Ξέρει ο Καραμανλής! (Καραμανλής ο Πάπας…)

Ειδήσεις στο Mega 20:00 το βράδυ, 31.08.2009. Ο Υπουργός Τουρισμού Κ. Μαρκόπουλος μιλάει στους δημοσιογράφους σχετικά με την εκλογολογία και τους λοιπούς πολιτικούς  προβληματισμούς των ημερών και για οποιοδήποτε ερώτημα του τίθεται, απαντά διαβεβαιώνοντας σαν ήρωας παλιάς ελληνικής κωμωδίας : «Ξέρει ο Καραμανλής». Ως άλλος Πάπας, το αλάθητο του οποίου εμείς, οι κοινοί θνητοί είμαστε ανάξιοι και ανίκανοι να κρίνουμε και να αξιολογήσουμε. «Ξέρει ο Καραμανλής», επί λέξει. Για να συνεχίσει, επιχειρηματολογώντας, πως ο λαός έχει ψηφίσει Καραμανλή πρωθυπουργό (κατ’ αρχήν) και όχι Μαρκόπουλο ως Υπουργό Τουρισμού ή οποιονδήποτε άλλο, με σαφή διάθεση και προσπάθεια να φανεί υποτακτικότερος του υποτακτικού και να εκμηδενίσει την δυνατότητα των συναδέλφων του να ασκήσουν την οποιανδήποτε  κριτική απέναντι στην αυθεντία του Αφέντη.

Ραγιάδες καθώς είμαστε κατά βάθος ακόμη, ανεχόμαστε και υποκύπτουμε σε επιχειρήματα των επαγγελματιών του είδους. Ενώ ένας στους τρεις τρέμει για την βουλευτική του έδρα (όπως επίσης και την σύνταξη, τα έξοδα κίνησης, τα «οικολογικά» LEXUS των πολλών χιλιάδων κυβικών κλπ.), ψελλίζουν προς όλους τους αποδέκτες ότι η προκήρυξη πρόωρων εκλογών θα ήταν καταστροφική, αυτοκτονική για την παράταξη της ΝουΔούλας. Κι όμως, δεν λένε κουβέντα για το τι σημαίνει αυτό για τη χώρα. Αν είναι καλό ή κακό. Δεν έχει σημασία, νυν υπέρ πάντων η παράταξη. Δεν έχει σημασία που καλώς ή κακώς οι πολιτικοί έχουν ξεχάσει την πολιτική και ασχολούνται με την επανεκλογή και μόνον, σε μια μάλιστα τόσο κρίσιμη για τη χώρα περίοδο γενικευμένης οικονομικής κρίσης και πολιτικής απαξίωσης. Το ποιος φταίει γι’ αυτό, πράγμα για το οποίο μόνο επικοινωνούν πολιτικά στα ΜΜΕ, είναι δευτερεύουσας σημασίας, αλλά εδώ έχει αναδειχθεί ως μείζον, αδιαφορώντας για το πρακτικό αποτέλεσμα της ακυβερνησίας. Κι ενώ αυτό και μόνο θα αρκούσε για να τους πάρει κανείς με τις λεμονόκουπες (καθότι τα γιαούρτια είναι απλησίαστα πλέον), εμείς χαζεύουμε απαθείς και καψαλισμένοι, χαζεμένοι θαρρείς ακόμα από την καπνήλα και τη στάχτη. Ίσως πάλι αυτό ακριβώς να είναι το μυστικό του!

Έχει πραγματικό ενδιαφέρον αυτή η περίοδος στα πολιτικά πράγματα. Κυρίως σχετικά με την ανταπόκριση και την ετυμηγορία του κόσμου απέναντι στα πρωτοφανή περιστατικά διαφθοράς, ανικανότητας και πλήρους απαξίωσης της μικρομεσαίας αστικής τάξης. Οι μάσκες έχουν ουσιαστικά πέσει, τα επιχειρήματα έχουν να κάνουν με παραταξιακά και μόνο συμφέροντα, αφήνοντας στο απόλυτο παρασκήνιο την πραγματική συζήτηση περί πολιτικής ή την οποιαδήποτε σκέψη σχετικά με το πραγματικό εθνικό συμφέρον. Σπαραγμός μέχρι χυδαιότητας γύρω από τα 300 έδρανα και μέχρις εκεί. Και όταν πια οι ωραιοποιήσεις εκλείπουν,   η δικιά μας ευθύνη σχετικά με το τι μέλλει γενέσθαι πολλαπλασιάζεται, αφού δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι εξαπατήθηκε, εκτός κι αν εθελοτυφλεί. Το πρόβλημα όμως μάλλον είναι πως όσο σκεφτόμαστε στενά ατομικά και παραταξιακά, ο Βενιζέλος ή ο Τρικούπης ο ίδιος να ερχόταν για να σώσει τη χώρα, εμείς μάλλον θα του επιφυλάσσαμε μια αντιμετώπιση περιθωριακού γραφικού οραματιστή.

Advertisements