Ανυπόληπτο κράτος : η πανούκλα της πολιτικής.

2009-09-21-12009-09-21-22009-09-21-3http://www.tanea.gr/default.asp?pid=48&albid=2402#photoDetails

Συζητούσα απόψε με έναν φίλο τριαντάρη που ξέρω μεν πως δεν πολυασχολείται με τα πολιτικά, πλην όμως ψηφίζει και δεν απέχει. Τον ρώτησα λοιπόν πως βλέπει την κατάσταση και τι σκέφτεται να ψηφίσει, ποιος του κεντρίζει περισσότερο την περιέργεια ή ποιος του εμπνέει τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Και τότε εκείνος με κοίταξε με ένα βλέμμα θλιμμένο σχεδόν και μου αποκρίθηκε το εξής: «ειλικρινά, σε αυτή συγκεκριμένα την περίοδο δεν ξέρω απολύτως τίποτα και δεν θέλω να το σκέφτομαι ακόμα καθώς όποτε το κάνω στεναχωριέμαι. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν βρίσκονται πέντε άνθρωποι της προκοπής να κάνουν ένα κόμμα, μια προσπάθεια για κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό και πρέπει να ψηφίζω, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, με μια λογική το μη χείρον βέλτιστο. Βαρέθηκα πια, μια μούντζα θα ρίξω κι όποιος το δει το είδε. Φαντάζεσαι, συνέχισε να μου λέει, να βγει ένα κόμμα με σήμα το φάσκελο, αντί ας πούμε τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ; Πολύς κόσμος μπορεί και να έμπαινε σε πειρασμό, έστω και την ύστατη στιγμή και να είχαμε εκπλήξεις»! Νομίζω πως παλιότερα είχε εμφανιστεί ένα τέτοιο ψηφοδέλτιο και μάλιστα δεν τα πήγε και πολύ καλά, αλλά και πάλι δεν ήμουν βέβαιος και δεν ήθελα να κόψω τα φτερά της αγανακτισμένης ελπίδας του φίλου μου.

Όταν πλέον έμεινα μόνος, δεν έπαψα να αναλογίζομαι πόσες φορές δεν έχω κάνει κι εγώ παρόμοιες σκέψεις, πόσες φορές δεν μου έχει έρθει να φασκελώσω περνώντας μπροστά από τη Βουλή και να σιχτιρίσω  ό,τι κινείται και αναπνέει εκεί μέσα. Και κάθε φορά που κάνω τέτοιες σκέψεις, προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό τελικά που έχει κάνει 8 στους 10 από εμάς να στεκόμαστε «απογοητευμένοι», όπως λέγεται κομψά η αηδία, απέναντι στην πολική. Και επίσης κάθε φορά καταλήγω σε ένα συμπέρασμα  που δεν ουσιαστικά δεν έχει πολιτική, ιδεολογική καλύτερα, απόχρωση, αλλά κινείται σε μια προηγούμενη σφαίρα πολιτικής πραγματικότητας. Αντί λοιπόν στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, όπως επανειλημμένα μας υπενθυμίζουν ως τεκμήριο σοβαρότητας, να συζητάμε περί πολιτικής και να παρακολουθούμε ιδεολογικές διαμάχες, προσπαθώντας να σκεφτούμε και κα λύσουμε τα σοβαρότατα προβλήματα μας, εξαντλείται ο όποιος διάλογος σε καταγγελίες διαφθοράς και κακοδιαχείρισης, με εκατέρωθεν «αποδείξεις» αλλά πάντα χωρίς ενόχους. Και σαν ύψιστη πολιτική κατάκτηση ελπίζουμε αυτός που αύριο θα κυβερνήσει να είναι λιγότερο διεφθαρμένος, ή έστω λιγότερο ανίκανος. Θλιβερό αν μη τι άλλο.

Δεν είναι όμως αδικαιολόγητη η στάση μας αυτή. Οι πολιτικοί μας άντρες έχουν φροντίσει να πέσουν τόσο χαμηλά στην υπόληψή μας με τέτοια μεθοδικότητα, επιμονή και ζήλο που λες και ήταν τελικά το μόνο πράγμα στο οποίο έχουν αποδειχτεί άξιοι και ικανοί. Όταν ο κόσμος βοά με τα ομόλογα, με το χρηματιστήριο, με το Βατοπέδι, με τα εξοπλιστικά και τα υποβρύχια που «γέρνουν», με κουμπάρους και παραπλανηθέντες υπουργούς, με διάφορες αγοραπωλησίες (Γερμανός), όταν απλά ο κόσμος το ΄χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι, και όλα αυτά συνοδεία μιας ένοχης ή εκφυλιστικά βλακώδους σιωπής, όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό όπου η ανυποληψία είναι ο πιο εύστοχος χαρακτηρισμός του. Ας μην ξεχνάμε και τις συχνότατες παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, που καθιστούν επίσης ανυπόληπτο τον μόνο θεσμό που λειτουργεί με ως εξισορροπητικός παράγοντας απέναντι στην ασυδοσία και τις άνομες πράξεις, πλήττοντας καίρια τον ουσιαστικότερο ίσως θεσμό της Δημοκρατίας.

Ακόμα χειρότερα, αυτή η ανυποληψία, δεν εξαντλείται απέναντι στα κόμματα και τον ευρύτερο χώρο της πολιτικής, αλλά επεκτείνεται και στην άποψη που έχουμε πλέον για το ίδιο το κράτος. Νοσοκομεία που δεν λειτουργούν, σχολεία σε κοντέινερ ακόμα και στην καρδιά της Αθήνας, κοινωνικό κράτος παράλυτο, γραφειοκρατία και μηχανισμοί παράλογοι, βραδυκίνητοι και εξοργιστικοί και με ένα σύστημα διαφθοράς μέσα στα σπλάχνα του που μας κατατάσσει στις χώρες του Τρίτου Κόσμου σε διεθνή στατιστικά. Πολεοδομίες, εφορίες, νοσοκομεία, δασαρχεία, μέχρι και ο τελευταίος διοικητικός υπάλληλος μπορεί εν δυνάμει να τα «παίρνει», προκειμένου να κάνει κανείς τη δουλειά του. Τα πληρωμένα διπλώματα οδήγησης είναι χρόνια γνωστά, όπως και τα φακελάκια στα νοσοκομεία, όπως οι υπερκοστολογήσεις και στο τελευταίο πεζοδρόμιο της γειτονιάς. Και όλοι εμείς έχουμε μάθει να ζούμε μέσα σε αυτό το λιμνώδες σύστημα που αποπνέει μια δυσωδία που μας εξοργίζει μεν, αλλά δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να το αναπαράγουμε.

Τα εμφανή σημάδια της ανυποληψίας μας απέναντι στο κράτος είναι η ίδια μας η συμπεριφορά απέναντι στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις μας. Αφού όλοι κλέβουν, γιατί να πληρώνω φόρο, αφού ο γείτονας έχει χτίσει αυθαίρετο και έχει και ρεύμα, εγώ γιατί να μην χτίσω, αφού κανείς εμπρηστής δεν πιάνεται, γιατί να μην «ξεχορταριάσω» κανένα οικοπεδάκι και πάει λέγοντας. Η ανυποληψία είναι σαν κακή αρρώστια, σαν πανούκλα. Εισβάλλει απρόσκλητη σε ανύποπτο χρόνο, απογοητεύοντας τόσο πολύ τους ανθρώπους που δεν θέλουν να τη δεχτούν. Και επιβάλλει την παρουσία της τόσο επιτακτικά που η οποιαδήποτε αντίδραση μοιάζει σαν ένα εκ των προτέρων χαμένο στοίχημα. Ακόμα κι αν παρέλθει, τα τραύματα και η καχυποψία που έχει δημιουργήσει, θα κάνουν πολύ καιρό να επουλωθούν.

Έστω κι έτσι, όποιος κι αν κάνει κουμάντο αύριο σε αυτή τη χώρα, έχει ένα κατ’ αρχήν επείγον έργο. Να ξανακατακτήσει την χαμένη υπόληψη της πολιτικής και να επαναπροσδιορίσει τον τρόπο λειτουργίας ολόκληρου του μηχανισμού του κράτους, για ν’ αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη του πολίτη έναντί του, στοιχείο απαραίτητο για την οποιαδήποτε προηγμένη δημοκρατία. Αφού δεν μπορούμε ακόμα να μιλήσουμε με όρους πολιτικής και ιδεολογιών, ας αρκεστούμε να εξασφαλίσουμε τουλάχιστον την εντιμότητα, πέραν από κομματικές αποχρώσεις και αγκυλώσεις. Σε σχέση με το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε τώρα, θα είναι ήδη μια πολύ σημαντική κατάκτηση. Ας μας πείσει λοιπόν κατ’ αρχήν ποιος είναι διατεθειμένος να κάνει αυτήν την προσπάθεια να θεραπεύσουμε όλοι μαζί αυτήν την αρρώστια, να τον προτιμήσουμε κι εμείς.

Advertisements