσες άλλες, απαιτώντας περαιτέρω δανεικά για την πληρωμή όλων αυτών των «στρατών των παρατάξεων». Πόσο εύκολα πληρώνει κανείς με το χρήμα του άλλου.

Αυτό το χαμένο δημόσιο χρήμα καλούμαστε τώρα να καταβάλουμε εξαρχής και με τόκο με επικεφαλής τους ίδιους πολιτικούς σχηματισμούς που μέχρι τώρα το κατασπατάλησαν. Ναι οι αγορές πιέζουν και κερδοσκοπούν, ναι δεν βοηθούν και οι Ευρωπαίοι. Όλα αυτά είναι αλήθεια, αλλά έχουν να κάνουν με τη διαχείριση του προβλήματος, όχι με τη θεραπεία του. Το πρόβλημα είναι η χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος, η διαφθορά και η παθογόνος ανοχή με την οποία όλα αυτά αντιμετωπίζονται. Ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι και ηθικό μια και η ηθική ελάχιστη σχέση έχει με τη νομολογία. Εξάλλου οι πολιτικοί νομοθετούν και εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα πώς να «αξιοποιούν» τα ψηφίσματά τους, λαμπρό παράδειγμα των οποίων η περίφημη πια παραγραφή. Κι όσο η εναλλακτική πρόταση είναι οι εθνικισμοί του Καρατζαφέρη, οι σταλινισμοί του αναχρονιστικού ΚΚΕ και οι βερμπαλισμοί άνευ περιεχομένου της σημερινής Αριστεράς, τόσο ζοφερότερα φαίνονται τα μελλούμενα. Γκαστερμπάιτερ  θα καταλήξει όποιος δεν ανέχεται πλέον αυτή την πικρή γελοιότητα.

Και του πουλιού το γάλα!

 

Εικόνες: http://ardalion.wordpress.com/2008/09/23/homeless/

Μένω απέναντι ακριβώς από την είσοδο ενός μεγάλου σούπερ μάρκετ, πρότυπο οργάνωσης και αφθονίας του καταναλωτικού μας πλούτου, όπου μπορείς να βρεις και του πουλιού το γάλα, άμα λάχει και το ζητάει ο Παρλιάρος για καμιά συνταγή του. Πολύ βολικό από τη μία (ό,τι και να χρειαστείς ανά πάσα στιγμή πετάγεσαι και το παίρνεις), αλλά και με συγκεκριμένες οχλήσεις στην μικροαστική μου ευτυχία από την άλλη: δημιουργεί μποτιλιάρισμα (το υπόγειο parking του μπορεί να φιλοξενήσει ελάχιστα αυτοκίνητα), το πρωί τα φορτηγά των ανεφοδιασμών κάνουν εκκωφαντική φασαρία χαράματα πράγμα, οι κυρίες που αποφασίζουν να πάνε σούπερ μάρκετ εκμεταλλεύονται την ευκαιρία να βγάλουν και το σκυλάκι τους βόλτα, αλλά το δένουν σε ένα στύλο μέχρι να βγουν και αυτό αλυχτάει όλη την ώρα (κάποια στιγμή θα κλέψω κανένα…) και λοιπά τέτοια χαριτωμένα. Το χειρότερο όμως απ’ όλα είναι ότι στον παράλληλο δρόμο έχει τους κάδους απορριμμάτων του το θεριό τούτο και κατά καιρούς άμα περνάς από κοντά και τύχει να έχουν αδειάσει ψάρια για παράδειγμα, τότε βρωμάει ανυπόφορα. Είναι στην άλλη γωνία από το σπίτι μου, αλλά κι εκεί σπίτια έχει κολλημένα δίπλα του, δεν μπορώ να καταλάβω πως την ανέχονται αυτήν τη μυρωδιά. Επιβεβαίωσα τη δυσφορία μου απόψε που χρειάστηκε να περάσω δίπλα από τους κάδους, στο πεζοδρόμιο και να με πιάσει από τη μύτη μια εξοργιστικά άθλια μυρωδιά.

Πάνω εκεί που αγανακτούσα και ετοίμαζα ήδη τον εξάψαλμο για τον υπεύθυνο του καταστήματος που αφήνει τα απορρίμματα εκτεθειμένα στο δρόμο και δημιουργεί αισθητικούς, οσφρητικούς και κινδύνους για τη δημόσια υγεία και λοιπά ζητήματα που απασχολούν κάθε συνειδητό μικροαστό, τότε είδα ανάμεσα στα σκουπίδια κάτι να σαλεύει. Τρόμαξα προς στιγμήν μην είναι κανένα Ιπτάμενο Γουρούνι  (ΙΓ) και μου φταρνίσει τον Η1Ν1 επάνω μου, καθότι δεν φορούσα και την τόσο σικ αυτό τον καιρό μάσκα μου. Ευτυχώς δεν ήταν κάτι τέτοιο, τέτοια πράγματα δεν υπάρχουν άλλωστε. Ήταν όμως μια μικροκαμωμένη γιαγιά, με ηλικία που θα την προσδιόριζα γύρω στα 70 (αν και έχω διαβάσει σε βιβλία και περιοδικά πως οι κακουχίες μπορεί να «μεγαλώνουν»  τον άνθρωπο) η οποία είχε κάνει βουτιά μέσα στα σκουπίδια και κρατούσε σαν πολύτιμα λάφυρα στα χέρια της ένα μισοσάπιο μαρούλι και κάτι μισάνοιχτα συσκευασμένα σάντουιτς (ληγμένα υποθέτω) που έσταζαν ζουμιά. Απομακρύνθηκα σοκαρισμένος, ευχαριστώντας την τύχη μου που εγώ ακόμα έχω τη δουλίτσα μου, το δυαράκι μου και λοιπά κομφόρ. Σαν να είχα ζήσει μόλις live μια σκηνή από τους Άθλιους του Δουμά…

Πέραν όμως της πλάκας, η σκηνή αυτή ήταν μια σκληρή, ανάγλυφη καταγραφή της πραγματικότητας, μιας έστω παράλληλης πραγματικότητας, μια γροθιά στο στομάχι. Που ο πόνος της όλο και μεγάλωνε καθώς αναλογιζόμουν το πόσο έχουν πυκνώσει αυτές οι σκηνές στην καθημερινότητα. Διότι οφείλω να ομολογήσω ότι οι όποιες έγνοιες είχα μέχρι τότε στο κεφάλι μου μεμιάς φάνηκαν τόσο ανόητες μπροστά στην ειλικρινή απεικόνιση του δράματος της ζωής. Ντράπηκα και για τη δουλίτσα μου και για το δυαράκι μου και για τα λοιπά μου κομφόρ. Έστω κι αν πάσχω κι εγώ από το χαυνωτικό σύνδρομο του καναπέ, έστω κι αν είναι παροδική αυτή η ντροπή, τουλάχιστον παρηγοριέμαι που εξακολουθεί και υπάρχει. Το να βλέπεις σχεδόν τη γιαγιά σου την ίδια βουτηγμένη μέσα στα σκουπίδια να ψάχνει για φαγητό είναι η πιο ανάγλυφη μορφή εξαθλίωσης τόσο του θύματος όσο και του θύτη και άραγε δεν είμαστε καθένας με τον τρόπο του και συνολικά με την πολιτική μας στάση θύτες και υποψήφια θύματα ταυτοχρόνως;

Η παράλληλη δε αυτή πραγματικότητα όλο και μεγαλώνει σε πλήθος, ίσως όχι σε τόσο τραγικές καταλήξεις, αλλά δεν εξηγούνται και εύκολα οι εργαζόμενοι των 400 και των 700 ευρώ. Αναλογιζόμουν λοιπόν με αφορμή τις εκλογές στη ΝΔ και τις ομιλίες της Μπακογιάννη (αλήθεια γιατί έχει κρατήσει αυτό το επίθετο και όχι Μητσοτάκη ή Κούβελου;) αλά παιδί του απλού λαού που έπαιζε στις ίδιες γειτονιές με τα άλλα παιδάκια και μάτωνε τα γόνατα της στα χώματα, και του Σαμαρά που πάντα μου προκαλούσε εντύπωση αυτό το ταλαίπωρο βλέμμα και ύφος, σαν να έχει ενδυθεί τον Νίκο Ξανθόπουλο λες, και σκεφτόμουν ποια αλήθεια μπορεί να είναι η επαφή των ατόμων που τόσο εύκολα επικαλούνται τον τιμητικό ρόλο του «καθημερινού» ανθρώπου με αυτή την πτυχή της καθημερινότητας. Προσπαθούσα να φανταστώ πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος από τούτους έβγαλε το μήνα με 700 ευρώ και μετά από πολύ σκέψη υποθέτω ποτέ. Πότε στάθηκε κάποιος τους στην ουρά του ΙΚΑ ή αν έκλεισε ποτέ ραντεβού για πρόβλημα καρδίας μετά από 6 μήνες, πότε ένιωσε ότι τα χρέη τον πνίγουν ασφυκτικά και ότι οι τράπεζα θα του πάρει το σπίτι και άλλα τέτοια ευχάριστα.

Παράλληλες πραγματικότητες θα πει κανείς, δεν μπορεί κάποιος να έχει πλήρη εικόνα. Και κοντόφθαλμοι άνθρωποι θα προσθέσω εγώ, συνδυασμός που αν του δοθεί και εξουσία εξηγεί τα αποτελέσματα που όλοι μας βιώνουμε. Αυτό που δεν εξηγεί είναι πως και γιατί στον άνεμο 750.000 άτομα ταλαιπωρήθηκαν για να πάνε να εκλέξουν τον επόμενο εξόφθαλμα λαοπλάνο δυνάστη τους! Αδιόρθωτοι ήμαστε…. Οι δε σοσιαλιστές ΠΑΣΟΚοι το πρώτο πράγμα που έκαναν μόλις ανέλαβαν ήταν να εξετάσουν την αύξηση του φόρου σε ποτά, τσιγάρα, καύσιμα, το γνωστό τρίπτυχο, δίνοντας για ακόμη μια φορά μαθήματα ερμηνειών του σοσιαλισμού για τους έμμεσους φόρους και τον Πάγκαλο να δηλώνει: «εμείς είπαμε ότι δεν θα βάλουμε καινούργιους φόρους, όχι ότι δεν θα αυξήσουμε τους ήδη υπάρχοντες», σε πρωτοφανή επίδειξη πολιτικής αλητείας. Χαίρε ο Πρόεδρε της Σοσιαλιστικής Διεθνούς!

Με τις υγείες μας…

 

Ασυνεπές αντίο (θέλει η πουτάνα να κρυφτεί…)

2009-10-05

2009-10-05-2

ContentSegment_12449138$W380_H500_R0_P0_S1_V1$Jpg

2

3

4πηγή: http://www.tanea.gr

Η ΝΔ συνετρίβη, αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Ο λαός απεφάνθη και επιτέλους, έπειτα από χρόνια κοροϊδία και εμπαιγμό, αποφάσισε να απαλλαγεί από την γάγγραινα της ανάλγητης και, κυρίως, ιδιοτελούς εξουσίας τους. Η μεγαλύτερη μεταπολιτευτική ήττα της συντηρητικής παράταξης προκάλεσε και την παραίτηση του αρχηγού της κ. Καραμανλή. Μέχρις εδώ όλα καλά, φυσιολογικά και αναμενόμενα. Προανήγγειλε λοιπόν ο κ. Καραμανλής τις ενέργειες εκείνες που θα οδηγήσουν την παράταξή του σε έκτακτο συνέδριο προκειμένου να αναδειχθεί ο νέος αρχηγός του κόμματος, θέτοντας όμως εαυτόν εκτός διαδικασίας εκλογής, δηλαδή ουσιαστικά παραιτούμενος. Και πάλι μέχρις εδώ όλα καλά, καθώς δεν τον υποχρεώνει κανείς να συνεχίσει στον άχαρο ρόλο του ανδρείκελου εξουσίας.

Κανείς όντως, πλην του εαυτού του. Και να εξηγήσω τι εννοώ. Ο κ. Καραμανλής είχε δηλώσει σαφώς προς πάσα κατεύθυνση και σαφώς πριν τις εκλογές πως ακόμα και σε περίπτωση ήττας στις εκλογές, θα συνεχίσει να ηγείται της παράταξής του, εφόσον βεβαίως ο κόσμος της τον θέλει και εξακολουθεί να τον θεωρεί χρήσιμο. Ενίσχυσε έτσι το ενωτικό του και αρχηγικό του προφίλ σε μια ύστατη προσπάθειά του να περισώσει ό,τι μπορεί. Όμως, το να δηλώνεις δημοσίως κάποια πράγματα σε δεσμεύει σχετικά με τις κατοπινές αποφάσεις και ενέργειες σου, αν θέλεις βεβαίως να έχεις μια στοιχειώδη συνάφεια μεταξύ λόγων και έργων. Στην προκειμένη περίπτωση, μια τέτοια δήλωση σημαίνει, με το δικό μου μυαλό τουλάχιστον, πως θα περίμενε κανείς να θέσει εαυτόν στη διάθεση της παράταξής του, προκηρύσσοντας όντως το συνέδριο και θέτοντας υποψηφιότητα προκειμένου να επιτρέψει στους οπαδούς της παράταξής του να αποφασίσουν αν τους είναι ακόμα χρήσιμος και αρεστός, όπως δηλαδή δήλωνε λιγότερο από μια εβδομάδα πριν. Αντ’ αυτού, ο ίδιος επέλεξε να παραιτηθεί, δίνοντας την σκυτάλη σε κάποιον άλλον ώστε να αποφύγει, κατά τα φαινόμενα μια δεύτερη, τόσο σύντομη χρονικά, ήττα. Ερχόμενος όμως σε ασυνέπεια για ακόμα μια φορά σε ό,τι δήλωνε πριν λίγες μόλις μέρες. Ακόμα και τώρα, η ασυνέπεια του κ. Καραμανλή, κύριο χαρακτηριστικό της πολιτικής του, επανέρχεται ηχηρά στο προσκήνιο σαν ύστατο πολιτικό αντίο. Πλέον, οι ωραιοποιήσεις περί μεγάλου ηγέτη που διευκολύνει την παράταξή του και λοιπά κομψά αντίο, δεν επαρκούν για να αποκρύψουν τη διαφορά λόγων και έργων του κ. Καραμανλή, δηλαδή το ψέμα.

Όπως και να έχει όμως, η αλήθεια των συναισθημάτων σε έντονες στιγμές, δεν διαφαίνεται μέσω λεγουμένων αλλά κυρίως από τα πρόσωπα, τα βλέμματα. Οι συσπάσεις, η ένταση, το άγχος, η χαρά ή η λύπη, όλα διαγράφονται σαφέστερα στα βλέμματα και τα πρόσωπα παρά στα όποια λόγια. Και ενώ έβλεπε κανείς τον Κώστα Καραμανλή να είναι εμφανώς σκυθρωπός και σκεφτικός (λογικό είναι σε καθαρά ανθρώπινο επίπεδο), έβλεπε κανείς και την κα. Μπακογιάννη να προσπαθεί μετά βίας να κρύψει μια λάμψη στο πρόσωπό της. Αν υπήρχε αλήθεια κάποιο πλάνο από παρακάμερα της κας. Μπακογιάννη την ώρα που ο πρώην πρωθυπουργός ανακοίνωνε τις αποφάσεις του, έχω την αίσθηση ότι θα είχαμε ενδιαφέροντα ευρήματα. Πριν τις όποιες, προεξοφλημένες προφανώς, δηλώσεις, υπήρχαν άτομα που στο βλέμμα τους, στο πρόσωπό τους δεν διέκρινες την ίδια λύπη, αγωνία και προβληματισμό σε σχέση με τους υπολοίπους. Αντίθετα, μια άγρια, πληγωμένη χαρά σαν να ανάβλυζε από κάπου, σαν η ήττα να μην είναι ίδια για όλους. Ούτε ο κ. Αβραμόπουλος μου φάνηκε ιδιαίτερα στεναχωρημένος, μάλλον σαν έτοιμος από καιρό… Το πρώτο πράγμα που σκεφτήκαμε όσοι παρακολουθούσαμε (καμιά δεκαριά άτομα) τις στιγμές εκείνες από τις τηλεοράσεις ήταν ομοφώνως: θέλει η πουτάνα να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει…

Πολιτικοί και περιβάλλον (Ποιον σίγουρα δεν θα ψηφίσω) follow up

pissanos

ralli

Ακόμα δυο φυλλαδιάκια που μου έχουν βρεθεί κάτω από την πόρτα του σπιτιού μου, από όλους αυτούς που κόπτονται για το περιβάλλον… Κοντός ψαλμός….

papathanasiou

avramopoulos

karamanlis

Αύριο φεύγω κι εγώ, ως ετεροδημότης, προκειμένου να ασκήσω τα εκλογικά μου δικαιώματα. Και εξακολουθώ να θεωρώ δικαίωμά μου να μην θέλω να με κοροϊδεύουν όλοι τούτοι για τις δήθεν αγωνίες τους για το περιβάλλον και παράλληλα να έχουν γεμίσει τον τόπο με φυλλάδια και παραφυλλάδια, γιγαντοαφίσες (σαν να επρόκειτο για λαϊκούς αστέρες της πίστας) με τις αφεντομουτσουνάρες τους, που στα δικά μου τα μάτια γελούν ειρωνικά απέναντι στις αγωνίες μας. Ας το σκεφτούμε λίγο κι αυτό πριν πάρουμε μιαν τελική απόφαση, ως δείγμα και μόνο του πολιτισμού μας.

Πολιτικοί και περιβάλλον (Ποιον σίγουρα δεν θα ψηφίσω)

alogomouris1alogomouris2

kountoura1kountoura2

mpotopoulos1

zouni

Τους ακούω όλους, μέρες τώρα. Μα βίτσιο μπορεί να το πει κανείς, μα τρομολαγνεία, όπως και να έχει τους παρακολουθώ καθημερινά, στα δελτία, στις εφημερίδες, όπου σταθώ κι όπου βρεθώ. Δεν θέλω να είμαι αδιάφορος και απολιτικός,  με αποτέλεσμα, να ψάχνω κάποιον απεγνωσμένα να με πείσει ότι αξίζει την ψήφο μου. Και να πω την αλήθεια δεν έχω δει και τίποτα αξιόλογο. Σίγουρα όμως, έχω βρει αρκετούς λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να ψηφίσω κάποιους απ’ αυτούς. Και ειδικά όταν αισθάνομαι πως μερικοί με κοροϊδεύουν.

Προ αρκετών ημερών άρχισαν να καταφθάνουν στο σπίτι μου τα πρώτα φυλλάδια των πολιτικών με την αφεντομουτσουνάρα τους. Πολλά από αυτά μάλιστα έρχονταν με το όνομα μου τυπωμένο στην ετικέτα και μπορώ να βεβαιώσω τους πάντες πως δεν ανήκω σε καμιά παράταξη, δεν είμαι γραμμένος τουλάχιστον σε κανένα κατάστιχο. Και να πω την αλήθεια άρχισα να προσβάλλομαι όταν λάμβανα αλληλογραφία από το ΛΑΟΣ, από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ κλπ. Από που κι ως που πρέπει να τίθεται η οποιαδήποτε υπόνοια στον οποιονδήποτε γείτονά μου σχετικά με τις πολιτικές μου προτιμήσεις, ειδικά όταν αυτές τις εκφράζω, παραταξιακά τουλάχιστον, αυστηρά και μόνον στην κάλπη. Αν μιλούσαμε για προσωπικά δεδομένα και λοιπά τέτοια πολιτισμένα, έχω την αίσθηση ότι μπορεί να είχαμε πάρα πολλά να πούμε. Για να μην παραλείψουμε και τα δεκάδες sms που κατακλύζουν τα κινητά όλων αυτές τις μέρες. Τουλάχιστον όμως αυτά είναι πιο προσωπικά και δεν μολύνουν το περιβάλλον.

Τέλος πάντων, αρχικά δεν έδωσα μεγάλη σημασία και πέταγα τα φυλλάδια απευθείας στη σακούλα της ανακύκλωσης. Όταν όμως αυτά άρχισαν να πληθαίνουν επικίνδυνα, τότε πραγματικά αισθάνθηκα ότι ζω ένα θέατρο παραλόγου. Όλος αυτός ο θίασος που ευαγγελίζεται την προστασία του περιβάλλοντος, με πλημμυρίζει με φυλλάδια επί φυλλαδίων, όχι μόνο εμένα, πολυκατοικίες, τετράγωνα, συνοικίες ολόκληρες. Δέντρα επί δέντρων στο πιεστήριο για να φανούν τα μούτρα των φαύλων που τόσο απροκάλυπτα φανερώνουν την ασυνέπεια μεταξύ λόγων και έργων, μεταξύ θεωρίας και πράξης. Και τότε σκέφτηκα να κάνω αυτήν τη δημοσίευση, για όσους την δουν, με τα φυλλάδια που έχω μαζέψει τις τελευταίες δυο μέρες και υπόσχομαι να ανεβάσω και όσα ακόμα λάβω μέχρι να φύγω για εκλογές.

Δύο του ΠΑΣΟΚ και δύο τις ΝΔ έχω μέχρι τώρα στα χέρια μου. Έχω λάβει κι άλλα, από άλλους χώρους, αλλά καθότι τα πέταξα, δεν θα τα αναφέρω. Απλά σημειώνω με ενδιαφέρον ότι τα φυλλάδια της ΝΔ ήρθαν σε φάκελο, με τα ψηφοδέλτια της περιφέρειας καθενός διαφημιζομένου σε τρία αντίτυπα και με το σταυρό ήδη έτοιμο! Ορκίζομαι, δεν τα σημάδεψα εγώ! Τι να πει κανείς… 50 χρόνια πίσω από τα πρόβατα….