Κοινωνικό κράτος (the Greek Way)

Τα όργανα έχουν αρχίσει εδώ και πολύ καιρό. Οι μειώσεις αποδοχών στο Δημόσιο (κάποιες είναι όντως εξορθολογισμός, αλλά το ποιες και σε ποιο εύρος είναι συζητήσιμο), οι περικοπές επιδομάτων και δώρων, το πάγωμα μισθών ειδικά σε μια περίοδο που ο πληθωρισμός τραβά την ανηφόρα και όλα τα σχετικά που συμπιέζουν σε μη ανεκτά επίπεδα το μηνιαίο εισόδημα χιλιάδων εργαζομένων. Επιπροσθέτως αυτών οι αλλαγές που προωθούνται στον ιδιωτικό τομέα σχετικά με την διευκόλυνση των απολύσεων, τη μείωση των αποζημιώσεων και τη διαμόρφωση σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα των κατώτατων μισθών, προκαλούν σοκ και δέος στις τάξεις της μισθωτής εργασίας. Όλοι ωρύονται για την κατάργηση του κοινωνικού κράτους αλλά, όπως σημειώνει και ο Παύλος Τσίμας στο σημερινό του άρθρο στα ΝΕΑ, για να καταργηθεί κάτι, θα πρέπει πρώτα να υπάρχει. Και η έννοια του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα αγγίζει μάλλον την κωμωδία.

Τα αντικίνητρα των απολύσεων που ισχύουν έως και σήμερα για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις είναι, πράγματι, σε μερικές περιπτώσεις σχεδόν παράλογα. Οι αποζημιώσεις είναι υπέρογκες και τα διάφορα νομικά κωλύματα προστατεύουν μια νοσηρή κατάσταση. Η λογική της υπερπροστασίας (στη θεωρία βέβαια, διότι η πράξη απέχει αρκετά) των θέσεων εργασίας δεν έχει να κάνει τόσο με την έγνοια του κράτους σχετικά με τον εργαζόμενο, αλλά μάλλον πολύ περισσότερο διότι το κράτος μη έχοντας υποδομές να προσφέρει την απαραίτητη αρωγή στον άνεργο, αποθαρρύνει τον ιδιωτικό τομέα να προσθέσει άτομα στον χάρτη της ανεργίας. Δεν υπάρχουν ρομαντισμοί γύρω από την προστασία της μισθωτής εργασίας, αλλά μια μεταφορά της λογικής των «μη απολύσεων» από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα.

Αν δούμε τις παροχές που το κράτος προσφέρει σε όσους είχαν την ατυχία να βρεθούν εκτός αγοράς εργασίας και αν εξετάσουμε και τους μηχανισμούς μέσω των οποίων κατανέμεται αυτή η βοήθεια είναι για να βάζει κανείς τα γέλια. Τα επιδόματα ανεργίας είναι προσβλητικά χαμηλά και το διάστημα για το οποίο χορηγούνται εξαιρετικά μικρό (ειδικά για τις παρούσες συνθήκες όπου η επίσημα καταγεγραμμένη, και άρα πολύ χαμηλότερη του κανονικού, ανεργία προσεγγίζει το 12%), ενώ εάν μιλήσει κανείς για τα προγράμματα επιμόρφωσης ή πρόσκτησης εργασιακής εμπειρίας του ΟΑΕΔ, δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάει την ομηρεία των προγραμμάτων STAGE που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον για την εξυπηρέτηση των κομματικών στρατών. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις καταγγελίες παραμονές των εκλογών ότι ο πρώην διοικητής του ΟΑΕΔ μοίραζε αφειδώς σχετικές θέσεις μέσω ΟΑΕΔ ενώ κατέβαινε και υποψήφιος βουλευτής (αλήθεια τι να έχει γίνει αυτή η υπόθεση…);

Σαν να μην έφταναν λοιπόν όλα αυτά, διαβάζω σήμερα στην εφημερίδα περί της μείωσης του κατώτατου μισθού από 740€ που είναι σήμερα σε 592€ για ηλικίες 18-21 ετών και 629€ για ηλικίες από 21-25 ετών. Προσπαθώ να καταλάβω τη λογική με την οποία κρίθηκε πως τα 740€ είναι υπερβολικά ως πρώτος μισθός, τη στιγμή που ένα μέσο ενοίκιο δυαριού στην Αθήνα είναι 350€. Πλην όμως συνεχίζοντας να διαβάζω, ενημερώνομαι πως τελικά 740€ θα εισπράττει ο εργαζόμενος, αλλά τη διαφορά θα την καταβάλει ο ΟΑΕΔ! Οφείλω να ομολογήσω πως έμεινα άφωνος. Ο ΟΑΕΔ δηλαδή, οργανισμός που χρηματοδοτείται από τον τόσο αυστηρό κρατικό προϋπολογισμό, θα καταβάλλει τα πρόσθετα χρήματα για τη διατήρηση του κατώτατου μισθού, σαν ένα δωράκι προς τους εργοδότες; Τη στιγμή που οι περικοπές έχουν αφήσει άφωνο τον κόσμο, το Δημόσιο αναλαμβάνει να πληρώσει για λογαριασμό των εργοδοτών τη διαφορά μεταξύ κατώτατου και εξευτελιστικού μισθού. Με τα χρήματα των φορολογουμένων, πριμοδοτούνται οι εργοδότες προκειμένου να μπορούν να προσλάβουν με χαμηλότερο κόστος, τουλάχιστον έτσι το καταλαβαίνω προσωπικά. Με ποια λογική, ποια βάση και ποια δικαιολογία; Είπαμε, να κοροϊδευόμαστε γιατί είμαστε και χωρατατζήδες εμείς οι Έλληνες, αλλά υπάρχουν και στιγμές που η ιλαρότητα θολώνει τη σκέψη…

γελειογραφίες: tanea.gr, enet.gr

Advertisements